We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

Ipinabatid sa atin na, "Itinuro ng Diyos ang isipan ni William Miller sa mga propesiya at pinagkalooban siya ng dakilang liwanag hinggil sa aklat ng Apocalipsis." Nahadlangan si Miller, dahil sa kasaysayang kung saan siya itinindig, na maunawaan ang "dakilang liwanag" na nasa mga kabanata labindalawa, labintatlo, labing-anim, labimpito, at labing-walo ng Apocalipsis, sapagkat tinukoy ng mga kabanatang iyon ang gawain ng mga kahariang propetiko na hindi niya matanaw mula sa kanyang pananaw na pangkasaysayan.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

Ang liwanag na ibinigay kay Miller hinggil sa Aklat ng Apocalipsis ay ukol sa mga iglesia, mga tatak, at mga pakakak; at yaong huling tatlong pakakak—na kinikilala bilang "tatlong Sa Aba"—ang siyang inilalarawan sa dalawang tapyas ni Habakuk. Ang "dakilang liwanag" na ibinigay kay Miller sa Aklat ng Apocalipsis ay tumutukoy sa gampanin ng Islam sa propesiya ng Bibliya. Gayunman, maging ang "dakilang liwanag" na iyon ay nalimitahan ng kaniyang makasaysayang konteksto.

“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

Ang pitong iglesia sa Asya ay isang kasaysayan ng iglesia ni Cristo sa kaniyang pitong anyo, sa lahat ng kaniyang pagliko’t liku-likong landas, sa lahat ng kaniyang kasaganaan at kapighatian, mula sa mga araw ng mga apostol hanggang sa katapusan ng sanlibutan. Ang pitong tatak ay isang kasaysayan ng mga pakikitungo at mga kilos ng mga kapangyarihan at mga hari sa lupa hinggil sa iglesia, at ng pangangalaga ng Diyos sa kaniyang bayan sa gayunding kapanahunan. Ang pitong pakakak ay isang kasaysayan ng pitong natatangi at mabibigat na mga hatol na ipinataw sa lupa, o sa kahariang Romano. At ang pitong mangkok ay ang pitong huling salot na ipinataw sa Papal na Roma. Kasama ng mga ito ang marami pang ibang pangyayari, na hinabing parang mga sangang-ilog, at pumupuno sa dakilang ilog ng propesiya, hanggang sa ang kabuuan ay magwakas sa karagatan ng kawalang-hanggan.

“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Ito, para sa akin, ang balangkas ng propesiya ni Juan sa Aklat ng Pahayag. At ang sinumang nagnanais umunawa sa aklat na ito ay nararapat magkaroon ng lubos na kaalaman sa ibang mga bahagi ng Salita ng Diyos. Ang mga sagisag at talinghaga na ginamit sa propesiyang ito ay hindi lahat ipinaliliwanag dito rin, kundi kailangang hanapin sa ibang mga propeta, at ang paliwanag ay matatagpuan sa iba pang mga talata ng Kasulatan. Kaya malinaw na nilayon ng Diyos ang pag-aaral ng kabuuan, upang makamit ang malinaw na kaalaman tungkol sa alinmang bahagi. William Miller, Mga Lektura ni Miller, tomo 2, leksiyon 12, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

Pansinin na naunawaan ni Miller ang pitong huling salot bilang pitong hatol laban sa Roma Papal. Hindi niya maunawaan na ang Roma Papal ay binigyan ng isang sugat na nakamamatay na pagagalingin. Kinilala niya ang pitong trompeta bilang “isang kasaysayan ng pitong natatangi at mabibigat na mga hatol na ipinadala sa daigdig, o kahariang Romano,” ngunit hindi niya makilala ang pagkakaiba sa pagitan ng mga kaharian ng Roma Pagano at Roma Papal. Kaya’t naging limitado ang kanyang kakayahang makita ang pagkakaiba sa pagitan ng unang apat na trompeta at ng huling tatlong trompeta.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

Hindi nagawang kilalanin ni Miller na ang mga paghatol na ipinataw laban sa Roma ay tugon ng Diyos sa pagpapatupad ng pagsamba sa Linggo, sapagkat ang mga Millerita ay sumasamba pa rin tuwing Linggo sa panahong iyon ng kanilang kasaysayan. Tama si Miller sa pagkilala na ang mga trumpeta ay mga paghatol laban sa Roma, ngunit ang tiyak na dahilan kung bakit ipinataw ang mga paghatol, at ang pagkakaiba sa pagitan ng unang apat at huling tatlong trumpeta, ay limitado, o wala. Sa ganoong limitadong pananaw, ang "hiyas" ng tatlong kapahamakan ng Islam ay nanatiling nakapaloob sa mga tsart na pinatnubayan ng kamay ng Diyos at hindi dapat baguhin.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

