The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.

Ang "daily" sa aklat ni Daniel ay kinilala ni William Miller bilang sagisag ng paganong Roma o ng paganismo, ngunit sa mga huling araw ito ay sagisag ng pagtanggi sa mga saligang katotohanan ni William Miller. Kinakatawan nito ang katapusan ng isang paghihimagsik na nagsimula noong 1863, sa pagtanggi sa pagkaunawa ni Miller sa "pitong ulit" ni Moises sa Levitico dalawampu't anim. Nang tanggihan ng Adbentismo ang wastong pagkakakilanlan sa "daily" bilang paganismo, ginawa nilang simbolo ni Cristo ang simbolo ni Satanas. Tinutukoy ni Isaias na ang gawaing ito ay pagbabaligtad ng mga bagay. Ang pagtanggi sa "daily" ay pinagtibay noong dekada 1930 (ang ikatlong salinlahi ng Adbentismo), ngunit naging paksa na ito ng kontrobersiya mula pa noong 1901 (ang ikalawang salinlahi ng Adbentismo). Gaya ng sinaunang Israel, ang unti-unting pagtanggi sa katotohanan ay humantong sa pagtanggap ng isang kamaliang naglalaman ng mga elemento ng kasalanang hindi mapapatawad.

The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.

Ang kasalanang walang kapatawaran para sa mga Hudyong mapagtalo ay nahayag nang itinuring nila ang mga gawa ni Kristo bilang mga gawa ni Satanas. Ang sinaunang Israel ang pangunahing sagisag ng makabagong Israel, at ginawa mismo iyon ng makabagong Israel, subalit sa kabaligtarang paraan. Iniugnay nila ang mga gawa ni Satanas (paganismo) kay Kristo. Kasama sa paghihimagsik ng sinaunang Israel ang kanilang pagpili kay Satanas bilang kanilang hari.

When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.

Kaya’t nang marinig ni Pilato ang pananalitang iyon, inilabas niya si Jesus, at umupo sa luklukan ng paghuhukom sa isang pook na tinatawag na Pavement, ngunit sa wikang Hebreo, Gabbatha. At noon ay Paghahanda ng Paskuwa, at mga bandang ika-anim na oras; at sinabi niya sa mga Judio, Narito ang inyong Hari! Ngunit sila’y sumigaw, Alisin siya! Alisin siya! Ipako siya sa krus! Sinabi sa kanila ni Pilato, Ipako ko ba sa krus ang inyong Hari? Sumagot ang mga punong saserdote, Wala kaming hari kundi si Cesar. Kaya’t ibinigay nga niya siya sa kanila upang ipako sa krus. At kinuha nila si Jesus at dinala siya palayo. Juan 19:13-16.

Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.

Si Pilato ang kinatawan ng paganong Roma, at kinikilala ni Sister White na ang dragon na itinapon mula sa langit sa Apocalipsis kabanata labindalawa ay si Satanas; ngunit sa ikalawang kahulugan, ang dragon ay tumutukoy din sa paganong Roma. Samakatuwid, ang dragon ay sinasagisag ng “the daily.” Ang wakas ng paghihimagsik ng sinaunang Israel, nang hayagan nilang ipinahayag, “Wala kaming ibang hari kundi si Cesar,” ay kumakatawan sa kanilang hayagang pagpapahayag na sila ay mga nasasakupan ng kanilang hari, at ang kanilang hari ay si Satanas. Ang paghihimagsik na iyon laban sa Diyos bilang Hari ay nagsimula noong mga araw ni Samuel na propeta, nang tinanggihan nila ang Diyos bilang kanilang hari at humiling na bigyan sila ng isang haring tao upang maging gaya sila ng ibang mga bansa.

Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.

