In the recent articles we have been referring to a few passages from the Spirit of Prophecy that identify a period of time from September 11, 2001 until Michael stands up and human probation closes. During that period of time, there are a handful of prophetic illustrations which identify the final work of Christ in the Most Holy Place.

Sa mga kamakailang artikulo, tumutukoy tayo sa ilang sipi mula sa Espiritu ng Propesiya na nagsasaad ng isang yugto ng panahon mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa pagtindig ni Miguel at sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan. Sa panahong iyon, may iilang paglalarawang propetiko na nagpapakilala ng pangwakas na gawain ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako.

The work of Christ in the sanctuary is represented in the vision of the Ulai River of Daniel chapter eight, and Sister White has informed us that the vision of the Ulai River is now in the process of fulfillment. The final work accomplished in the heavenly sanctuary, which is now in the process of fulfillment, is represented in a variety of prophetic terms. It is represented as, among other prophetic representations, the sealing time, the latter rain, the closing work of salvation, and the cleansing of the temple. It is important to bring those terms together, and also to place them in their correct historical setting.

Ang gawain ni Cristo sa santuwaryo ay inilalarawan sa pangitain ng Ilog Ulai sa Daniel kabanata walo, at ipinaalam sa atin ni Sister White na ang pangitain ng Ilog Ulai ay kasalukuyang nasa proseso ng katuparan. Ang panghuling gawaing ginaganap sa makalangit na santuwaryo, na sa kasalukuyan ay nasa proseso ng katuparan, ay inilalarawan sa sari-saring propetikong katawagan. Ito ay inilalarawan, bukod sa iba pang propetikong paglalarawan, bilang ang panahon ng pagtatatak, ang huling ulan, ang pangwakas na gawain ng kaligtasan, at ang paglilinis ng templo. Mahalagang pagtipunin ang mga terminong iyon, at ilagay din ang mga ito sa wasto nilang makasaysayang konteksto.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

The “work of the third angel” is also “the work of salvation,” which prepares “the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.”

Ang "gawain ng ikatlong anghel" ay siya ring "gawaing pagliligtas," na naghahanda sa "mga banal upang makatayo sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot."

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

At ang mga bansa ay nagalit, at dumating na ang iyong poot, at ang panahon ng mga patay, upang sila’y hatulan; at upang maggawad ka ng gantimpala sa iyong mga lingkod, ang mga propeta, at sa mga banal, at sa mga may takot sa iyong pangalan, maliliit at malalaki; at upang lipulin mo ang mga sumisira sa daigdig. Apocalipsis 11:18.

The nations are angered before probation closes (which is when God’s wrath is poured out), yet when the nations are angered, they are also “held in check.” The “time” when the nations are angered, identifies the beginning of the closing work of salvation, and the closing work of salvation is the sealing of God’s people.

Ang mga bansa ay nagagalit bago magsara ang probasyon (na kung kailan ibinubuhos ang poot ng Diyos); gayunman, kapag nagagalit ang mga bansa, sila rin ay "pinipigil." Ang "panahon" kung kailan nagagalit ang mga bansa ay tumutukoy sa pasimula ng pangwakas na gawain ng kaligtasan, at ang pangwakas na gawain ng kaligtasan ay ang pagpapatatakan sa bayan ng Diyos.

“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

Ang tunay na bayan ng Diyos, na sa puso ay taglay ang diwa ng gawain ng Panginoon at ng kaligtasan ng mga kaluluwa, ay kailanma’y titingnan ang kasalanan ayon sa tunay nitong makasalanang katangian. Lagi silang papanig sa tapat at tahasang pakikitungo sa mga kasalanang madaling bumalot sa bayan ng Diyos. Lalong-lalo na sa pangwakas na gawain para sa iglesya, sa panahon ng pagtatatak ng isandaang apatnapu’t apat na libo, na tatayong walang kapintasan sa harap ng luklukan ng Diyos, ay lalong malalim nilang madarama ang mga kamalian ng nagpapakilalang bayan ng Diyos. Ito ay mariing inilalarawan ng paglalarawan ng propeta tungkol sa huling gawain, sa anyo ng mga lalaking bawat isa’y may sandatang pangpuksa sa kaniyang kamay. Isang lalaki sa kanila ang nabihisan ng lino, na may tintero ng manunulat sa kaniyang tagiliran. “At sinabi ng Panginoon sa kaniya, Dumaan ka sa gitna ng lungsod, sa gitna ng Jerusalem, at maglagay ka ng tanda sa mga noo ng mga lalaking nagbubuntong-hininga at dumadaing dahil sa lahat ng mga karumaldumal na bagay na ginagawa sa gitna niyaon.” Testimonies, tomo 3, 266.