Ang naliwanagang pagkilatis ay nagtutulot sa isang "matalinong" mag-aaral ng propesiya na kilalanin na ang Diyos ay hindi lamang nagbigay ng inspirasyon sa mga banal na lalaking sumulat ng Bibliya, kundi pinamahalaan din Niya ang gawain ng mga lalaking nagsalin ng King James Bible, at tuwirang sinasabi Niya na ipinairal Niya ang gayunding uri ng banal na pangangasiwa sa pagbuo ng dalawang sagradong tsart.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

Ang “hiyas” ni Miller hinggil sa ika-lima, ika-anim, at ika-pitong Trompeta (Islam) ay nagniningning na may sampung-ibayong ningning sa mga huling araw, sapagkat ito ang tumutukoy sa paksa ng panghuling Sigaw sa Hatinggabi. Ang paksa ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayang Milerita ay ang petsa ng pagwawakas ng mga kapanahunang propetiko, at sa ganitong diwa ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ng mga huling araw (na siyang mensahe ng Islam ng ikatlong “Sa Aba”) ay itinipo ng petsang Oktubre 22, 1844. Ang petsang iyon sa kasaysayang Milerita ay tipo ng nalalapit na batas ng Linggo, at kapuwa ang Oktubre 22, 1844 at ang batas ng Linggo ay itinipo ng krus, na siyang wakas ng Maringal na Pagpasok ni Cristo.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

Ang “hiyas” ni Miller ukol sa ikalima, ikaanim, at ikapitong Trumpeta (Islam), ay nagniningning nang sampung ulit na higit na maningning sa mga huling araw, sapagkat kinikilala nito ang Islam na naaayon sa tema ng kilusang repormatoryo sa mga huling araw, na walang iba kundi ang Islam ng ikatlong Panaghoy. Kaya, bilang tema ng pangwakas na kilusang repormatoryo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, ang temang ito ay itinipuhan ng tema ng bawat isa sa mga naunang kilusang repormatoryo, maging ang temang “ang pagkabuhay na mag-uli” sa kilusang repormatoryo ni Cristo, ang temang “panahong propetiko” sa kasaysayan ng mga Millerita, ang temang “ang kaban ng Diyos” sa kilusang repormatoryo ni David, o ang temang “ang tipan” sa kilusang repormatoryo ni Moises.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

Maging ang kaganapan sa krus, ang petsa ng Oktubre 22, 1844, o ang iba’t ibang tema ng mga kilusang repormatibo, ang bawat petsa at tema ay kumatawan sa isang tanong sa pagsubok na may kinalaman sa buhay o kamatayan para sa salinlahi ng panahong iyon. Ang “hiyas” ni Miller hinggil sa tatlong Woe ng Islam ay isang tanong sa pagsubok na may kinalaman sa buhay o kamatayan, gaya ng kinakatawan sa talinghaga ng sampung dalaga, sa usapin ng “langis.” Ang mga hiyas ni Miller sa pasimula ng kanyang panaginip ay nagniningning na gaya ng araw, ngunit sa wakas ng kanyang panaginip ay nagniningning sila nang “sampung ulit na higit na maliwanag.” Ang mga hiyas ni Miller ay tulad ng kerosina (langis ng lampara) sa kasaysayan ng mga Millerita, ngunit sa kasalukuyan ang mga hiyas na iyon ay panggatong para sa rocket!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

Ang mga Millerita ay naunawaan, at wasto nilang inilapat, ang hula sa panahon hinggil sa Islam sa ikalawang sa aba, na natupad noong Agosto 11, 1840, ngunit ang kanilang pagkaunawa sa ikatlong sa aba, na siyang Ikapitong Trumpeta, ay hindi nakita ang pagdating ng ikatlong sa aba bilang isang paghatol sa ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, sapagkat hindi nila nakita ang ikalimang kaharian, lalong hindi ang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia. Gayunman, ang “dakilang liwanag” hinggil sa Apocalipsis na ibinigay kay Miller ay magniningning nang sampung ulit na higit na maliwanag sa “Sigaw sa Hatinggabi” ng mga huling araw.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