Nagtipon ang lahat ng matatanda ng Israel, at pumaroon kay Samuel sa Rama, at sinabi sa kanya, Narito, ikaw ay matanda na, at ang iyong mga anak ay hindi lumalakad sa iyong mga lakad; kaya ngayon, magtalaga ka sa amin ng isang hari upang humukom sa amin, gaya ng lahat ng mga bansa. Nguni’t hindi ikinalugod ni Samuel ang bagay na ito, nang kanilang sabihin, Bigyan mo kami ng isang hari upang humukom sa amin. At dumalangin si Samuel sa Panginoon. At sinabi ng Panginoon kay Samuel, Pakinggan mo ang tinig ng bayan sa lahat ng sinasabi nila sa iyo; sapagkat hindi ikaw ang kanilang itinakwil, kundi ako ang itinakwil nila, upang ako’y huwag maghari sa kanila. Ayon sa lahat ng mga gawa na kanilang ginawa mula sa araw na iniahon ko sila mula sa Egipto hanggang sa araw na ito, kung paanong pinabayaan nila ako at naglingkod sa ibang mga diyos, gayon din ang ginagawa nila sa iyo. Unang Samuel 8:4-8.

Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.

Ang Sinaunang Israel ay hindi kailanman napagtanto na kanilang itinakwil ang Diyos, ni na ang kanilang pagnanais para sa isang makalupang hari ay uusad hanggang sa puntong ipinako nila sa krus ang Mesiyas at pinili si Satanas bilang kanilang hari. Ang kanilang paghihimagsik ay naitago sa kanilang paningin ng kanilang sariling-katuwiran—ang palagay na, sa kabila ng pagtakwil sa Diyos, sila’y nananatiling bayang hinirang—sapagkat, sa kanilang pangangatwiran, patuloy pa ring pinananatili ng Diyos ang banal na ministeryong propetiko, maging pagkatapos ni Samuel.

They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.

Maling naunawaan nila ang makahulang ministeryo ng mga propeta, sapagkat inakala nila na ang presensya ng mga propeta ng Diyos ay nagpapatunay na sila ang bayang hinirang ng Diyos. Hindi nila nakita na sila’y malayo sa Diyos at na ang mga propeta ay nagsusumikap na akayin silang pabalik sa Diyos, sapagkat ipinakahulugan nila ang mga gawain ng mga propeta bilang katibayan ng pangunguna ng Diyos. Ito’y sa kabila ng patuloy nilang pagtanggi sa lahat ng mga mensahe ng mga propeta na ipinadala sa kanila. Ang gayunding panlilinlang ay sumapit sa Adventismo noong 1863.

Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.

Tinanggihan ng Adventismo ang kilusang pinagbuklod sa pamamagitan ng ministeryo ni William Miller, at pinili nitong maging isang legal na nakarehistrong iglesia sa gayunding taon na kanilang itinakwil ang mensahe ni Moises tungkol sa “pitong panahon,” gaya ng ipinahayag ni Elias (William Miller). Sa gayunding taon gumawa sila ng isang huwad na talahanayang propetiko, na hindi na maaaring basahin at hindi na rin maaaring “magsalita” ayon sa Habakuk 2:3, sapagkat kailangan pa nito ng ipinapamahaging babasahín upang ipaliwanag ito. Ang mga talahanayan ni Habakuk ay mababasa sa mismong anyo nila, at samakatuwid maaari silang “magsalita.”

Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.

Tumanggi ang Adventismo na magsagawa ng anumang pagsusuri sa sarili hinggil sa pasyang ginawa nila noong 1863, sapagkat nasa gitna nila ang propetisa, na nagpapatunay na sila ang bayang nalabi na sa Aklat ng Apocalipsis ay tinukoy bilang may taglay na Espiritu ng Propesiya. Ipinamalas nila ang gayunding diwa at saloobin ng sinaunang Israel, at ang paghihimagsik na nagsimula sa pagtanggi sa unang hiyas na natuklasan ni Miller ay sa bandang huli’y humantong din sa kanilang pagtanggi sa pagtukoy ni Miller sa hiyas ng "the daily".

Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.

Tinanggihan ng modernong Israel ang pag-unawa ni Miller hinggil sa “the daily,” isang sagisag ng makapaganong Roma—na siya namang sagisag ni Satanas—at iginiit na ang “the daily” ay isang sagisag ni Cristo. Sa ibang pananalita, pinili ng modernong Israel na tanggapin ang isang sagisag ni Satanas bilang sagisag ni Cristo. Gaya ng sinaunang Israel na nagpahayag na wala silang hari kundi si Cesar, isang kinatawan ng makapaganong Roma, na siyang sagisag ni Satanas.

In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.

