On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.
Noong Hulyo 18, 2020, dumating ang unang pagkabigo para sa kilusang repormatoryo ng Diyos sa mga huling araw. Iyon ay nagtakda ng isang palatandaan sa kasaysayan ng ikatlong Sa Aba, na siyang kasaysayan ng Huling Ulan, at gayundin sa kasaysayan ng pagpapatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang kasaysayang iyon ay inilarawan sa bawat kilusang repormatoryo sa banal na kasaysayan, at ito’y lalong partikular na inilarawan ng kasaysayan ng kilusang Millerita, at inilarawan sa pamamagitan ng talinghaga ng sampung dalaga, at ito’y kumakatawan sa makapropetang kasaysayan na tinukoy ng bawat propeta.
July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.
Ang Hulyo 18, 2020 ay kumakatawan sa unang pagkadismaya ng kilusan, at dahil dito minamarkahan nito ang pagdating ng panahon ng pagkaantala na binanggit sa parabula ng sampung dalaga at sa Habakuk. Sa kasaysayan ng mga Millerita, ang mismong ebidensiyang nagbunsod sa kanilang maling pagpapahayag ay nakita ring tumukoy sa tunay na petsa. Ang panahon ng pagkaantala sa parabula ng sampung dalaga ay noon ay kinilalang kasalukuyang katotohanan, at ang panahong iyon ng pagkaantala ay siya ring panahon ng pagkaantala sa Habakuk 2. Ang parabula ng sampung dalaga ay inuulit hanggang sa mismong titik, at ang katunayang iyon ay nagpapakilala na tanging yaong mga nakibahagi sa pagkadismayang iyon ang maituturing na maaaring mapabilang alinman sa matalinong dalaga o sa mangmang na dalaga.
The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.
Ang malaking bahagi ng Laodiceanong Adventismo ay sinubok ng pagdating ng ikatlong Sa Aba noong Setyembre 11, 2001, at nang lumipas ang nabigong hula noong Hulyo 18, 2020, ang Laodiceanong Adventismo ay napag-iwanan at umanod nang walang patutunguhan pabalik sa Roma, gaya ng nangyari sa mga Protestante sa kasaysayang Millerita.
Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.
Hindi lamang kinilala ng mga Millerita ang panahon ng pagkaantala bilang katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga, kundi nakita rin nila na sa Aklat ni Habakuk, ang utos na hintayin ang pangitain, bagaman nag-antala ito, ay yaon ding makahulang palatandaan. Sa gayon, pinagtitibay ni Habakuk na ang pangitain na maling naipahayag at nagbunga ng unang pagkadismaya ang siyang pangitain na “magsasalita” sa wakas.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
Sapagkat ang pangitain ay para pa sa isang takdang panahon, ngunit sa wakas ito’y magsasalita at hindi magsisinungaling: bagaman magluluwat ito, hintayin mo ito; sapagkat walang pagsalang darating ito, hindi ito magluluwat. Habakkuk 2:3.
The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.
Ang mensaheng nagdulot ng unang pagkadismaya ay siya ring mensaheng dapat kilalaning nagkaroon ng katuparan sa nalalapit na panahon, ngunit ito’y mensaheng nananatiling nakasalig sa mga naunang propetikong pangangatwiran na ginamit sa unang maling pahayag.
In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.
Sa kasaysayan ng mga Millerite, ang bayang nasa unang tipan ang unang sinubok; pagkaraan ay sinubok ang bayang nasa bagong tipan. Nagsimula ang pagsubok para sa mga Protestante nang bumaba ang unang anghel ng Apocalipsis 10 at ang unang anghel ng Apocalipsis 14 (sapagkat iisa lamang ang anghel na iyon) noong ika-11 ng Agosto, 1840. Nagtapos ang kanilang pagsubok sa unang pagkadismaya at sa pagdating ng ikalawang anghel ng Apocalipsis 14.
In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.
