Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.

Dumating kay Daniel si Gabriel sa ikasiyam na kabanata upang ipagkaloob sa kanya ang katalinuhan at pagkaunawa hinggil sa dalawang pangitaing iniharap sa ikawalong kabanata.

And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

At ipinaalam niya sa akin, at nakipag-usap sa akin, at nagsabi, O Daniel, ngayo’y lumabas ako upang bigyan ka ng katalinuhan at pagkaunawa. Sa pasimula ng iyong mga pagsusumamo ay lumabas ang utos, at ako’y naparito upang ipabatid sa iyo; sapagka’t ikaw ay lubhang minamahal: kaya’t unawain mo ang bagay, at pagbulay-bulayan ang pangitain. Daniel 9:22, 23.

In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.

Upang magkaroon si Daniel ng “pagkaunawa” na kailangan niya, sinabi sa kanya ni Gabriel na unawain ang parehong “bagay” at ang “pangitain.” Ang “bagay” ay ang pangitain tungkol sa pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo, at ang “pangitain” ay ang pangitain ng pagpapakita noong Oktubre 22, 1844. Binibigyang-diin din ni Sister White ang dalawang pangitain na ito nang ipabatid niya sa atin na si Daniel ay nagsisikap unawain ang ugnayan ng pitumpung taong pagkabihag at ng dalawang libo’t tatlong daang taon. Ang pitumpung taon ang itinukoy ni Gabriel bilang “bagay” at ang “pangitain” ay ang dalawang libo’t tatlong daang taon. Si Daniel ay kumakatawan sa “mga pantas” ng mga huling araw, kapag ibinibigay ni Gabriel ang pagpapaliwanag sa dalawang libo’t tatlong daang taon. Ang “mga pantas” ay kinikilala ang kapwa ang “bagay” at ang “pangitain” sa paliwanag ni Gabriel; ang masasama ay hindi nakauunawa. Naunawaan ng mga Millerite ang “bagay” at ang “pangitain,” ngunit sa limitado lamang na paraan.

The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.

Ang apat na raan at siyamnapung taon ng panahong palugit ay isang yugto na nakabatay sa apat na raan at siyamnapung taon ng paghihimagsik laban sa tipan ng “pitong ulit” na kinakatawan sa Levitico 25 at 26. Ang pitumpung taong pagkabihag ay ang kabuuan ng lahat ng mga taon na hindi pinahintulutang tamasahin ng lupain ang kaniyang kapahingahan.

The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.

Yaong linggo na pinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami ay isang paglalarawan ng alitan ng kaniyang tipan, gaya ng kinakatawan ng dalawang panahon na tig-iisang libo dalawang daan at animnapung araw. Ang linggong propetiko na iyon ay hinati ng krus, na sumasagisag sa selyo ng Diyos.

“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

“Ano ang tatak ng Diyos na buhay, na inilalagay sa mga noo ng Kaniyang bayan? Isa itong tanda na mababasa ng mga anghel, ngunit hindi ng mga matang pantao; sapagkat ang anghel na mamumuksa ay dapat makita ang tandang ito ng pagtubos. Ang maunawaing isipan ay nakakita ng tanda ng krus ng Kalbaryo sa mga inampon na anak na lalaki at babae ng Panginoon. Ang kasalanan ng pagsalangsang sa kautusan ng Diyos ay inalis. Nakasuot sila ng damit pangkasal, at sila ay masunurin at tapat sa lahat ng utos ng Diyos.” Manuscript Releases, tomo 21, 52.

That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.