Sa larangan ng propetikong aplikasyon, ang pagpiling iyon ay nag-aatas na ang makabagong Israel ay kailangang muling bigyang-kahulugan ang mga kabanata pito, walo, at siyam ng Daniel, na siya mismong mga kabanatang kinakatawan ng Ilog Ulai, at siyang naging pagdaragdag ng kaalaman sa kasaysayang Milerita. Mapipilitan silang baguhin ang mga kabanatang iyon, sapagkat ang kabanata walo ay tuwirang tumutukoy sa "the daily" nang makatatlong ulit.

Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.

Bunsod ng kasaysayang kung saan ang pangitain sa Ilog Ulai ay naalisan ng selyo, ang mga Millerite ay wala nang nakitang iba pang mga kahariang makamundo bago bumalik si Cristo at itatag ang Kanyang walang hanggang kaharian, gaya ng kinakatawan sa ikalawang kabanata ng Daniel. Kaya’t itinuring nila ang ikaapat na kaharian ng Roma bilang iisang kaharian na may dalawang aspekto. Ang dalawang aspektong iyon ay tuwirang kinakatawan sa ikapito at ikawalong kabanata ng Daniel. Itinutukoy ni Daniel na ang pangitaing tinanggap niya sa ikawalong kabanata ay dapat unawain kaugnay ng pangitaing nasa ikapitong kabanata.

In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.

Sa ikatlong taon ng paghahari ni Haring Belshazzar ay nagpakita sa akin ang isang pangitain, sa akin nga, akong si Daniel, pagkaraan niyaong unang pangitaing nagpakita sa akin. Daniel 8:1.

The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.

Ang pangitain "na nagpakita kay" Daniel "sa pasimula," ay ang pangitain ng ikapitong kabanata.

In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

Sa unang taon ni Belsasar na hari ng Babilonia, nagkaroon si Daniel ng isang panaginip at mga pangitain sa kaniyang ulo sa kaniyang higaan; pagkatapos ay kaniyang isinulat ang panaginip, at isinaysay ang kabuuan ng mga bagay. Daniel 7:1.

The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.

Ang dalawang pangitain ay kumakatawan sa dalawang aspekto ng mga kaharian sa propesiya ng Bibliya na unang inilarawan sa ikalawang kabanata ng Daniel. Ang apat na kaharian ng Babilonia, Medo-Persya, Gresya, at Roma ay inulit sa ikapitong kabanata, at muli sa ikawalong kabanata, ngunit may pagkakaiba sa pagitan ng mga elementong pampulitika ng apat na kaharian at ng mga elementong pangrelihiyon ng apat na kaharian. Sa ikapitong kabanata ng Daniel, ang mga kaharian ay kinakatawan ng mga hayop na mandaragit, ngunit sa ikawalong kabanata ang gayunding mga kaharian ay iniharap sa pamamagitan ng mga hayop ng santuwaryo. Ninais ni Daniel na maunawaan ang pangitain ng ikapitong kabanata, at dumating sa kanya si Gabriel upang ipaliwanag ito.

I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.

Akong si Daniel ay namighati sa aking espiritu sa kaloob-looban ng aking katawan, at ang mga pangitain ng aking ulo ay bumagabag sa akin. Lumapit ako sa isa sa mga nakatayo roon, at itinanong ko sa kanya ang katotohanan tungkol sa lahat ng ito. Kaya’t sinabi niya sa akin, at pinaunawa niya sa akin ang pakahulugan ng mga bagay na ito. Ang mga dakilang hayop na ito, na apat, ay apat na hari, na babangon mula sa lupa. Ngunit ang mga banal ng Kataas-taasan ay tatanggap ng kaharian, at aariin ang kaharian magpakailanman, oo, magpakailanman at walang hanggan. Daniel 7:15-18.

Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.

Ipinabatid kay Daniel na ang apat na hayop ay apat na kahariang makalupa na iiral hanggang maitatag ang walang hanggang kaharian ng Diyos, alinsunod sa ikalawang kabanata ng Daniel. May apat na kahariang makalupa na mauuna sa pagdating ng walang hanggang kaharian ng Diyos, gaya ng isinagisag ng batong inihiwalay mula sa bundok at pumuno sa buong lupa sa ikalawang kabanata.

Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Nilampasan ni Kapatid na White ang pagkaunawang Milerita hinggil sa yaong apat na kaharian nang malayo, nang tinalakay niya ang halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis kabanata labintatlo.

“At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.

Sa puntong ito ay ipinakilala ang isa pang sagisag. Ang wika ng propeta: ‘Nakita ko ang isa pang hayop na umaahon mula sa lupa; at mayroon itong dalawang sungay na tulad ng sa kordero.’ Talata 11. Kapwa ang anyo ng hayop na ito at ang paraan ng pag-ahon nito ay nagpapahiwatig na ang bansang kinakatawan nito ay kaiba sa mga iniharap sa pamamagitan ng mga naunang sagisag. Ang mga dakilang kahariang namuno sa sanlibutan ay iniharap sa propetang Daniel bilang mga hayop na maninila, na umaahon kapag ‘ang apat na hangin ng langit ay naglalaban sa ibabaw ng malaking dagat.’ Daniel 7:2. Sa Apocalipsis labimpito, ipinaliwanag ng isang anghel na ang tubig ay kumakatawan sa ‘mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika.’ Apocalipsis 17:15. Ang mga hangin ay sagisag ng sigalot. Ang apat na hangin ng langit na naglalaban sa ibabaw ng malaking dagat ay kumakatawan sa mga kakilakilabot na tagpo ng pananakop at rebolusyon na sa pamamagitan ng mga ito ay nagkamit ng kapangyarihan ang mga kaharian. Ang Dakilang Paglalaban, 439.

The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.

Ang mga hayop ay mga sagisag ng mga pananakop na naisakatuparan nang ang mga kaharian ay umangat sa kapangyarihan. Ang isang hayop na mandaragit, sa paraang propetiko, ay kumakatawan sa kapangyarihang pampulitika, pang-ekonomiya, at pangmilitar ng isang kaharian. Ang gayunding mga kahariang kinakatawan sa Daniel kabanata dalawa at pito ay kinakatawan din sa kabanata walo, ngunit doon ay pawang kaugnay sila sa mga elementong hinango mula sa santuwaryo ng Diyos, at sa gayon ay kinakatawan nila ang panrelihiyong sangkap ng mga kaharian, sapagkat silang lahat ay isang pagsasanib ng Simbahan at Estado.

In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.

Sa ikatlong taon ng paghahari ni haring Belshazzar, isang pangitain ang nagpakita sa akin, sa akin ngang si Daniel, pagkaraan ng unang nagpakita sa akin. At nakakita ako sa isang pangitain; at nang ako'y nakakita, ako'y nasa Shushan, sa palasyo, na nasa lalawigan ng Elam; at nakakita ako sa isang pangitain, at ako'y nasa tabi ng ilog ng Ulai. Kung magkagayo'y itinaas ko ang aking mga mata, at tumingin, at narito, may isang lalaking tupa na nakatayo sa harap ng ilog, na may dalawang sungay; at ang dalawang sungay ay matataas; ngunit ang isa'y mas mataas kaysa sa isa pa, at yaong mas mataas ay sumibol na huli. At nakita ko ang lalaking tupa na nanunulak sa kanluran, at sa hilaga, at sa timog; anupa't walang hayop na makatatayo sa harap niya, ni mayroon mang makapagliligtas mula sa kaniyang kamay; kundi ginawa niya ang ayon sa kaniyang kalooban, at naging dakila. At samantalang aking pinagninilayan, narito, may isang lalaking kambing na dumarating mula sa kanluran sa ibabaw ng buong lupa, at hindi sumasayad sa lupa; at ang kambing ay may isang namumukod-tanging sungay sa pagitan ng kaniyang mga mata. At pumaroon siya sa lalaking tupa na may dalawang sungay, na nakita kong nakatayo sa harap ng ilog, at sumalakay sa kaniya sa bagsik ng kaniyang kapangyarihan. At nakita kong lumapit siya sa lalaking tupa, at nag-alab ang kaniyang galit laban sa kaniya, at sinaktan ang lalaking tupa, at binali ang dalawang sungay nito; at walang kapangyarihan ang lalaking tupa upang makatindig sa harap niya, kundi ibinagsak niya ito sa lupa at niyurakan niya ito; at walang sinuman na makapagligtas sa lalaking tupa mula sa kaniyang kamay. Kaya't ang lalaking kambing ay lubhang naging dakila; at nang siya'y malakas na, ang malaking sungay ay nabali; at kapalit nito ay sumibol ang apat na namumukod-tanging sungay na patungo sa apat na hangin ng langit. Daniel 8:1-8.

Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.

Nagsisimula ang kabanata walo sa pagtitiyak ni Daniel na siya noon ay nabubuhay sa kasaysayan ng unang kaharian ng propesiya sa Bibliya (Babilonya), ngunit ang kanyang pangitain ay hindi nagtukoy ng anumang simbolo na sasagisag sa Babilonya, sapagkat ito’y nagsisimula sa barakong tupa na kumakatawan sa ikalawang makalupang kaharian, ang Medo-Persia. Ang kawalan ng simbolo para sa Babilonya ay may sinadyang layunin, sapagkat pangunahing katangian ng Babilonya na ito’y kumakatawan sa isang kahariang inalis at pagkatapos ay muling ibinalik, gaya ng inilarawan sa “pitong panahon” ni Nebukadnezar na namuhay bilang isang hayop. Sa loob ng “pitong panahong” iyon ay kinakatawan ang isang elemento ng espirituwal na Babilonya (ang papasiya), sapagkat ang papasiya ang kahariang nalilimutan sa loob ng pitumpung sagisag na taon; sa panahong iyon ay nagkaroon ito ng sugat na nakamamatay. Ang katotohanang tinukoy ni Daniel na tinanggap niya ang pangitain “sa ikatlong taon ng paghahari ni haring Belshazzar,” ay kumikilala sa Babilonya bilang kahariang nauuna sa ikalawang kahariang Medo-Persia; subalit binibigyang-diin nito ang Babilonya bilang ang nakatagong, o nalimutang kaharian na nalilimutan sa mga araw ng isang hari.

The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.

Ang mga hayop sa ikawalong kabanata ay hindi mga hayop na mandaragit; sa halip, sila ay mga hayop na ginamit bilang mga handog sa paglilingkod sa santuwaryo. Ang ikaapat na kaharian ay inilarawan bilang “isang munting sungay,” hindi bilang isang hayop; ngunit ang mga sungay ay bahagi ng santuwaryo ng Diyos, sapagkat ang mga dambana sa santuwaryo ng Diyos ay may mga sungay bilang bahagi ng kanilang pagkakagawa.

Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.

Hindi lamang ang apat na kaharian ng propesiya ay kinatawan ni Daniel sa pamamagitan ng mga katawagang pang-santuwaryo, kundi ang salaysay ng kabanata ay naglalaman din ng ilang salita na tuwirang hinango mula sa paglilingkod ng santuwaryo ng Diyos. Ipinapahayag ang salaysay sa kabanata sa pamamagitan ng mga salitang Hebreo na hinango mula sa paglilingkod ng santuwaryo, ngunit pati ang kilos ng paghahandog sa paglilingkod ng santuwaryo ay nakapaloob sa balangkas ng kabanata. Ang katotohanang sinadya ni Daniel na pag-ugnayin ang ikapitong kabanata at ikawalong kabanata ay nagbibigay-daan sa mga nagnanais na makakita na ang ikapitong kabanata ay tumutukoy sa pamamaraang pampamahalaan ng mga kaharian sa propesiya ng Bibliya, at ang ikawalong kabanata ay tumutukoy sa pamamaraang eklesiastiko ng mga kaharian sa propesiya ng Bibliya.

Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.

Ang Adventismo ay napilitang ikubli ang katotohanang ito sa pamamagitan ng mga makasatanas na alamat, sapagkat ang pagkilalang ito ay ibinubunyag na ang mga hiyas ni Miller ay eksaktong gaya ng nilayon ng Diyos. Ang kanilang pagtanggi sa pagkaunawa ni Miller hinggil sa “the daily” ay inihaharap bilang isang pag-aangkin na “walang pagkaunawa ang Diyos,” sapagkat iginigiit nila na nang ibinigay ng Diyos kay Miller ang balangkas (sa pamamagitan ng ministeryo ng mga banal na anghel), ito ay hindi tumpak.

Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

Katotohanang ang inyong pagbabaligtad ng mga bagay ay ipalalagay na gaya ng luwad ng magpapalayok: sapagkat masasabi ba ng gawa tungkol sa gumawa nito, Hindi niya ako ginawa? o masasabi ba ng hinubog tungkol sa humubog nito, Wala siyang kaunawaan? Isaias 29:16.

The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.

Ang balangkas ni Miller ay ang estrukturang propetiko na kanyang kinilala at ginamit, ngunit mula noong 1863 at pasulong, ang Adbentismo ay bumalik sa mga teolohikal na aplikasyon ng apostatang Protestantismo at Katolisismo, upang tabunan ang mga hiyas ng panaginip ni Miller. Tinanggap ng Adbentismo ang isang huwad na balangkas (ang bagay na inanyuan), upang tanggihan ang gawa, at maging ang Maylikha ng gawa. Sa paggawa nito, inaangkin nila na ang Maylikha ng gawa ay walang pagkaunawa. Ang pagtanggi sa balangkas na iyon, noon at hanggang ngayon, ay pagtanggi sa pagdami ng kaalamang inalisan ng selyo noong 1798. Ang mga tumatanggi sa pagdami ng kaalaman ay tumatanggi sa gawa at sa Maylikha ng gawa, at sa pananalita ni Daniel sila ang "masasama."

Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

Marami ang dadalisayin, gagawing maputi, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan: at sinuman sa masasama ay hindi makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:10.

The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.

"Ang masama ay gagawa ng kasamaan," kaya't tinutukoy nito ang isang sunud-sunod at tumitinding pagtanggi sa katotohanan. Ang pagtanggi ng masasama sa balangkas ay pagtanggi sa Diyos, at bilang tugon ay itinatakwil ng Diyos ang masasama dahil sa pagtangging kanilang tinatangkang isakatuparan sa pamamagitan ng isang huwad na balangkas.

My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.

God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”

Ang bayan ng Diyos, na naging mga “saserdote” ng Diyos mula 1844 hanggang noong 1863, ay itinakwil dahil sa kanilang kakulangan sa “kaalaman” na pinalago sa pamamagitan ng ministeryo ni William Miller. Mahalaga na isaalang-alang ang konteksto ng ikaanim na talata sa Hosea, sapagkat tinutukoy ng konteksto ang tumitinding paghihimagsik laban sa katotohanan, na kinakatawan bilang “kaalaman.”

Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.

Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga anak ng Israel: sapagkat ang Panginoon ay may sakdal laban sa mga nananahan sa lupain, sapagkat walang katotohanan, ni kagandahang-loob, ni kaalaman tungkol sa Diyos sa lupain. Sa panunumpa at pagsisinungaling at pagpatay at pagnanakaw at pangangalunya, sila’y nagsisibugso, at dugo’y sumasalubong sa dugo. Kaya’t tatangis ang lupain, at ang bawat tumatahan doon ay manghihina, kasama ang mga hayop sa parang at ang mga ibon sa langit; oo, ang mga isda sa dagat man ay aalisin. Gayunma’y huwag makipagtalo ang sinuman, ni manaway ang kanino man; sapagkat ang iyong bayan ay gaya ng mga nakikipagtalo sa saserdote. Kaya’t ikaw ay mabubuwal sa araw, at ang propeta man ay mabubuwal na kasama mo sa gabi, at wawasakin ko ang iyong ina. Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman: sapagkat iyong itinakuwil ang kaalaman, itatakuwil din kita, upang huwag kang maging saserdote sa akin; yamang iyong kinalimutan ang kautusan ng iyong Diyos, kalilimutan ko rin ang iyong mga anak. Habang sila’y dumarami, gayon din sila nagkakasala laban sa akin; kaya’t babaguhin ko ang kanilang kaluwalhatian na maging kahihiyan. Kinakain nila ang kasalanan ng aking bayan, at ikinukiling nila ang kanilang puso sa kanilang kasamaan. At mangyayari: kung paano ang bayan, gayon din ang saserdote; at parurusahan ko sila dahil sa kanilang mga lakad, at gagantihan ko sila ayon sa kanilang mga gawa. Sapagkat sila’y kakain, at hindi mabubusog; sila’y magkikiapid, at hindi darami; sapagkat tumigil sila sa pagsasaalang-alang sa Panginoon.

Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.

Ang pagpapatutot at ang alak at ang bagong alak ay nag-aalis ng pang-unawa. Humihingi ng payo ang aking bayan sa kanilang mga kahoy, at ang kanilang tungkod ang nagpapahayag sa kanila: sapagkat ang espiritu ng mga pagpapatutot ay nagpaligaw sa kanila, at sila’y nagpatutot mula sa ilalim ng kanilang Diyos. Naghahandog sila sa tuktok ng mga bundok, at nagsusunog ng kamangyan sa mga burol, sa ilalim ng mga roble at mga alamo at mga olmo, sapagkat mabuti ang lilim ng mga iyon: kaya’t ang inyong mga anak na babae ay magpapapatutot, at ang inyong mga asawa ay mangangalunya. Hindi ko parurusahan ang inyong mga anak na babae kapag sila’y nagpapapatutot, ni ang inyong mga asawa kapag sila’y nangangalunya: sapagkat sila man ay nakikibukod na kasama ang mga patutot, at naghahandog kasama ng mga patutot: kaya’t ang bayang walang pang-unawa ay mabubuwal. Bagaman ikaw, Israel, ay nagpatutot, huwag sanang magkasala ang Judah; at huwag kayong pumaroon sa Gilgal, ni umahon sa Bethaven, ni sumumpa, “Buhay ang Panginoon.” Sapagkat ang Israel ay umaatras na gaya ng isang bakang dalagang suwail: ngayo’y pakakainin sila ng Panginoon na gaya ng isang kordero sa maluwang na dako. Ang Ephraim ay napisan sa mga diyos-diyosan: pabayaan mo siya. Ang kanilang inumin ay maasim: patuloy silang nagpatutot: iniibig ng kaniyang mga pinuno, sa kahihiyan, ang sabihing, “Magbigay kayo.” Binalot siya ng hangin sa kaniyang mga pakpak, at mapapahiya sila dahil sa kanilang mga hain. Hosea 4:1-19.

The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.

Ang babala ni Oseas ay na, “may sakdal ang Panginoon laban sa mga naninirahan sa lupain, sapagkat walang katotohanan, ni kagandahang-loob, ni pagkakilala sa Diyos sa lupain.” Ang Adbentismo ay bayan ng Diyos sa mga huling araw. Sa araw na pumasok ang tagapagwalis ng dumi sa silid ni Miller, ang Adbentismo, kasama ang bayan, ang mga saserdote, ang mga propeta, “na hindi nakauunawa ay mabubuwal,” sapagkat sila ay “mapapisan sa mga diyus-diyusan.” Ang kanilang mga diyus-diyusan ay ang kanilang mga huwad na doktrina, na hinabi sa isang huwad na balangkas.

The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.

Ang paghihimagsik na kinakatawan ng pagtanggi sa pagdami ng kaalaman ay isang pasulong na pag-igting ng paghihimagsik na umabot sa puntong nagwawakas ang kanilang probasyon sa pamamagitan ng pagpapahayag na sila’y isinanib sa mga huwad na doktrinang winalis mula sa silid ni Miller. Ang kanilang paghihimagsik ay inilarawan bilang ang patuloy na pagganap ng pakikiapid. Mula noong 1863 at patuloy hanggang sa pagwawakas ng probasyon, sila’y walang humpay na naghihimagsik hanggang sa sila’y isuka mula sa bibig ng Panginoon.

The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.

Ang paghihimagsik ng pagtatakwil sa kaalaman ay kinatawan ng kanilang “continually” na pangangalunya; at bagaman hindi iyon ang kaparehong salitang Hebreo, ang kahulugan ay katulad ng salitang Hebreo na “tamid” na ang ibig sabihin ay “continual,” at isinasalin iyon bilang “the daily” sa aklat ni Daniel.

We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pag-aaral ng apat na kaharian ng propesiyang biblikal sa susunod na artikulo.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

At nakita ko, kaugnay ng 'Daily,' na ang salitang 'sacrifice' ay idinagdag ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto; at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pagkaunawa tungkol sa 'Daily;' ngunit mula noong 1844, sa gitna ng kalituhan, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.