The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.

Ang mga hiyas sa panaginip ni William Miller ay magniningning nang sampung ulit na higit kaysa sa pagningning nila sa kasaysayan ng mga Millerita. Tama ngunit hindi ganap ang pagkaunawa ng mga Millerita sa kaalamang lumago sa panahon ng kanilang kasaysayan. Kapag inilagay ang kanilang pagkaunawa sa mas tumpak na balangkas ng kasaysayan, ito’y nagsisiwalat ng higit na mabibigat na implikasyon; sapagkat hindi lamang nito pinalalawak ang mga katotohanang propetiko na kinakatawan ng mga hiyas, kundi ito rin ang nagbubunga ng pagsubok para sa sampung birhen ng mga huling araw. Ang pagkaunawa ng mga Millerita ay kinakatawan sa dalawang tsart ng mga tagapanguna (1843 at 1850). Ang dalawang tsart ay katuparan ng mga tapyas na ipinropesiya sa ikalawang kabanata ni Habakuk, at ang katunayang ang mga tsart ay katuparan ng Habakuk, at na yaong mismong mga katotohanan ay mga saligang katotohanan ng Adventismo, ay tinukoy na gayon ng Espiritu ng Propesiya.

The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.

Ang pagkaunawa sa ilan sa mga saligang katotohanan ay higit na nagningning sa kaluwalhatian nang ang mga Millerite ay inakay sa pagkaunawa sa santuwaryo sa langit at sa mga katotohanang kaugnay ng santuwaryo, matapos ang Dakilang Pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844. Ngunit ang pagpasok ng Adventismo sa kalagayang Laodiceano noong 1856, at ang kanilang tuluyang pagtanggi sa “pitong panahon” noong 1863, ay naghatid sa kanila sa ilang ng Laodicea. Mula pa noong dekada 1850, wala nang makabuluhang katotohanan na naihayag sa pamamagitan ng Adventismo. Kung pinagdududahan mo ang pahayag na iyon, tukuyin kung bakit ito mali.

The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.

Tumpak ang mga Milerita sa kanilang pagkaunawa sa kabanata dalawa ng Daniel, ngunit limitado ang kanilang pagkaunawa. Hindi kailanman lumampas ang Adbentismo sa pagkaunawang Milerita. Sa kasalukuyan, makikita na ang lahat ng walong kahariang kinakatawan sa kabanata dalawa ng Daniel, gayundin ang simbolismo ng pananalangin ni Daniel upang maunawaan ang lihim ng panaginip ni Nebukadnezar. Ang lihim na iyon ay kumakatawan sa panghuling pangpropesiyang lihim (lahat ng mga propeta ay tumutukoy sa mga huling araw), at ang huling pangpropesiyang lihim ang siyang tinutukoy ni Juan bilang ang Pahayag ni Jesu-Cristo. Ang lihim na iyon ay inaalisan ng tatak kapag ang “panahon ay malapit na,” kaunti na lamang bago magsara ang probasyon, at ang lihim na iyon ay ngayo’y inaalisan ng tatak, para sa mga pumipiling makita.

The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.

Ang pagkakaunawang Millerita hinggil sa “ang palagian” sa aklat ni Daniel ay kinilala sa pamamagitan ng inspirasyon bilang wasto, ngunit pagsapit ng 1901, sinimulan ng Adventismo ang isang proseso ng pagtanggi sa saligang katotohanang iyon, at pagsapit ng dekada 1930, nagbalik ang Adventismo sa lumang Protestanteng pananaw, na nagsasaad na ang “ang palagian” ay kumakatawan sa ilang aspekto ng ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Ayon sa Espiritu ng Propesiya, ang gayong makasatanas na pananaw ay nagmula sa “mga anghel na pinalayas mula sa langit.” Sa kasalukuyan, ang wastong pananaw ng mga Millerita hinggil sa “ang palagian” ay makikitang hindi lamang sagisag ng paganismo, kundi sagisag din ng paghihimagsik ng Adventismo, na nagdadala ng malakas na kahibangan sa mga hindi umiibig sa katotohanan.

The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.

Ang mga Millerite ay inakay sa wastong petsa ng pagwawakas ng dalawang libo at tatlong daang taon, at ang Adbentismo, kaagad pagkaraan ng Dakilang Pagkabigo, ay kumilala sa nadagdag na liwanag na kaugnay ng propesiyang iyon; ngunit sa kanilang pagtanggi sa “pitong panahon,” mula 1856 hanggang 1863, at maging hanggang sa araw na ito, wala silang nakitang sumusulong na liwanag mula sa doktrinang inaangkin nilang siyang kanilang sentral na haligi at saligan. Sa kasalukuyan, ang “pitong panahon” ay makikitang (ng mga handang makakita) na tuwirang kaugnay ng bawat yugto ng panahon ng propesiya ng dalawang libo at tatlong daang taon.