Sa kasaysayan ng mga Millerite, nagsimula ang pagsubok para sa mga Millerite sa pagdating ng ikalawang anghel sa Unang Pagkakabigo at nagwakas sa pagdating ng Sigaw sa Hatinggabi, na inilarawan ni Kapatid na White bilang isang karamihan ng mga anghel na nagsanib sa ikalawang anghel. Sa ilalim ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu, ang mga Millerite na kumilala at tumanggap sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay inihiwalay noon mula sa mga Millerite na hindi kumilala sa mensaheng bumabagsak sa kanilang palibot. Noong Oktubre 22, 1844, dumating ang ikatlong anghel at ang pangitaing nagluwat ay nagsalita.
In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.
Sa kasaysayan ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, unang sinubok ang bayang nasa unang tipan, at pagkatapos ang bayang nasa bagong tipan. Nagsimula ang pagsubok para sa Laodiceang Adbentismo nang bumaba ang unang tinig ng anghel ng Apocalipsis labing-walo at ang ikatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat (sapagkat iisa lamang ang anghel) noong Setyembre 11, 2001. Nagtapos ang kanilang pagsubok sa pagkabigo noong Hulyo 18, 2020.
In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.
Sa kilusan ng ikatlong anghel, ang pagsubok para sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay nagsimula sa pagdating ng unang kabiguan, at magwawakas sa pagdating ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Sa ilalim ng kapangyarihan ng Espiritu Santo, yaong sa kasalukuyan ay kumikilala at tumatanggap sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay saka inihihiwalay mula sa mga hangal at masasama na hindi kumilala sa maraming-aspektong mensaheng ngayo’y bumabagsak sa kanilang palibot.
At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.
Pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo, magsasalita ang ikalawang ‘tinig’ ng anghel sa Apocalipsis labing-walo, na siya rin ang pangitaing ‘nag-antala’ na nagsasalita. Ipinakakatawan din nito ang mensahe ng ikatlong anghel na ‘lumalakas’ tungo sa malakas na sigaw.
The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.
Ang Sigaw sa Hatinggabi ay inilalarawan bilang maraming anghel na sumasanib sa naunang anghel. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay may ilang elemento na nag-aambag sa kabuuang mensahe, at ang mga anghel ay sumasagisag sa mga mensahe. Sa kasaysayan ng mga Millerita, ang kinilalang tagapangunang nanguna sa pagbubuo ng mensahe ng tunay na Sigaw sa Hatinggabi ay si Samuel S. Snow. Sa kasaysayang iyon, masusing naitala na ang pagkaunawa ni Snow sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay umunlad sa paglipas ng panahon.
That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:
Ang kasaysayang iyon ay inuulit hanggang sa mismong titik, at ang mensahe ng pangwakas na Sigaw sa Hatinggabi ay hayagang umuunlad mula noong katapusan ng Hulyo 2023. Hindi ito basta mensahe ng Islam, kundi kasama rin nito ang mensahe ng pagtatatakan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kasama rin dito ang pahayag na ang dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa ay kapuwa dumaraan sa isang “kamatayan at pagkabuhay na mag-uli,” kaparalelo sa “larawan ng hayop,” na sa gayunding kasaysayan ay tumutupad sa bugtong na propetiko na “ang ikawalo ay mula sa pito.” Kasama rin ang mga pahayag na kaugnay sa “nakatagong kasaysayan” ng Pitong Kulog, at tinutupad nito ang bugtong na propetiko hinggil sa “batong” itinakwil na naging “ulo ng panulukan,” yamang ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim ay inihayag na siyang sinulid na naghahabi at nagdurugtong sa lahat ng katotohanan ng kasaysayan ni Miller, kasama ng mga katotohanang naalisan ng tatak sa “panahon ng wakas” noong 1989. Ganito ang sabi ng Mang-aawit:
The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.
Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ay naging pangulong batong-panulukan. Ito’y gawa ng Panginoon; kagila-gilalas ito sa aming mga mata. Ito ang araw na ginawa ng Panginoon; tayo’y magalak at matuwa sa araw na ito. Mga Awit 118:22-24.
