When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Kapag ang maliit na sungay ng Roma ay inilarawan sa mga talatang siyam hanggang labindalawa ng ikawalong kabanata ng Daniel, ito ay isang tiwaling sagisag sapagkat ito ay sagisag ng travestismo, isang nagbibihis ng kasuotang pangkabilang kasarian na nagpapalit-palit sa pagitan ng panlalaki at pambabae. Umaayon ito sa pagkaunawang Millerita na ang Roma ay kinakatawan ng dalawang yugto, ang unang yugto ay ang sining ng pamamahalang-estado ng Roma at ang ikalawang yugto ay ang sining ng pamamahalang-simbahan ng Roma; ngunit sa pagpapalit-palit ng mga kasarian sa mga talata, ang maliit na sungay ay lumilihis sa makasaysayang at propetikong pagkakasunod-sunod (tiwali). Gayunman, bawat isa sa apat na talata ay kumakatawan sa kasaysayang tuwirang kaugnay ng alinman sa Romanong pamamahalang-estado o Romanong pamamahalang-simbahan. Inusig ng Paganong Roma ang lahat ng sumalungat sa kapangyarihang imperyal nito, ngunit ang pag-uusig ng papal na Roma (pambabae) sa talatang sampu ay tiyak na nakatuon laban sa langit.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

Sa pagkaunawa ng mga Millerite na ang Roma ang ikaapat at pangwakas na kaharian, ang pagsasalit-salit mula sa estado tungo sa simbahan, saka pabalik sa estado at muli sa simbahan, ay hindi sana naging alalahanin. Nakita nila ang paghahalo ng bakal at putik sa mga paa na binanggit sa Daniel kabanata dalawa, at inunawa lamang iyon bilang dalawang yugto ng Roma, na walang pagkabahala sa pagtukoy ng isang tiyak na makasaysayang pagkakasunod ng ikaapat at ikalimang kaharian. Gayon din ang kanilang pagkaunawa sa kabanata pito, kung saan ang sungay na nagsalita ng mga dakilang bagay laban sa Kataas-taasan, ay nabunot ang tatlong sungay mula sa orihinal na sampung sungay ng halimaw ng Roma. Kahit pa kinilala ni Miller ang pagpapalit-palit ng kasarian sa talatang siyam hanggang labindalawa, hindi sana ito naging mahalaga sa kaniyang pagkaunawa na ang ikaapat na kaharian ay ang Roma. Sa pagkaunawa ng mga Millerite, nagtapos ang ikaapat na kaharian noong 1798, at ang susunod na kaganapang propetiko ay ang Ikalawang Pagparito ni Cristo.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

Ang pambabaeng sungay ang tumutukoy sa babaeng nakikiapid na espirituwal sa panlalaking sungay, at ito’y inilalarawan sa mga talatang sampu at labindalawa.

And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

At ito’y lumaki nang lubha, hanggang umabot sa hukbo ng langit; at ibinagsak nito sa lupa ang ilan sa hukbo at sa mga bituin, at niyurakan ang mga iyon. Daniel 8:10.

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

Ang pag-uusig ng kapangyarihang papal ay nakatuon laban sa Kristiyanidad (ang hukbo ng langit), at sa talatang labindalawa, ang Roma ng Papado (pambabae) ay tumatanggap ng kapangyarihan upang maisakatuparan ang kaniyang gawaing mamamatay-tao sa pamamagitan ng kasalanan ng pakikiapid sa mga hari ng Europa.

And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

At isang hukbo ay ibinigay sa kaniya laban sa palagiang handog dahil sa pagsalangsang, at ibinagsak nito ang katotohanan sa lupa; at kumilos ito, at naging matagumpay. Daniel 8:12.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

Ang "host" sa talata ay kumakatawan sa kapangyarihang militar na ipinagkaloob sa Papado "against the daily." Ang salitang "against" ay nangangahulugang "from." Mula sa mga paganong hari ng Europa (paganong Roma), na kinakatawan ng "the daily," ipinagkaloob sa Papado ang suportang militar (isang "host") "by reason of transgression." Ang pagsasanib ng simbahan at estado, na ang simbahan ang may kontrol sa ugnayan, ang "pagsalangsang." Ang alak ng pagsalangsang na iyon ay dugo ng mga Kristiyano. Nang magkaroon na ang Papado ng kontrol sa mga hukbo ng paganong Roma, ang Romang Papal ("it") ay "ibinagsak ang katotohanan sa lupa; at isinagawa nito, at sumagana."