The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.

Ang unang apatnapu’t siyam na taon ay kumakatawan sa siklo ng pamamahinga ng lupain tuwing ikapitong taon na inuulit nang pitong beses. Ang apat na raan at siyamnapung taon ay hindi lamang kumakatawan sa isang panahon ng palugit para sa sinaunang Israel, kundi tinutukoy din nito kung ilang taon ng paghihimagsik laban sa utos na pahingahin ang lupain ang magaganap upang umabot sa kabuuang pitumpung taon na ipinagkait sa lupain ang pamamahinga (na siyang panahon ng pagkabihag dahil sa mismong paghihimagsik na iyon). Ang linggo kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan ay nakabalangkas sa tatlo’t kalahating taon hanggang sa krus at tatlo’t kalahating taon pagkatapos ng krus. Sa linggong iyon, tinitipon ni Cristo ang lahat ng tao, sapagkat sinabi niya na kung siya’y maitaas, kanyang titipunin ang lahat ng tao.

Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.

Ngayon ay ang paghatol sa sanlibutang ito: ngayon ay palalayasin ang prinsipe ng sanlibutang ito. At ako, kung ako’y maitaas mula sa lupa, hihilahin ko ang lahat ng tao sa akin. Juan 12:31, 32.

The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.

Ang 2,520 araw na kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan at tinipon ang mga tao sa Kanyang sarili ay kumakatawan sa 2,520 taon na ipinangalat ng Diyos ang Kanyang mapaghimagsik na bayan, dahil sa alitan ng Kanyang tipan. Ang “pitong panahon” na isinakatuparan laban sa hilagang kaharian ng Israel ay kumakatawan sa pagkakalat na tumagal ng 2,520 taon, na nagsimula noong 723 BK at nagtapos noong 1798. Hinahati ng taong 538 ang dalawang panahong ito at lumilikha ng dalawang magkakasunod na panahon na tig-1,260 taon. Ang unang panahon ay kumakatawan sa pagyurak ng paganismo sa santuwaryo at sa hukbo, at ang ikalawa naman sa pagyurak na isinagawa ng papalismo.

The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.

Ang “pitong panahon,” na tumagal ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon laban sa kahariang timog na nagsimula noong 677 BK at nagwakas noong 1844, ay nagwakas noong Oktubre 22, 1844. Ito ay isang sagisag ng sumpa ng tipan, at winakasan sa pamamagitan ng pagpapatunog ng trumpeta ng Jubileo na dapat hipan sa Araw ng Pagbabayad-sala. Ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala na nagsimula noong Oktubre 22, 1844 ay kumakatawan sa isang yugto ng panahon. Ito ang panahon ng Paghuhukom ng Pagsisiyasat, at sa panahong iyon ay dapat patunugin ang trumpeta ng Jubileo na kaugnay ng banal na siklo ng pito.

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag pasimulan niyang hipan ang pakakak, matatapos ang hiwaga ng Diyos, gaya ng ipinahayag niya sa kaniyang mga lingkod na propeta. Apocalipsis 10:7.

The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

Ang pagpapatunog ng ikapitong Trumpeta, na nagsimula noong Oktubre 22, 1844, ay kumakatawan sa Trumpeta ng Jubileo ng sagradong siklo ng pito, gaya ng isinasaad sa Levitico dalawampu’t lima. Sa dakong huli, wasto ang mga Millerita sa pagtatakda ng petsa ng propesiyang dalawang libo’t tatlong daang taon, at ang Adventismo ay nakaunawa pa nang higit rito kaagad pagkaraan ng Dakilang Kabiguan, ngunit ang “hiyas” ni Miller hinggil sa panahong dalawang libo’t tatlong daang taon ay ngayo’y nagniningning nang sampung ulit na higit. Bawat propetikong katangian ng pitong yugto na kinakatawan sa loob ng panahong dalawang libo’t tatlong daang taon ay may tuwirang propetikong ugnayan sa dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon (“pitong ulit”) ng Levitico, mga kabanata dalawampu’t lima at dalawampu’t anim.

The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.

Tinanggihan ng mga Millerite ang pag-aangkin ng tumalikod na Protestantismo at ng Katolisismo na ang "mga mandarambong ng iyong bayan," na "itinaas ang kanilang sarili," at "bumagsak," ay isang sagisag kay Antiochus Epiphanes, at sila ay tama. Alam nila at ipinagtanggol nila ang katotohanan na ang Roma ang siyang, sa propetikong salita ng Diyos, ay kinakatawan bilang ang "mga mandarambong ng iyong bayan na nagtatag ng pangitain," hindi ang kung sinong di-kilalang at walang makasaysayang kabuluhan na haring taga-Siria na nagtatag ng pangitain.

Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.