Yaong sanlinggo ay sumagisag sa dalawang panahon na tig-isang libo dalawang daan at animnapung taon, na nahati sa Batas ng Linggo noong 538, (ang tanda ng hayop), kung saan una’y ang paganismo at pagkatapos ay ang papalismo ang yumurak sa santuwaryo at sa hukbo. Sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, ibinigay ni Cristo ang Kaniyang patotoo, pagkatapos, sa loob pa ng isa pang isang libo dalawang daan at animnapung araw, ibinigay ni Cristo ang gayunding patotoo sa pamamagitan ng Kaniyang mga alagad. Sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon, ibinigay ni Satanas ang kaniyang patotoo sa pamamagitan ng paganismo, at pagkatapos, sa loob pa ng isa pang isang libo dalawang daan at animnapung taon, ibinigay ni Satanas ang kaniyang patotoo sa pamamagitan ng kapapahan.

The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.

Ang tipan, na dahil sa pagsuway ng sinaunang Israel ay naging “alitan” ng Diyos, ay ang tipan sa Levitico, kabanata dalawampu’t lima, na nagtatakda ng pagpapahinga ng lupain at ng Jubileo na dapat ipagdiwang tuwing ika-apatnapu’t siyam na taon.

And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.

At nagsalita ang Panginoon kay Moises sa bundok ng Sinai, na sinasabi, Sabihin mo sa mga anak ni Israel, at sabihin mo sa kanila, Pagdating ninyo sa lupaing ibinibigay ko sa inyo, ang lupain ay magpapahinga ng isang Sabat para sa Panginoon. Anim na taon mong hahasikan ang iyong bukid, at anim na taon mong pupungusan ang iyong ubasan, at titipunin ang bunga nito; ngunit sa ikapitong taon ay magiging Sabat ng kapahingahan para sa lupain, isang Sabat para sa Panginoon; hindi mo hahasikan ang iyong bukid, ni pupungusan ang iyong ubasan. Ang kusang tumubo mula sa iyong ani ay hindi mo aanihin, ni titipunin ang ubas ng iyong baging na hindi napungusan; sapagkat iyon ay isang taon ng kapahingahan para sa lupain. At ang Sabat ng lupain ay magiging pagkain para sa inyo; para sa iyo, at para sa iyong aliping lalaki, at para sa iyong aliping babae, at para sa iyong upahang lingkod, at para sa dayuhang nakikipamayan sa iyo, at para sa iyong mga hayop at sa mga mailap na hayop na nasa iyong lupain, ang lahat ng bunga nito ay magiging pagkain. At bibilangin mo para sa iyo ang pitong sabat-taon, pitong ulit na pitong taon; at ang panahon ng pitong sabat-taon ay magiging apatnapu’t siyam na taon sa iyo. Pagkatapos ay ipapatunog mo ang pakakak ng Jubileo sa ikasampung araw ng ikapitong buwan; sa araw ng pagtubos ay ipatutunog ninyo ang pakakak sa buong inyong lupain. At pabanalin ninyo ang ikalimampung taon, at maghayag kayo ng kalayaan sa buong lupain sa lahat ng nananahan doon; ito’y magiging isang Jubileo sa inyo; at babalik ang bawat isa sa kanyang pag-aari, at babalik ang bawat isa sa kanyang sambahayan. Jubileo ang ikalimampung taon na iyon sa inyo; hindi kayo maghasik, ni aani ng anumang kusang tumutubo rito, ni titipunin ang mga ubas dito mula sa iyong baging na hindi napungusan. Sapagkat iyon ang Jubileo; ito’y magiging banal sa inyo; kakanin ninyo ang bunga nito mula sa bukid. Sa taon ng Jubileong ito ay babalik ang bawat isa sa kanyang pag-aari. Levitico 25:1-13.

The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

Ang unang yugto ng propesiyang dalawang libo’t tatlong daang taon—gaya rin ng linggong pinagtibay ni Cristo ang tipan at ng apat na raan at siyamnapung taon—ay tuwirang nauugnay sa "pitong ulit" ng Levitico, mga kabanata dalawampu’t lima at dalawampu’t anim.

Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.