Ang mga katotohanang ipinakikita sa dalawang tapyas ni Habakuk ay, sa diwa, mga katotohanang natupad na sa nakaraang kasaysayan. Ang mga tsart ay nakabatay sa mga propesiyang ukol sa panahon na si Miller ay inakay upang tipunin, at ang lahat ng mga gayong propesiya sa panahon ay natapos na pagsapit ng 1844. Ang mga propesiyang iyon ukol sa panahon ay lalong magniningning sa mga huling araw, sapagkat makikitang kasingtumpak ang mga ito ngayon gaya noong sa kasaysayan ng mga Millerita, ngunit wala silang taglay na tuwirang pagtatakda ng panahon para sa mga huling araw. Gayunman, nagbibigay ang mga ito ng mga nauulit na huwarang propetiko ng mga kasaysayang kanilang kinatawan noong nakaraan; ngunit sa pamamagitan ng ilan sa mga hiyas ni Miller, ang mga hulang ukol sa hinaharap ay tuwirang kinakatawan.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

Ang gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo, na nagsimula noong 1844, ay nagpapatuloy hanggang sa matapos ang gawaing iyon. Ang propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang araw, at ang gawaing paglilinis na itinukoy nito, ay “nasa proseso ng katuparan” pa rin, gaya ng sinasabi ni Sister White hinggil sa mga Ilog Ulai at Hiddekel, kaya ang propesiyang iyon ay may katuparan sa wakas ng sanlibutan.

“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay partikular para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, na mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo’y natutupad, at ang lahat ng mga pangyayaring inihula ay malapit nang maganap. Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

Ilang bahagi ng mga pangitain ni Daniel sa kabanata pito at walo, na nasa dalawang talahanayan, ay nasa hinaharap pa, sapagkat kapwa nilang itinutukoy ang gawain ni Cristo sa santuwaryo. Gayunman, ang mga kasaysayan ng mga kaharian ng hula sa Biblia sa dalawang kabanatang iyon ay nagwawakas sa Roma Papal na tumatanggap ng sugat na nakamamatay. Ang "bato" na "inukit mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay", at ang ikawalong kaharian sa Daniel kabanata dalawa ay nasa hinaharap pa rin. Ngunit ang karamihan ng mga bagay na kinakatawan sa mga tsart na may kaugnayan sa Daniel kabanata dalawa, pito, at walo ay natupad na.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Ang gawain ni Cristo sa santuwaryo, at ang ikatlong Kapahamakang ng Islam, sa esensya ay ang dalawang paksa na kumakatawan sa kasaysayang propetiko na lampas sa kapanahunan ng mga Millerita. Kasama ng dalawang temang iyon ang kasaysayan ng mga huling araw na inilalarawan bilang tipo kapag ang dalawang tsart ay pinagsama sa iisang linya. Kapag nagawa iyon, ang unang pagkabigo noong 1843, gaya ng inilalarawan sa unang tsart, ay nasusumpungan ang pagtutuwid nito sa ikalawang tsart. Magkatuwang, nililikha at tinutukoy nila ang "nakatagong kasaysayan" ng Pitong Kulog, na ngayo’y inaalisan ng tatak, kaugnay ng pag-aalis ng tatak sa Pahayag ni Jesu-Cristo.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

Ang "nakatagong kasaysayan" na iyon ay nakabalangkas sa "katotohanan," na binubuo ng tatlong titik na Hebreo na, kapag pinagsama, ay bumubuo ng salitang "katotohanan." Ang salitang iyon ay nabubuo mula sa unang, ikalabintatlo, at huling mga titik ng alpabetong Hebreo, at kumakatawan kay Jesus hindi lamang bilang ang Katotohanan, kundi bilang ang Alpha at Omega. Ang "nakatagong kasaysayan" ay nagsisimula at nagwawakas sa isang pagkadismaya, at may paghihimagsik sa gitna, sapagkat ang "labintatlo" ay isang bilang na kumakatawan sa paghihimagsik.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