Sa kasalukuyan, itinuturo ng mga teologong Adventista na ang “mga magnanakaw ng iyong bayan” ay tumutukoy kay Antiochus Epiphanes. Sa kasalukuyan, ang pangangatwiran na sa kasaysayang Millerita ay nagsaad na ang dating bayang nasa tipan na nilalagpasan ay hindi, at hindi maaaring, maunawaan ang pangitain (na pinagtitibay ng wastong pag-unawa sa “mga magnanakaw ng iyong bayan”) ay muling inuulit ng dating bayang nasa tipan na muli ring nilalagpasan.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.

Itinuro nang wasto ng mga Millerita na ang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ("pitong panahon") sa Levitico 26, ay ang pinakamahaba at huling propesiya ng panahon sa Bibliya, ngunit tinanggihan ng Adventismong Laodiceano ang "hiyas" na iyon noong 1863, at sa kasalukuyan ay makikita, (ng mga nagnanais makakita), na hindi lamang wasto ang mga Millerita sa pagtukoy sa "pitong panahon" bilang ang pinakamahabang propesiya ng panahon sa Bibliya, kundi pati na rin na ang "sumpa," na siyang poot ng Diyos, ay ipinataw laban sa kapwa hilagang at timugang mga kaharian ng Israel.

Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.

Sa kasalukuyan, ang kani-kaniyang wakas ng dalawang poot na iyon, na tinutukoy ng aklat ni Daniel (gaya rin ng iba pang mga propeta), ay makikitang dalawang bookend (una at huli) ng isang panahong apatnapu’t anim na taon, nang itinayo ni Cristo ang templong Millerita, na inilalarawan bilang tipo ng apatnapu’t anim na araw na nasa bundok si Moises na tumatanggap ng mga tagubilin para sa pagtatayo ng tabernakulo sa ilang; at ng apatnapu’t anim na taon ng muling pag-aayos ni Herodes sa templo na binanggit ng mga Fariseo sa kanilang pakikipag-usap kay Cristo hinggil sa Kanyang “pagkabuhay na mag-uli” sa pamamagitan ng paglilinis ng templong “nawasak” ng mga mangangalakal at mga tagapagpalit ng salapi, at gayon din ng pagkabuhay na mag-uli ng Kanyang templong pantao na nilikha na may apatnapu’t anim na kromosoma. Sa kasalukuyan, ang mga saligang katotohanan ng kilusang Millerita ay wasto pa rin gaya ng dati, subalit ngayo’y sampung ulit na higit na malalim.

Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.

Sa kasalukuyan ay makikita (ng mga handang makakita) na, noong ipinakilala ni Cristo ang Kanyang sarili bilang Palmoni (ang Kamangha-manghang Tagabilang, o ang Tagabilang ng mga Lihim) sa ikalabintatlong talata ng ikawalong kabanata ni Daniel, ay Kanyang inilalahad ang ugnayan sa pagitan ng isang pangitain na kumakatawan sa panahong dalawang libo at tatlong daang taon at isa pang pangitain na kumakatawan sa dalawang libo limandaang dalawampung taon. Kapag kinikilala ang kaugnayan ng dalawang panahong propetiko na ito, makikitang tuwirang nakaugnay ang mga ito sa isang libo dalawang daan at animnapung taon ng pamumuno ng kapapahan, na siya namang nakaugnay sa isang libo dalawang daan at siyamnapung taon ng Daniel labindalawa at gayundin sa isang libo tatlong daan at tatlumpu’t limang taon ng gayunding talata.

The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.

Marami pang tuwirang ugnayan ng mga panahong propetiko na kaugnay ng dalawang pangitain sa Daniel 8:13-14, ngunit kinikilala lamang ang mga ito ng mga may ibig makakita. Ngunit sa ngayon, higit pa sa mga ugnayan ng lahat ng mga panahon na pinagbubuklod ng dalawang pangitain ay ang paghahayag ng pangalang Palmoni (ang Kamangha-manghang Tagabilang, o Tagabilang ng mga Lihim). Tama ang mga Millerite hinggil sa dalawang talatang iyon, ngunit limitado, at sa kasalukuyan ang Adventismo ay sadyang nasa ganap at lubos na kadiliman.

Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.

Huminto kayo, at manggilalas; humiyaw kayo, at magsigaw: sila’y lasing, ngunit hindi sa alak; sila’y sumuray-suray, ngunit hindi sa matapang na inumin. Sapagkat ibinuhos ng Panginoon sa inyo ang espiritu ng mahimbing na pagkakatulog, at ipinikit niya ang inyong mga mata, ang mga propeta; at ang inyong mga pinuno, ang mga tagakita, ay tinakpan niya. At ang pangitain ng lahat ay naging sa inyo na gaya ng mga salita ng isang aklat na tinatakan, na ibinibigay ng mga tao sa isang marunong, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo: at kaniyang sinasabi, Hindi ko magagawa; sapagkat ito’y tinatakan: At ang aklat ay ibinibigay sa hindi marunong, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo: at kaniyang sinasabi, Hindi ako marunong. Isaias 29:9-12.

Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.

Kinilala ni Sister White na si William Miller ay pinagkalooban ng “dakilang liwanag” hinggil sa Aklat ng Apocalipsis, subalit ang kaniyang pagkaunawa sa mga kabanata labindalawa, labintatlo, labimpito, at labingwalo ng Apocalipsis ay, sa payak na pananalita, hindi wasto. Ang mga maling pagkaunawang iyon ay hindi kinakatawan sa dalawang sagradong tsart, ngunit ang kinakatawan mula sa Aklat ng Apocalipsis, kabanata siyam, ay ang “hiyas” na ang Islam ay isinasagisag ng tatlong “Woe.”

“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

Ang Aklat ng Apocalipsis ay itinuring ng mga mangangaral at ng mga tao na mahiwaga at hindi kasinghalaga ng ibang bahagi ng Banal na Kasulatan. Ngunit nakita ko na ang aklat na ito ay tunay na isang pahayag na ibinigay para sa natatanging kapakinabangan ng mga mabubuhay sa mga huling araw, upang gabayan sila sa pagtitiyak ng kanilang tunay na katayuan at ng kanilang tungkulin. Iginabay ng Diyos ang isip ni William Miller sa mga propesiya at pinagkalooban siya ng dakilang liwanag hinggil sa Aklat ng Apocalipsis. Early Writings, 231.

The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.

Ang pariralang "dakilang liwanag" sa mga sinulat ni Sister White ay lubhang nagbibigay-kaalaman. Nauunawaan ni Miller ang mga iglesia, mga tatak, at mga trompeta ng Apocalipsis, sapagkat "iginabay ng mga banal na anghel ang kaniyang isipan" hinggil sa mga paksang ito. Ang "dakilang liwanag" na ibinigay kay Miller ay isinagisag sa dalawang banal na talahanayan, at ang mga doktrinal na katotohanang siyang "dakilang liwanag" ay tinukoy sa kaniyang panaginip bilang mga "hiyas". Ang Adventismo ay pinagkalooban ng "dakilang liwanag" na iyon at sinimulang pagtakpan ito ng mga huwad na hiyas mula noong 1863. Ang simulain ng "liwanag" ay ito: ang "liwanag" ang ginagamit ni Cristo upang hatulan ang isang tao o isang bayan.

Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.

Hindi lamang ang "liwanag" ang humahatol sa isang sambayanan, kundi pati ang "liwanag" na maaari sanang nasa kanila kung hindi nila ito sinalungat (gaya ng ginawa nila noong 1856, bilang isa lamang sa maraming halimbawa). Ang isa pang katangiang kaugnay ng "liwanag" ay na ang "liwanag" na itinatakwil ay nagbubunga ng katumbas na antas ng kadiliman. Itinakwil at ikinubli ng Adbentismo ang "dakilang liwanag" na ibinigay ng Diyos kay Miller na kumakatawan sa mga saligan ng Adbentismo.

“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

Ang Nakakakita lampas sa panlabas na anyo, ang Bumabasa sa mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi hinggil sa mga nagkaroon ng "dakilang liwanag:" 'Hindi sila napipighati at natitigilan dahil sa kanilang kalagayang moral at espirituwal.' Oo, pinili nila ang kanilang sariling mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga karumaldumal. Pipiliin Ko rin ang kanilang mga ilusyon, at dadalhin Ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang Ako'y tumawag, walang sumagot; nang Ako'y nagsalita, hindi sila nakinig: ngunit gumawa sila ng kasamaan sa harap ng Aking mga mata, at pinili nila ang hindi Ko kinalulugdan.' 'Ipadadala sa kanila ng Diyos ang makapangyarihang pagkaligaw, upang paniwalaan nila ang kasinungalingan,' sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila'y maligtas,' 'kundi nalugod sila sa kalikuan.' Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Ang makalangit na Guro ay nagtanong: “Anong higit na matinding panlilinlang ang makalilinlang sa isipan kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katunayan ay isinasagawa mo ang maraming bagay ayon sa makasanlibutang patakaran at nagkakasala laban kay Jehova? O, ito’y isang malaking panlilinlang, isang kaakit-akit na pagkalinlang, na umaangkin ng mga isipan kapag ang mga taong ‘minsan nang nakaalam ng katotohanan’ ay ipinagkakamali ang anyo ng kabanalan bilang ang diwa at kapangyarihan nito; kapag inaakala nila na sila’y mayaman at nagsisagana sa mga pag-aari at walang kailangan, samantalang sa katunayan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.” Testimonies, tomo 8, 249, 250.

Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.

Ang Laodicea, na siyang naging kalagayan ng Adventismo noong 1856, ay kumakatawan sa mga minsang pinagkalooban ng “dakilang liwanag,” ngunit itinadhanang tumanggap ng “matinding paglilinlang” ng Ikalawang Tesalonica, habang sa buong panahong iyon ay naniniwalang ang maling saligang itinayo nila sa pamamagitan ng pagpapasok ng mga huwad na barya at mga hiyas ay itinalaga ng Diyos, ngunit sa katunayan ay isang saligan itong itinayo sa buhangin. Ang Adventismo ay “isang iglesia na nagkaroon ng dakilang liwanag, dakilang mga katunayan,” ngunit isang “iglesia” na itinakwil ang “mensahe ng Panginoon” na “ipinadala,” at mula noon ay tumanggap ng “pinaka-hindi-makatuwirang mga pahayag at mga maling palagay at mga maling teorya.”

“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

Ang mga ministrong hindi pinabanal ay naghahanay ng kanilang sarili laban sa Diyos. Pinupuri nila si Cristo at ang diyos ng sanlibutang ito sa iisang hininga. Habang ipinahahayag nilang tinatanggap nila si Cristo, niyayakap nila si Barabbas, at sa pamamagitan ng kanilang mga gawa ay sinasabi, 'Hindi ang Taong ito, kundi si Barabbas.' Mag-ingat ang lahat ng bumabasa ng mga linyang ito. Ipinagmayabang na ni Satanas kung ano ang kaya niyang gawin. Nilalayon niyang buwagin ang pagkakaisa na ipinanalangin ni Cristo na umiral sa Kanyang iglesya. Sinasabi niya, 'Lalabas ako at magiging espiritung sinungaling upang dayain ang mga maaari kong dayain, upang manuligsa, at kondenahin, at magpalsinungaling.' Kapag ang anak ng pandaraya at bulaang saksi ay pinaunlakan ng "isang iglesya na nagkaroon ng dakilang liwanag," dakilang katibayan, itatakwil ng iglesyang iyon ang mensaheng ipinadala ng Panginoon, at tatanggapin ang pinakawalang-katuwirang mga pag-aangkin at mga huwad na palagay at mga maling teorya. Pinagtatawanan ni Satanas ang kanilang kahangalan, sapagkat batid niya kung ano ang katotohanan.

“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

Marami ang tatayo sa ating mga pulpito na may dalang sulo ng huwad na propesiya sa kanilang mga kamay, na sinindihan mula sa impiyernong sulo ni Satanas. Kapag pinagyayaman ang pagdududa at kawalan ng pananampalataya, ang mga tapat na ministro ay aalisin mula sa piling ng mga taong nag-aakalang lubhang marami ang kanilang nalalaman. "Kung nalaman mo," wika ni Cristo, "oo, ikaw man, sa araw mong ito man lamang, ang mga bagay na nauukol sa iyong kapayapaan! Nguni't ngayo'y ikinukubli ang mga ito sa iyong mga mata."

“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

Subalit ang saligan ng Diyos ay nananatiling matatag. Nakikilala ng Panginoon ang mga sa Kanya. Ang pinabanal na ministro ay dapat walang daya sa kaniyang bibig. Dapat siyang maging hayag na gaya ng araw, malaya sa bawat bahid ng kasamaan. Ang pinabanal na ministeryo at palimbagan ay magiging isang kapangyarihan sa pagpapatanglaw ng liwanag ng katotohanan sa suwail na salinlahing ito. Liwanag, mga kapatid, higit pang liwanag ang kailangan natin. Hipan ang sangkakal sa Sion; ihudyat ang babala sa banal na bundok. Tipunin ang hukbo ng Panginoon, na may mga pusong pinabanal, upang pakinggan kung ano ang sasabihin ng Panginoon sa Kaniyang bayan; sapagkat mayroon Siyang nadagdagang liwanag para sa lahat ng makikinig. Sila’y mag-armas at masangkapan, at sumulong sa pagbabaka—sa pagtulong sa Panginoon laban sa mga makapangyarihan. Ang Diyos Mismo ang gagawa para sa Israel. Bawat dila ng kabulaanan ay patatahimikin. Ibabagsak ng mga kamay ng mga anghel ang mga mapanlinlang na pakana na binabalangkas. Ang mga kuta ni Satanas ay kailanma’y hindi magtatagumpay. Sasamahan ng pagtatagumpay ang mensahe ng ikatlong anghel. Gaya ng pagguho ng mga pader ng Jerico nang ibinagsak ng Kapitan ng hukbo ng Panginoon, gayon magtatagumpay ang bayang nag-iingat ng mga utos ng Panginoon, at ang lahat ng sumasalungat na puwersa ay madadaig. Huwag magreklamo ang sinumang kaluluwa laban sa mga lingkod ng Diyos na naparito sa kanila na may mensaheng mula sa langit. Huwag na kayong humanap ng mga kapintasan sa kanila, na sinasabi, ‘Sila’y lubhang tiyak; napakadiin ng kanilang pananalita.’ Maaaring madiin ang kanilang pananalita; ngunit hindi ba ito kailangan? Gagawin ng Diyos na kikilabutan ang mga tainga ng mga nakikinig, kung hindi nila diringgin ang Kaniyang tinig o ang Kaniyang mensahe. Kaniyang ipahahayag ang hatol laban sa mga sumasalungat sa salita ng Diyos.