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

Sa Daniel kabanata labing-isa, talatang tatlumpu't isa, ang pagkakaloob ng mga hukbo sa Roma ng Kapapahan ay kinakatawan din:

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

At sa kaniyang panig ay tatayo ang mga hukbo, at kanilang lalapastanganin ang santuwaryo ng kalakasan, at aalisin ang palaging handog, at kanilang ilalagay ang kasuklamsuklam na naninira. Daniel 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Tinutukoy ng talata ang makasaysayang paglipat mula sa Romang pagano tungo sa Romang papal. Sa talata, ang "mga bisig" ay ang mga haring Europeo na nagsimulang tumindig para sa kapapahan, magmula kay Clovis, hari ng mga Frank (Pransiya), noong taong 496. Nilapastangan din ng "mga bisig" ang "santuwaryo ng kalakasan" (ang lungsod ng Roma), sa pamamagitan ng tuluy-tuloy na pakikidigma mula sa ikaapat na siglo hanggang sa taong 538. Inalis din ng "mga bisig" ang paganong pagtutol sa pag-angat ng kapapahan, at pagsapit ng taong 508, nagwakas ang paganong pagtutol.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

Ang salitang isinalin bilang "take away," ay ang salitang Hebreo na "sur" at ang ibig sabihin nito ay "alisin." Ang "mga hukbo" ang naglagay ng "kasuklam-suklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang" (ang kapapahan), sa luklukan ng daigdig noong taong 538. Nang tinukoy sa Daniel kabanata walo, talatang labindalawa, na "isang hukbo" ay ibinigay sa maliit na sungay na pambabae, ito ay sumasang-ayon sa patotoo ng talatang tatlumpu't isa ng kabanata labing-isa. Nagbibigay rin ng patotoo sa gayunding katotohanan ang aklat ng Apocalipsis sa kabanata labing-tatlo.

And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

At ang halimaw na aking nakita ay gaya ng isang leopardo, at ang kaniyang mga paa ay gaya ng mga paa ng isang oso, at ang kaniyang bibig ay gaya ng bibig ng isang leon: at ibinigay sa kaniya ng dragon ang kaniyang kapangyarihan, at ang kaniyang luklukan, at dakilang kapamahalaan. Apocalipsis 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Tuwirang tinutukoy ni Sister White ang hayop sa talatang dalawa bilang ang kapapahan, at na ang dragon sa talatang iyon ay ang makapaganong Roma. Ibinigay ng makapaganong Roma sa kapapahan ang tatlong bagay: “ang kaniyang kapangyarihan, at ang kaniyang luklukan, at dakilang kapamahalaan.”

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

Ipinagkaloob ng paganong Roma ang kapangyarihang militar, na nagsimula kay Clovis noong taong 496. Ang "luklukan" ng pamamahala ay ipinagkaloob sa Papado noong taong 330, nang ilipat ng emperador Constantino ang kaniyang kabisera sa Constantinople, at iniwan ang dati niyang kabiserang lungsod na Roma sa pamamahala ng Simbahang papal. Noong taong 533, naglabas ng kautusan ang emperador Justiniano na ang papa ang ulo ng simbahan at ang tagapagtuwid ng mga erehe, at kaniyang ipinaubaya ang kaniyang "dakilang kapamahalaan" sa papa ng Roma. Ang talatang labindalawa ng Daniel kabanata walo ay tumutukoy sa panahon kung kailan ibinigay ang isang "hukbo," at ang propetikong katotohanang iyon ay pinatotohanan ng maraming saksi. Mula sa panahong iyon (simula noong taong 496), ang Papado ay "sumagana."

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

Magpapatuloy itong "magsagawa" at "magtatagumpay" hanggang sa 1798, nang matapos ang poot laban sa hilagang kaharian ng Israel at tumanggap ang Papado ng kaniyang nakamamatay na sugat.

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

At gagawin ng hari ayon sa kaniyang kalooban; itataas niya ang kaniyang sarili, at dadakilain niya ang kaniyang sarili higit sa bawat diyos, at magsasalita siya ng mga kamangha-manghang bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay siya hanggang sa matapos ang poot: sapagkat ang itinakda ay magaganap. Daniel 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Talata siyam ng kabanata walo ay inilalarawan ang maskulinong Roma (paganong Roma), at kinakatawan ang tatlong-hakbang na proseso ng pananakop na naisakatuparan ng paganong Roma, na sumagisag sa tatlong heograpikong pook na sasakupin upang ang Roma Papal ay maitatag sa luklukan ng daigdig, gaya ng kinakatawan ng tatlong sungay na binunot sa kabanata pito. Ang dalawang yaong tatlong-hakbang na pananakop—ng paganong Roma at ng Roma Papal—ay kumakatawan sa tatlong heograpikong hadlang ng makabagong Roma, sa mga talata apatnapu hanggang apatnapu’t tatlo ng Daniel labing-isa. Pagkatapos, sa kabanata walo, talata labing-isa, muling kinakatawan ang maskulinong maliit na sungay (paganong Roma). Sa talatang iyon, ang pinabanal na lohika ay napakatatag, anupa’t ang mga mapanuya na lalaking namumuno sa Jerusalem ay napilitang magpasok ng ilang teolohikal na kasinungalingan upang maitayo ang kanilang huwad na saligan.

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, ipinagdakila niya ang kaniyang sarili maging hanggang sa Prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang palaging handog, at ang dako ng kaniyang santuwaryo ay ibinagsak. Daniel 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

Sa pagsisimula nating talakayin ang mga huwad na barya at hiyas na ipinakilala sa Adbentismo mula pa noong 1863, nararapat tandaan na may dalawang pangunahing larangan ng inaaakalang kahusayang teolohikal na ipinagmamalaki ng Adbentismo, bilang batayan ng kanilang pagtaguyod sa mga doktrina ng tumalikod na Protestanismo at Katolisismo. Ang iginigiit ng mga makabagong teologo ng Adbentismo ay na sila’y mga dalubhasa, alinman sa kasaysayang biblikal o sa mga wika ng Bibliya. Ang kanilang paglalapat ng talata ay nagbubunyag na ang salitang propetiko sa kanila ay naging gaya ng isang aklat na tinatakan, at nagbubunyag din na ang kanilang pag-aangking sila’y mga dalubhasa sa mga wika ng Bibliya ay walang iba kundi ang makabagong manipestasyon ng Pariseismo.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

Una, ang pagwawalang-bahala sa pagpapalit-palít ng kasarian hinggil sa maliit na sungay sa mga talatang siyam hanggang labindalawa. Kung tunay nga silang mga dalubhasa sa wikang Hebreo, hindi nila ikakaila ni palalabnawin ang katotohanang sinadyang gamitin ni Daniel ang pagpapalit-palít ng kasarian sa mga talatang iyon. Ang maliit na sungay ay inilarawan sa dalawang kasarian, at ang mga kasariang iyon ay nagpapalit-palít sa kabuuan ng mga talata. Sinisikap ng mga teologo na tabunan ang katotohanang ito sa pamamagitan ng basura at huwad na mga barya, sapagkat malinaw nitong ipinakikilala na ang talatang labing-isa ay tumutukoy sa Romang pagano, hindi sa Romang papal. Siyempre, iginigiit nila na ang maliit na sungay sa talatang labing-isa ay ang Papa, samantalang sa katunayan ito ay ang Romang pagano.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Kapag kinilala na sa apat na talata tungkol sa maliit na sungay, dalawa ay nasa anyong panlalaki at dalawa ay nasa anyong pambabae, madali nang isama ang biblikal na katotohanang sa propesiya ng Bibliya ang babae ay kumakatawan sa iglesya, at ang lalaki ay kumakatawan sa estado. Ang kaalamang ito ay nagbibigay-daan sa lahat ng nagnanais na makita na ang maliit na sungay sa talatang ika-labing-isa ay ang panlalaking Roma (Romang pagano), hindi ang pambabaeng Roma (Roma ng kapapahan).

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Kung gayon, nauunawaan ang talata bilang nagtuturo na ang makapaganong Roma (siya) ay nagmalaki hanggang sa prinsipe ng hukbo, gaya ng ginawa ng makapaganong Roma nang ipako nito sa krus ng Kalbaryo ang prinsipe ng hukbo. Hindi lamang nagmalaki ang makapaganong Roma laban kay Cristo sa krus, kundi sinasabi pa ng talata na sa pamamagitan niya (ng makapaganong Roma) “ang pang-araw-araw na hain ay inalis.”

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

Sa aklat ni Daniel ay may dalawang salitang Hebreo na kapwa isinasalin bilang "take away." Ang mga salitang ito ay "sur" at "rum." Kapwa ginagamit ang dalawang ito sa paglilingkod sa santuwaryo. Ang "sur" ay nangangahulugang alisin o tanggalin, at nang alisin ang mga abo mula sa dambana sa santuwaryo, ang salitang ginamit upang ilarawan ang pag-aalis ng mga abo ay "sur." Ang salitang "rum" ay nangangahulugang itaas at dakilain, at noong kinakailangang itaas ng saserdote sa santuwaryo ang isang handog na ikinakampay, siya ay dapat na "rum" (itaas) ang handog. Sa talatang labing-isa, ang paganong Roma ("the daily") ay mag-"rum" (aalisin) ang paganismo sa pamamagitan ng pagtaas at pagdadakila sa relihiyon ng paganismo.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Ang paganong Roma ay itataas at dadakilain ang relihiyon ng paganismo. Ang mga teologong Adbentista na nag-aangking dalubhasa sa mga wikang biblikal ay pinipiling ituring ang bawat paglitaw ng “take away” sa aklat ni Daniel bilang “remove”. Nabibigo silang kilalanin ang natatangi at tumpak na pagsulat ni Daniel, at sa gayon ay inilalagay nila ang kanilang sarili sa itaas ng propetang Daniel.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

Ang mga teologong nagpapakilalang nakauunawa sa mga wikang biblikal ay naglalatag ng mga pangangatwiran upang bigyang-katwiran kung bakit, sa kabila ng paggamit ni Daniel ng dalawang magkaibang salita, nilayon niyang ipakahulugan ang iisang bagay. Nagbibigay sila ng mahahaba at nakababagot na mga pag-aaral ukol sa mga salita upang patibayin ang kanilang mga maling pag-aangkin. Ang mga teologong nagpapakilalang nakauunawa sa kasaysayang biblikal ay nagtatalo na ang maling aplikasyon ay nakasalig sa pagkilalang, sa magkakaibang yugto ng kasaysayan, ang iisang salita ay maaaring mangahulugan ng iba; kaya’t nang gumamit si Daniel ng dalawang magkaibang salita, tanging isang dalubhasa sa kasaysayan ang makapagtutukoy kung ano talaga ang ibig sabihin ni Daniel. Mahalaga na matukoy ang dalawang maling pamamaraang ito sapagkat madalas itong ginagamit ng mga teologo na nagsisikap na magkubli mula sa metodolohiya ng "line upon line."

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, ipinagdakila niya ang kaniyang sarili maging hanggang sa Prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang palaging handog, at ang dako ng kaniyang santuwaryo ay ibinagsak. Daniel 8:11.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Ang salitang isinalin bilang "taken away" sa talata ay nangangahulugang "itaas at dakilain." Hindi ito nangangahulugang alisin. Ang katotohanang ito ay nagdudulot ng kalituhan at pagsasalungatan para sa mga teologong Adventista, sapagkat ang kanilang mga premisa ay hindi makapapasa sa isang payak na pagsusuri ng talata, kapag ang tunay na kahulugan ng salitang ginamit ni Daniel ay inilapat sa talata. Ipinangangatuwiran nila na ang maliit na sungay sa talata ay ang papal na Roma, at samakatuwid, ganito babasahin ang talata: "sa pamamagitan niya" (papal na Roma) "ang 'araw-araw' ay inalis."

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Sila, siyempre, ay walang nakikitang suliranin sa paglalakip ng salitang idinagdag na, ayon sa tahasang pahayag ni Kapatid na White, ay idinagdag ng karunungang pantao at hindi nauukol sa teksto.

“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

Pagkatapos ay nakita ko, hinggil sa “daily” (Daniel 8:12), na ang salitang “sacrifice” ay idinagdag lamang ng karunungan ng tao at hindi kabilang sa mismong teksto, at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pananaw tungkol dito sa mga nagbigay ng panawagan ng oras ng paghatol. Early Writings, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Tinutukoy nila ang "the daily" bilang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, kaya’t pinagtitibay ng "daily sacrifice" ang kaisipang ang "the daily" ay ang sakripisyong gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo. Ngunit tinutukoy ng inspirasyon na ang salitang "sacrifice" ay "hindi kabilang sa teksto".

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Kapag kinilala ng mga lasing na taga-Efraim na “ang palagian” ay gawain ni Cristo sa santuwaryo, magiging ganito ang pagbasa ng talata: “sa pamamagitan niya” (Roma Papal) “inalis ang palagian,” o babasahin ito nang ganito: “sa pamamagitan ng kapangyarihang papal, inalis ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo.” Tunay na itinuturo nila ang kabulaanang ito. Ipinipilit nila na sa pamamagitan ng kadiliman ng pamumunong papal ay inalis mula sa mga isipan ng mga tao ang tunay na pagkaunawa sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Gayunman, ang salitang isinalin bilang "take away" ay hindi nangangahulugang alisin; nangangahulugan itong itaas at dakilain. Kung ang mga nagpapakilalang dalubhasa sa mga wikang biblikal ay ilalapat sana nang wasto ang kahulugan ng salitang Hebreo na "rum," sa naturang sipi, ang kanilang salin ay dapat na magsabing, "sa pamamagitan ng kapangyarihang papal, ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay itinaas at dinakila." Kailanman ba itinaas at dinakila ng Papado si Cristo?

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

Ipinipilit nilang ipataw ang kahulugan ng salitang Hebreo na "sur" sa salitang Hebreo na "rum." Ginamit ni Daniel ang salitang "sur," na nangangahulugang alisin, na may kaugnayan sa "ang palagian" sa dalawa pang talata, ngunit sa talatang labing-isa, pinili ni Daniel ang salitang "rum" na nangangahulugang itaas at dakilain. Hindi lamang kahangalan ang inihahaing mga alamat hinggil sa talatang ito dahil sa pagbabaluktot ng kahulugan ng salitang isinasalin bilang "alisin," kundi kailanma'y walang panahong sa anumang paraan ay naalis mula sa mga tao ang paglilingkod ni Cristo sa santuwaryo.

But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

Ngunit ang taong ito, sapagkat siya’y nananatiling buhay magpakailanman, ay may pagkasaserdoteng di-nababago. Kaya’t may kakayahan din siyang iligtas nang lubos ang mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan niya, yamang siya’y laging nabubuhay upang mamagitan para sa kanila. Hebreo 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Ang pag-aangkin, gaya ng ginagawa ng mga teologong Adbentista, bilang pagtatangkang patibayin ang kanilang maling paglalapat ng talatang iyon, na nagkaroon ng isang panahon kung kailan ang Kapapahan ay ipinairal ang isang uri ng kapangyarihan upang alisin ang pamamagitan ni Cristo sa santuwaryo, ay lubhang absurdo!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Ngunit hindi itinuturo ng mga teologo na tinutukoy ng talata na itinaas at pinadakila ng Kapapahan ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Iniiwasan nila ang kahulugan ng mga salita ni Daniel, at ang inspiradong payo ni Ellen White, upang ituro ang pinipili nilang ituro, sa kabila ng patotoo ng mga salita ni Daniel.

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, ipinagdakila niya ang kaniyang sarili maging hanggang sa Prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang palaging handog, at ang dako ng kaniyang santuwaryo ay ibinagsak. Daniel 8:11.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

Itinuturo ng mga teologo na ang talata ay nangangahulugang “sa pamamagitan ng kapangyarihang papal, inalis ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo,” at ang pag-aalis ng ministeryo ni Cristo sa santuwaryo mula sa isipan ng mga tao ay pinatutunayan ng katotohanang, kaugnay ng pag-alis na iyon, ang dako ng kaniyang santuwaryo ay “ibinagsak.” Wala ni isang talata sa Salita ng Diyos na nagsasaad na ang makalangit na santuwaryo, na siyang pook kung saan isinasagawa ni Cristo ang kaniyang pamamagitan, ay kailanman naibagsak. Wala rin anumang talatang biblikal na nagsasaad na ang langit mismo, na siyang “dako ng kaniyang santuwaryo,” ay kailanman naibagsak. Muli, inilalagay ng mga teologo ang kanilang sarili sa itaas ng propetang Daniel, sapagkat iginigiit nila na ang “dako ng kaniyang santuwaryo” sa talata ay tumutukoy sa santuwaryo ng Diyos, sa kabila ng katotohanang itinuturo ni Daniel ang tuwirang kabaligtaran ng ideyang iyon.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Ang mga sinasabing dalubhasa sa wikang Hebreo ay iginigiit na, sa nasabing talata, ang salitang Hebreo na "rum" ay dapat unawain ayon sa kahulugan ng salitang Hebreo na "sur". Iginigiit din nila na ang salitang Hebreo na "miqdash" ay dapat unawain ayon sa kahulugan ng salitang Hebreo na "qodesh". Ang "miqdash" at "qodash" ay kapwa isinasalin lamang bilang "santuwaryo" sa aklat ni Daniel, subalit magkaiba ang kanilang kahulugan. Ang "miqdash" ay kumakatawan sa alinmang santuwaryo, maging ito man ay santuwaryo ng Diyos o santuwaryong pagano. Ito ang pangkalahatang salita para sa santuwaryo, ngunit ang "qodesh" ay ginagamit lamang sa Bibliya upang katawanin ang santuwaryo ng Diyos.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Alam ni Daniel ang pagkakaiba sa pagitan ng isang santuwaryong pagano at ng santuwaryo ng Diyos. Kung tutukoy si Daniel sa isang santuwaryong pagano, gagamitin niya ang salitang "miqdash." Nakapagtataka sa akin na ang mga sinasabing dalubhasa sa wikang Hebreo ay hindi kailanman tumatalakay sa katotohanang sa apat na magkakasunod na talata, tatlong ulit niyang ginamit ang dalawang salitang iyon. Ang paggamit ni Daniel sa dalawang salitang Hebreo, na kapwa isinasalin bilang "santuwaryo," ang nagtatakda sa kahulugang nais niyang ipaunawa.