The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.
Ang "bato," na siyang unang "hiyas" na natuklasan ni William Miller (at ang mga hiyas ay mga bato), ay ang "araw na ginawa ng Panginoon." Naipakita na sa mga naunang artikulo na ang balangkas at ang mga salita ng utos tungkol sa Sabbath ay ganap na katulad ng balangkas ng banal na siklo ng pito, gaya ng itinakda sa Levitico kabanata dalawampu't lima. Ang kapahingahan sa ikapitong araw ay sumasagisag sa kapahingahan ng lupain sa ikapitong taon, at kapag ang dalawang utos ay isinaalang-alang sa ganitong paraan, nagbibigay ang mga ito ng patotoo na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon sa propesiya ng Bibliya.
They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.
Ipinakikita rin nila na ang ipinahayag ni Miller na pagkaunawa hinggil sa poot ng Diyos na “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim ay kinakatawan bilang “isang araw,” sapagkat itinakda ng Panginoon ang banal na siklo ng pitong taon, gaya ng katiyakang nilikha Niya ang langit at ang lupa sa anim na araw at nagpahinga sa ikapito.
When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.
Nang matapos ni Jesus ang pagsasalaysay ng talinghaga tungkol sa ubasan, nagtanong Siya sa mga Pariseo.
When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.
Kaya, pagdating ng panginoon ng ubasan, ano ang gagawin niya sa mga mangungupahang iyon? Sinabi nila sa kaniya, Walang-awang lilipulin niya ang mga masasamang taong iyon, at ipauupa niya ang kaniyang ubasan sa ibang mga mangungupahan, na magbibigay sa kaniya ng bunga niyon sa kanilang kapanahunan. Sinabi sa kanila ni Jesus, Hindi pa ba ninyo nababasa sa mga Kasulatan, Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya ang naging batong panulukan; ito’y gawa ng Panginoon, at kagila-gilalas sa ating paningin? Kaya nga sinasabi ko sa inyo, ang kaharian ng Diyos ay aalisin sa inyo at ibibigay sa isang bansang nagbubunga ng bunga nito. At ang sinumang mabuwal sa batong ito ay madudurog; ngunit ang sinumang malagpakan nito, dudurugin nito nang pino. At nang marinig ng mga punong saserdote at mga Pariseo ang kaniyang mga talinghaga, nabatid nila na tungkol sa kanila ang sinasabi niya. Mateo 21:40-45.
The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.
Ang talinhaga ng ubasan ay ang talinhaga ng pagkakaisantabi sa dating hinirang na bayan, at ng pagkakaloob ng kaharian sa isang bagong hinirang na bayan. Ang "bato" na itinakwil, alinsunod kay Jesus, ay ang "bato" na alinman ay nagliligtas o sumisira, batay sa kung paano ito tinatanggap. Ang "bato" ay kailangang isang katotohanang makabibliya sa kontekstong ginamit ni Jesus, sapagkat taglay nito ang kakayahang magluwal ng bunga ng katuwiran, at ang katuwiran ni Cristo ay nabubuo lamang sa mga lalaki at babae kapag tinanggap nila ang Kanyang Salita ng katotohanan.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.
The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.
Ang “bato” ay isang doktrinang alinman ay tinatanggap o itinatakwil, at si Jesus ang Salita, at sa Aklat ng mga Gawa ay tinutukoy ni Pedro ang “bato” bilang si Cristo.
Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.
Mabatid nawa ninyong lahat, at ng buong bayan ng Israel, na sa pangalan ni Jesucristo na taga-Nazaret, na inyong ipinako sa krus, na binuhay ng Diyos mula sa mga patay, sa pamamagitan din niya ang taong ito’y nakatayo rito sa harap ninyo na lubos na magaling. Ito ang batong itinakwil ninyong mga tagapagtayo, na naging pangulong batong-panulok. At sa kanino mang iba’y walang kaligtasan; sapagkat walang ibang pangalan sa silong ng langit na ibinigay sa mga tao, na sa pamamagitan nito tayo dapat maligtas. Gawa 4:10-12.