“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

"Si Satanas ay nagsagawa ng lahat ng maaaring hakbang upang walang dumating sa gitna natin, bilang isang bayan, na magsansala at magsaway sa atin, at hihimok sa atin na iwaksi ang ating mga kamalian. Ngunit may isang bayan na magpapasan ng kaban ng Diyos. May ilan na lalabas mula sa atin na hindi na magpapasan ng kaban. Ngunit hindi magagawa ng mga ito na magtayo ng mga pader upang hadlangan ang katotohanan; sapagkat ito’y magpapatuloy, pasulong at pataas, hanggang sa wakas. Noon pa man ay nagbangon ang Diyos ng mga lalaki, at mayroon pa rin Siyang mga lalaking naghihintay sa pagkakataon, nakahandang gawin ang Kanyang ipag-uutos—mga lalaking susuungin ang mga paghihigpit na walang iba kundi mga pader na pinahiran ng hindi pinatibay na argamasa. Kapag inilagay ng Diyos ang Kanyang Espiritu sa mga tao, sila’y gagawa. Ihahayag nila ang salita ng Panginoon; itataas nila ang kanilang tinig gaya ng pakakak. Ang katotohanan ay hindi mababawasan ni mawawalan ng kapangyarihan sa kanilang mga kamay. Ipapakita nila sa bayan ang kanilang mga pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan." Testimonies to Ministers, 409-411.

To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.

Ang pagtukoy sa satanikong sagisag ng “the daily” bilang sagisag ni Cristo ay katumbas ng pagpupuri sa “si Cristo at ang diyos ng sanlibutang ito sa iisang hininga.” Habang ipinahahayag nilang tinatanggap nila si Cristo, niyayakap nila si Barabbas, at sa kanilang mga gawa ay sinasabi, “Hindi ang taong ito, kundi si Barabbas.” Ang mga katotohanang inilarawan sa panaginip ni Miller bilang mga “hiyas,” at maliwanag ding iginuhit sa ibabaw ng dalawang banal na tabla, ang siyang “dakilang liwanag” na ipinagkaloob kay Miller, at na itinakwil ng Adventismo.

They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.

Ipinahahayag nilang pinupuri nila si Cristo sa pamamagitan ng isang satanikong simbolo, at iginigiit nilang nakatayo sila sa saligan ng Diyos, samantalang iyon ay isang huwad na saligan na nagdudulot ng matinding panlilinlang sa lahat ng tumitindig sa gayong maling balangkas ng doktrina. Walang bago sa ilalim ng araw, at ang makabagong Israel ay sumusunod lamang sa mga propetikong yapak ng sinaunang Israel.

“One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?

Isang bagay ang nagpapabigat sa aking kaluluwa: ang malaking kakulangan sa pag-ibig ng Diyos; ang pag-ibig na ito ay nawala dahil sa patuloy na paglaban sa liwanag at katotohanan, at dahil sa impluwensiya ng mga nasangkot sa aktibong paglilingkod na, sa harap ng patung-patong na katibayan, ay umimpluwensiyang salungatin ang gawain ng mensaheng isinugo ng Diyos. Itinuturo ko sa kanila ang bansang Hudyo at itinatanong, Dapat ba nating pabayaan ang ating mga kapatid na tahakin ang gayunding landas ng bulag na paglaban, hanggang sa mismong wakas ng probasyon? Kung kailanman may bayang nangailangan ng mga tunay at tapat na bantay, na hindi tatahimik, na sisigaw araw at gabi, na ipinahahayag ang mga babalang ibinigay ng Diyos, iyon ay ang mga Adventista ng Ikapitong Araw. Yaong mga nagkaroon ng malaking liwanag at mga pinagpalang pagkakataon, na, gaya ng Capernaum, ay naitaas hanggang sa langit sa usapin ng pribilehiyo, sila ba, dahil sa hindi pagpapabuti, ay iiwan sa kadilimang katumbas ng kadakilaan ng liwanag na ibinigay?

