God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

Ang Diyos ay hindi kailanman nagbabago, at samakatuwid ang Adventismo ay hinahatulan sa ikaapat na salinlahi nito.

“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

"'At tinawag niya ang lalaking nararamtan ng lino, na may tintero ng manunulat sa kaniyang tagiliran; at sinabi ng Panginoon sa kaniya, Lumakad ka sa gitna ng lunsod, sa gitna ng Jerusalem, at maglagay ka ng tanda sa mga noo ng mga lalaking dumaraing at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumal-dumal na gawa na ginagawa sa gitna niyaon. At sa mga iba ay sinabi niya sa aking pandinig, Sumunod kayo sa kaniya sa lunsod, at pumatay: huwag magpatawad ang inyong mata, ni kayo'y mahabag: patayin ninyo nang lubusan ang matatanda at ang mga kabataan, maging ang mga dalaga, ang maliliit na bata, at ang mga babae: ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo. Nang magkagayo'y sinimulan nila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.'"

“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

Malapit nang lisanin ni Jesus ang luklukan ng awa ng makalangit na santuwaryo upang isuot ang mga kasuotan ng paghihiganti at ibuhos ang Kanyang poot sa pamamagitan ng mga paghatol laban sa mga hindi tumugon sa liwanag na ibinigay sa kanila ng Diyos. “Sapagkat ang hatol laban sa masamang gawa ay hindi kaagad isinasakatuparan, kaya’t ang puso ng mga anak ng tao ay lubos na nakapirmi sa paggawa ng kasamaan.” Sa halip na lumambot dahil sa pagtitiis at mahabang pagpapahinuhod na ipinamalas ng Panginoon sa kanila, yaong mga hindi natatakot sa Diyos at hindi umiibig sa katotohanan ay lalo pang pinatitibay ang kanilang mga puso sa kanilang masamang landas. Subalit may hangganan maging ang pagpapahinuhod ng Diyos, at marami ang lumalampas sa mga hangganang ito. Nilampasan na nila ang mga hangganan ng biyaya, kaya’t kailangan nang makialam ang Diyos at ipagtanggol ang Kanyang sariling karangalan.

“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

Tungkol sa mga Amorreo ay sinabi ng Panginoon: “Sa ikaapat na salinlahi ay paririto silang muli; sapagkat hindi pa ganap ang kasamaan ng mga Amorreo.” Bagaman ang bansang ito ay kapansin-pansin dahil sa idolatriya at katiwalian, hindi pa nito napupuno ang saro ng kaniyang kasamaan, at hindi pa magbibigay ang Diyos ng utos para sa lubos na paglipol nito. Ang bayan ay makakakita ng kapangyarihan ng Diyos na mahahayag sa isang kapansin-pansing paraan, upang sila’y maiwang walang maidadahilan. Ang mahabaging Manlalalang ay handang pagtiisan ang kanilang kasamaan hanggang sa ikaapat na salinlahi. Pagkatapos, kung walang makitang pagbabago tungo sa ikabubuti, ang Kaniyang mga hatol ay babagsak sa kanila.

“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

Sa di-nagkakamaling katumpakan, ang Walang-hanggang Isa ay patuloy na nagpapanatili ng talaan ukol sa lahat ng mga bansa. Habang ang Kanyang awa ay iniaalok kalakip ng mga panawagan sa pagsisisi, mananatiling bukas ang talaang ito; ngunit kapag ang mga bilang ay umabot sa hangganang itinakda ng Diyos, nagsisimula ang pagpapatupad ng Kanyang poot. Isinasara ang talaan. Nagtatapos ang banal na pagpapahinuhod. Wala nang pagsusumamo para sa awa alang-alang sa kanila.

“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

Habang tumatanaw ang propeta sa pagdaan ng mga kapanahunan, ang panahong ito ay iniharap sa kaniyang pangitain. Ang mga bansa ng panahong ito ay tumanggap ng mga kahabagang walang kaparis. Ang pinakamainam sa mga pagpapala ng langit ay naipagkaloob sa kanila, ngunit ang lumalabis na kapalaluan, kasakiman, pagsamba sa diyus-diyusan, paghamak sa Diyos, at hamak na kawalan ng pasasalamat ay nakasulat laban sa kanila. Mabilis na nilang isinasara ang kanilang talaan sa Diyos.

“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

Ngunit ang bagay na nagpapanginig sa akin ay ang katotohanang yaong mga nagkaroon ng pinakadakilang liwanag at mga pribilehiyo ay nabahiran ng namamayaning kasamaan. Naimpluwensiyahan ng mga di-matuwid sa paligid nila, marami, maging sa mga umaangkin sa katotohanan, ay nanlamig at napapaanod ng malakas na agos ng kasamaan. Ang laganap na paghamak na iniuukol sa tunay na pagkamaka-Diyos at kabanalan ay nagbubunsod sa mga hindi malapit ang ugnayan sa Diyos na mawalan ng paggalang sa Kanyang kautusan. Kung sinusunod nila ang liwanag at tinatalima ang katotohanan mula sa puso, ang banal na kautusang ito ay lalo sanang magiging mahalaga sa kanila kapag ito’y gayong hinahamak at isinasantabi. Habang lalong nalalantad ang kawalang-galang sa kautusan ng Diyos, ang hanggahang naghihiwalay sa mga tagatupad nito at sa sanlibutan ay nagiging lalo pang malinaw. Ang pag-ibig sa mga banal na utos ay lumalago sa isang uri ayon sa pagtaas ng paghamak sa mga ito sa kabilang uri.