And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”
At pagkatapos, sa Unang Pedro, pinalalawig pa niya ang simbolismo ng “bato,” ngunit pinananatili niya ito sa gayunding konteksto ng pagpapalampas sa dating bayang nasa tipan at ng pagpili ng isang bagong bayang hinirang, na, gaya ng kaniyang wika, “noong una’y hindi isang bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos; na noon ay hindi nakatanggap ng awa, ngunit ngayo’y tumanggap na ng awa.”
To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.
Na sa kaniya’y lumalapit, na gaya ng batong buhay, na itinakwil nga ng mga tao, ngunit hinirang ng Diyos at mahalaga, kayo rin naman, gaya ng mga batong buhay, ay itinatayong isang bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal, kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo. Kaya’t nasusulat din sa Kasulatan, Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang pangulong batong panulok, hinirang, mahalaga; at ang sumasampalataya sa kaniya ay hindi mapapahiya. Sa inyo nga na sumasampalataya, siya’y mahalaga; datapuwa’t sa mga masuwayin, ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang ginawang pangulong panulok, at batong katitisuran, at malaking batong kadahilanang ikababagsak, maging sa mga natitisod sa salita, palibhasa’y masuwayin; na dito rin sila’y itinalaga. 1 Pedro 2:4-8.
Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”
Sinabi ni Pedro tungkol sa dating bayang hinirang, "Sa mga masuwayin, ang batong itinakuwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang ginawang ulo ng panulukan; at isang batong katitisuran, at malaking batong pangbuwal, maging sa mga natitisod sa salita, sapagkat sila'y masuwayin: na sa bagay na ito'y itinalaga rin sila."
Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.
Si Jesus ang kinakatawan ng bawat banal na paglalarawan ng saligan.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
Sapagkat walang sinumang makapaglalagay ng ibang pundasyon maliban sa nailagay na, na si Jesucristo. 1 Corinto 3:11.
The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).
Ang saligang itinayo ng mga Millerita ay ang Bato ng mga Panahon (ang Bato).
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“Dumating na ang babala: Walang anumang dapat pahintulutang pumasok na yayanig sa saligan ng pananampalatayang siyang pinagtatayuan natin mula nang dumating ang mensahe noong 1842, 1843, at 1844. Ako ay nasa mensaheng ito, at buhat noon ay nakatindig ako sa harap ng sanlibutan, tapat sa liwanag na ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi namin ninanais na alisin ang aming mga paa mula sa platapormang pinatungtungan ng mga ito habang araw-araw naming hinanap ang Panginoon sa taimtim na panalangin, humihingi ng liwanag. Inaakala ba ninyong maaari kong isuko ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos? Ito’y nararapat maging gaya ng Bato ng mga Panahon. Mula pa nang ito’y ibinigay, ito na ang gumagabay sa akin.” Review and Herald, Abril 14, 1903.
The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.
Ang unang hiyas na natuklasan ni Miller na naging bahagi ng pundasyong Millerita, na gaya ng Bato ng mga Kapanahunan, ay ang “pitong panahon” ng Levitico 26, at ang “pitong panahon” ang unang katotohanang pangsaligan na isinantabi ng mga tagapagpasimuno ng Millerita na bagong itinayo pa lamang nila ang pundasyong Millerita. Ang mga tagapagtayo ang siyang magtatakwil sa batong saligan. Ang “batong” iyon, na sumasagisag kay Cristo, ay siya ring araw na ginawa ng Panginoon, sapagkat ginawa niya ang ikapitong araw bilang araw ng kapahingahan, at ang ikapitong taon bilang taon ng kapahingahan ng lupa. Noong 1863, itinakwil ang batong saligan, ngunit gagawin itong “pangulong bato sa panulukan” at “batong katitisuran” para sa mga masuwayin.
The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.