“I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

Ibig kong makiusap sa ating mga kapatid na magtitipon sa Pangkalahatang Kapulungan na pakinggan ang mensaheng ibinigay sa mga taga-Laodicea. Kay lubha ang kalagayan ng kanilang pagkabulag! Ang paksang ito ay paulit-ulit nang iniharap sa inyong pansin, ngunit ang inyong pagkadismaya sa inyong kalagayang espirituwal ay hindi nagkaroon ng sapat na lalim at hapdi upang magbunga ng reporma. ‘Sinasabi mo, Ako’y mayaman, at lumago sa kayamanan, at walang kinakailangan; at hindi mo nalalaman na ikaw ay aba, kahabag-habag, dukha, bulag, at hubad.’ Ang kasalanan ng panlilinlang sa sarili ay nasa ating mga iglesia. Ang relihiyosong buhay ng marami ay isang kasinungalingan. Manuscript Releases, tomo 16, 106, 107.

“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.

Ang "Capernaum" ang lungsod na pinili ni Jesus upang maging kaniyang sariling lungsod.

“At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

"Sa Capernaum, nanatili si Jesus sa mga pagitan ng Kaniyang mga paglalakbay na paroo't parito, at nakilala iyon bilang 'Kaniyang sariling bayan.' Ito ay nasa mga baybayin ng Dagat ng Galilea, at malapit sa mga hangganan ng marilag na kapatagan ng Gennesaret, kung hindi man nga mismong nasa ibabaw nito." The Desire of Ages, 252.

Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.

Pinili ni Kristo ang Capernaum, gaya ng pagpili niya sa Jerusalem noong una.

And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.

At sa kanyang anak ay ibibigay ko ang isang lipi, upang si David na aking lingkod ay magkaroon ng ilawan palagi sa aking harapan sa Jerusalem, ang lungsod na aking pinili upang ilagay roon ang aking pangalan. 1 Mga Hari 11:36.

Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.

Pinili ni Cristo ang Adventismo bilang kaniyang lungsod noong 1844, at pagsapit ng 1863, muling naitayo ng Adventismo ang lungsod na “Jericho,” isang sagisag ng Laodiseyong ginhawa at kasaganaan. Kung paanong sa sinaunang Israel, gayon din sa makabagong Israel. Naniniwala ang Adventismo na sila ang mga mamamayan ng natatanging lungsod ng Diyos, ngunit itinakwil nila ang “dakilang liwanag” na nagbibigay ng katibayan ng pagkamamamayan. Gaya ng sa Shilo, sa panahon nina Eli, Hophni at Phineas, hahatulan ang Adventismo ayon sa “dakilang liwanag” na ipinagkaloob sa kanila ang pagkakataong tanggapin.

“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

Sa gitna ng mga nag-aangking anak ng Diyos, kay liit ng pagtitiis na naipamalas, kay rami ng mapapait na salitang nasambit, kay dami ng pagkondenang ibinulalas laban sa mga hindi kabilang sa ating pananampalataya. Marami ang tumingin sa mga kabilang sa ibang mga iglesia bilang matitinding makasalanan, samantalang hindi gayon ang pagtingin sa kanila ng Panginoon. Ang mga tumitingin nang gayon sa mga kasapi ng ibang mga iglesia ay kailangang magpakumbaba sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos. Yaong mga kanilang kinokondena ay maaaring kakaunti lamang ang liwanag na kanilang natanggap, kakaunti ang mga pagkakataon at mga pribilehiyo. Kung taglay sana nila ang liwanag na taglay ng marami sa mga kasapi ng ating mga iglesia, marahil ay mas malayo sana ang kanilang naabot, at mas mainam nilang naipakilala sa sanlibutan ang kanilang pananampalataya. Tungkol sa mga nagmamapuri sa kanilang liwanag at gayunma’y nabigong lumakad ayon dito, sinabi ni Cristo, 'Ngunit sinasabi ko sa inyo, lalong mabuti ang magiging kalagayan ng Tiro at Sidon sa araw ng paghuhukom kaysa sa inyo. At ikaw, Capernaum [Mga Ikapitong-araw na Adventista, na nagkaroon ng malaking liwanag], na itinaas hanggang sa langit [sa punto ng pribilehiyo], ibababa hanggang sa impiyerno; sapagkat kung ang mga makapangyarihang gawa na ginawa sa iyo ay ginawa sa Sodoma, ito’y nanatili sana hanggang sa araw na ito. Ngunit sinasabi ko sa inyo, na lalong mabuti ang magiging kalagayan ng lupain ng Sodoma sa araw ng paghuhukom kaysa sa iyo.' Nang panahong iyon ay sumagot si Jesus at nagsabi, 'Pinasasalamatan kita, O Ama, Panginoon ng langit at ng lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino [ayon sa kanilang sariling pag-aakala], at ipinahayag mo ang mga ito sa mga sanggol.'