“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

Ang krisis ay mabilis na lumalapit. Ang mabilis na paglobo ng mga bilang ay nagpapakita na ang panahon para sa pagdalaw ng Diyos ay halos dumating na. Bagaman ayaw Niyang magparusa, gayon ma’y magpaparusa Siya, at iyon ay agad. Ang mga lumalakad sa liwanag ay makakakita ng mga tanda ng nalalapit na panganib; ngunit hindi sila dapat umupo sa tahimik, walang-kabahalaang paghihintay sa pagkawasak, na inaaliw ang kanilang sarili sa paniniwalang kukupkupin ng Diyos ang Kaniyang bayan sa araw ng pagdalaw. Hindi, malayo ito sa katotohanan. Dapat nilang maunawaan na tungkulin nila ang masikhay na magpagal upang iligtas ang iba, na tumitingin sa Diyos nang may matibay na pananampalataya para sa tulong. “Malaki ang nagagawa ng masikhay na panalangin ng isang taong matuwid.”

“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

Ang lebadura ng kabanalan ay hindi pa lubusang nawalan ng kapangyarihan. Sa panahong pinakamalaki ang panganib at pinakamatindi ang panlulumo ng iglesia, ang munting pangkat na nakatayo sa liwanag ay magbubuntong-hininga at tatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na gawa na nagaganap sa lupain. Ngunit lalong higit na aakyat ang kanilang mga panalangin alang-alang sa iglesia, sapagkat ang mga kasapi nito ay gumagawa ayon sa pamamaraan ng sanlibutan.

“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

Ang mga taimtim na panalangin ng kakaunting tapat na ito ay hindi magiging walang kabuluhan. Kapag ang Panginoon ay darating bilang Tagapaghiganti, darating din Siya bilang Tagapagtanggol ng lahat ng nagpanatili ng pananampalataya sa kadalisayan nito at nanatiling hindi nadungisan ng sanlibutan. Sa panahong yaon ipinangako ng Diyos na ipaghiganti ang Kanyang sariling mga hinirang na dumaraing sa Kanya araw at gabi, bagaman Siya'y matagal na nagtitiyaga alang-alang sa kanila.

“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

"Ang utos ay: 'Magdaan ka sa gitna ng lungsod, sa gitna ng Jerusalem, at lagyan mo ng tanda ang mga noo ng mga lalaking nagbubuntong-hininga at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumal-dumal na gawa na ginagawa sa gitna niyon.' Ang mga nagbubuntong-hininga at tumatangis na ito ay matagal nang ipinapahayag ang mga salita ng buhay; sila'y sumaway, nagpayo, at nakiusap. May ilan na dating humahamak sa pangalan ng Diyos ang nagsisi at nagpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap Niya. Ngunit ang kaluwalhatian ng Panginoon ay lumisan na sa Israel; bagaman marami ang nagpatuloy pa rin sa mga anyo ng relihiyon, ang Kanyang kapangyarihan at presensiya ay wala." Testimonies, tomo 5, 207-210.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

Ang paglalarawan ng hatol ng Diyos na tinutukoy ni Sister White sa sipi ay ang hatol na ipinataw sa lungsod ng Jerusalem, na sa mga huling araw ay ang Simbahang Seventh-day Adventist. Ang hatol ay nagiging pinal sa batas sa Linggo, sapagkat doon itinatatak ang tatak ng Diyos at ang marka ng halimaw. Tinutukoy ng ika-walong kabanata ng Ezekiel ang apat na papatinding mga kasuklamsuklam. Binibigyang-diin ng unang talata na ang pangitain ay dapat maunawaan kaagad bago magsara ang probasyon, sa pamamagitan ng pagtukoy sa ikalimang araw ng ikaanim na buwan ng ikaanim na taon.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

Hindi kinakailangang isama ni Ezekiel ang gayong makasaysayang punto ng sanggunian. Maaari na sana niyang isulat lamang, "At nangyari, nang ako'y nakaupo sa aking bahay, at ang mga matanda ng Juda ay nakaupo sa harap ko, na ang kamay ng Panginoong Diyos ay dumating sa akin roon." Ang katunayang isinama niya ang pagtukoy sa araw bago ang "666," ay isang makahulang sanggunian para sa mga mag-aaral ng propesiya. Ang sangguniang ito ay para sa mga may tagumpay sa bilang ng pangalan ng hayop, na nakaaalam na ang "666" ay isang sangkap ng Pahayag ni Jesu-Cristo, na nabubuksan mula sa pagkakaselyo bago magsara ang probasyon. Alam nila ito sapagkat sila ang bayan ng Diyos, na, ayon kay Pedro, "noong una'y hindi bayan ng Diyos."

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

Sa Unang Pedro kabanata dalawa, ang mga taong ngayo’y bayan ng Diyos ay “natikman na nila ang kagandahang-loob ng Panginoon.” Sila ang mga yaong sa paraang propetiko ay “kumain” ng salita ng Diyos, taliwas sa mga tumangging kumain ng salita ng Diyos. Ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw, at sa Juan kabanata anim, ipinahayag ni Jesus na dapat kainin ng Kanyang mga alagad ang Kanyang laman at inumin ang Kanyang dugo. