It has been established upon several witnesses that in history and in prophecy Rome always comes up eighth and is of the seven. The prophetic riddle of this symbol is part of what the Lion of the tribe of Judah unseals just before the close of probation. Christ never changes, and in the First and Great Disappointments of Millerite history, He revealed a truth which explained the mystery of the disappointment.
Napatunayan sa patotoo ng ilang saksi na sa kasaysayan at sa propesiya, ang Roma ay laging lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Ang propetikong bugtong ng simbolong ito ay bahagi ng mga bagay na ibinubukas ng Leon mula sa lipi ni Juda kaagad bago ang pagsasara ng probasyon. Hindi kailanman nagbabago si Cristo, at sa Unang at Dakilang Pagkakadismaya ng kasaysayang Millerita, inihayag niya ang isang katotohanan na nagpaliwanag sa hiwaga ng pagkakadismaya.
After the First Disappointment in Millerite history, He removed His hand from a mistake in some of the figures represented upon the 1843 chart. The mistake represented the prophetic misunderstanding that produced the Disappointment. The Millerites were ultimately led to a series of understandings, which firmly established the starting date of the twenty-three hundred days. With a firm starting point, that was primarily based upon the date of the cross, they then saw the same prophetic evidence that they had been employing to identify 1843, actually identified not only 1844, but the very day of October 22, 1844.
Pagkaraan ng Unang Pagkakadismaya sa kasaysayan ng mga Millerita, inalis Niya ang Kaniyang kamay mula sa isang pagkakamali sa ilang mga bilang na ipinakikita sa tsart ng 1843. Ang pagkakamaling iyon ay kumakatawan sa maling pagkaunawa sa propesiya na nagbunga ng Pagkakadismaya. Sa huli, ang mga Millerita ay inakay tungo sa isang serye ng mga pagkaunawa na matibay na nagtatag ng petsa ng pasimula ng dalawang libo’t tatlong daang araw. Sa pagkakaroon ng isang matatag na panimulang punto, na pangunahing nakasalig sa petsa ng Krus, nakita nila na ang gayunding ebidensiyang propetiko na kanilang ginagamit upang tukuyin ang 1843 ay sa katunayan tumutukoy hindi lamang sa 1844, kundi pati sa mismong araw na Oktubre 22, 1844.
After the second and Great Disappointment, the Lord once again revealed a truth which answered all the prophetic dilemmas created by their incorrect proclamation that October 22, 1844 was the Second Coming of Christ. The Lord opened the subject of the Sanctuary, and its connected truths, and the Great Disappointment was explained.
Pagkaraan ng ikalawang pagkadismaya, na siyang Dakilang Pagkadismaya, muling inihayag ng Panginoon ang isang katotohanan na tumugon sa lahat ng suliraning propetiko na nilikha ng kanilang maling pagpapahayag na ang ika-22 ng Oktubre, 1844 ay ang Ikalawang Pagparito ni Cristo. Binuksan ng Panginoon ang paksa ng Santuwaryo, at ang mga kaugnay nitong katotohanan, at naipaliwanag ang Dakilang Pagkadismaya.
“As a people, we should be earnest students of prophecy; we should not rest until we become intelligent in regard to the subject of the sanctuary, which is brought out in the visions of Daniel and John. This subject sheds great light on our present position and work, and gives us unmistakable proof that God has led us in our past experience. It explains our disappointment in 1844, showing us that the sanctuary to be cleansed was not the earth, as we had supposed, but that Christ then entered into the most holy apartment of the heavenly sanctuary, and is there performing the closing work of his priestly office, in fulfillment of the words of the angel to the prophet Daniel, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’
Bilang isang bayan, dapat tayong maging masigasig na mga mag-aaral ng propesiya; huwag tayong magpahinga hanggang sa maging maalam tayo hinggil sa paksa ng santuwaryo, na inilalahad sa mga pangitain nina Daniel at Juan. Paksang ito ay nagbibigay ng malaking liwanag sa ating kasalukuyang kalagayan at gawain, at nagbibigay sa atin ng hindi mapag-aalinlanganang patunay na pinangunahan tayo ng Diyos sa ating nakaraang karanasan. Ipinaliliwanag nito ang ating pagkadismaya noong 1844, ipinakikita sa atin na ang santuwaryong lilinisin ay hindi ang lupa, gaya ng inakala natin, kundi na noon ay pumasok si Cristo sa Kabanal-banalang dako ng santuwaryong makalangit, at doo’y isinasagawa niya ang panghuling gawain ng kaniyang tungkuling pagkasaserdote, sa katuparan ng mga salita ng anghel kay propetang Daniel, “Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; saka lilinisin ang santuwaryo.”
“Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great way-marks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so. God’s people are now to have their eyes fixed on the heavenly sanctuary, where the final ministration of our great High Priest in the work of the judgment is going forward,—where he is interceding for his people.” Review and Herald, November 27, 1883.
Tama ang ating pananampalataya hinggil sa mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel. Ang mga dakilang palatandaan sa landas na ating dinaanan ay hindi maaalis. Bagaman maaaring tangkain ng mga hukbo ng impiyerno na bunutin ang mga ito mula sa kanilang saligan, at magbunyi sa pag-aakalang sila’y nagtagumpay, gayunman, hindi sila nagtatagumpay. Ang mga haliging ito ng katotohanan ay nakatayo nang matatag gaya ng mga burol na walang hanggan, na hindi natitinag ng lahat ng pagsisikap ng mga tao na pinagsanib sa mga pagsisikap ni Satanas at ng kaniyang hukbo. Marami tayong matututuhan, at marapat na palagi nating saliksikin ang mga Kasulatan upang tingnan kung ang mga bagay na ito ay gayon. Ang bayan ng Diyos ay nararapat ngayong ituon ang kanilang paningin sa makalangit na santuwaryo, kung saan nagpapatuloy ang pangwakas na paglilingkod ng ating dakilang Mataas na Saserdote sa gawaing paghuhukom,—kung saan Siya’y namamagitan para sa Kaniyang bayan. Review and Herald, Nobyembre 27, 1883.
The disappointment of the disciples at the crucifixion was based upon an incorrect understanding of the kingdom which Christ was to establish at the cross. John the Baptist and the apostle Paul’s ministries included the work of identifying that the dispensation of literal Israel and the literal earthly sanctuary had transitioned unto spiritual Israel and the spiritual heavenly sanctuary. The Lion of the tribe of Judah always explains the disappointment to the “wise.” The explanation of the prophetic riddle of Rome being “the eighth, but is of the seven”, is part of the work the Lion of Judah is accomplishing to explain the disappointment of July 18, 2020.
Ang pagkadismaya ng mga alagad nang ipako si Cristo sa krus ay nakabatay sa maling pagkaunawa tungkol sa kahariang itatatag ni Cristo sa krus. Ang mga ministeryo ni Juan Bautista at ng apostol Pablo ay kinapalooban ng gawaing pagtukoy na ang dispensasyon ng literal na Israel at ng literal na panlupang santuwaryo ay lumipat tungo sa espirituwal na Israel at sa espirituwal na makalangit na santuwaryo. Ang Leon ng lipi ni Juda ay laging ipinapaliwanag ang pagkadismaya sa mga "marurunong." Ang pagpapaliwanag sa bugtong na propetiko hinggil sa Roma na "ang ikawalo, ngunit buhat sa pito," ay bahagi ng gawaing ginaganap ng Leon ng lipi ni Juda upang ipaliwanag ang pagkadismaya noong Hulyo 18, 2020.
The Millerites saw Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and they saw the distinction between paganism and papalism, but could not see papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Shortly after 1844, the pioneers saw that the United States was the next kingdom of Bible prophecy.
Itinuring ng mga Millerita ang Roma bilang ikaapat na kaharian sa propesiya ng Bibliya, at nakita nila ang pagkakaiba sa pagitan ng paganismo at papalismo, ngunit hindi nila nakita ang Roma Papal bilang ikalimang kaharian sa propesiya ng Bibliya. Hindi naglaon pagkaraan ng 1844, nakita ng mga tagapanguna na ang Estados Unidos ang susunod na kaharian sa propesiya ng Bibliya.
That recognition is represented upon the 1850 pioneer chart, but their ability to recognize the full illustration of the kingdoms of Bible prophecy, as represented in Revelation chapter seventeen, was beyond their ability to comprehend, for they began to wander in the wilderness of Laodicea after their rejection of the “seven times” in 1863.
Ang pagkilalang iyon ay kinakatawan sa tsart ng mga tagapanguna noong 1850, ngunit ang pagkilala sa ganap na paglalarawan ng mga kaharian ng propesiya sa Biblia, gaya ng inilalarawan sa Apocalipsis kabanata labing-pito, ay lagpas sa abot ng kanilang pag-unawa, sapagkat nagsimula silang magpagala-gala sa ilang ng Laodicea matapos ang kanilang pagtanggi sa "pitong ulit" noong 1863.
“The history of ancient Israel is a striking illustration of the past experience of the Adventist body. God led His people in the advent movement, even as He led the children of Israel from Egypt. In the great disappointment their faith was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea. Had they still trusted to the guiding hand that had been with them in their past experience, they would have seen the salvation of God. If all who had labored unitedly in the work in 1844, had received the third angel’s message and proclaimed it in the power of the Holy Spirit, the Lord would have wrought mightily with their efforts. A flood of light would have been shed upon the world. Years ago the inhabitants of the earth would have been warned, the closing work completed, and Christ would have come for the redemption of His people.
Ang kasaysayan ng sinaunang Israel ay isang matingkad na paglalarawan ng nakaraang karanasan ng hanay ng mga Adbentista. Pinatnubayan ng Diyos ang Kaniyang bayan sa kilusang pagparito, kung paanong inakay Niya ang mga anak ni Israel mula sa Egipto. Sa Dakilang Kabiguan, nasubok ang kanilang pananampalataya gaya ng sa mga Hebreo sa Dagat na Pula. Kung sila sana’y nagpatuloy sa pagtitiwala sa kamay na patnubay na sumasa kanila sa kanilang mga nakaraang karanasan, nakita sana nila ang pagliligtas ng Diyos. Kung ang lahat ng nagpagal na nagkakaisa sa gawain noong 1844 ay tinanggap ang mensahe ng ikatlong anghel at ipinahayag iyon sa kapangyarihan ng Espiritu Santo, ang Panginoon sana’y kumilos nang makapangyarihan sa pamamagitan ng kanilang mga pagsisikap. Sana’y naibuhos sa sanlibutan ang isang baha ng liwanag. Noon pa sana nabalaan ang mga naninirahan sa lupa, natapos na ang pangwakas na gawain, at dumating na si Cristo para sa pagtubos sa Kaniyang bayan.
“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.
Hindi kalooban ng Diyos na magpagala-gala ang Israel sa ilang sa loob ng apatnapung taon; ninasa Niyang akayin sila nang tuwiran patungo sa lupain ng Canaan at itatag sila roon bilang isang banal at maligayang bayan. Ngunit, “hindi sila nakapasok dahil sa kawalan ng pananampalataya.” Hebrews 3:19. Dahil sa kanilang pagtalikod at apostasiya, nangamatay sila sa ilang, at iba ang ibinangon upang pumasok sa Lupang Pangako. Gayundin naman, hindi kalooban ng Diyos na ang pagparito ni Cristo ay maantala nang ganito katagal at ang Kanyang bayan ay manatili nang napakaraming taon sa mundong ito ng kasalanan at dalamhati. Ngunit ang kawalan ng pananampalataya ang humiwalay sa kanila sa Diyos. Yamang tumanggi silang gawin ang gawaing itinakda Niya sa kanila, may iba ang ibinangon upang ipahayag ang mensahe. Sa kahabagan Niya sa sanlibutan, binabalam ni Jesus ang Kanyang pagparito, upang ang mga makasalanan ay magkaroon ng pagkakataong marinig ang babala at masumpungan sa Kanya ang kanlungan bago ibuhos ang poot ng Diyos. The Great Controversy, 458.
James and Ellen White both identified that the movement had transitioned into the movement of Laodicea in 1856, and in the previous passage she identifies that “if all who had labored unitedly in the work in 1844, had received the third angel’s message and proclaimed it in the power of the Holy Spirit, the Lord would have wrought mightily with their efforts.” Then she says, “In like manner,” the “backsliding and apostasy” that ancient Israel manifested, caused ancient Israel to “perish in the desert.” The passage is identifying that Laodicean Adventism began to wander in the wilderness in the time period when those who had proclaimed the message of the Midnight Cry were still alive.
Kapwa kinilala nina James at Ellen White na ang kilusan ay nagtransisyon tungo sa kilusan ng Laodicea noong 1856, at sa naunang sipi ay tinukoy niya na, “kung ang lahat ng nagpagal na nagkakaisa sa gawain noong 1844 ay tinanggap ang mensahe ng ikatlong anghel at ipinahayag iyon sa kapangyarihan ng Espiritu Santo, ang Panginoon sana’y makapangyarihang kumilos sa pamamagitan ng kanilang mga pagsisikap.” Pagkatapos ay sinabi niya, “Sa gayunding paraan,” ang “pagtalikod at apostasya” na ipinamalas ng sinaunang Israel ang naging sanhi upang ang sinaunang Israel ay “mapahamak sa ilang.” Ipinakikilala ng sipi na ang Laodiceang Adbentismo ay nagsimulang magpagala-gala sa ilang sa panahong ang mga naghayag ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay buhay pa.
Today the theologians (the learned) identify various applications for Revelation chapter seventeen, that are either derived from the methodology of futurism that was invented by the Jesuits, or the corrupted theological practices of apostate Protestantism. The symbols of Revelation seventeen, are very simple. We have identified the necessary symbols, so we will return to the kingdoms represented there and align them with the kingdoms of Daniel chapter two, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
Sa kasalukuyan, kinikilala ng mga teologo (ang marurunong) ang iba’t ibang aplikasyon ng Pahayag kabanata labing-pito, na alinman ay hinango mula sa metodolohiya ng futurismo na inimbento ng mga Heswita, o sa mga tiwaling gawaing teolohikal ng apostatang Protestantismo. Payak lamang ang mga sagisag ng Pahayag kabanata labing-pito. Natukoy na natin ang mga kinakailangang sagisag, kaya babalik tayo sa mga kahariang kinakatawan doon at ihahanay ang mga ito sa mga kaharian ng Daniel kabanata dalawa, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.
And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:10–12.
At may pitong hari: lima ay nangabuwal, at ang isa ay umiiral, at ang isa pa ay hindi pa dumarating; at pagdating niya, nararapat na siya’y manatili sa maikling panahon. At ang hayop na dating umiral, at ngayo’y wala, siya rin ang ikawalo, at mula sa pito, at patutungo sa kapahamakan. At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hindi pa nakatanggap ng anumang kaharian; ngunit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa loob ng isang oras, kasama ng hayop. Apocalipsis 17:10-12.
In verse three, John was spiritually conveyed to 1798. At that vantage point in history, he was told that there were five kingdoms that had already fallen. Those kingdoms were Babylon, Medo-Persia, Greece, pagan Rome and papal Rome. William Miller could not unravel this passage in chapter seventeen, for he could not recognize that papal Rome was a distinct kingdom from pagan Rome. Yet the sequence is addressed in chapters twelve and thirteen of Revelation, for the dragon in chapter twelve represented pagan Rome, the beast that came from the sea in chapter thirteen was the papacy and the earth beast is the United States. Sister White identifies all three of these beasts as the dragon, the beast and the false prophet. In providing her testimony she identifies the sequence of the kingdoms, and the sequence agrees with the application we are making of Revelation seventeen.
Sa ikatlong talata, si Juan ay dinala sa espiritu hanggang sa taong 1798. Mula sa gayong pananaw sa kasaysayan, ipinabatid sa kanya na may limang kahariang bumagsak na. Ang mga kahariang iyon ay ang Babilonya, Medo-Persya, Gresya, ang Romang pagano, at ang Romang papal. Hindi naunawaan ni William Miller ang bahaging ito sa kabanata labing-pito, sapagkat hindi niya kinilala na ang Romang papal ay isang bukod na kaharian mula sa Romang pagano. Gayunman, tinatalakay ang pagkakasunod-sunod na ito sa mga kabanata labindalawa at labintatlo ng Apocalipsis, sapagkat ang dragon sa kabanata labindalawa ay kumakatawan sa Romang pagano, ang hayop na umahon mula sa dagat sa kabanata labintatlo ay ang kapapahan, at ang hayop mula sa lupa ay ang Estados Unidos. Tinutukoy ni Sister White ang tatlong hayop na ito bilang ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta. Sa pagbibigay ng kaniyang patotoo, tinutukoy niya ang pagkakasunod-sunod ng mga kaharian, at ang pagkakasunod-sunod ay umaayon sa paglalapat na ginagawa natin sa Apocalipsis labing-pito.
“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’
Sa ilalim ng mga sagisag ng isang dakilang pulang dragon, isang halimaw na gaya ng leopardo, at isang halimaw na may mga sungay na gaya ng sa kordero, ipinakita kay Juan ang mga pamahalaang makalupa na lalo’t higit na makikisangkot sa pagyurak sa kautusan ng Diyos at sa pag-uusig sa Kanyang bayan. Magpapatuloy ang digmaan hanggang sa katapusan ng panahon. Ang bayan ng Diyos, na sinasagisag ng isang banal na babae at ng kaniyang mga anak, ay ipinakilalang lubhang nasa maliit na minorya. Sa mga huling araw, ang nalabi na lamang ang nananatili. Tungkol sa mga ito, sinasabi ni Juan na sila’y ‘tumutupad sa mga utos ng Diyos, at may patotoo ni Jesucristo.’
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.
Una sa paganismo, at pagkaraan sa Kapapahan, pinairal ni Satanas ang kaniyang kapangyarihan sa loob ng maraming siglo upang pawiin sa lupa ang mga tapat na saksi ng Diyos. Ang mga pagano at mga papista ay pinakikilos ng iisang espiritu ng dragon. Nagkakaiba lamang sila sa ganito: ang Kapapahan, na nagkukunwaring naglilingkod sa Diyos, ang lalong mapanganib at malupit na kaaway. Sa pamamagitan ng Romanismo bilang kasangkapan, nabihag ni Satanas ang sanlibutan. Ang nagpapakilalang iglesia ng Diyos ay nasama sa hanay ng paglilinlang na ito, at mahigit sa isang libong taon na nagdusa ang bayan ng Diyos sa ilalim ng poot ng dragon. At nang ang Kapapahan, na pinagkaitan ng lakas, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, natanaw ni Juan ang isang bagong kapangyarihang sumusibol upang umalingawngaw sa tinig ng dragon, at ipagpatuloy ang gayunding malupit at mapaglapastangang gawain. Ang kapangyarihang ito, na siyang huli na makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng kordero.
“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.
Ngunit ang mahigpit na iginuhit ng propetikong lapis ay naghahayag ng isang pagbabago sa payapang tanawing ito. Ang hayop na may mga sungay na tulad sa kordero ay nagsasalita na may tinig ng dragon, at ‘ipinaiiral ang buong kapangyarihan ng unang hayop sa harap niya.’ Ang propesiya ay nagsasaad na sasabihin niya sa mga nananahan sa lupa na sila’y gumawa ng isang larawan ng hayop, at na “pinangyayari niyang ang lahat, maging maliliit at malalaki, mayayaman at mahihirap, malaya at alipin, ay tumanggap ng isang tanda sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at na walang sinuman ang makabili o makapagbenta, maliban yaong may taglay ang tanda, o ang pangalan ng hayop, o ang bilang ng kaniyang pangalan.” Sa gayo’y sumusunod ang Protestantismo sa mga yapak ng Kapapahan. Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.
In the first paragraph of the last passage, Sister White identifies pagan Rome, papal Rome and the United States as “earthly governments.” In the second paragraph she identifies that the governments were sequential when she says, “through paganism, and then through the Papacy,” and “when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work.” She does not stop there though, for in the third paragraph she identifies that the United States was to force another kingdom upon the entire world. She says, “The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast.”
Sa unang talata ng huling sipi, tinutukoy ni Sister White ang Romang Pagano, Romang Papal, at ang Estados Unidos bilang "mga pamahalaang makalupa." Sa ikalawang talata ay tinutukoy niya na ang mga pamahalaang ito ay magkakasunod, nang kanyang sabihin, "sa pamamagitan ng paganismo, at pagkatapos ay sa pamamagitan ng Kapapahan," at, "nang ang Kapapahan, na pinagkaitan ng lakas, ay napilitang huminto sa pag-uusig, natanaw ni Juan ang isang bagong kapangyarihang sumisibol upang umalingawngaw sa tinig ng dragon, at ipagpatuloy ang gayon ding malupit at mapumusong gawain." Hindi siya huminto roon, sapagkat sa ikatlong talata ay tinutukoy niya na ang Estados Unidos ay magpupumilit na ipataw ang isa pang kaharian sa buong sanlibutan. Sabi niya, "Ang halimaw na may mga sungay na gaya ng sa kordero ay nagsasalita sa tinig ng dragon, at 'isinasakatuparan ang lahat ng kapangyarihan ng unang halimaw sa harap niya.' Idinedeklara ng propesiya na sasabihin niya sa mga tumatahan sa lupa na gumawa sila ng isang larawan ng halimaw."
Revelation chapters twelve and thirteen, identify pagan Rome, papal Rome, the United States and the world image of the beast, that is set up by the United States. The definition of the “image of the beast” is the combination of Church and State, and for the entire world to set up an image of the beast, by definition it identifies that in the last days, a one-world government will be forced upon the entire earth. The kingdom will consist of a State and a Church, with the Church ruling over the relationship. Revelation chapters twelve and thirteen, identify four sequential kingdoms, and those same kingdoms are represented in chapter seventeen, and also in Daniel chapter two.
Tinutukoy ng Apocalipsis kabanata 12 at 13 ang Roma na pagano, ang Roma Papal, ang Estados Unidos, at ang pandaigdigang larawan ng hayop na itinatatag ng Estados Unidos. Ang kahulugan ng “larawan ng hayop” ay ang pagsasanib ng Simbahan at Estado, at kapag itinatag ng buong sanlibutan ang isang larawan ng hayop, sa mismong kahulugan nito’y nangangahulugang sa mga huling araw ay ipipilit sa buong sanlibutan ang isang nag-iisang pandaigdigang pamahalaan. Ang kahariang ito ay binubuo ng Estado at ng Simbahan, na ang Simbahan ang mamamayani sa ugnayan. Tinutukoy ng Apocalipsis kabanata 12 at 13 ang apat na magkakasunod na kaharian, at ang gayunding mga kaharian ay kinakatawan sa kabanata 17, at gayundin sa Daniel kabanata 2.
In 1798, John saw the first five kingdoms of Bible prophecy had already fallen, and that in 1798, one kingdom then existed. The kingdom of Bible prophecy that began in 1798, was the earth beast of Revelation thirteen, that began as a lamb, but ends up speaking as a dragon. The United States is the two-horned sixth kingdom of Bible prophecy, that follows the fifth kingdom of spiritual Babylon that had received a deadly wound. The fifth kingdom was spiritual Babylon, who had been typified by the first kingdom of literal Babylon. The sixth kingdom with two horns had been typified by the two arms of silver.
Noong 1798, nakita ni Juan na ang unang limang kaharian ng propesiya ng Bibliya ay bumagsak na, at na noong 1798, iisang kaharian ang umiiral. Ang kaharian ng propesiya ng Bibliya na nagsimula noong 1798 ay ang hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis 13, na nagsimula bilang isang kordero, ngunit sa bandang huli ay nagsasalita na gaya ng dragon. Ang Estados Unidos ang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Bibliya na may dalawang sungay, na sumusunod sa ikalimang kaharian ng espirituwal na Babilonia na tumanggap ng makamamatay na sugat. Ang ikalimang kaharian ay ang espirituwal na Babilonia, na naitipo ng unang kaharian ng literal na Babilonia. Ang ikaanim na kahariang may dalawang sungay ay naitipo ng dalawang bisig na pilak.
In 1798, there was to be a kingdom that was yet in the future, for in 1798, “the other is not yet come.” When that seventh kingdom came into history, it would only “continue a short space.” The fifth kingdom received a deadly wound, the sixth kingdom had two horns and the seventh kingdom only continues for a brief period of time. The context of the passage identified that the seventh kingdom is represented by the “ten kings”, for when the “ten kings” become a kingdom, they only rule for “one hour,” and one “hour” is a short “space.” When the “ten kings” do reign, they rule together for the “one hour” with the beast.
Noong 1798, may isang kahariang nakatakdang darating pa sa hinaharap, sapagkat noong 1798, “ang isa pa ay hindi pa dumarating.” Pagdating ng ikapitong kahariang iyon sa kasaysayan, ito’y “magpapatuloy lamang sa maikling panahon.” Ang ikalimang kaharian ay tumanggap ng nakamamatay na sugat, ang ikaanim na kaharian ay may dalawang sungay, at ang ikapitong kaharian ay nagpapatuloy lamang sa isang maikling yugto ng panahon. Tinutukoy ng konteksto ng talata na ang ikapitong kaharian ay kinakatawan ng “sampung hari,” sapagkat kapag ang “sampung hari” ay naging isang kaharian, sila’y maghahari lamang sa loob ng “isang oras,” at ang “isang oras” ay isang maikling “panahon.” Kapag ang “sampung hari” ay maghahari, maghahari sila nang magkakasama sa loob ng “isang oras” kasama ang halimaw.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:12.
At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hanggang ngayon ay hindi pa nakatanggap ng kaharian; ngunit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa isang oras kasama ng hayop. Pahayag 17:12.
The “ten horns” are the seventh kingdom, but they rule together with the beast for “one hour”. The “one hour” is the period of the Sunday law crisis that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. They agree to rule with the beast, for they are forced to do so by the primary king, which is the United States. Sister White in the passage we just cited, identifies that the last power to persecute God’s people is the earth beast.
Ang "sampung sungay" ay ang ikapitong kaharian, ngunit maghahari sila kasama ng halimaw sa loob ng "isang oras". Ang "isang oras" ay ang panahon ng krisis ng batas ng Linggo na nagsisimula sa malapit nang ipataw na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Sumasang-ayon silang maghari kasama ng halimaw, sapagkat pinipilit silang gawin ito ng pangunahing hari, na siyang Estados Unidos. Si Sister White, sa siping ating binanggit, ay tumutukoy na ang huling kapangyarihang manguusig sa bayan ng Diyos ay ang halimaw na mula sa lupa.
“John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.
Namasdan ni Juan ang isang bagong kapangyarihang umuusbong upang bigyang-alingawngaw ang tinig ng dragon, at ipagpatuloy ang gayon ding malupit at lapastangang gawain. Ang kapangyarihang ito, na siyang huling makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng sa kordero. Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.
The last kingdom of Bible prophecy is brought about through the deception accomplished by the United States, as the False Prophet. The kingdom began as a lamb in 1798, but in the last days it forces the world to accept the worldwide image of the beast, which is by definition the combination of a Church and a State with the Church in control of the relationship. That kingdom is also identified as a three-fold union.
Ang huling kaharian sa propesiya sa Biblia ay naibubunsod sa pamamagitan ng pandarayang isinakatuparan ng Estados Unidos, bilang ang Huwad na Propeta. Ang kahariang ito ay nagpasimula bilang isang kordero noong 1798, ngunit sa mga huling araw ay pinipilit nito ang sanlibutan na tanggapin ang pandaigdigang larawan ng halimaw, na sa kahulugan ay ang pagsasanib ng Simbahan at ng Estado, kung saan ang Simbahan ang may pamamahala sa ugnayang iyon. Ang kahariang yaon ay tinutukoy din bilang isang tatluhang unyon.
“The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.
“Ang mga Protestante ng Estados Unidos ang mangunguna sa pag-uunat ng kanilang mga kamay sa ibayo ng malawak na agwat upang dakmain ang kamay ng Espiritismo; aabot sila sa ibayo ng kalaliman upang makipagkapit-kamay sa kapangyarihan ng Roma; at sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, ang bansang ito ay susunod sa mga yapak ng Roma sa pagyurak sa mga karapatan ng budhi.” Ang Dakilang Tunggalian, 588.
The threefold union is the union of the dragon, the beast and the false prophet, which in Revelation sixteen go forth to the kings of the earth and lead the world to Armageddon.
Ang tatluhang pagkakaisa ay ang pagkakaisa ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta, na sa Apocalipsis labing-anim ay humahayo sa mga hari sa lupa at inaakay ang sanlibutan tungo sa Armagedon.
And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Revelation 16:13, 14.
At nakita ko ang tatlong maruruming espiritu na gaya ng mga palaka, na lumalabas mula sa bibig ng dragon, at mula sa bibig ng halimaw, at mula sa bibig ng bulaang propeta. Sapagkat sila ay mga espiritu ng mga demonyo, na gumagawa ng mga himala, na humahayo sa mga hari ng lupa at ng buong sanlibutan, upang tipunin sila sa pakikidigma sa dakilang araw na yaon ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Pahayag 16:13, 14.
The “Roman power” is the papacy, the beast and the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound. The “Protestants” represent the United States, the false prophet, the sixth and final kingdom of Bible prophecy. “Spiritualism” is the United Nations, the dragon and the kingdom that agrees to rule for one hour with the beast. The threefold union is accomplished during the “one hour” that is the “hour” of the “great earthquake” in Revelation eleven, which is the soon-coming Sunday law.
Ang "kapangyarihang Romano" ay ang Kapapahan, ang halimaw, at ang ikalimang kaharian ng propesiya sa Bibliya na tumanggap ng nakamamatay na sugat. Ang "mga Protestante" ay kumakatawan sa Estados Unidos, ang bulaang propeta, ang ikaanim at pangwakas na kaharian ng propesiya sa Bibliya. Ang "Espiritismo" ay ang Nagkakaisang mga Bansa, ang dragon, at ang kahariang pumapayag na maghari kasama ng halimaw sa loob ng isang oras. Ang tatluhang pagkakaisa ay naisasakatuparan sa panahon ng "isang oras," na siyang "oras" ng "dakilang lindol" sa Apocalipsis labing-isa; ito ang nalalapit na batas ng Linggo.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
Sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng institusyon ng Papasiya, na isang paglabag sa kautusan ng Diyos, lubusang ihihiwalay ng ating bansa ang sarili nito sa katuwiran. Kapag iniunat ng Protestantismo ang kaniyang kamay sa kabila ng bangin upang abutin ang kamay ng kapangyarihang Romano, kapag iniabot niya ito sa ibayo ng kalaliman upang makipagkamay sa Espiritismo, kapag, sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, itatakwil ng ating bansa ang bawat prinsipyo ng kaniyang Saligang-Batas bilang isang pamahalaang Protestante at republikano, at magtatadhana para sa pagpapalaganap ng mga kabulaanan at panlilinlang ng Papasiya, kung magkagayo’y malalaman natin na dumating na ang panahon para sa kahima-himalang paggawa ni Satanas at na malapit na ang wakas. Testimonies, tomo 5, 451.
In Daniel chapter two, Babylon, the first kingdom of Bible prophecy represented by the head of gold, typifies spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy. The twofold kingdom of the Medes and Persians, the shoulders and arms of silver, the second kingdom of Bible prophecy in Daniel two, represents the two-horned earth beast, the United States, the sixth kingdom of Bible prophecy. The brass of the image of Daniel two, representing Greece, the third kingdom of Bible prophecy, represents the United Nations, the seventh head that continues for “one hour”, and that agrees to accept a position in the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Sa ikalawang kabanata ng Daniel, ang Babilonia, ang unang kaharian ng hula sa Biblia na kinakatawan ng ulong ginto, ay sumasagisag sa espirituwal na Babilonia, ang ikalimang kaharian ng hula sa Biblia. Ang dalawahang kaharian ng Media at Persia, ang mga balikat at mga bisig na pilak, ang ikalawang kaharian ng hula sa Biblia sa ikalawang kabanata ng Daniel, ay kumakatawan sa hayop sa lupa na may dalawang sungay, ang Estados Unidos, ang ikaanim na kaharian ng hula sa Biblia. Ang tanso ng larawan sa ikalawang kabanata ng Daniel, na kumakatawan sa Gresya, ang ikatlong kaharian ng hula sa Biblia, ay kumakatawan sa mga Nagkakaisang Bansa, ang ikapitong ulo na nagpapatuloy nang "isang oras", at sumasang-ayon na tumanggap ng isang posisyon sa tatluhang unyon ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta.
The iron kingdom of Daniel chapter two, the fourth kingdom of Bible prophecy, represents the eighth kingdom, that is of the seven. Literal pagan Rome, the fourth kingdom, represents modern Rome, which is a kingdom that is structured with the combination of Church and State, with the Church ruling over the relationship. That kingdom is threefold in nature, for the premier king of the “ten kings” is the sixth kingdom which is the earth beast. The sixth kingdom is Ahab, who was married to Jezebel. The sixth kingdom when represented in its threefold union is modern Rome, that was preceded by the fifth kingdom that was papal Rome, which was preceded by the fourth kingdom of pagan Rome.
Ang kahariang bakal sa ikalawang kabanata ni Daniel, ang ikaapat na kaharian ng propesiya sa Bibliya, ay kumakatawan sa ikawalong kaharian, na kabilang sa pito. Ang literal na Paganong Roma, ang ikaapat na kaharian, ay kumakatawan sa makabagong Roma, na isang kahariang inihugis sa pamamagitan ng pagsasanib ng Simbahan at Estado, na ang Simbahan ang nangingibabaw sa ugnayang iyon. Ang kahariang iyon ay may tatluhang kalikasan, sapagkat ang pangunahing hari sa "sampung hari" ay ang ikaanim na kaharian na siyang halimaw sa lupa. Ang ikaanim na kaharian ay si Ahab, na asawa ni Jezebel. Ang ikaanim na kaharian, kapag kinakatawan sa tatluhang pagkakaisa nito, ay ang makabagong Roma; nauna rito ang ikalimang kaharian, ang Roma ng Kapapahan, at nauna naman doon ang ikaapat na kaharian, ang Paganong Roma.
The Millerites only saw Rome as the fourth and final kingdom. They recognized it was twofold in nature, but could see no other following earthly kingdom. The fourth kingdom was pagan Rome, which preceded papal Rome the fifth kingdom, that is followed by modern Rome the sixth kingdom. The sixth kingdom is the third of three Roman manifestations.
Ang Roma lamang ang nakita ng mga Millerita bilang ikaapat at panghuling kaharian. Kinilala nila na ito’y may dalawahang kalikasan, ngunit hindi nila nakita ang anumang kasunod na kahariang makalupa. Ang ikaapat na kaharian ay ang paganong Roma, na nauna sa papal na Roma, ang ikalimang kaharian, na sinundan ng makabagong Roma, ang ikaanim na kaharian. Ang ikaanim na kaharian ay ang ikatlo sa tatlong anyo ng Roma.
The threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is both modern Rome and also Babylon the Great, whose deadly wound is healed. The United States, the United Nations and the whore of Tyre represent the eighth and final kingdom, but they are all three allies in the threefold union of the sixth kingdom, which is the last power “to wage war against the church and the law of God.”
Ang tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta ay kapwa ang makabagong Roma at gayundin ang Dakilang Babilonya, na ang sugat na ikamamatay ay gumaling. Ang Estados Unidos, ang Nagkakaisang mga Bansa, at ang patutot ng Tiro ay kumakatawan sa ikawalong at huling kaharian, ngunit silang tatlo ay magkakaalyado sa tatluhang pagkakaisa ng ikaanim na kaharian, na siyang huling kapangyarihan "upang makipagdigma laban sa iglesya at sa kautusan ng Diyos."
The United States is one-third of the sixth kingdom. The United Nations, as part of the threefold union, is also one-third of the sixth kingdom, and the papacy is also one-third of the sixth kingdom. At this level the number for the United States is SIX, and the number for the United Nations is SIX and the number of the papacy is SIX. The threefold union represents the number of a man, the “man of sin”, and his number is SIX-SIX-SIX.
Ang Estados Unidos ay isang-katlo ng ika-anim na kaharian. Ang Nagkakaisang mga Bansa, bilang bahagi ng tatluhang unyon, ay isang-katlo rin ng ika-anim na kaharian, at ang Papado ay isang-katlo rin ng ika-anim na kaharian. Sa antas na ito, ang bilang para sa Estados Unidos ay ANIM, at ang bilang para sa Nagkakaisang mga Bansa ay ANIM at ang bilang ng Papado ay ANIM. Ang tatluhang unyon ay kumakatawan sa bilang ng isang tao, ang "tao ng kasalanan", at ang kaniyang bilang ay ANIM-ANIM-ANIM.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Narito ang karunungan. Ang may unawa ay bilangin ang bilang ng hayop; sapagkat ito’y bilang ng isang tao; at ang kaniyang bilang ay anim na raan at animnapu’t anim. Apocalipsis 13:18.
The sixth and final separate kingdom is the United States, but it deceives the world, for it is the False Prophet.
Ang ikaanim at panghuling hiwalay na kaharian ay ang Estados Unidos, ngunit nililinlang nito ang sanlibutan, sapagkat ito ang Bulaang Propeta.
And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:12–14.
At ipinaiiral niya ang buong kapangyarihan ng unang hayop sa harapan niya, at pinasasamba niya ang lupa at ang mga nananahan doon sa unang hayop, na ang sugat na ikamamatay ay napagaling. At gumagawa siya ng mga dakilang kababalaghan, anupat nagpapababa siya ng apoy mula sa langit patungo sa lupa sa paningin ng mga tao. At dinadaya niya ang mga nananahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang may kapangyarihan siyang gawin sa paningin ng hayop; na sinasabi sa mga nananahan sa lupa na gumawa sila ng isang larawan para sa hayop, na nasugatan ng tabak at gayunma’y nabuhay. Pahayag 13:12-14.
The “power of the first beast before him,” represents the power that was given to the papacy by the kings of Europe, beginning with Clovis in the year 496. The United States uses its military might, accompanied by its economic might to deceive and coerce the world. The United States forces the world to worship the papacy, through the enforcement of Sunday worship. The United States performs great wonders by making fire, (a symbol of a message) to come down out of heaven, that is to be accomplished by the Information Super-Highway, that represents the full development of brainwashing and propaganda, that is the modern manifestation of hypnosis. Because of the escalating crisis brought upon the earth by Islam, as they fulfill their role in angering the nations, the world is deceived to accept the worldwide system of the combination of Church and State that consists of the dragon, the beast and the false prophet.
Ang "kapangyarihan ng unang hayop sa harap niya" ay kumakatawan sa kapangyarihang ibinigay sa Kapapahan ng mga hari ng Europa, na nagsimula kay Clovis noong taong 496. Ginagamit ng Estados Unidos ang lakas-militar nito, kalakip ang lakas-pang-ekonomiya nito, upang linlangin at pwersahin ang sanlibutan. Pinipilit ng Estados Unidos ang sanlibutan na sambahin ang Kapapahan, sa pamamagitan ng pagpapatupad ng pagsamba sa Linggo. Gumaganap ang Estados Unidos ng mga dakilang kababalaghan sa pamamagitan ng pagpapanaog ng apoy (isang sagisag ng isang mensahe) mula sa langit, na isasakatuparin sa pamamagitan ng Superhaywey ng Impormasyon, na kumakatawan sa ganap na pag-unlad ng paghuhugas-utak at propaganda, na siyang makabagong pagpapakitang-anyo ng hipnosis. Dahil sa papatinding krisis na idinulot sa daigdig ng Islam, habang tinutupad nila ang kanilang gampanin sa pagpapagalit sa mga bansa, nalilinlang ang sanlibutan na tanggapin ang pandaigdigang sistema ng pagsasanib ng Simbahan at Estado na binubuo ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta.
When verse eighteen of Revelation thirteen says count the number of the beast, the number is the three powers that come together to make up the sixth and final kingdom. When that kingdom of 666, is put in place, it will be the fulfillment of the prophetic riddle that the eighth king is of the seven. That prophetic riddle is part of the truth that is unsealed when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ.
Kapag sinasabi ng talatang labing-walo ng ika-labintatlong kabanata ng Pahayag na bilangin ang bilang ng hayop, ang bilang ay ang tatlong kapangyarihang nagsasanib upang bumuo ng ikaanim at pangwakas na kaharian. Kapag ang kahariang iyon na 666 ay naitatag, ito ang magiging katuparan ng propetikong bugtong na ang ikawalong hari ay mula sa pito. Ang propetikong bugtong na iyon ay bahagi ng katotohanang nalalantad kapag binubuksan ng Leon ng lipi ni Juda ang mga tatak ng Pahayag ni Jesucristo.
For this reason the riddle of the final kingdom that is the threefold sixth kingdom, that is also spiritual Babylon that was forgotten for seventy symbolic years, and who is modern Rome, and who is also the worldwide image of the beast, who was typified by the first kingdom of Babylon, and the fourth kingdom of pagan Rome, is twice witnessed to by the identification that it is the “wise” that will understand this truth, for the enigma of 666, is premised upon those who have wisdom, as is the enigma of the eighth king being of the seven.
Sa dahilang ito, ang bugtong ng huling kaharian, na siyang tatluhang ikaanim na kaharian, na siya ring espirituwal na Babilonia na nalimutan sa loob ng pitumpung taóng simboliko, at na siyang makabagong Roma, at na siya rin ang pandaigdigang larawan ng hayop, na itinipo ng unang kaharian ng Babilonia at ng ikaapat na kaharian ng paganong Roma, ay pinatotohanan nang makalawa sa pamamagitan ng pagtukoy na ang “mga pantas” ang makauunawa sa katotohanang ito; sapagkat ang hiwaga ng 666 ay nakabatay sa mga may karunungan, gaya rin ng hiwaga na ang ikawalong hari ay buhat sa pito.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Narito ang karunungan. Ang may unawa ay bilangin ang bilang ng hayop; sapagkat ito’y bilang ng isang tao; at ang kaniyang bilang ay anim na raan at animnapu’t anim. Apocalipsis 13:18.
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 17:9.
At narito ang pag-iisip na may karunungan. Ang pitong ulo ay pitong bundok, na kinauupuan ng babae. Apocalipsis 17:9.
The unsealing of the Revelation of Jesus Christ is understood by the “wise,” not by the wicked. Both references of wisdom in the book of Revelation are about those who have “understanding,” and what the “wise” understand is the “increase of knowledge”. The “increase of knowledge” that is the Revelation of Jesus Christ is the revelation that the eighth kingdom, which is the threefold kingdom of 666, is also represented in Daniel chapter two, for the jewels of Miller’s dream are to shine ten times brighter in the last days.
Ang pag-aalis ng tatak ng Pahayag ni Jesucristo ay nauunawaan ng mga "pantas," hindi ng masasama. Ang dalawang pagbanggit ng karunungan sa aklat ng Pahayag ay tumutukoy sa mga may "pagkaunawa," at ang nauunawaan ng mga "pantas" ay ang "paglago ng kaalaman." Ang "paglago ng kaalaman" na siyang Pahayag ni Jesucristo ay ang pahayag na ang ikawalong kaharian, na siyang tatluhang kaharian ng 666, ay kinakatawan din sa ikalawang kabanata ng Daniel, sapagkat ang mga hiyas ng panaginip ni Miller ay magkakaroon ng kakinangan na sampung ulit na higit sa mga huling araw.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“In the Revelation are portrayed the deep things of God. The very name given to its inspired pages, ‘the Revelation,’ contradicts the statement that this is a sealed book. A revelation is something revealed. The Lord Himself revealed to His servant the mysteries contained in this book, and He designs that they shall be open to the study of all. Its truths are addressed to those living in the last days of this earth’s history, as well as to those living in the days of John. Some of the scenes depicted in this prophecy are in the past, some are now taking place; some bring to view the close of the great conflict between the powers of darkness and the Prince of heaven, and some reveal the triumphs and joys of the redeemed in the earth made new.
Sa aklat ng Pahayag ay inilalarawan ang malalalim na bagay ng Diyos. Ang mismong pangalang ibinigay sa mga kinasihang pahina nito, “Pahayag,” ay sumasalungat sa pagsasabing ito’y isang aklat na tinatakan. Ang pahayag ay isang bagay na ibinubunyag. Ang Panginoon mismo ang naghayag sa Kanyang lingkod ng mga hiwagang nakapaloob sa aklat na ito, at nilayon Niyang maging bukas ang mga ito sa pag-aaral ng lahat. Ang mga katotohanan nito ay nakatuon sa mga nabubuhay sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito, gayundin sa mga nabubuhay noong mga araw ni Juan. Ang ilan sa mga tagpong inilalarawan sa propesiyang ito ay nasa nakalipas, ang ilan ay nagaganap ngayon; ang ilan ay naglalantad sa pagwawakas ng dakilang tunggalian sa pagitan ng mga kapangyarihan ng kadiliman at ng Prinsipe ng langit, at ang ilan ay naghahayag ng mga tagumpay at kagalakan ng mga tinubos sa daigdig na ginawang bago.
“Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’
Huwag isipin ninuman na, dahil hindi nila maipaliwanag ang kahulugan ng bawat sagisag sa Apocalipsis, ay wala nang kabuluhan para sa kanila ang saliksikin ang aklat na ito sa kanilang pagsisikap na maunawaan ang kahulugan ng katotohanang taglay nito. Ang Siyang naghayag ng mga hiwagang ito kay Juan ay magbibigay sa masikap na tagasaliksik ng katotohanan ng isang paunang lasap ng mga bagay na makalangit. Yaong ang mga puso ay bukás sa pagtanggap ng katotohanan ay pagkakalooban ng kakayahang maunawaan ang mga turo nito, at pagkakalooban ng pagpapalang ipinangako sa mga “nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at tumutupad sa mga bagay na nasusulat dito.”
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.
Sa Aklat ng Apocalipsis nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugon ng Aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Apocalipsis, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Ngunit ikaw, O Daniel, ipinid mo ang mga pananalita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas.” Daniel 12:4. Mga Gawa ng mga Apostol, 584, 585.