“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

At ngayo’y sapagkat ginawa ninyo ang lahat ng mga gawang ito, sabi ng Panginoon, at ako’y nagsalita sa inyo, na bumabangon nang maaga at nagsasalita, nguni’t hindi kayo nakinig; at tinawag ko kayo, nguni’t hindi kayo sumagot; kaya’t gagawin ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, na inyong sinasaligan, at sa dakong ibinigay ko sa inyo at sa inyong mga magulang, gaya ng ginawa ko sa Shilo. At itataboy ko kayo mula sa aking harapan, gaya ng itinaboy ko ang lahat ng inyong mga kapatid, maging ang buong lahi ni Efraim.

“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

Ang Panginoon ay nagtatag sa ating kalagitnaan ng mga institusyong may dakilang kahalagahan, at ang mga ito ay nararapat pangasiwaan, hindi gaya ng pinamamahalaan ang mga makamundong institusyon, kundi ayon sa kaayusan ng Diyos. Dapat silang pangasiwaan na may iisang tuon sa Kanyang kaluwalhatian, upang sa lahat ng kaparaanan ang mga kaluluwang napapahamak ay maligtas. Dumating na sa bayan ng Diyos ang mga patotoo ng Espiritu, at gayunma’y marami ang hindi nagbigay-pansin sa mga pagsaway, mga babala, at mga payo.

“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

'Dinggin ninyo ito ngayon, O bayang hangal at walang unawa; na may mga mata, at hindi nakakakita; na may mga tainga, at hindi nakaririnig: Hindi ba kayo natatakot sa akin? sabi ng Panginoon: hindi ba kayo manginginig sa aking harapan, na naglagay ng buhangin bilang hangganan ng dagat sa pamamagitan ng isang kautusang walang hanggan, upang hindi ito malampasan: at bagaman ang mga alon nito'y nag-aalimpuyo, gayunma'y hindi sila nananaig; bagaman umuugong sila, hindi pa rin nila ito malalampasan? Ngunit ang bayang ito ay may pusong masuwayin at mapaghimagsik; sila'y tumalikod at lumisan. Ni hindi nila sinasabi sa kanilang puso, Katakutan natin ngayon ang Panginoon nating Diyos, na nagbibigay ng ulan, ang una at ang huli, sa kaniyang kapanahunan: Kaniyang inilalaan sa atin ang mga takdang linggo ng pag-aani. Ang inyong mga kasamaan ang nagpalayo ng mga bagay na ito, at ang inyong mga kasalanan ang pumigil ng mabubuting bagay sa inyo. . . . Hindi nila nililitis ang usapin, ang usapin ng ulila, gayunma'y sila'y sumasagana; at ang karapatan ng nangangailangan ay hindi nila hinahatulan. Hindi ba ako dadalaw dahil sa mga bagay na ito? sabi ng Panginoon; hindi ba maghihiganti ang aking kaluluwa laban sa bansang tulad nito?'

“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

Mapipilitan ba ang Panginoon na sabihin, ‘Huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni itaas ang daing o panalangin para sa kanila, ni mamagitan sa akin; sapagkat hindi kita didinggin’? ‘Kaya’t napigil ang mga pag-ulan, at walang huling ulan. . . . Hindi ka ba mula ngayon dadaing sa akin, Ama ko, ikaw ang patnubay ng aking kabataan?’ Review and Herald, Agosto 1, 1893.

We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.

Sa susunod na artikulo, ipagpapatuloy natin ang ating pagsusuri sa "dakilang liwanag" na ibinigay kay William Miller hinggil sa Aklat ng Apocalipsis.

“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

Nang pumarito si Cristo sa sanlibutan upang maging huwaran ng tunay na relihiyon, at upang itanghal ang mga simulain na nararapat mamahala sa mga puso at mga gawa ng mga tao, napakalalim na ang pagkakahawak ng kabulaanan sa mga nagkaroon ng gayong kadakilang liwanag, anupa’t hindi na nila nauunawaan ang liwanag, at wala silang pagkahilig na isuko ang tradisyon kapalit ng katotohanan. Itinakwil nila ang Makalangit na Guro, ipinako nila sa krus ang Panginoon ng kaluwalhatian, upang mapanatili nila ang sarili nilang mga kaugalian at mga imbensyon. Ang gayunding diwa ay nahahayag sa sanlibutan ngayon. Ayaw ng mga tao na siyasatin ang katotohanan, baka magambala ang kanilang mga tradisyon, at maipasok ang isang bagong kaayusan ng mga bagay. Ang sangkatauhan ay laging may hilig na magkamali, at ang mga tao’y likás na nahihilig na lubhang itaas ang mga kaisipan at kaalamang makatao, samantalang ang banal at walang hanggan ay hindi natatalos o pinahahalagahan. Counsels on Sabbath School Work, 47.