Ang taong 1843, na inilalarawan sa unang tsart, ay nagpapakilala sa unang pagkakadismaya at sa pagdating ng panahon ng pag-antala. Ang panahon ng pag-antala ay naghahatid sa pagdating ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, kung saan nahahayag ang paghihimagsik ng mga mangmang na dalaga. Pagkatapos, ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay ipinahayag hanggang sa huling pagkakadismaya. Ang "nakatagong kasaysayan" ng Sigaw sa Hatinggabi ay nauulit (maging sa mismong titik) sa mga huling araw.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

Kung wastong nauunawaan, itinutukoy ng naunang pahayag na ang tanging pangkat ng mga tao sa mga huling araw na may posibilidad na maging alinman sa mangmang o matalinong dalaga ay mga taong nasa loob ng isang pangkat na nakaranas ng kabiguan. Ang kabiguang iyon ang nagbubunga ng panahon ng pag-antala, at ang talinghagang “nagkaroon at magkakaroon ng katuparan hanggang sa mismong titik” ay nakasalig sa mga epektong nalilikha sa kalooban ng mga dalaga sa panahon ng pag-antala na nagsisimula sa isang kabiguan. Ang kabiguang iyon na pumatay sa “dalawang saksi” sa lansangan ng lungsod, at ginawa silang mga patay, tuyong buto sa libis ng kamatayan, ay naganap noong Hulyo 18, 2020. Ang Adventismo, sa pangkalahatan, ay hindi nasangkot sa kabiguang iyon. Sa katunayan, ipinagdiwang pa nila ang nabigong hula habang ang “dalawang saksi” ay nakahandusay na pinaslang sa lansangan. Ang “sa mismong titik” ay nangangahulugang “sa mismong titik.”

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

Sa kasaysayan ng mga Millerita, ang dating bayang nasa tipan (ang Protestantismo) ay ipinagdiwang ang nabigong hula noong 1843 (ang unang pagkadismaya), at sa puntong iyon ay lumagpas ang mga Protestante sa hangganan ng kanilang panahong probasyonaryo ng pagsubok. Nagsimula ang panahon ng pagsubok noong Agosto 11, 1840, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10 sa katuparan ng propesiya ng panahon hinggil sa ikalawang Woe (Islam). Tinanggihan ng mga Protestante ang propesiya ng panahon sa unang pagkadismaya, sapagkat ang maling hula ay nagbigay sa kanila ng dahilan upang hindi na maghanap ng katotohanan. Ang tema ng lahat ng mga palatandaan sa kasaysayan ng mga Millerita ay “propesiya ng panahon.”

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

Noong Setyembre 11, 2001, ang anghel sa Pahayag 18 ay bumaba, sa katuparan ng propesiya ng Ikatlong Kapahamakan (Islam). Ang tema ng lahat ng panandang-daan sa mga huling araw ay ang Islam. Minarkahan ng Unang Pagkabigo ang wakas ng isang paglilinis ng dating bayan ng tipan, sapagkat ang dating bayan ng tipan ay noon ay binigyan ng isang dahilan upang huwag nang maghanap ng katotohanan. Pagkatapos ay nagsimula ang panahon ng pagsubok para sa "mga dalaga" ng mga huling araw, sapagkat ang pagsubok sa dating bayan ng tipan, na nagsimula sa pagbaba ng anghel, ay nagtapos sa Unang Pagkabigo. Kaya, nagsimula ang pagsubok sa yaong mga kinakatawan bilang mga dalaga, at ang prosesong iyon ng pagsubok ay sa huli ay maghahayag kung ang mga dalaga ay hangal o matalino.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

Nasa pagitan ng unang at huling pagkabigo ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang tema ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi para sa mga Millerita ay “panahon,” at ang tema ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa mga huling araw ay “Islam.” Sa panaginip ni Miller, siya ay ginising ng isang sigaw (cry), at sa panahong yaon, ang kaniyang mga hiyas ay nagniningning nang sampung ulit na higit na maliwanag kaysa noong una. Sa mga tsart, ang mga hiyas na tuwirang nagpapakilala ng isang hulang ukol sa mga huling araw ay ang Islam at ang Pagsisiyasat na Paghuhukom. Sa gayon, ang mga pagsubok ng “mensahe” ng Sigaw sa Hatinggabi at ng “karanasan” na kinakatawan ng Pagsisiyasat na Paghuhukom ay hindi para sa dating bayan ng tipan, kundi para sa mga nag-aangkin na sila ang mga huling dalaga.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