Ang mensahe ng Islam ng ikatlong kaabahan ang paksa para sa kilusang reporma ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, at nagsimula ang proseso ng pagsubok nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis 18, noong Setyembre 11, 2001, nang ibinagsak ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York. Nanatiling tahimik ang Adventismo hinggil sa makapropesiyang pagkakakilanlan na ang Setyembre 11, 2001 ay ang pagdating ng “araw ng silangang hangin.” Noong Hulyo 18, 2020, napag-iwanan sila habang ang dalawang saksi ng Apocalipsis 11 ay pinaslang sa mga lansangan ng dakilang lungsod na iyon. Natapos na ang pagsubok sa Adventismo, at ang pagsubok para sa mga nagpahayag na kinikilala ang mensahe ng Islam ay nagaganap na.
After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.
Matapos na nakahandusay na patay sa mga lansangan hanggang sa katapusan ng Hulyo 2023, ang mga patay na tuyong buto ay saka pinukaw ng unang mensahe ni Ezekiel. Ang ikalawang mensahe ni Ezekiel ay ang mensahe ng apat na hangin ng Islam ng ikatlong “Sa Aba,” na kumakatawan sa sunud-sunod na pagkakabukas ng selyo sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na siyang pangitain na nagluluwat, at ang tema ng buong kapanahunan ng kilusan. Iba’t ibang katotohanan ang saka nabunyag, sapagkat ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay kumakatawan sa isang maraming-aspektong mensahe. Ang unang katotohanang humarap sa mga patay na tuyong buto ay ang unang katotohanang tinanggihan ng Laodiceang Adventismo, at ito ang kumakatawan sa katotohanang nagmamarka sa paglipat ng Laodicea tungo sa Philadelphia.
The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.
Ang katotohanan ang mensaheng nagtatatak; kaya’t kailangang maipirmi ito sa atin kapwa sa pag-iisip at sa espiritu. Hindi sapat na kilalanin na ang panahong ang dalawang saksi ay patay sa lansangan ay isang sagisag ng pagkakalat ng ‘pitong panahon’; nangangailangan din ito ng karanasang pagtanggap sa katotohanan.
Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.
Ang mga hiyas ni Miller, na kumakatawan sa mga katotohanang naalisan ng selyo sa panahon ng wakas noong 1798, ay nagiging isang pagsubok para sa mga dalaga sa mga huling araw. Ang karanasan ng pagkakatatag sa katotohanan “sa espiritu” ay kinakatawan ng unang hiyas ni Miller, at ang “sa pag-iisip” na pagkakatatag sa katotohanan ay kinakatawan ng mensahe ng Islam ng ikatlong “sa aba.” Ang panawagan sa pagsisisi at pagtatapat na kinakatawan ng “pitong panahon” ay tumutukoy sa isang gawaing isinasakatuparan na kaisa ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, at kinakatawan ng pangitaing “mareh.”
The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.
Ang “intelektuwal” na pag-unawa sa Islam ng ikatlong “sa aba” ay kinakatawan ng pangitaing “chazon”, at kapwa kinakailangan para sa mga tatatakan. Noong 1863, pinili ng Laodiceang Adbentismo na muling itayo ang Jericho, at iniwan ang gawain nitong pagpapanumbalik ng Jerusalem. Ang Jericho ay isang sagisag ng kasaganaan, na gayon ding kinakatawan ng Laodiceang pagkabulag.
“One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.
