That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.

Yaong “isang banal na nagsalita” sa Daniel kabanata walo, mga talatang 13 at 14, ay si Cristo bilang Palmoni. Sa aklat ng Apocalipsis, si Cristo ay tinutukoy bilang Alpha at Omega, na—bukod sa iba pang kamangha-manghang katotohanan—ay nagpapakilala kay Cristo bilang ang Kamangha-manghang Lingguwista; at magkasama, ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay naglalarawan kay Cristo bilang ang Panginoon ng panahon at ng wika. Hindi abot ng kakayahan ng tao na unawain ang kabuluhan at lalim ng kahulugang si Cristo, bilang Palmoni (ang Tagabilang ng mga Lihim), ay ipinakikilala ang katangiang iyon ng Kanyang likas sa dalawang talatang nagtatatag ng sentral na haligi ng Adbentismo; subalit ang mga lihim na pinipiling ihayag ng Tagabilang ng mga Lihim ay pananagutan nating kilalanin at ipagtanggol.

The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

Ang mga bagay na lihim ay sa Panginoon nating Diyos; ngunit ang mga bagay na nahayag ay sa atin at sa ating mga anak magpakailanman, upang ating maisagawa ang lahat ng mga salita ng kautusang ito. Deuteronomio 29:29.

A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.

Isang lihim na nahayag ay ito: ang Tagabilang ng mga Lihim (Palmoni) ay yaong “isang banal na nagsalita”; at sa dalawang talata kung saan Niya ipinahayag ang Kaniyang Sarili, natutukoy ang sentral na haligi ng Adbentismo. Sa dalawang talatang iyon, tinutukoy ng Kahangahangang Tagabilang ang “pagdami ng kaalaman” na Kaniyang, bilang ang Leon ng lipi ni Juda, binuksan noong 1798. Sa dalawang talatang iyon, ang mga hiyas ng panaginip ni Miller, na kumakatawan sa “pagdami ng kaalaman,” ay, sa patnubay ng kamay ni Palmoni, ipinalathala sa dalawang tapyas ni Habakuk.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”

Matapos matanggap ni Daniel ang propetikong pangitain hinggil sa mga kaharian sa propesiyang biblikal, at pagkatapos na marinig niya ang makalangit na diyalogo sa mga talatang labing-tatlo at labing-apat, sinikap niyang maunawaan ang "pangitain."

And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

At nangyari, nang ako, ako si Daniel, ay nakakita ng pangitain at hinanap ko ang kahulugan, narito, may tumayo sa harap ko na gaya ng anyo ng isang lalaki. At ako’y nakarinig ng tinig ng isang lalaki sa pagitan ng mga pampang ng Ulai, na tumawag at nagsabi, Gabriel, ipaunawa mo sa taong ito ang pangitain. Daniel 8:15, 16.

The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.

Ang "pangitain" na pinagsisikapan ni Daniel na maunawaan ay ang pangitaing "chazon", ngunit ang pangitaing "mareh" ang siyang ipinautos kay Gabriel na ipaunawa kay Daniel. Bawat katotohanan ay may mahalagang kaugnayan; at kung mapalampas ang katotohanang ito, ang estruktura at disenyo ng siping ito ay sa esensya’y nasisira. Sa talata 15, nang pinagsisikapan ni Daniel na maunawaan ang pangitaing "chazon", ang "mareh" ay nakatago, ngunit nananatiling kinakatawan, sapagkat sa pariralang "anyo ng isang tao" (Gabriel), ang salitang Hebreo na "mareh" ay isinalin bilang "anyo". Sa talata 15, kapwa mga salitang isinalin bilang "pangitain" ay kinakatawan. Si Daniel, sa talata 15, ay nagsisikap na maunawaan ang "chazon", ngunit si Palmoni ay nag-utos kay Gabriel, sa talata 16, na ipaunawa kay Daniel ang "mareh". Ang pagkakadisenyo ng dalawang talatang ito ay sinadya, at binibigyang-diin nito ang ugnayan at pagkakaiba ng dalawang salita.