Ang ilustrasyong nalilikha kapag pinagsama ang dalawang tsart, na tumutukoy sa kasaysayan mula sa unang hanggang sa huling pagkabigo, ay nagpapakilala na, sa panahong nagaganap ang “nakatagong kasaysayan” ng Pitong Kulog, ay isinasakatuparan ang huling gawain ng paghuhukom na may pagsisiyasat. Ang huling gawang iyon ay ang pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, at nagaganap ito sa mga “panahong masalimuot” ng Daniel kabanata siyam, sa panahon ng pagkagalit ng mga bansa sa Apocalipsis kabanata labing-isa, sa pagpigil sa “apat na hangin” ng Apocalipsis kabanata pito, sa “pagpapatigil sa marahas na hangin sa araw ng hanging silangan” ng Isaias kabanata dalawampu’t pito, at sa pagpipigil sa “galit na kabayong naghahangad kumawala at magdala ng kamatayan at pagkawasak” sa sanlibutan. Ang lahat ng mga patotoong propetiko na ito ay kumakatawan sa Islam ng ikatlong “sa aba,” gaya ng kinakatawan sa mga sagradong tsart.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

Ang tatlong pangunahing elemento ng dalawang banal na tsart ni Habakuk na tahasang tumutukoy sa mga pangyayaring nasa hinaharap pa noong inilathala ang mga tsart ay ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang Islam, at ang katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga. Tinutukoy ng mga tsart ang isang proseso ng pagsubok at pagtatatak na sumasaklaw kapwa sa isang “karanasan” at sa isang “mensahe.” Ang karanasang kinakailangan para sa isang mangmang na dalaga ay “Si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian,” na kumakatawan sa kasakdalan na kinakatawan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

Maging ang hiwagang inilihim mula sa mga panahon at sa mga sali’t saling lahi, ngunit ngayo’y ipinahayag sa kaniyang mga banal: na sa kanila’y minarapat ng Diyos na ipakilala kung ano ang mga kayamanan ng kaluwalhatian ng hiwagang ito sa gitna ng mga Hentil; na ito’y si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian: siya ang aming ipinangangaral, na pinaaalalahanan ang bawat tao, at tinuturuan ang bawat tao sa lahat ng karunungan; upang maiharap namin ang bawat tao na sakdal kay Cristo Jesus. Colosas 1:26-28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay inilalarawan bilang isang pangkat ng mga taong nakalabas mula sa isang "pagkabihag". Ang pagkabihag na tuwirang inilalarawan sa Aklat ng Apocalipsis ay ang pagkabihag na inilalarawan bilang pagiging patay sa lansangan sa loob ng tatlo at kalahating araw, gaya ng inilalarawan sa Kabanata labing-isa ng Apocalipsis. Ang pagkabihag ng isang simbolikong kamatayan ay kumakatawan sa "pitong ulit" ng Levitico dalawampu’t anim, at ang gayong pagkabihag ay nangangailangan ng pagpapamalas ng pagsisisi, gaya ng inilalarawan ng panalangin ni Daniel sa kabanata siyam.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

Kapag ang mga patay na tuyong buto ay binuhay na muli, agad silang itinataas bilang isang “estandarte”. Sa kamatayan, wala sa kalooban nila si Cristo, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Bahagi ng kinakailangan nilang pagsisisi ang kanilang pag-amin na sila’y lumakad na salungat sa Diyos, at na ang Diyos ay lumakad na salungat sa kanila. Kapag natugunan nila ang mga kahingiang itinukoy sa propesiya, si Cristo ay saka “biglang dumarating sa Kaniyang templo”, at natatamo ang “karanasang” kailangan upang maging kaanib ng estandarteng pagkatapos ay itinataas.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

Ang “karanasan” na inilalarawan kapag ipinagsama ang dalawang tsart ay natutupad sa pamamagitan ng pangwakas na gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo. Ang naturang “karanasan” ay kinakatawan ng pangitaing “mareh,” na siyang pangitain ng “anyo.” Ang “mensahe” na kinakailangan ay ang pangitaing “chazon” ng propetikong kasaysayan. Ang “mensaheng” iyon ay kinikilala bilang mensahe ng nalalapit na paghuhukom ng Diyos, na idinudulot ng Islam ng ikatlong Woe, sa isang mapanghimagsik na sanlibutan.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