Kaya’t talastasin mo at unawain, na mula sa paglabas ng atas upang ibalik at muling itayo ang Jerusalem hanggang sa Mesiyas na Prinsipe ay pitong linggo at animnapu’t dalawang linggo: muling itatayo ang lansangan at ang pader, maging sa mga panahong masalimuot. Daniel 9:2.

Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.

Ang animnapu’t siyam na sanlinggo, na nagsisimula noong 457 BK, ay humahantong sa binyag ni Cristo, at sa pasimula ng sanlinggong doon niya pinagtibay ang tipan, na siyang tipan ng "alitan" ng Diyos. Ngunit may isang sanlinggo ng mga sanlinggo (apatnapu’t siyam na taon) na ibinukod mula sa animnapu’t siyam na sanlinggo sa pamamagitan ng pariralang "pitong sanlinggo, at animnapu’t dalawang sanlinggo." Simula noong 457 BK, may nakatakdang apatnapu’t siyam na taon, isang malinaw na pagtukoy sa tipan sa Levitico, kabanata dalawampu’t lima, at sa pagdiriwang ng jubileo. Ang apatnapu’t siyam na taong iyon ay hindi lamang isang sagisag ng mga siklo ng jubileo, kundi pati ng Pentekostes, na siyang ikalimampung araw na sumusunod sa apatnapu’t siyam na araw ng pista ng mga sanlinggo.

The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:

Ang unang apatnapu’t siyam na taon ng dalawang libo’t tatlong daang taon, ang apat na raan at siyamnapung taon, at ang sanlinggong ipinagtibay ang tipan ay pawang tuwirang nauugnay sa dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon, na inilarawan bilang “pitong ulit,” sa Levitico dalawampu’t anim. Bawat elemento ng hula ng dalawang libo’t tatlong daang taon ay tuwirang nauugnay sa “pitong ulit” na isinantabi at itinakwil ng Adventismo noong 1863. Ang “pitong ulit” ay isang sagisag ng tipan ng Jubileo, at dahil dito, nararapat ding tandaan na nang magwakas ang dalawang libo’t tatlong daang taon noong ika-22 ng Oktubre, 1844, nagwakas din ang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon sa araw ding iyon, sapagkat itinala ni Moises sa Levitico kabanata dalawampu’t lima:

And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

At bibilangin mo para sa iyo ang pitong Sabbath ng mga taon, pitong ulit na pitong taon; at ang panahon ng pitong Sabbath ng mga taon ay magiging sa iyo apatnapu’t siyam na taon. Pagkatapos, ipatutunog mo ang pakakak ng Jubileo sa ikasampung araw ng ikapitong buwan; sa Araw ng Pagbabayad-sala ay ipatutunog ninyo ang pakakak sa buong inyong lupain. Levitico 25:8, 9.

Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”

Ang bawat kapanahunang propetiko sa loob ng dalawang libo at tatlong daang taon ay tuwirang nauugnay sa “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim, kasama ang mismong araw nang kapwa nagtapos ang dalawang kapanahunan. Ang unang apatnapu’t siyam na taon ay tumukoy sa gawaing muling pagtatayo at pagpapanumbalik ng Jerusalem na magwawakas habang ang bayan ng Diyos ay lumalabas mula sa Babilonia. Natapos ang templo bago ang ikatlong atas, at gayon din, natapos ang templong Milerita bago dumating ang ikatlong anghel. Gayunman, pagkatapos ng 457 BC, ang “lansangan” ay kailangan pang “muling maitayo, at ang kuta, maging sa mga panahong ligalig.” Bilang ang Alpha at Omega, lagi Niyang inilalarawan ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, at matapos ang Oktubre 22, 1844, ang mga Milerita ay nakatakdang tapusin ang “lansangan” “at ang kuta,” “sa mga panahong ligalig.”

Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.