The nations are held in check so as to not prevent the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Revelation chapter seven, the angry nations that are held in check are represented as four winds that are held in check during that very same period of time, and that time is specifically identified as a period of time.

Pinipigil ang mga bansa upang huwag hadlangan ang pagtatatakan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa Apocalipsis kabanata pito, ang mga bansang nagagalit na pinipigil ay kinakatawan bilang apat na hangin na pinipigil sa mismong panahong iyon, at ang panahong iyon ay tahasang tinukoy bilang isang yugto ng panahon.

“Satan is now using every device in this sealing time to keep the minds of God’s people from the present truth and to cause them to waver. I saw a covering that God was drawing over His people to protect them in the time of trouble; and every soul that was decided on the truth and was pure in heart was to be covered with the covering of the Almighty.

Sa ngayon ay ginagamit ni Satanas ang lahat ng kaparaanan sa panahong ito ng pagtatatak upang ilihis ang isipan ng bayan ng Diyos mula sa kasalukuyang katotohanan at upang sila’y mag-alinlangan. Nakakita ako ng isang pantakip na inilalatag ng Diyos sa ibabaw ng Kanyang bayan upang ingatan sila sa panahon ng kabagabagan; at bawat kaluluwa na nagpasiya para sa katotohanan at dalisay ang puso ay tatakpan ng pantakip ng Makapangyarihan sa lahat.

“Satan knew this, and he was at work in mighty power to keep the minds of as many people as he possibly could wavering and unsettled on the truth. …

Nalalaman ito ni Satanas, at kumikilos siya nang may matinding kapangyarihan upang panatilihing nag-aalinlangan at hindi matatag sa katotohanan ang mga isipan ng pinakamaraming tao na kaya niya. ...

“I saw that Satan was at work in these ways to distract, deceive, and draw away God’s people, just now in this sealing time. I saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.

Nakita ko na si Satanas ay kumikilos sa mga paraang ito upang ilihis, dayain, at ilayo ang bayan ng Diyos, sa mismong panahong ito ng pagtatatakan. Nakita ko ang ilan na hindi naninindigan nang matatag para sa kasalukuyang katotohanan. Nanginginig ang kanilang mga tuhod, at dumudulas ang kanilang mga paa, sapagkat hindi sila matibay na nakatanim sa katotohanan, at ang saklob ng Makapangyarihang Diyos ay hindi mailaladlad sa ibabaw nila habang gayon sila nanginginig.

“Satan was trying his every art to hold them where they were, until the sealing was past, until the covering was drawn over God’s people, and they left without a shelter from the burning wrath of God, in the seven last plagues. God has begun to draw this covering over His people, and it will soon be drawn over all who are to have a shelter in the day of slaughter. God will work in power for His people; and Satan will be permitted to work also.” Early Writings, 43, 44.

Si Satanas ay ginagamit ang lahat ng kaniyang kaparaanan upang panatilihin sila sa kanilang kinalalagyan, hanggang sa makaraan ang pagtatatak, hanggang sa mailadlad ang panakip sa ibabaw ng bayan ng Diyos, at sila’y naiwan nang walang kanlungan laban sa nagliliyab na poot ng Diyos, sa pitong huling salot. Sinimulan na ng Diyos na iladlad ang panakip na ito sa ibabaw ng Kanyang bayan, at di maglalaon ay ilaladlad ito sa ibabaw ng lahat ng magkakaroon ng kanlungan sa araw ng pagpatay. Ang Diyos ay kikilos nang makapangyarihan para sa Kanyang bayan; at si Satanas ay pahihintulutang kumilos din. Early Writings, 43, 44.