Noong 1856, hinangad ng Panginoon na tapusin ang muling pagtatayo ng espirituwal na Jerusalem sa loob ng Adventismo. Sa pagdating ng tatlong anghel, mula 1798 hanggang 1844, ang templong Millerita ay naitayo sa mga pundasyon, na inilarawan bilang "mga hiyas" sa panaginip ni Miller, gaya ng kinakatawan ng mga katotohanang propetiko sa dalawang tsart ng mga tagapanguna (1843 at 1850) na tumupad sa Habakuk kabanata dalawa. Pagkatapos ay pinatnubayan Niya ang Kaniyang bayan na itindig ang pader ng Kaniyang kautusan sa Sabat ng ikapitong araw, at ibinalik sila sa "mga dating landas" ng sinaunang Israel upang tapusin ang gawain ng "lansangang lalakaran". Ngunit, ang dating landas ay naglalaman ng isang doktrina, isang propesiya, na nilayon upang subukin at ihiwalay sila. Noong 1863, nabigo ang Adventismo sa pagsubok ng "pitong panahon", at nagsimulang magpagala-gala sa ilang ng Laodicea.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

Ang Oktubre 22, 1844 ay nagsisilbing tipo ng nalalapit na batas ng Linggo; at sa batas ng Linggo ay maisasakatuparan ang gawaing kinakatawan ng apatnapu’t siyam na taon ng pagtatapos sa lansangan at kuta sa mga panahong may kabagabagan, gaya ng tinukoy ni Daniel.

Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

Kaya’t alamin mo at unawain mo, na mula sa paglabas ng kautusan upang ipanumbalik at itayong muli ang Jerusalem hanggang sa Mesiyas na Prinsipe ay magkakaroon ng pitong sanlinggo, at animnapu’t dalawang sanlinggo: muling itatayo ang lansangan, at ang pader, kahit sa mga panahong masalimuot. Daniel 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

Nagkakasang-ayon ang lahat ng mga propeta, at ang “mga panahong mabagabag” sa aklat ni Daniel ay tinutukoy rin sa sipi mula sa Early Writings na ating pinag-aaralan.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

Hangga’t ang mga umaangkin ng katotohanan ay naglilingkod kay Satanas, ang kanyang impiyernong anino ay magtatakip sa kanilang paningin sa Diyos at sa langit. Sila’y magiging gaya ng mga nawalan ng kanilang unang pag-ibig. Hindi nila makikita ang mga katotohanang walang hanggan. Ang inihanda ng Diyos para sa atin ay inilarawan sa Zacarias, mga kabanata 3 at 4, at 4:12-14: “At sumagot muli ako at sinabi sa kaniya, Ano itong dalawang sanga ng olibo na sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo ay ibinubuhos ang gintong langis mula sa kanilang sarili? At sumagot siya sa akin at nagsabi, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At sinabi ko, Hindi, panginoon ko. Nang magkagayo’y sinabi niya, Ito ang dalawang pinahiran, na nakatayo sa Panginoon ng buong lupa.”

“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

Ang Panginoon ay sagana sa mga panustos. Wala Siyang kakulangan ng mga kaparaanan. Dahil sa kakulangan natin sa pananampalataya, sa ating pagiging makamundo, sa ating mababaw na pananalita, sa ating di-paniniwala, na nahahayag sa ating pakikipag-usap, nagtitipon sa palibot natin ang madidilim na anino. Hindi nahahayag si Cristo sa salita o sa pagkatao bilang Siya na lubos na kaibig-ibig, at ang pinakapili sa sampung libo. Kapag ang kaluluwa ay nasisiyahan na itaas ang sarili sa kawalang-kabuluhan, kakaunti lamang ang magagawa ng Espiritu ng Panginoon para rito. Ang ating maikling pananaw ay nakakikita ng anino, ngunit hindi natatanaw ang kaluwalhatian sa kabila. Ang mga anghel ay humahawak sa apat na hangin, na kinakatawan bilang isang nagngangalit na kabayo na naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, na nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa daraanan nito.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

Tayo ba’y matutulog sa mismong bungad ng walang hanggang daigdig? Tayo ba’y magiging manhid, malamig, at patay? O, nawa’y taglayin ng ating mga iglesya ang Espiritu at hininga ng Diyos, na ihininga Niya sa Kaniyang bayan, upang sila’y makatayo sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na ang daan ay makitid, at ang pintuan ay makipot. Ngunit pagdaan natin sa makipot na pintuan, ang kalaparan nito ay walang hangganan. Manuscript Releases, tomo 20, 217.