Itinutukoy ni Sister White ang literal na pader na pananggalang sa palibot ng Jerusalem bilang sagisag ng kautusan ng Diyos, at kaagad pagkaraan ng Oktubre 22, 1844, ang mga tapat ay pinatnubayan sa makalangit na santuwaryo at kinilala ang kautusan ng Diyos (ang pader). Upang makilala ang kautusan ng Diyos, kabilang ang Sabat, ang mga Millerite ay pinatnubayan pabalik sa tipan ng sinaunang Israel. Ang panunumbalik ng literal na “lansangan” ay ang panunumbalik na espirituwal na naisakatuparan nang ang mga Millerite ay bumalik sa “mga dating landas” ni Jeremias. Ang “mga panahong masalimuot” na nakatakdang mangyari sa panahong itatatag ang pader at ang lansangan ay magaganap matapos ang 1844, at ang Digmaang Sibil na noo’y papalapit, at di-naglaon ay nagsimula sa mismong kapanahunang iyon, ang kumakatawan sa mga panahong masalimuot na iyon.

Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.

Kung sila ay naging tapat, naabot sana nila ang makasagisag na ikalimampung taon ng jubileo (kung saan pinalalaya ang mga alipin), na kinakatawan din ng ikalimampung araw ng Pentecostes (kung saan ang mensahe ng pagpapalaya ay umaabot sa buong sanlibutan). Ngunit matapos ang 1844, ang nakararami ay sumalansang sa liwanag ng Sabat, at noong 1863, itinakwil din nila ang mensahe ni Moises (ang “pitong panahon”), na ipinarating sa kanila ni Elias (William Miller). Sa ibang salita, tumalikod sila mula sa “lansangan” (ang mga dating landas) na dapat sana nilang ipanumbalik at lakaran.

Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.

Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at kapag ang talinghaga ng sampung dalaga ay inuulit sa mga huling araw, ang gawain ng pagpapanumbalik sa Jerusalem ay muling maisasakatuparan. Ang "lansangan at pader" ay itatayo sa "mga panahong masalimuot." Tayo ngayon ay pumapasok na sa mga panahong masalimuot na iyon. Ang Oktubre 22, 1844, ay isang tipo ng nalalapit na batas ng Linggo, kaya kapag dumating ang "oras ng dakilang lindol" ng Apocalipsis labing-isa, ang lansangan at pader ay itatayo sa mga panahong masalimuot. Tutukuyin natin ngayon ang mga panahong masalimuot na iyon bilang ang "pagngangalit ng mga bansa" na bunga ng tumitinding pakikidigma ng Islam.

While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.

Samantalang ipinapaliwanag niya ang dati nang nasulat hinggil sa “panahon ng kapighatian,” nagbigay siya ng isang paliwanag na nakatala sa aklat na Early Writings.

“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

1. Sa pahina 33 ay nakasaad ang sumusunod: 'Nakita ko na ang banal na Sabat ay, at magiging, pader na naghihiwalay sa pagitan ng tunay na Israel ng Diyos at ng mga di-sumasampalataya; at na ang Sabat ang dakilang usapin na magbubuklod sa mga puso ng mga minamahal ng Diyos na mga banal na naghihintay. Nakita ko na ang Diyos ay may mga anak na hindi nakatatalos at hindi iniingatan ang Sabat. Hindi nila itinakwil ang liwanag hinggil dito. At sa pasimula ng panahon ng kapighatian, napuspos kami ng Espiritu Santo samantalang kami'y humayo at ipinahayag ang Sabat nang higit na ganap.'

“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

Ibinigay ang pangitaing ito noong 1847, nang napakakaunti lamang sa mga kapatid sa Advent ang nangangilin sa Araw ng Sabat, at sa mga iyon ay iilan lamang ang inakalang ang pagpangingilin nito ay may sapat na bigat upang maglagay ng malinaw na hangganan sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng mga di-sumasampalataya. Ngayon ay nagsisimula nang makita ang katuparan ng pangitaing iyon. Ang “pag-uumpisa ng panahong yaon ng kapighatian,” na binanggit dito, ay hindi tumutukoy sa panahong magsisimula nang ibuhos ang mga salot, kundi sa isang maikling yugto bago pa sila ibuhos, samantalang si Cristo ay nasa santuwaryo. Sa panahong iyon, habang ang gawain ng kaligtasan ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay pipigilan sila upang hindi hadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang kaginhawaan mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatayo sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot. Early Writings, 85.

There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.

May isang "maikling yugto ng panahon" na nauuna sa pagtatapos ng panahon ng probasyon, kung kailan "magagalit ang mga bansa, ngunit pipigilan sila." Kasabay nito, dumarating ang "huling ulan." Ang "pagkagalit ng mga bansa" ay isang sagisag na tinutukoy sa Apocalipsis kabanata labing-isa.

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

At ang mga bansa ay nagalit, at dumating na ang iyong poot, at ang panahon ng mga patay, upang sila’y hatulan; at upang maggawad ka ng gantimpala sa iyong mga lingkod, ang mga propeta, at sa mga banal, at sa mga may takot sa iyong pangalan, maliliit at malalaki; at upang lipulin mo ang mga sumisira sa daigdig. Apocalipsis 11:18.

Sister White comments on this verse.

May komentaryo si Sister White hinggil sa talatang ito.

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

Nakita ko na ang galit ng mga bansa, ang poot ng Diyos, at ang panahon ng paghuhukom sa mga patay ay magkakahiwalay at malinaw na magkakaiba, na ang isa’y sumusunod sa nauna; gayundin, na si Miguel ay hindi pa tumindig, at na ang panahon ng kapighatian, na kailanma’y wala pang katulad, ay hindi pa nagsisimula. Ang mga bansa ngayo’y nagagalit, ngunit kapag natapos na ng ating Dakilang Saserdote ang Kanyang gawain sa santuwaryo, Siya’y titindig, magbibihis ng mga kasuutan ng paghihiganti, at saka ibubuhos ang pitong huling salot.

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

Aking nakita na ang apat na anghel ay pipigilan ang apat na hangin hanggang sa matapos ang gawain ni Jesus sa santuwaryo, at kung magkagayo’y darating ang pitong huling salot. Early Writings, 36.

The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.

Ang "pagkagalit ng mga bansa" ay nagaganap kaagad bago magsara ang probasyon, sapagkat sinusundan ito ng "poot ng Diyos." Ang "poot ng Diyos" ay nagaganap kapag nagsara ang probasyon, at ang "panahon upang hatulan ang mga patay" ay tumutukoy sa isang paghahatol na nagaganap sa panahon ng sanlibong taon, at hindi tumutukoy sa paghahatol sa mga patay na nagsimula noong 1844.

And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.

At nakita kong may isang anghel na bumababa mula sa langit, na taglay ang susi ng kalaliman at isang malaking tanikala sa kaniyang kamay. At sinunggaban niya ang dragon, ang matandang ahas, na siya ring Diyablo at Satanas, at ginapos siya sa loob ng isang libong taon, at inihagis siya sa kalaliman, at ipinid siya roon, at tinatakan siya, upang hindi na niya madaya ang mga bansa, hanggang sa maganap ang isang libong taon; at pagkatapos noon ay kinakailangang siya’y pawalan sa isang maikling panahon. At nakita ko ang mga luklukan, at may mga naupo sa mga iyon, at sa kanila’y ipinagkaloob ang paghatol; at nakita ko ang mga kaluluwa ng mga pinugutan dahil sa patotoo ni Jesus, at dahil sa salita ng Diyos, at ng mga hindi sumamba sa hayop, ni sa larawan nito, ni tumanggap man ng kaniyang tatak sa kanilang mga noo o sa kanilang mga kamay; at sila’y nabuhay at naghari na kasama ni Cristo sa loob ng isang libong taon. Apocalipsis 20:1-4.

The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.

Ang paghatol na “ibinigay sa” mga banal ay nagsasaad na sila ang magpapataw ng hatol sa mga masama sa panahon ng milenyo, at hindi ang mga banal ang hinahatulan.

“During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.

Sa loob ng sanlibong taon sa pagitan ng unang at ikalawang pagkabuhay na mag-uli, nagaganap ang paghatol sa masasama. Itinuturo ni apostol Pablo ang paghatol na ito bilang isang pangyayaring kasunod ng ikalawang pagparito. “Huwag kayong humatol ng anuman bago ang takdang panahon, hanggang sa dumating ang Panginoon, na Siyang maglalantad ng mga bagay na nakatago sa kadiliman, at maghahayag ng mga layon ng mga puso.” 1 Corinto 4:5. Ipinahayag ni Daniel na nang dumating ang Matanda sa mga Araw, “ibinigay ang paghatol sa mga banal ng Kataas-taasan.” Daniel 7:22. Sa panahong ito ang mga matuwid ay naghahari bilang mga hari at mga saserdote sa Diyos. Sinabi ni Juan sa Apocalipsis: “Nakita ko ang mga luklukan, at may mga umupo sa mga iyon, at ibinigay sa kanila ang paghatol.” “Sila’y magiging mga saserdote ng Diyos at ni Cristo, at maghahari silang kasama Niya sa loob ng sanlibong taon.” Apocalipsis 20:4, 6. Sa panahong ito, gaya ng ipinahayag ni Pablo, “huhukuman ng mga banal ang sanlibutan.” 1 Corinto 6:2. Kaisa ni Cristo, hinahatulan nila ang masasama, inihahambing ang kanilang mga gawa sa aklat ng kautusan, ang Bibliya, at ipinapasya ang bawat kaso ayon sa mga gawang ginawa sa katawan. Pagkatapos, ang bahaging dapat pagdusahan ng masasama ay itinatakda, ayon sa kanilang mga gawa; at ito’y itinatala laban sa kanilang mga pangalan sa aklat ng kamatayan.

“Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.

Gayundin, si Satanas at ang masasamang anghel ay hahatulan ni Cristo at ng Kaniyang bayan. Wika ni Pablo: “Hindi ba ninyo nalalaman na hahatulan natin ang mga anghel?” Talata 3. At ipinahayag ni Judas na “ang mga anghel na hindi nanatili sa kanilang unang kalagayan, kundi iniwan ang sarili nilang tahanan, ay Kaniyang iginapos sa mga tanikalang walang hanggan sa ilalim ng kadiliman hanggang sa paghuhukom ng dakilang araw.” Judas 6.

“At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

"Sa pagtatapos ng sanlibong taon ay magaganap ang ikalawang pagkabuhay na mag-uli. Kung magkagayo’y bubuhayin mula sa mga patay ang mga masama at haharap sa Diyos para sa pagpapatupad ng 'hatol na nasusulat.' Kaya’t ang tagapagpahayag, matapos ilarawan ang pagkabuhay na mag-uli ng mga matuwid, ay nagsabi: 'Ang iba sa mga patay ay hindi na muling nabuhay hanggang sa matapos ang sanlibong taon.' Apocalipsis 20:5. At ipinahayag ni Isaias, tungkol sa mga masama: 'Sila’y titipunin, gaya ng pagtipon sa mga bilanggo sa hukay, at sila’y ikukulong sa bilangguan; at pagkaraan ng maraming araw, sila’y dadalawin.' Isaias 24:22." Ang Dakilang Tunggalian, 660, 661.

It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”

Samakatuwid, malinaw na ang "pagkagalit ng mga bansa" ay tumutukoy sa "mga panahong puno ng kaguluhan" na darating sa sanlibutan bago magsara ang palugit, at na kapag "nagalit ang mga bansa," sila ay kasabay na "pinipigil."

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.