It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.

Si Palmoni ang nag-uutos kay Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang “mareh,” sapagkat ang nag-uutos kay Gabriel ay ang Isa na nakatayo sa ibabaw ng tubig, at narinig ni Gabriel ang Kanyang tinig, “tinig ng isang lalaki sa pagitan ng mga pampang ng Ulai.” Ang Ilog Ulai ang umaagos sa pagitan ng mga pampang, at si Cristo ang Siyang nakatayo sa ibabaw ng tubig sa mga Kasulatan. Kalakip ng katotohanang iyan ang katotohanang si Cristo, bilang arkanghel, ang Siyang nag-uutos sa mga anghel. Ang tinig sa pagitan ng mga pampang ay ang tinig ng “yaong tiyak na banal” sa talatang labintatlo, at ang Kanyang salita ang nag-uutos kay Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang pangitaing “mareh.” Sa ikalabingdalawang kabanata ng Daniel, si Cristo ay muling nasa pagitan ng mga pampang ng ilog. Sa ikalabingdalawa Siya ay nakadamit ng lino, at sumumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman.

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

Ngunit ikaw, O Daniel, ililihim mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan; marami ang magpaparoo’t parito, at lalago ang kaalaman. Pagkatapos ay tumingin ako, si Daniel, at narito, may dalawa pang iba na nakatayo, ang isa sa panig na ito ng pampang ng ilog, at ang isa sa panig na yaon ng pampang ng ilog. At sinabi ng isa sa lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog: Gaano katagal pa hanggang sa wakas ng mga kababalaghang ito? At narinig ko ang lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay patungo sa langit, at sumumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman na ito’y tatagal ng isang panahon, mga panahon, at kalahating panahon; at kapag natapos na ang pagkakalat ng kapangyarihan ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito. Daniel 12:4-7.

The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.

Ang Lalaking “nakabihis ng lino, na nasa ibabaw ng mga tubig ng ilog,” ay “itinaas Niya ang Kanyang kanang kamay at ang Kanyang kaliwang kamay sa langit, at sumumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman,” at Siya ang gayunding Lalaki na, sa ika-walong kabanata, ay nag-utos kay Gabriel. Sa Apocalipsis kabanata sampu, itinaas din ni Cristo ang Kanyang kamay at sumumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman, ngunit doo’y nakatayo Siya sa ibabaw ng kapwa tubig at lupa.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan ng nabubuhay magpakailan-kailanman, na lumikha ng langit at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon ng panahon. Apocalipsis 10:5, 6.

The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.

Ang makapangyarihang anghel sa kabanata sampu ng Apocalipsis ay si Palmoni, na nagsalita kay Gabriel mula sa pagitan ng magkabilang pampang ng ilog sa kabanata walo, at tinukoy kung kailan magaganap ang “wakas ng” mga “kababalaghan” sa kabanata labindalawa. Sa kabanata sampu ng Apocalipsis, Siya ang umungal na gaya ng “leon,” sapagkat Siya roon ay inilalarawan bilang ang Leon ng lipi ni Juda.

And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.

At sinabi sa akin ng isa sa matatanda, Huwag kang tumangis: narito, ang Leon sa lipi ni Juda, ang Ugat ni David, ay nagtagumpay upang buksan ang aklat at buksan ang pitong tatak nito. At nakita ko, at, narito, sa gitna ng luklukan at ng apat na nilalang na buhay, at sa gitna ng mga matatanda, ay nakatayo ang isang Kordero na waring pinatay, na may pitong sungay at pitong mata, na siyang pitong Espiritu ng Diyos na sinugo sa buong lupa. At lumapit siya at kinuha ang aklat mula sa kanang kamay niyaong nakaupo sa luklukan. Pahayag 5:5-7.

As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.

Bilang ang Leon ng lipi ni Juda, si Cristo ang Korderong nagtagumpay upang buksan ang aklat na tinatakan ng pitong tatak. Kung Siya man ay lumalakad sa ibabaw ng tubig sa aklat ni Daniel, o may isang paa sa dagat at ang isa sa lupa sa Apocalipsis, ang bawat isa sa mga paglalarawang propetiko ay nauugnay sa panahong propetiko. At bilang ang Leon ng lipi ni Juda, si Cristo ang kapwa naglalagay ng tatak at nag-aalis nito sa Kaniyang Salita. Kung paanong tinatakan Niya ang aklat ni Daniel, gayon din tinatakan Niya ang pitong kulog sa ikasampung kabanata ng Apocalipsis.

“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

Ang makapangyarihang anghel na nagbigay ng tagubilin kay Juan ay walang iba kundi si Jesucristo. Ang paglalagay Niya ng Kanyang kanang paa sa dagat, at ng Kanyang kaliwa sa tuyong lupain, ay nagpapakita ng bahaging Kanyang ginagampanan sa pangwakas na mga tagpo ng dakilang tunggalian kay Satanas. Ang posisyong ito ay nagpapahiwatig ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan at kapamahalaan sa buong lupa. Ang tunggalian ay tumitindi at nagiging higit na di-matinag sa bawat kapanahunan, at magpapatuloy na gayon hanggang sa pangwakas na mga tagpo, kung kailan aabot sa rurok ang bihasang pagkilos ng mga kapangyarihan ng kadiliman. Si Satanas, na nakipag-isa sa mga taong masama, ay dadayain ang buong sanlibutan at ang mga iglesia na hindi tumatanggap ng pag-ibig sa katotohanan. Ngunit ang makapangyarihang anghel ay nag-aatas ng pagbibigay-pansin. Siya’y sumisigaw na may malakas na tinig. Ipakikita Niya ang kapangyarihan at kapamahalaan ng Kanyang tinig sa mga nakipag-isa kay Satanas upang salungatin ang katotohanan.

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

Pagkatapos na magsalita ang pitong kulog na ito, dumating kay Juan ang utos, gaya rin ng kay Daniel, hinggil sa munting aklat: ‘Tatakan mo ang mga bagay na ipinahayag ng pitong kulog.’ Ang mga ito’y tumutukoy sa mga darating na pangyayari na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod. Si Daniel ay tatayo sa kaniyang bahagi sa wakas ng mga araw. Nakita ni Juan ang munting aklat na inalisan ng tatak. Kung magkagayon, ang mga propesiya ni Daniel ay nagkakaroon ng kanilang wastong kinalalagyan sa mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel na ibibigay sa sanlibutan. Ang pag-aalis ng tatak sa munting aklat ang mensaheng may kinalaman sa panahon.

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

Ang Aklat ni Daniel at ang Aklat ng Pahayag ay iisa. Ang isa ay hula, ang isa nama’y pahayag; ang isa’y aklat na tinatakan, ang isa nama’y aklat na binuksan. Narinig ni Juan ang mga hiwagang winika ng mga kulog, ngunit ipinag-utos sa kanya na huwag niyang isulat ang mga iyon.

“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

"Ang natatanging liwanag na ibinigay kay Juan na ipinahayag sa pamamagitan ng pitong kulog ay isang pagbabalangkas ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.

Si Cristo, na kinakatawan bilang Palmoni, ang Tao sa mga kabanata walo at labindalawa na nasa ibabaw ng tubig, ay Siya rin ang makapangyarihang anghel na may munting aklat sa Kaniyang kamay. Siya ang Leon ng lipi ni Juda na nagseselyo at nagbubukas ng selyo ng Kaniyang Salita, at Siya ang nag-uutos kay Gabriel, sapagkat Siya si Miguel na arkanghel.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

Gayunma'y si Miguel na arkanghel, nang nakikipagtalo siya sa diyablo hinggil sa katawan ni Moises, ay hindi nangahas magharap laban sa kanya ng mapanghamak na sakdal, kundi sinabi, Sawayin ka ng Panginoon. Judas 1:9.

Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.

Ang “Michael” ay pangalan ni Cristo, at ang pangalang iyon ay kumakatawan na Siya ang pinunong-hukbo hindi lamang ng mga anghel, kundi Siya rin ang may kapangyarihang bumuhay na mag-uli. Ang pangalang “Michael” ay nangangahulugang “sino ang tulad ng Diyos.” Nang makita ni Nebukadnezar ang isang tulad sa Anak ng Diyos sa pugon na kasama ng tatlong mararangal na lalaki, ang kanyang nakita ay si Michael. At ang arkanghel na si Michael ay siya ring prinsipe ng bayan ng Diyos, na laban sa kanya ay nagmalaki ang munting sungay ng paganong Roma sa krus bilang katuparan ng Daniel, kabanata walo, talata labing-isa.

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

Ngunit ipakikita ko sa iyo yaong nakatala sa Kasulatan ng katotohanan; at walang sinumang naninindigang kasama ko sa mga bagay na ito, maliban si Michael, na inyong prinsipe. Daniel 10:21.

It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.

Si Miguel ang nag-uutos sa mga anghel, siyang muling bumubuhay sa mga patay, at siyang nagpapasiya kung kailan magwawakas ang probasyon.

“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.

"‘At sa panahong yaon ay tatayo si Miguel, ang dakilang prinsipe na tumatayong tagapagtanggol para sa mga anak ng iyong bayan; at magkakaroon ng panahon ng kapighatian, na gaya ng kailanma’y di pa nangyari mula nang magkaroon ng isang bansa hanggang sa panahong yaon; at sa panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan, bawa’t isa na masusumpungang nakasulat sa aklat.’ Kapag dumating ang panahong ito ng kapighatian, napagpasiyahan na ang bawa’t kaso; wala nang probasyon, wala nang awa para sa mga hindi nagsisisi. Ang tatak ng Diyos na buhay ay nasa Kaniyang bayan. Ang munting nalabi na ito, na walang kakayahang ipagtanggol ang kanilang sarili sa nakamamatay na tunggalian laban sa mga kapangyarihan sa lupa na tinipon at inihanay ng hukbo ng dragon, ay ang Diyos ang ginagawa nilang sanggalang. Naipasa na ang dekreto ng pinakamataas na awtoridad sa lupa na sila’y sumamba sa hayop at tumanggap ng kaniyang tanda sa ilalim ng banta ng pag-uusig at kamatayan. Nawa’y tulungan ng Diyos ang Kaniyang bayan ngayon, sapagkat ano ang magagawa nila kung magkagayo’y sa gayong kakilakilabot na tunggalian kung wala ang Kaniyang saklolo!" Testimonies, tomo 5, 212.

The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.

Ang pangwakas na hiwagang inaalisan ng tatak ng Leon ng lipi ni Juda ay ang Pahayag ni Jesucristo, at kasama rito ang katotohanang Siya ang may pamamahala sa balangkas at kaayusan ng bawat bahagi ng Kaniyang makahulang Salita. Ang Lalaking nakadamit ng lino na nakatindig sa ibabaw ng mga tubig, na nag-aangat ng Kaniyang kamay at sumusumpa sa Kaniya na nabubuhay magpakailanman, at sumisigaw na gaya ng isang Leon, na nagiging sanhi upang ang pitong kulog ay ibulalas ang kanilang mga tinig, ay Siya ring nagtatatak sa aklat ni Daniel at nagtatatak sa pitong kulog sa Pahayag. Siya ang nagbubukas ng aklat na tinatakan ng pitong tatak, na may kapangyarihan sa pagkabuhay na muli, at ang dakilang Prinsipe na tumitindig at nagpapahayag ng katapusan ng palugit. Nang utusan ni Palmoni si Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang pangitaing "mareh," iyon mismo ang Kaniyang ibig sabihin.

He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.

Hindi niya iniutos kay Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang "chazon" na pangitain. Ang "chazon" na pangitain ay ang pangitain ng mga kaharian sa propesiya ng Biblia sa Daniel kabanata walo, mga talata isa hanggang labindalawa, at ito rin ang "vision" na tinutukoy sa talatang labintatlo, sa loob ng isang tanong hinggil sa tagal ng panahon. "Hanggang kailan ang pangitain?" Ang "chazon" na pangitain ay tumutukoy sa araw-araw (paganismo) at sa pagsalangsang (papalismo), mga kapangyarihang namiminsala na yumuyurak sa santuwaryo at sa hukbo.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang ibang banal ay nagsabi sa yaong banal na nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, na ipinagkakaloob upang yurakan ang banal na dako at ang hukbo? Daniel 8:13.

Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.

Si Cristo, bilang Palmoni (ang Kahanga-hangang Tagabilang), ay tinanong: “hanggang kailan magtatagal ang ‘chazon’ na pangitain?” at Siya’y sumagot: “hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; saka lilinisin ang santuwaryo.” Pagkatapos ay ninais ni Daniel na maunawaan ang “chazon” na pangitain na tumutukoy sa “ang palagiang handog, at ang pagsalangsang na nagpapatiwangwang, upang ibigay kapuwa ang santuwaryo at ang hukbo upang yurakan sa ilalim ng paa.” Ngunit inutusan si Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang “mareh” na pangitain. Bawat katunayan ay may kabuluhan sa Salita ng Diyos. Ang “mareh” na pangitain ay ang pangitain ng mga gabi at mga umaga na tinukoy sa talatang dalawampu’t anim.

And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

At ang pangitain tungkol sa gabi at sa umaga na ipinahayag ay totoo; kaya’t sarhan mo ang pangitain, sapagkat ukol pa ito sa maraming araw. Daniel 8:26.

The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”

Ang salitang "pangitain" ay nabanggit nang makalawa sa talata. Ang unang pagtukoy ay ang pangitaing "mareh" at ang ikalawa ay ang pangitaing "chazon." Ang pangitaing "mareh" ay ang pangitain ng "gabi at mga umaga." Ang pariralang Hebreo na "gabi at mga umaga" ay madalas matagpuan sa Bibliya, at laging isinasalin bilang "gabi at mga umaga," gaya sa talata dalawampu't anim. Ang kaisa-isang dako sa Bibliya na ito'y isinalin nang iba kaysa sa "gabi at mga umaga" ay nasa talata labing-apat, kung saan ito'y isinalin lamang bilang "mga araw." Ang aktuwal na Hebreo ng talata labing-apat ay mababasa nang ganito: "Hanggang sa dalawang libo't tatlong daang gabi at mga umaga."

The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.

Ang talatang siyang pangunahing haligi ng Adventismo ay ang tanging talata sa Salita ng Diyos kung saan ang “evening and mornings” ay ipinahayag nang payak bilang “days.” Bawat katunayan ay may sariling kabuluhan, at kung wala nang iba pa, maliwanag na sinadya ni Palmoni na bigyang-diin ang talatang iyon. Ginawa niya ito sa pamamagitan ng pagbibigay-direksiyon sa isipan ng mga nagsalin ng King James Bible upang isulat ang parirala sa paraang naiiba kaysa sa laging pagkakasulat nito sa Kaniyang Salita. Ang puntong dapat mahango mula sa katunayang ito ay na, kapag si Gabriel ay sinabihang ipaunawa kay Daniel ang pangitaing “mareh,” ang ipinag-uutos sa kanya ay ipaunawa kay Daniel ang pangitaing ukol sa paglitaw ng 1844, at hindi ang pangitaing “chazon” na tumutukoy sa pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo.

The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?

Ang pangitain hinggil sa "mga gabi at umaga" ay tungkol sa isang pagpapakitang naganap nang magsimula ang paglilinis ng santuwaryo noong Oktubre 22, 1844. Ang pangitain ng pagpapakita noong Oktubre 22, 1844 ay hindi tungkol sa pagyurak sa santuwaryo, kundi sa paglilinis ng santuwaryo. Mayroon bang propetikong pagpapakita noong petsang iyon?

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.

Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”

Inutos kay Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang propetikong pagpapakita ni Cristo sa Kanyang templo noong Oktubre 22, 1844. Dahil dito, ibinigay ni Gabriel kay Daniel ang ikalawang saksi hinggil sa petsang Oktubre 22, 1844, sapagkat pinatnubayan ni Gabriel ang bawat may-akda ng Bibliya na nagtala ng anumang anyo ng biblikal na prinsipyong nagsasaad na ang katotohanan ay itinatatag sa pamamagitan ng patotoo ng dalawa. Kung ipauunawa ni Gabriel kay Daniel ang Oktubre 22, 1844, mangangailangan siya ng ikalawang saksi upang itatag ang "pangitain ng pagpapakita."

Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.

Sinimulan ni Gabriel ang kaniyang gawain sa pamamagitan ng unang pagtugon sa pagnanais ni Daniel na maunawaan ang pangitaing "chazon," at ginagawa niya ito sa pamamagitan ng pagtukoy na ang pangitaing "chazon" ay ang pangitaing nagtatapos sa "time of the end" noong 1798.

And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.

At aking narinig ang tinig ng isang lalaki mula sa pagitan ng mga pampang ng Ulai, na tumawag at nagsabi, "Gabriel, ipaunawa mo sa taong ito ang pangitain." Kaya't siya'y lumapit sa kinatatayuan ko; at nang siya'y lumapit, ako'y natakot at nagpatirapa sa aking mukha; ngunit sinabi niya sa akin, "Unawain mo, anak ng tao; sapagkat ukol sa panahon ng wakas ang pangitain." Daniel 8:16, 17.

The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.

Ang "pangitain" sa naunang talata, na siya ring "sa panahon ng kawakasan," ay ang pangitaing "chazon." At ang "panahon ng kawakasan" sa aklat ni Daniel ay 1798. Ito ang "pangitain" na pinagsikapan ni Daniel na maunawaan, ngunit hindi ito ang "pangitain" na iniutos kay Gabriel na ipaunawa kay Daniel. Para roon ay magbibigay si Gabriel ng ikalawang saksi.

So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

Kaya’t lumapit siya sa kinatatayuan ko; at nang siya’y lumapit, ako’y natakot at nagpatirapa ako: ngunit sinabi niya sa akin, Unawain mo, O anak ng tao: sapagkat tungkol sa panahon ng wakas ang pangitain. At habang siya’y nakikipag-usap sa akin, ako’y nasa malalim na pagkakatulog, na nakayukbo ang aking mukha sa lupa: ngunit hinipo niya ako, at itinindig niya ako. At sinabi niya, Narito, ipaaalam ko sa iyo kung ano ang mangyayari sa katapusan ng poot: sapagkat sa panahong itinalaga ay darating ang wakas. Daniel 8:17-19.

Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.

Sinimulan ni Gabriel ang kaniyang atas sa pamamagitan ng pagsasabi kay Daniel, “Masdan,” na isang pagtuturo kay Daniel na isaalang-alang ang susunod na katunayan. Ang susunod na katunayan ay na ang “huling poot,” sa dalawang “pitong panahon” ng Levitico dalawampu't anim, ay nagwawakas noong 1844. Ang “huling poot” ay tuwirang tinutukoy bilang isang hulang may takdang panahon, sapagkat mayroon itong “takdang panahon” kung kailan ito “magwawakas.” Ang “poot” ay kailangang kumatawan sa isang yugto ng panahon, sapagkat mayroon itong “takdang panahon” para sa kaniyang katapusan. Kung ang “poot” ay isang simpleng punto lamang sa panahon, wala sana itong katapusan; magiging yaon lamang ang mismong sandali kung kailan ito naganap.

The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.

Ang “poot” ay may tinakdang wakas, kaya kumakatawan ito sa katapusan ng isang yugto ng panahon. Ang panahong iyon ay inilalarawan bilang “ang huling poot.” Kung may huli, kung gayon ay nararapat na may una. Ang “unang poot” ay tinutukoy sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel, at doon ito rin ay isang yugto ng panahon, sapagkat ang kapapahan ay “magsasagawa at sasagana” hanggang sa katapusan ng “poot.”

And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.

At ang ilan sa mga may unawa ay mabubuwal, upang subukin sila, at dalisayin, at paputihin, hanggang sa panahon ng wakas; sapagka’t ito’y para pa sa panahong itinalaga. At ang hari ay gagawa ayon sa kaniyang kalooban; at itataas at dadakilain niya ang kaniyang sarili higit sa bawat diyos, at magsasalita ng mga kagila-gilalas na bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay hanggang sa maganap ang kapootan: sapagka’t ang ipinasiya ay magaganap. Daniel 11:35, 36.

In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”

Sa dalawang talatang ito, ang hari na gumagawa ayon sa kaniyang kalooban at nagpapakataas sa kaniyang sarili ang paksa. Ang talatang tatlumpu’t anim ang talatang inilahad ni Pablo sa ibang pananalita, habang kaniyang kinikilala ang “tao ng kasalanan” na naluluklok sa templo ng Diyos, na ipinakikita ang kaniyang sarili na siya ay Diyos. Ang pag-uusig ng Madilim na Panahon mula taong 538 hanggang 1798 ay tinukoy sa talatang tatlumpu’t lima, at nagpapatuloy hanggang sa “panahon ng wakas” na 1798, na siyang “takdang panahon.” Pagkatapos, tinutukoy ng talatang tatlumpu’t anim na ang kapapahan ay “sasagana” “hanggang maganap ang poot.” Tinutukoy ng talata na ang kapapahan ay sumagana hanggang 1798; sa puntong iyon, ang unang “poot” ay “natupad.” Ang Salitang propetiko ng Diyos ay “ipinasiyá” na ang kapapahan ay magpapatuloy sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon, hanggang 1798, na siyang “panahon ng wakas.”

The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.

Ang unang “poot” ay nagtapos noong 1798, at ang “huling poot” ay nagtapos noong 1844. Ang dalawang poot ay inilarawan bilang mga yugto ng panahon na may mga tiyak na katapusan, kaya’t kinikilala ang mga ito kapwa bilang mga propesiya ng panahon. Inutusan ni Palmoni si Gabriel na ipaunawa kay Daniel ang “pangitaing anyo” (“mareh”) tungkol sa mga “gabi at umaga” (mga araw) na nagtukoy sa Oktubre 22, 1844, at ginawa niya ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng ikalawang saksi sa petsang iyon.

The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.

Ang “chazon” na pangitain ng talatang labintatlo, na nais maunawaan ni Daniel, ay ang pangitain ng pagyurak na nagwakas sa “panahon ng wakas” noong 1798. Ang “mareh” na pangitain ng talatang labing-apat ay nagtapos sa pagpapakita ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844, bilang katuparan ng propesiya ng panahon na dalawang libo’t tatlong daang taon, at gayundin bilang katuparan ng propesiya ng panahon na dalawang libo limang daan at dalawampung taon. Ang kapwa mga propesiyang iyon tungkol sa panahon ay inilalarawan sa mga banal na tapyas ni Habacuc, na kinilala ni Sister White bilang pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at hindi dapat baguhin.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

Marami pa tayong mga aral na dapat matutuhan, at marami, marami ring dapat iwaksi sa mga dati nating natutuhan. Tanging ang Diyos at ang langit lamang ang di-nagkakamali. Ang mga nag-aakalang kailanman ay hindi nila kailangang isuko ang isang pinakaiingatang pananaw, na kailanman ay hindi sila magkakaroon ng pagkakataong baguhin ang isang opinyon, ay mabibigo. Hangga’t mahigpit at di-matitinag nating pinanghahawakan ang sarili nating mga kaisipan at opinyon, hindi natin makakamtan ang pagkakaisang ipinanalangin ni Cristo. Review and Herald, Hulyo 26, 1892.