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

Oo, dinakila niya ang kaniyang sarili hanggang sa Prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang palagiang handog, at ang dako ng kaniyang santuario ay ibinagsak. At isang hukbo ay ibinigay sa kaniya laban sa palagiang handog dahil sa pagsalangsang, at ibinulid nito ang katotohanan sa lupa; at umiral ito at nagtagumpay. Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita; at sinabi ng isa pang banal sa yaong banal na nagsalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palagiang handog, at ang pagsalangsang na nagpapanglawa, upang ibigay kapwa ang santuario at ang hukbo upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:11-14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Sa mismong sipi na naglalaman ng saligan ng Adventismo, gumamit si Daniel ng dalawang magkaibang salitang Hebreo na kapwa isinasalin bilang “santuwaryo.” Sa mga talatang 13 at 14, pinili ni Daniel na gamitin ang salitang Hebreo para sa “santuwaryo” na sa Bibliya lamang ginagamit upang tukuyin ang santuwaryo ng Diyos; ngunit sa talatang 11, gumamit si Daniel ng pangkalahatan o “generic” na salitang Hebreo na maaaring tumukoy sa santuwaryo ng Diyos, o maaari ring tumukoy sa isang santuwaryong pagano.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Kung ibig sanang tukuyin ni Daniel ang “santuwaryo” sa talata 11 bilang santuwaryo ng Diyos, sana’y ginamit niya ang gayunding salitang Hebreo na ginamit niya nang makalawa sa loob ng susunod na tatlong talata. Ganap na malinaw na gumagawa si Daniel ng pagtatangi sa pagitan ng isang paganong santuwaryo sa talata 11, at ng santuwaryo ng Diyos sa mga talata 13 at 14! Ngunit iginigiit ng mga lasing ng Efraim na ang “lugar ng kaniyang santuwaryo” na “ibinagsak,” sa talata 11, ay ang lugar ng santuwaryo ng Diyos, bagaman iniiwasan nila ang salitang “lugar.”

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Itinuturo nila na inalis ng Kapapahan ang ministeryo ng pamamagitan ni Cristo at ibinagsak ang katotohanan ukol sa makalangit na santuwaryo. Ngunit malinaw ang pahayag ni Daniel na ang "santuwaryo" sa talatang labing-isa ay hindi ang santuwaryo ng Diyos, kundi isang paganong santuwaryo. Gayon ding malinaw kay Daniel na hindi ang "santuwaryo" ang ibinagsak, kundi ang "dako" ng kaniyang santuwaryo.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Sa kanilang pagtangging kilalanin ang sadyang pagpapalit-palit ng kasarian sa mga talatang siyam hanggang labindalawa, tinanggap ng mga makabagong teologo ang depinisyon ng "the daily" na nagmula sa loob ng tumalikod na Protestantismo, at nagsimulang magtayo ng pundasyong nakasalig sa buhangin ng paghihinuha ng tao, tradisyon, at kaugalian. Pagdating nila sa talatang labing-isa, itinatakwil pa nga nila ang inspiradong payo ni Sister White na nagpahayag na tama ang pagkaunawa ni Miller sa "the daily" bilang paganismo, at nagsisimulang gamitin ang sining ng paglilihis at paghihinuha upang ipagtanggol ang kanilang pagmamahal sa teolohiyang Katoliko at Protestante.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Pinapalitan nila, sa talata, ang Romang pagano ng Roma ng Papasiya, at iginigiit nila ang pakahulugan ng "remove" sa salitang ang kahulugan ay "itaas at itanghal". Binibigyang-kahulugan nila ang makasatanas na sagisag na "the daily" bilang isang maka-Diyos na sagisag, at pagkatapos ay ipinipilit na ang isang paganong templo ay templo ng Diyos, habang iniiwasan ang tuwirang pagtukoy sa "the place" ng santuwaryo. At ang mga "walang pinag-aralan" (gaya ng pagkakakilala sa kanila ni Isaias), na mauunawaan lamang kung sasabihin sa kanila ng mga "may pinag-aralan" na gayon nga, ay tinatanggap ang putahe ng mga katha-katha tungo sa kanilang sariling kapahamakan.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pagtalakay sa paglago ng kaalamang kinakatawan ng mga hiyas sa panaginip ni Miller sa susunod na artikulo.