"Nakita kong ang galit ng mga bansa, ang poot ng Diyos, at ang panahon ng paghatol sa mga patay ay magkakahiwalay at magkakaiba, sunud-sunod, na ang isa'y sumusunod sa isa pa." Early Writings, 36.

At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.

Sa panahong “nagagalit ang mga bansa,” nagsisimulang bumuhos ang huling ulan.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.

May isang panahon na ang "mga bansa ay nangagalit," ngunit kasabay nito'y "napipigil" sila. Kung magkagayo'y itatatag ni Cristo ang Kanyang kaharian ng kaluwalhatian, sapagkat itinatatag Niya ang Kanyang kaharian sa panahon ng huling ulan.

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

"Kapag bumitiw ang apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi yaong gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya." Spalding at Magan, 3.

The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Ipinakikita ng dalawang naunang sipi mula sa Early Writings na, kapag nagagalit ang mga bansa at kasabay na “pinananatiling napipigil,” pinipigilan ng apat na anghel ang apat na hangin. Kaya’t ang pagngangalit ng mga bansa ay kinakatawan bilang ang “apat na hangin.” Tinukoy din niya na sa panahong pinananatiling napipigil ng apat na anghel ang mga nagagalit na bansa, darating ang Huling Ulan. Ang panahon na nagsisimula sa pagdating ng Huling Ulan—na siya ring panahon na nagagalit ang mga bansa, gayunma’y pinananatiling napipigil—ay nagpapatuloy hanggang sa pagtayo ni Miguel at sa pagsasara ng probasyon ng tao. Ang panahong iyon ay ang panahon ng pagsasara ng kaligtasan, at kaya’t kumakatawan ito sa huling gawain ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, na tinutukoy bilang ang panahon na alinman ay binubura Niya ang mga kasalanan ng mga tao o ang kanilang mga pangalan mula sa mga aklat ng paghatol. Ang panahong iyon, kung kailan pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, ang panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.

Ang Islam ng ikatlong Woe ang kapangyarihang "nagpapagalit sa mga bansa," at dumating ang ikatlong Woe noong Setyembre 11, 2001, ngunit ang Islam ay agad na "pinigil." Ang "silangang hangin" ay isang sagisag ng Islam, at tinutukoy ni Isaias ang "silangang hangin" bilang ang "mabangis na hangin," na "pinipigil" (sinasansala) ng Diyos. Ang pakikidigma ng Islam ay paulit-ulit na inilalarawan bilang isang babaeng nagdaramdam sa panganganak, sapagkat ito ay isang tumitinding pakikidigma na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo, na minarkahan ng pagpapabagsak ng mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.

Sa mga tsart noong 1843 at 1850, ang Islam ay inilarawan bilang “mga kabayong pandigma”. Sa Pahayag Kabanata Siyam, kung saan ang Islam na kaugnay ng Unang at Ikalawang Sa Aba ay inilahad, ang kalikasan ng Islam ay kinikilala sa pamamagitan ng pangalan ng hari ng Islam.

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

At sila’y may hari sa kanila, na siyang anghel ng hukay na walang ilalim; ang pangalan niya sa wikang Hebreo ay Abaddon, ngunit sa wikang Griyego ang pangalan niya ay Apollyon. Apocalipsis 9:11.

The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.

Ang talata, na nasa kabanata SIYAM at talatang LABING-ISA, ay propetikong tinutukoy na, maging kinakatawan man sa Lumang Tipan (sa Hebreo) o sa Bagong Tipan (sa Griyego), ang kalikasan ng Islam ay si Abaddon o si Apollyon. Kapwa nangangahulugang "pagkawasak at kamatayan" ang dalawang pangalang ito.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na kinakatawan bilang isang galit na kabayong naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, taglay ang pagkawasak at kamatayan sa landas nito. Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.