Isa sa pinakamalalakas na kuta sa lupain—ang malaki at mayamang lungsod ng Jericho—ay nasa harapan lamang nila, bagaman may kaunting layo mula sa kanilang kampo sa Gilgal. Nasa hangganan ito ng isang matabang kapatagang hitik sa mayayaman at sari-saring ani ng mga lupain sa tropiko; ang mga palasyo at mga templo nito ang tahanan ng karangyaan at bisyo. Ang palalong lungsod na ito, sa likod ng napakalalaking kutang-pader nito, ay hayagang sumalansang sa Diyos ng Israel. Isa ang Jericho sa mga pangunahing luklukan ng pagsamba sa mga diyos-diyosan, at lalo itong inilaan kay Ashtaroth, ang diyosa ng buwan. Dito nagtipon ang lahat ng pinakakasuklam-suklam at pinakanakabababa-dangal sa relihiyon ng mga Cananeo. Ang bayan ng Israel, na sariwa pa sa kanilang mga isipan ang kakila-kilabot na bunga ng kanilang kasalanan sa Beth-peor, ay wala silang magagawa kundi masdan ang paganong lungsod na ito nang may pagkasuklam at pangingilabot. Patriarchs and Prophets, 487.
The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.
Ang “batong” itinakuwil ng mga tagapagtayo noong 1863, habang muli nilang itinayo ang Jericho, ay ang “pitong panahon” na sa mga huling araw ay magiging katotohanan (hiyas), na nagiging “ulo ng panulukan”, sapagkat ito ang katotohanang nag-uugnay sa pasimula ng Adbentismo sa kilusan ng mga Millerita, sa wakas ng Adbentismo sa kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang hiyas na iyon, na siyang “pitong panahon,” ay siya ring “araw na ginawa ng Panginoon”, at ito mismo ay si Cristo, sapagkat Siya ang Salita, at Siya ang “Katotohanan.” Ang paksa tungkol sa Islam ang temang nagbubunsod ng paglilinis ng kapwa dating at bagong bayang hinirang, at ang dalawahang paglilinis ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, na siyang “araw ng hanging silanganan”. Sa araw na yaon ay nararapat na awitin ng mga bantay ang gayunding awit na inawit ni Cristo, nang Kaniyang ipinahayag ang talinghaga ng ubasan. Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay umaawit ng awit ni Moises (ang “pitong panahon”), at ng awit ng Kordero.
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.
At nakita ko na wari’y isang dagat na kristal na hinaluan ng apoy; at ang mga nagtagumpay laban sa hayop, at laban sa kaniyang larawan, at laban sa kaniyang tanda, at laban sa bilang ng kaniyang pangalan, ay nakatayo sa ibabaw ng dagat na kristal, na may mga alpa ng Diyos. At inaawit nila ang awit ni Moises na lingkod ng Diyos, at ang awit ng Kordero, na sinasabi, Dakila at kagila-gilalas ang iyong mga gawa, Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat; matuwid at totoo ang iyong mga daan, ikaw, O Hari ng mga banal. Apocalipsis 15:2, 3.
The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.
Ang "Kordero" ay si Kristo na pinaslang, at Siya ay pinaslang sa kalagitnaan ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung araw, na sa gayo’y pinagkakawing ang hain ng Kanyang buhay at dugo (kung saan Niya pinagtibay ang tipan), kasama ng “alitan ng Kanyang tipan” ni Moises, sa Levitico dalawampu’t anim. Ang awit ni Moises at ng Kordero ay ang awit ng chazon ng kasaysayang propetiko at ang awit ng mareh ng Kanyang “pagpapakita”. Ito ang awit ng pag-unawang pangkaisipan at espirituwal, gaya ng kinakatawan ng dalawang pangitain sa Daniel kabanata walo. Ito ang awit ng bayang tipan na hinahatulan at pinalalampasan, habang pinipili ang isang bagong bayang hinirang. Ang proseso ng pagpili, at kaya’t ang awit, ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001.
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.