“The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

Ang apostol na si Pablo ay nagbibigay-babala sa atin na “may ilan na tatalikod sa pananampalataya, na pinakikinggan ang mga espiritung mapandaya at ang mga katuruan ng mga demonyo.” Ito ang dapat nating asahan. Ang ating pinakamalalaking pagsubok ay darating dahil sa gayong uri ng mga tao na minsang nagtaguyod ng katotohanan, ngunit tumalikod dito tungo sa sanlibutan, at sa pagkapoot at paglibak ay niyurakan ito sa ilalim ng kanilang mga paa. May gawain ang Diyos para sa Kanyang mga tapat na lingkod. Ang mga pagsalakay ng kaaway ay dapat sagupain sa pamamagitan ng katotohanan ng Kanyang Salita. Ang kabulaanan ay dapat mahubaran ng maskara, ang tunay nitong likas ay dapat ibunyag, at ang liwanag ng kautusan ni Jehova ay dapat suminag sa moral na kadiliman ng sanlibutan. Dapat nating iharap ang mga kahingian ng Kanyang Salita. Hindi tayo aariing walang sala kung pababayaan natin ang banal na tungkuling ito. Ngunit habang tayo’y nakatindig sa pagtatanggol sa katotohanan, huwag naman tayong tumindig sa pagtatanggol sa sarili, at huwag natin itong gawing malaking usapin sapagkat tayo’y tinawagang magbata ng pag-alipusta at maling paglalarawan. Huwag nating kaawaan ang ating sarili, kundi maging lubhang masigasig para sa kautusan ng Kataas-taasan.

“Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

Sabi ng apostol, “Darating ang panahon na hindi nila titiisin ang matuwid na aral; kundi ayon sa sarili nilang mga pita ay magpapatipon sila para sa kanilang sarili ng mga tagapagturo, na ang kanilang mga tainga’y nangangati; at ililihis nila ang kanilang pandinig mula sa katotohanan, at mababaling sa mga kathang-isip.” Sa lahat ng panig ay nakikita natin ang mga tao na madaling nabibihag ng mapanlinlang na mga guniguni ng mga nagpapawalang-saysay sa salita ng Diyos; ngunit kapag iniharap sa kanila ang katotohanan, napupuno sila ng pagkayamot at poot. Ngunit ang tagubilin ng apostol sa lingkod ng Diyos ay, “Magbantay ka sa lahat ng bagay; tiisin mo ang mga kapighatian; gawin mo ang gawa ng isang ebanghelista; ganapin mo ang iyong ministeryo.” Sa kaniyang kapanahunan ay may mga tumalikod sa gawain ng Panginoon. Isinulat niya, “Pinabayaan ako ni Demas, sapagkat inibig niya ang kasalukuyang sanlibutan;” at muli, sinabi niya, “Si Alejandro na panday-tanso ay nagdulot sa akin ng malaking kasamaan: gantihan nawa siya ng Panginoon ayon sa kaniyang mga gawa: mag-ingat ka rin sa kaniya; sapagkat lubha niyang sinalungat ang aming mga salita.”

“Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

Ang mga propeta at mga apostol ay nakaranas ng mga kahalintulad na pagsubok ng pagsalungat at pag-alipusta, at maging ang walang dungis na Kordero ng Diyos ay tinukso sa lahat ng paraan, gaya rin ng pagkakatukso sa atin. Kaniyang tiniis ang pagsalungat ng mga makasalanan laban sa Kaniya.

“Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

Bawat babala para sa panahong ito ay dapat maipahayag nang tapat; ngunit, ‘ang lingkod ng Panginoon ay hindi dapat makipagtalo; kundi maging mahinahon sa lahat ng tao, bihasa sa pagtuturo, matiisin; sa kaamuan ay tinuturuan ang mga sumasalungat sa kanilang sarili.’ Dapat nating ingatang mabuti ang mga salita ng ating Diyos upang huwag tayong madungisan ng mapanlinlang na mga gawa ng mga tumalikod sa pananampalataya. Dapat nating labanan ang kanilang diwa at impluwensiya sa gayunding sandatang ginamit ng ating Panginoon nang salakayin Siya ng prinsipe ng kadiliman,—‘Nasusulat.’ Dapat nating matutuhang gamitin ang salita ng Diyos nang may kasanayan. Ang tagubilin ay, ‘Pagsikapan mong ipakita ang iyong sarili na kinalulugdan ng Diyos, isang manggagawang walang dapat ikahiya, na wastong naghahati ng salita ng katotohanan.’ Dapat magkaroon ng masikap na paggawa at taimtim na panalangin at pananampalataya upang maharap ang liko-likong kamalian ng mga bulaang guro at mga manlilinlang; sapagkat ‘sa mga huling araw ay darating ang mga panahong mapanganib. Sapagkat ang mga tao ay magiging maibigin sa sarili, maimbot, mapagyabang, mapagmataas, mapumusong, masuwayin sa mga magulang, di-mapagpasalamat, walang kabanalan, walang likas na pag-ibig, tagasira ng mga kasunduan, mapagparatang, walang pagpipigil sa sarili, mabangis, namumuhi sa mabubuti, mga taksil, mapusok, mapagmalaki, maibigin sa kalayawan higit kaysa sa maibigin sa Diyos; na may anyo ng kabanalan, ngunit itinatatwa ang kapangyarihan nito: sa mga gayon ay umiwas ka.’ Inilalarawan ng mga salitang ito ang katangian ng mga taong kakaharapin ng mga lingkod ng Diyos. Ang mga ‘mapagparatang,’ ‘namumuhi sa mabubuti,’ ay sasalakay sa mga tapat sa kanilang Diyos sa kapanahunang masama at tiwali na ito. Ngunit ang sugo ng Langit ay dapat maghayag ng espiritung ipinamalas ng Panginoon. Sa pagpapakumbaba at pag-ibig ay dapat siyang magpagal para sa kaligtasan ng mga tao.

“Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

Ipinagpapatuloy ni Pablo ang kaniyang pagtatalakay hinggil sa mga sumasalungat sa gawain ng Diyos, inihahambing sila sa mga lalaking nakipagdigma laban sa mga tapat noong kapanahunan ng sinaunang Israel. Sinasabi niya: ‘Gaya ng pagsalungat nina Jannes at Jambres kay Moises, gayon din ang mga ito na sumasalungat sa katotohanan; mga lalaking tiwali ang pag-iisip, na di-katanggap-tanggap pagdating sa pananampalataya. Ngunit hindi na sila makasusulong pa: sapagkat ang kanilang kahangalan ay mahahayag sa lahat ng tao, gaya rin ng kahangalan nila.’ Nalalaman natin na darating ang panahon na ang kahangalan ng pakikidigma laban sa Diyos ay mahahayag. Maaari tayong maghintay nang may payapang pagtitiis at pagtitiwala, gaano man tayo lapastanganin at hamakin; sapagkat ‘walang natatago, na hindi mahahayag,’ at ang mga nagpaparangal sa Diyos ay pararangalan din Niya sa harap ng mga tao at ng mga anghel. Tayo ay dapat makibahagi sa mga paghihirap ng mga repormador. Nasusulat, ‘Ang mga panlalait ng mga lumalait sa Iyo ay bumagsak sa akin.’ Nauunawaan ni Cristo ang ating dalamhati. Wala ni isa sa atin ang tinawag na magpasan ng krus nang mag-isa. Ang Nagdurusang Tao ng Kalbaryo ay nadarama ang ating mga kapighatian, at yamang nagdusa Siya sa gitna ng mga tukso, kaya Niya ring tulungan ang mga nasa kapighatian at pagsubok alang-alang sa Kanya. ‘Oo, at ang lahat ng nagnanais mamuhay nang makadiyos kay Cristo Jesus ay magbabata ng pag-uusig. Ngunit ang masasamang tao at ang mga mandaraya ay lalala at lalala pa, nanlilinlang at nalilinlang. Ngunit magpatuloy ka sa mga bagay na iyong natutuhan.’ Review and Herald, Enero 10, 1888.