Ang apat na hangin ay ang nagngangalit na kabayo ng propesiya sa Biblia, na naghahangad na kumawala. Isa sa mga katangiang propetiko ng nagngangalit na kabayong ito ay ang pagiging pinipigil nito; ngunit naghahangad itong kumawala at maghatid ng “pagkawasak at kamatayan” sa buong daigdig.

We will continue to address these subjects in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang pagtalakay sa mga paksang ito sa susunod na artikulo.

“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

O nawa’y magkaroon ang bayan ng Diyos ng kabatiran sa nalalapit na pagkawasak ng libu-libong lungsod, na ngayo’y halos lubos nang nalugmok sa pagsamba sa mga diyus-diyosan! Ngunit marami sa mga dapat sanang naghahayag ng katotohanan ay nag-aakusa at hinahatulan ang kanilang mga kapatid. Kapag ang kapangyarihang nagpapabago ng Diyos ay dumating sa mga isipan, magkakaroon ng tiyak na pagbabago. Wala na silang hilig na manuligsa at gumiba. Hindi na sila titindig sa isang kalagayang humahadlang sa liwanag na magningning sa sanlibutan. Matitigil ang kanilang panunuligsa, ang kanilang pag-aakusa. Ang mga kapangyarihan ng kaaway ay nagtitipon upang makidigma. Matitinding tunggalian ang nasa ating harapan. Magkaisa, mga kapatid kong lalaki’t babae, magkaisa. Makipagbuklod kay Cristo. ‘Huwag ninyong sabihin, Isang pakikipag-alyansa, . . . ni huwag ninyong katakutan ang kanilang kinatatakutan, ni mangilabot kayo. Pakabanalin ninyo ang Panginoon ng mga hukbo; at siya ang inyong katakutan, at siya ang inyong kinasisindakan. At siya’y magiging isang santuwaryo; ngunit magiging isang batong katitisuran at isang malaking batong ikababagsak sa dalawang sambahayan ng Israel, isang patibong at isang silo sa mga nananahan sa Jerusalem. At marami sa kanila ang matitisod, at mabubuwal, at madudurog, at mabibitag, at madadakip.’

“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

Ang sanlibutan ay isang teatro. Ang mga aktor, ang mga naninirahan dito, ay naghahanda upang gumanap ng kanilang bahagi sa huling dakilang dula. Ang Diyos ay nawawala sa paningin. Sa malawak na karamihan ng sangkatauhan ay walang pagkakaisa, maliban kung ang mga tao ay nagbubuklod upang isakatuparan ang kanilang mga makasariling layunin. Nakamasid ang Diyos. Ang Kaniyang mga layunin hinggil sa Kaniyang mga mapanghimagsik na nasasakupan ay matutupad. Ang sanlibutan ay hindi ipinagkaloob sa mga kamay ng mga tao, bagaman pinahihintulutan ng Diyos na ang mga elemento ng kalituhan at kaguluhan ay maghari sa loob ng isang panahon. May isang kapangyarihang mula sa kailaliman na kumikilos upang isakatuparan ang mga huling dakilang tagpo sa dula,—si Satanas na dumarating bilang si Cristo, at gumagawa sa lahat ng pandaraya ng kalikuan sa mga nagbubuklod-buklod sa mga lihim na kapisanan. Ang mga nagpapadala sa pagnanasa sa pagbubuklod-buklod ay isinasakatuparan ang mga panukala ng kaaway. Ang sanhi ay susundan ng epekto.

“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

"Ang pagsalangsang ay halos umabot na sa hangganan nito. Kalituhan ang pumupuno sa sanlibutan, at isang matinding sindak ay malapit nang dumating sa mga tao. Napakalapit na ang wakas. Tayong nakaaalam ng katotohanan ay dapat na naghahanda para sa kung ano ang malapit nang bumugso sa sanlibutan bilang isang lubhang nakagugulat na sorpresa." Review and Herald, Setyembre 10, 1903.