Sister White wrote these words in 1851, five years before God’s people entered into the Laodicean condition, and delayed the sealing process by rejecting the increased light of the “seven times.” That light would have increased and finished God’s work of covering His people in advance of the seven last plagues. Instead, God’s people rebelled and were consigned to wander in the wilderness of Laodicea, as typified by ancient Israel’s rebellion and wilderness wandering. How many of ancient Israel’s rebels entered into the Promised Land? What passage in the Bible, or the Spirit of Prophecy identifies any Laodiceans that will be saved? The answer is, “None!” for a Laodicean is just as lost as those of ancient Israel who died in the wilderness.

Isinulat ni Kapatid na White ang mga salitang ito noong 1851, limang taon bago pumasok ang bayan ng Diyos sa kalagayang Laodiceano, at naantala ang proseso ng pagtatatakan dahil sa pagtanggi sa dagdag na liwanag ng “pitong panahon.” Ang liwanag na iyon sana’y nag-ibayo at nagtapos sa gawain ng Diyos ng pagkakanlong sa Kanyang bayan, bago pa dumating ang pitong huling salot. Sa halip, naghimagsik ang bayan ng Diyos at itinakdang magpagala-gala sa ilang ng Laodicea, gaya ng inilalarawan ng paghihimagsik at paglalagalag sa ilang ng sinaunang Israel. Ilan sa mga rebelde ng sinaunang Israel ang nakapasok sa Lupang Pangako? Aling sipi sa Biblia, o sa Espiritu ng Propesiya, ang nagtutukoy sa sinumang Laodiceano na maliligtas? Ang sagot ay, "Wala!" sapagkat ang isang Laodiceano ay gayunding napahamak gaya ng mga mula sa sinaunang Israel na namatay sa ilang.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand is a period of time, and it begins when the four angels restrain the four winds, which is also when the nations are angered, yet held in check. During the sealing time God prepares His people to stand in the time of the seven last plagues, and that preparation is represented as pulling “a covering” over His people, and it is also represented as finishing the work of salvation and finishing the work of the third angel. The preparation which is represented by all these illustrations is based upon the reception of “present truth.”

Ang pagseselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay isang yugto ng panahon, at ito’y nagsisimula kapag pinipigil ng apat na anghel ang apat na hangin, na siya ring panahon na ang mga bansa ay nagagalit, subalit pinananatiling nasupil. Sa panahon ng pagseselyo inihahanda ng Diyos ang Kaniyang bayan upang makatindig sa panahon ng pitong huling salot, at ang paghahandang iyon ay inilalarawan bilang paglaladlad ng “isang pantakip” sa Kaniyang bayan, at inilalarawan din bilang pagtatapos ng gawain ng kaligtasan at pagtatapos ng gawain ng ikatlong anghel. Ang paghahandang inilarawan ng lahat ng ilustrasyong ito ay nakasalig sa pagtanggap ng “kasalukuyang katotohanan.”

Those who will not stand “stiffly for present truth,” are those who were “wavering,” because their minds were not focused upon “present truth.” She writes that she “saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.”

Yaong mga hindi maninindigang "matatag para sa kasalukuyang katotohanan" ay yaong mga "nag-aalinlangan," sapagkat hindi nakatuon ang kanilang mga isipan sa "kasalukuyang katotohanan." Isinulat niya na "nakakita ako ng ilan na hindi naninindigang matatag para sa kasalukuyang katotohanan. Nanginginig ang kanilang mga tuhod, at nadudulas ang kanilang mga paa, sapagkat hindi sila matatag na nakatanim sa katotohanan, at ang lambong ng Makapangyarihang Diyos ay hindi mailalambong sa kanila habang sila'y gayo'n na nanginginig."

The “present truth” is what provides the “covering” and the “covering” is also represented as the “seal of God.” The “seal of God” was typified by the blood that covered the doors of the Hebrews, that allowed the destroying angel to pass over the homes where the door was “covered” with the blood. The “covering” is the “sealing,” and the “sealing” is accomplished by the “present truth.”

Ang "kasalukuyang katotohanan" ang nagkakaloob ng "pantakip," at ang "pantakip" ay kinakatawan din bilang ang "tatak ng Diyos." Ang "tatak ng Diyos" ay isinagisag ng dugong tumakip sa mga pinto ng mga Hebreo; dahil dito, nilampasan ng anghel na mamumuksa ang mga tahanang ang mga pinto ay "tinakpan" ng dugo. Ang "pantakip" ay ang "pagtatatak," at ang "pagtatatak" ay natutupad sa pamamagitan ng "kasalukuyang katotohanan."

Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.

Every reform movement had its own specific theme, and the theme of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand is “Islam of the third Woe”. The “present truth” in the last days is Islam of the third Woe.

Bawat kilusang reporma ay may sarili nitong tiyak na tema, at ang tema ng kilusang repormatibo ng isandaang apatnapu’t apat na libo ay “Islam ng ikatlong Kapahamakan.” Ang “kasalukuyang katotohanan” sa mga huling araw ay ang Islam ng ikatlong Kapahamakan.

“The Scriptures are constantly opening to the people of God. There always has been and always will be a truth specially applicable to each generation.” Review and Herald, June 29, 1886.

"Ang Banal na Kasulatan ay patuloy na nabubuksan sa bayan ng Diyos. Lagi nang nagkaroon at laging magkakaroon ng isang katotohanang natatanging angkop sa bawat salinlahi." Review and Herald, Hunyo 29, 1886.

It is a present truth “message” that seals God’s people in the last days, and the sealing time is represented as beginning when the four winds are held in check. The nations were angered on September 11, 2001, and at that point the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, as the latter rain, which is “a message”, began to be unsealed.

Ito ay isang "mensahe" ng kasalukuyang katotohanan na sumeselyo sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, at ang panahon ng pagseselyo ay inilalarawan bilang nagsisimula kapag ang apat na hangin ay pinipigil. Nagalit ang mga bansa noong Setyembre 11, 2001, at sa sandaling iyon ay nagsimula ang pagseselyo ng isandaang apatnapu't apat na libo, nang ang huling ulan, na isang "mensahe", ay nagsimulang maalisan ng selyo.

“To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

Ibinukas kay Juan ang mga tagpong malalalim at kapanapanabik sa karanasan ng iglesya. Nakita niya ang kalagayan, mga panganib, mga tunggalian, at ang pangwakas na pagliligtas sa bayan ng Diyos. Kanyang itinala ang mga pangwakas na mensahe na magpapahinog sa ani ng lupa, alinman bilang mga bigkis para sa kamalig sa langit o bilang mga panggatong para sa mga apoy ng paglipol. Ipinahayag sa kanya ang mga paksang may sukdulang kahalagahan, lalo na para sa huling iglesya, upang ang mga tumatalikod sa kamalian tungo sa katotohanan ay maturuan hinggil sa mga panganib at mga tunggaliang nasa kanilang harapan. Walang sinumang kailangang manatili sa kadiliman tungkol sa kung ano ang darating sa lupa. The Great Controversy, 341.

When the nations were angered, they were simultaneously held in check, and the “latter rain” began to fall, and the latter rain is the message of “present truth” that seals God’s people.

Nang nagalit ang mga bansa, kasabay nito ay napigil sila, at nagsimulang bumuhos ang “huling ulan,” at ang huling ulan ay ang mensahe ng “kasalukuyang katotohanan” na nagtatatak sa bayan ng Diyos.

“The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.

Ang gawain sa Battle Creek ay nasa gayunding kaayusan. Ang mga pinuno sa sanatoryo ay nakihalo sa mga di-sumasampalataya, na, sa iba’t ibang antas, ay pinahihintulutang makilahok sa kanilang mga kapulungan; ngunit para itong pagtatrabaho na nakapikit ang mga mata. Kulang sila sa pagkilatis upang makita ang maaaring biglang sumalakay sa atin anumang oras. May espiritu ng kawalang-pag-asa, ng digmaan at pagbububo ng dugo, at ang espiritung iyon ay lalago hanggang sa mismong wakas ng panahon. Kapag ang bayan ng Diyos ay natatakan sa kanilang mga noo—hindi ito isang tatak o markang nakikita, kundi ang pagpirmi sa katotohanan, kapuwa sa intelektuwal at espirituwal, upang sila’y hindi matinag—kapag ang bayan ng Diyos ay natatakan at nahanda para sa pagyanig, darating ito. Sa katunayan, nagsimula na ito. Ang mga kahatulan ng Diyos ay nasa lupain na ngayon, upang tayo’y bigyan ng babala, upang malaman natin ang darating. Manuscript Releases, tomo 10, 252.

The “sealing” is “a settling into truth.” In the context of the sealing time she writes, “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time.” When the nations are angered, they will be held in check, but the “war and bloodshed,” represented as the four winds “will increase until the very close of time.” Islam of the third Woe progressively escalates its warfare until the very close of time, and the prophetic understanding of Islam as the “theme” in the reformation of the one hundred and forty-four thousand, simultaneously increases during the same period of time. The progressive escalation accomplished by Islam runs parallel to the outpouring of the latter rain during the identical period of time, for the latter rain is a “message”.

Ang "sealing" ay "isang pagtitibay sa katotohanan." Sa konteksto ng panahon ng pagseselyo, isinulat niya, "May isang espiritu ng kawalan ng pag-asa, ng digmaan at pagdanak ng dugo, at ang espiritung iyon ay lalago hanggang sa mismong wakas ng panahon." Kapag nagalit ang mga bansa, sila'y mapipigil, ngunit ang 'digmaan at pagdanak ng dugo,' na kinakatawan ng apat na hangin, 'ay lalago hanggang sa mismong wakas ng panahon.' Ang Islam ng ikatlong Woe ay unti-unting pinaiigting ang pakikidigma nito hanggang sa mismong wakas ng panahon, at ang propetikong pagkaunawa sa Islam bilang 'tema' sa repormasyon ng isandaan apatnapu't apat na libo ay kasabay na lumalago sa gayunding panahon. Ang unti-unting pag-igting na ginagawa ng Islam ay kahanay ng pagbubuhos ng huling ulan sa gayunding yugto ng panahon, sapagkat ang huling ulan ay isang 'mensahe'.

“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

The latter rain begins to “sprinkle” and ultimately escalates to a full outpouring. The “sprinkling” of the latter rain is identified as the rain being “measured”, and the full outpouring is when it is poured out “without measure”. Sister White clearly identifies a time when the latter rain is falling, and some receive it, and some don’t. At that time the rain is being “measured”, or it is “sprinkling”.

Ang huling ulan ay nagsisimula sa “pagwiwisik” at sa huli ay humahantong sa ganap na pagbubuhos. Ang “pagwiwisik” ng huling ulan ay kinikilala bilang ang ulan na “nasusukat”, at ang ganap na pagbubuhos ay kapag ito ay ibinubuhos “nang walang sukat”. Maliwanag na tinukoy ni Sister White ang isang panahon kung kailan bumabagsak ang huling ulan, at may mga tumatanggap nito at may mga hindi. Sa panahong iyon, ang ulan ay ibinibigay na “nasusukat”, o ito ay “nagwiwisik”.

Some people will recognize that something is happening, but it will only frighten them.

May ilang tao ang makababatid na may nagaganap, ngunit ito’y ikatatakot lamang nila.

“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of their heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their expectations and ideal, they will oppose the work. “Why,” they say, “should we not know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?” Because they did not respond to the warnings, the entreaties, of the messages of God, but persistently said, “I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.”” Maranatha, 219

Magkakaroon sa mga iglesia ng isang kamangha-manghang kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos, ngunit hindi ito kikilos sa mga hindi nagpakumbaba sa harap ng Panginoon at hindi nagbukas ng pinto ng kanilang puso sa pamamagitan ng pag-amin at pagsisisi. Sa kapahayagan ng kapangyarihang yaon na nagpapaliwanag sa lupa sa kaluwalhatian ng Diyos, makikita lamang nila ang isang bagay na, sa kanilang pagkabulag, inaakala nilang mapanganib, isang bagay na magpupukaw ng kanilang mga takot, at magpapakatatag sila upang tutulan ito. Sapagkat hindi gumagawa ang Panginoon ayon sa kanilang mga inaasahan at ideyal, sasalungatin nila ang gawain. "Bakit," wika nila, "hindi ba nararapat na kilala natin ang Espiritu ng Diyos, yamang napakaraming taon na tayong nasa gawain?" Sapagkat hindi nila tinugon ang mga babala at mga pakiusap ng mga mensahe ng Diyos, kundi walang tigil na nagsabi, "Ako’y mayaman, at dumami ang aking mga pag-aari, at wala akong pangangailangan ng anuman." Maranatha, 219

“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

Marami ang, sa malaking bahagi, nabigong tumanggap ng maagang ulan. Hindi nila natamo ang lahat ng mga kapakinabangang sa gayon ay ipinaglaan sa kanila ng Diyos. Inaakala nila na ang kakulangang ito ay pupunan ng huling ulan. Kapag ipagkakaloob ang pinakamayamang kasaganaan ng biyaya, balak nilang buksan ang kanilang mga puso upang tanggapin ito. Gumagawa sila ng isang malubhang pagkakamali. Ang gawaing sinimulan ng Diyos sa puso ng tao sa pagbibigay ng Kanyang liwanag at kaalaman ay dapat na walang patid na sumulong. Bawat isa ay dapat makabatid ng kaniyang sariling pangangailangan. Ang puso ay dapat mawalang-laman ng bawat karumihan at malinis upang panahanan ng Espiritu. Sa pamamagitan ng pagkilala at pagtalikod sa kasalanan, sa taimtim na panalangin at pagtatalaga ng kanilang sarili sa Diyos, naghanda ang mga unang alagad para sa pagbubuhos ng Banal na Espiritu sa Araw ng Pentecostes. Ang gayon ding gawain, subalit sa lalong mataas na antas, ay dapat gawin ngayon. Kung magkagayon, ang tao bilang kasangkapan ay kailangan lamang humiling ng pagpapala at maghintay sa Panginoon na ganapin nang sakdal ang gawaing ukol sa kanya. Ang Diyos ang nagsimula ng gawaing ito, at Siya ang tatapos ng Kanyang gawain, na ginagawang ganap ang tao kay Jesu-Cristo. Subalit hindi dapat pabayaan ang biyayang kinakatawan ng maagang ulan. Tanging yaong namumuhay ayon sa liwanag na nasa kanila ang tatanggap ng higit na liwanag. Malibang tayo’y araw-araw na sumusulong sa pagsasabuhay ng mga masiglang birtud na Kristiyano, hindi natin makikilala ang mga kapahayagan ng Banal na Espiritu sa huling ulan. Maaaring ito’y bumabagsak sa mga pusong nasa paligid natin, ngunit hindi natin ito mababatid ni matatanggap. Mga Patotoo sa mga Ministro, 506, 507.

In the passage she identifies that there is a time when “the richest abundance of grace shall be bestowed,” thus identifying a time when the latter rain is poured out without measure. In connection with that fact, she identifies that only those who are living up to the light they have will receive greater light. In that principle, it is clear that the light (which is the present truth) progressively increases. In the last sentence she identifies a time when the latter rain is falling, and some are recognizing and receiving it, and others are not. If you don’t recognize the message, which is the latter rain, you will not receive it.

Sa talatang iyon, ipinakikilala niya na may isang panahon na “ang pinakamayamang kasaganaan ng biyaya ay ipagkakaloob,” kaya’t tinutukoy ang isang panahon na ibubuhos nang walang sukat ang huling ulan. Kaugnay ng katotohanang iyon, ipinakikilala rin niya na tanging yaong namumuhay ayon sa liwanag na nasa kanila ang tatanggap ng higit pang liwanag. Sa prinsipyong iyon, maliwanag na ang liwanag (na siyang kasalukuyang katotohanan) ay unti-unting lumalago. Sa huling pangungusap, tinutukoy niya ang isang panahon na ang huling ulan ay bumabagsak, at ang ilan ay kinikilala at tinatanggap ito, at ang iba nama’y hindi. Kung hindi mo kinikilala ang mensahe, na siyang huling ulan, hindi mo ito tatanggapin.

“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

"Hindi natin dapat hintayin ang huling ulan. Darating ito sa lahat ng kikilala at mag-aangkin ng hamog at mga pagbuhos ng biyaya na bumabagsak sa atin. Kapag iniipon natin ang mga pira-pirasong liwanag, kapag pinahahalagahan natin ang mga tapat na kahabagan ng Diyos, na nalulugod kapag tayo'y nagtitiwala sa Kanya, kung magkagayo'y matutupad ang bawat pangako. [Sinipi ang Isaias 61:11.] Ang buong lupa ay mapupuno ng kaluwalhatian ng Diyos." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, pahina 984.

At the time when the angry nations are held in check, the latter rain begins to be “measured.” When “the richest abundance of grace shall be bestowed,” is identifying when the latter rain is poured out without measure.