Siya’y magpapaugat sa mga nagmumula kay Jakob; mamumulaklak at sisibol ang Israel, at pupunuin ang mukha ng daigdig ng bunga. Hinampas ba siya ng Panginoon, gaya ng paghampas ng Panginoon sa mga humampas sa kanya? O pinatay ba siya ayon sa pagpatay ng Panginoon sa mga yaong pinatay ng Panginoon? Sa sukat, kapag ito’y sumibol, iyong pakikitunguhan ito sa pagtatalo; pinipigil niya ang kanyang magaspang na hangin sa araw ng hanging silangan. Sa ganito nga lilinisin ang kasamaan ni Jakob; at ito ang buong bunga, na maalis ang kanyang kasalanan; kapag ginawa niya ang lahat ng mga bato ng dambana na tulad ng mga batong-apog na dinurog, hindi na tatayo ang mga sagradong gubat at ang mga larawang inanyuan. Gayunma’y ang bayang nakukutaan ay magiging sira, at ang tahanan ay pababayaan, at iiwan na parang ilang; doo’y mangunginain ang guya, at doo’y hihiga, at lalamunin ang mga sanga niyaon. Kapag nangalanta ang mga sanga niyaon, mababali ang mga iyon; darating ang mga babae, at kanilang sisilaban ang mga iyon; sapagkat ito’y bayang walang unawa; kaya’t ang lumikha sa kanila ay hindi maaawa sa kanila, at ang humubog sa kanila ay hindi magpapakita ng lingap. At mangyayari sa araw na yaon, na aalugin ng Panginoon mula sa daluyan ng Ilog hanggang sa batis ng Egipto, at kayo’y titipunin isa-isa, O kayong mga anak ni Israel. At mangyayari sa araw na yaon, na ang malaking pakakak ay hihipan, at magsisiparito ang mga handa nang mamatay sa lupain ng Asiria, at ang mga itinaboy sa lupain ng Egipto, at sasambahin nila ang Panginoon sa banal na bundok sa Jerusalem. Isaias 27:6-13.
Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”
Kung nauunawaan nang wasto, ang mga talatang ito ay tumutukoy sa kapanahunan mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa napipintong batas sa Linggo. Tinutukoy ng ika-anim na talata ang buong kasaysayan, sa pagtukoy sa pasimula ng halamang nag-uugat, saka sumisibol at namumulaklak, at sa wakas ay pinupuno ang lupa ng bunga. Ang pagkapuno ng lupa ng bunga ay nagaganap sa “oras” na iyon, na siyang krisis ng batas sa Linggo. Samantalang tinitipon ni Cristo ang kaniyang bunga sa kaniyang kamalig, siya rin ay nagpapataw ng paghatol sa Babilonia. Ang paghatol na nagaganap sa panahong napupuno ng bunga ang lupa ay kinakatawan sa ika-pitong talata, kapag itinatanong ang dalawang tanong, “Sinaktan ba niya siya, gaya ng pagsaktan niya sa mga nanakit sa kaniya? o pinatay ba siya ayon sa pagpatay sa mga pinatay niya?”
Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.
Pagkatapos, sa talatang walo, ang pagwiwisik ng huling ulan ay tinandaan ng pananalitang “Sa sukat.” Ang nagpapasibol sa mga halaman ay ang ulan, at kapag tinandaan ang pasimula ng huling ulan, ito’y tinandaan na nagsisimula “sa sukat, sa pagsibol nito.” Kapag nagsimula ang huling ulan, ito’y ibinubuhos “sa sukat,” sapagkat hindi ito ibinubuhos nang walang sukat kung ang ani ay halo ng tunay at huwad.
“Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
Bawat tunay na napagbagong-loob na kaluluwa ay masidhing magnanais na ihango ang iba mula sa kadiliman ng kamalian tungo sa kagila-gilalas na liwanag ng katuwiran ni Jesu-Cristo. Ang dakilang pagbubuhos ng Espiritu ng Diyos, na nagbibigay-liwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kanyang kaluwalhatian, ay hindi darating hangga’t wala tayong isang bayang naliwanagan, na nakaaalam sa pamamagitan ng karanasan kung ano ang kahulugan ng maging mga kamanggagawa kasama ang Diyos. Kapag taglay natin ang ganap at taos-pusong pagtatalaga sa paglilingkod ni Cristo, kikilalanin ito ng Diyos sa pamamagitan ng isang pagbubuhos ng kanyang Espiritu na walang sukat; ngunit hindi ito mangyayari hangga’t ang nakararaming bahagi ng iglesia ay hindi mga kamanggagawa kasama ang Diyos. Hindi maibubuhos ng Diyos ang kanyang Espiritu kapag ang pagkamakasarili at pagpapakasawa sa sarili ay lubhang hayag; kapag nangingibabaw ang isang diwa na, kung isasaad sa mga salita, ay magpapahayag ng sagot ni Cain—“Ako ba ang tagapag-ingat ng aking kapatid?” Kung ang katotohanan para sa panahong ito, kung ang mga tandang dumarami sa lahat ng dako, na nagpapatotoo na nalalapit na ang wakas ng lahat ng bagay, ay hindi sapat upang pukawin ang natutulog na sigla ng mga nag-aangking nakaaalam ng katotohanan, kung gayo’y aabutan ang mga kaluluwang ito ng kadilimang kasukat ng liwanag na tumatanglaw. Wala ni anino man ng dahilan para sa kanilang kawalang-pakialam na kanilang maihaharap sa Diyos sa dakilang araw ng pangwakas na pananagutan. Wala ring maituturong dahilan kung bakit hindi sila namuhay, lumakad, at gumawa sa liwanag ng banal na katotohanan ng salita ng Diyos, at sa gayon ay mahayag sa isang mundong diniliman ng kasalanan, sa pamamagitan ng kanilang asal, kanilang malasakit, at kanilang sigasig, na ang kapangyarihan at katunayan ng ebanghelyo ay hindi mapapabulaanan. Review and Herald, Hulyo 21, 1896.
Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”
Itinutukoy ni Sister White ang sipi bilang ang sandali ng pagbaba ng anghel sa Aklat ng Apocalipsis, sapagkat sinabi niya, "ang dakilang pagbuhos ng Espiritu ng Diyos, na nagbibigay-liwanag sa buong daigdig sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian." Sa isa pang sipi na madalas nating banggitin sa mga artikulong ito, tinukoy niya na kapag "ang mga naglalakihang gusali ng New York" "ay ibinagsak," "matutupad ang Apocalipsis kabanata labing-walo, mga talata isa hanggang tatlo."
We will continue these thoughts in the next article.
Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.
Ngayo’y aawit ako sa aking minamahal, isang awit ng aking minamahal tungkol sa kaniyang ubasan. Ang aking minamahal ay may ubasan sa isang lubhang matabang burol: at binakuran niya ito, inalis niya ang mga batong naroon, at tinamnan niya ito ng pinakamainam na punla ng ubas; at nagtayo siya ng isang moog sa gitna nito, at gumawa rin roon ng pisaan ng ubas; at inaasahan niyang magbubunga ito ng ubas, ngunit ligaw na ubas ang ibinunga nito. At ngayo’y, kayong mga nananahan sa Jerusalem, at mga lalaki ng Juda, hatulan ninyo, ipinamamanhik ko sa inyo, sa pagitan ko at ng aking ubasan. Ano pa kaya ang maaaring gawin sa aking ubasan, na hindi ko ginawa rito? Bakit, nang inaasahan kong magbubunga ito ng ubas, ligaw na ubas ang ibinunga? At ngayo’y, halina; sasabihin ko sa inyo kung ano ang gagawin ko sa aking ubasan: aalisin ko ang bakod nito, at ito’y masasalanta; at gigibain ko ang pader nito, at ito’y yuyurakan: at ilalagay ko ito sa pagkatiwangwang: hindi ito papungusan ni bubungkalin; kundi tutubuan ito ng mga dawag at mga tinik: uutusan ko rin ang mga ulap na huwag magpaulan sa kaniya. Sapagkat ang ubasan ng Panginoon ng mga hukbo ay ang sambahayan ng Israel, at ang mga lalaki ng Juda ang kaniyang kinalulugdan niyang pananim: at naghahanap siya ng katarungan, ngunit narito, pang-aapi; ng katuwiran, ngunit narito, daing. Isaias 5:1-7.