Sa panahong ang mga bansang nagngangalit ay sinusupil, ang huling ulan ay nagsisimulang ibigay nang “may sukat.” Kapag “ipagkakaloob ang sukdulang kasaganaan ng biyaya,” ito ang tumutukoy sa panahong ibubuhos ang huling ulan nang walang sukat.

At the time when the nations are angered, yet held in check, the latter rain begins to fall, but it is “measured” because the church at that point is mixed with wheat and tares. It is the rain that brings both the wheat and the tares to maturity, and the latter rain is the message of present truth that is either recognized and received, or not. All of these prophetic concepts are clearly identified in the Scriptures. On September 11, 2001, the latter rain began to “sprinkle”, and it escalates progressively until the Midnight Cry message arrives and the wise and foolish virgins are forever separated.

Sa panahong nagagalit ang mga bansa, ngunit napipigilan, nagsisimulang bumuhos ang huling ulan, subalit ito’y “sinusukat” sapagkat ang iglesya sa sandaling iyon ay halo ng trigo at mga panirang-damo. Ito ang ulan na nagdadala sa kapwa trigo at mga panirang-damo sa pagkahinog, at ang huling ulan ay ang mensahe ng kasalukuyang katotohanan na alinman ay kinikilala at tinatanggap, o hindi. Ang lahat ng mga konseptong propetiko na ito ay malinaw na tinutukoy sa Kasulatan. Noong Setyembre 11, 2001, nagsimulang “umambon” ang huling ulan, at ito’y unti-unting tumitindi hanggang sa dumating ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi at ang marurunong at mangmang na mga dalaga ay mahihiwalay magpakailanman.

The wise are then lifted up as an ensign to call God’s other flock out of Babylon, and the latter rain is then poured out without measure, and continues to fall until Michael stands up and human probation closes.

Pagkatapos, itataas ang marurunong bilang watawat upang tawagin ang iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia, at saka ibubuhos nang walang sukat ang huling ulan, at patuloy itong babagsak hanggang sa tumindig si Miguel at magsara ang probasyon ng sangkatauhan.

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

Aking nakita na ang apat na anghel ay pipigilan ang apat na hangin hanggang sa matapos ang gawain ni Jesus sa santuwaryo, at kung magkagayo’y darating ang pitong huling salot. Early Writings, 36.

The holding of the four winds, represents God’s providential control over the escalating judgments that he allows to take place in the last days. The four angels hold the four winds during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but in that period of time there is the “spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase.” When the last of God’s children have been sealed, Michael will stand up and the four winds will be fully released, and the Seven Last Plagues will arrive.

Ang pagpigil sa apat na hangin ay kumakatawan sa probidensiyal na pamamahala ng Diyos sa mga papalalang hatol na Kaniyang ipinahihintulot na maganap sa mga huling araw. Pinipigil ng apat na anghel ang apat na hangin sa panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu't apat na libo, ngunit sa panahong iyon ay may "espiritu ng kawalang-pag-asa, ng digmaan at pagdanak ng dugo, at ang espiritung iyon ay lalo pang iigting." Kapag ang huli sa mga anak ng Diyos ay natatakan, titindig si Miguel at lubusang pakakawalan ang apat na hangin, at darating ang Pitong Huling Salot.

In the “hour of the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “troublous times,” of Daniel chapter nine, when the street and wall are finished, is the time when “the nations will be angry.” In that time period, the latter rain will be poured out in “measure.” Isaiah identifies the time when the latter rain is measured, and he marks that time as the “day of the east wind.” The “day of the east wind,” was September 11, 2001.

Ang “oras ng dakilang lindol” ng Pahayag kabanata labing-isa—ang “panahon ng kaguluhan” ng Daniel kabanata siyam, kapag ang lansangan at ang pader ay natapos—ay ang panahon na “magagalit ang mga bansa.” Sa panahong iyon, ang huling ulan ay ibubuhos sa “sukat.” Tinutukoy ni Isaias ang panahon kung kailan sinusukat ang huling ulan, at tinawag niya ang panahong iyon na “araw ng hanging silanganan.” Ang “araw ng hanging silanganan” ay noong Setyembre 11, 2001.

We will continue to consider the “measuring” of the latter rain in the next article, but it should be remembered that the jewel of Miller’s dream that is represented upon the sacred tables of Habakkuk as the three Woes of Islam, is to shine ten times brighter in the last days, than when it was first gathered together by Miller.

Ipagpapatuloy nating isaalang-alang ang “pagsusukat” ng huling ulan sa susunod na artikulo, subalit dapat alalahanin na ang hiyas ng panaginip ni Miller, na kinakatawan sa mga sagradong tapyas ni Habakuk bilang ang tatlong “Sa Aba” ng Islam, ay magniningning nang sampung ulit na higit sa mga huling araw kaysa noong una itong tinipon ni Miller.

“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

Sa isang pagkakataon, habang ako’y nasa Lungsod ng New York, ako’y tinawagan sa gabi upang masdan ang mga gusaling tumataas, palapag pagkatapos ng palapag, patungo sa langit. Ang mga gusaling ito ay tinitiyak na hindi tinatablan ng apoy, at itinayo upang luwalhatiin ang kanilang mga may-ari at mga tagapagtayo. Lalong pataas at pataas pa ang pag-angat ng mga gusaling ito, at sa mga ito’y ginamit ang pinakamamahaling mga materyales. Ang mga nagmamay-ari ng mga gusaling ito ay hindi nagtatanong sa sarili: “Paano natin pinakamainam na maluluwalhati ang Diyos?” Wala sa kanilang mga isipan ang Panginoon.

“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

Naisip ko: 'O, nawa'y yaong mga naglalagak ng kanilang mga yaman sa ganitong paraan ay makita ang kanilang landasin gaya ng nakikita ito ng Diyos! Nagpapatayo sila ng mga maringal na gusali, ngunit kay kamangmang, sa paningin ng Tagapamahala ng sansinukob, ang kanilang mga panukala at katha. Hindi nila pinag-aaralan, sa buong kakayahan ng puso at isipan, kung paano nila luluwalhatiin ang Diyos. Nawala na sa kanilang paningin ito, ang unang tungkulin ng tao.'

“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

Habang itinatayo ang mga matatayog na gusaling ito, nagalak ang mga may-ari, taglay ang mapag-ambisyong kapalaluan, sapagkat mayroon silang salaping magagamit sa pagpapalayaw sa sarili at sa pagpapukaw ng panibugho ng kanilang mga kapitbahay. Marami sa salaping sa gayong paraan ay kanilang ipinuhunan ay nakuha sa pamamagitan ng labis na paniningil, sa pagpiga sa mga dukha. Nakalimutan nila na sa langit ay may talaan ng bawat transaksiyong pangkalakalan; bawat likong kasunduan, bawat gawaing pandaraya, ay doong nakatala. Darating ang panahon na, sa kanilang pandaraya at kapalaluan, aabot ang mga tao sa isang hangganang hindi pahihintulutan ng Panginoon na kanilang lampasan, at matututuhan nila na may hangganan ang pagtitimpi ni Jehova.

“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

Ang tanawing sumunod na lumitaw sa aking paningin ay isang hudyat ng sunog. Tumingin ang mga lalaki sa mga gusaling matatayog at inaakalang hindi tinatablan ng apoy at nagsabi: 'Lubos na ligtas ang mga iyan.' Ngunit ang mga gusaling ito ay tinupok na waring yari sa alkitran. Walang nagawa ang mga makinang pamatay-sunog upang pigilan ang pagkawasak. Hindi nagawang paandarin ng mga bumbero ang mga makina.

“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

Ipinabatid sa akin na kapag dumating ang panahon ng Panginoon, kung walang pagbabagong naganap sa mga puso ng mga palalo at mapag-ambisyong tao, mapagtatanto ng mga tao na ang kamay na naging makapangyarihan sa pagliligtas ay magiging makapangyarihan din sa pagpuksa. Walang kapangyarihang panlupa ang makapipigil sa kamay ng Diyos. Walang anumang materyal na maaaring gamitin sa pagtatayo ng mga gusali na makapagsasanggalang sa mga ito laban sa pagkawasak kapag dumating ang takdang panahon ng Diyos upang ipataw ang ganting-hatol sa mga tao dahil sa kanilang pagwawalang-bahala sa Kanyang Kautusan at sa kanilang makasariling ambisyon. Testimonies, tomo 9, 12, 13.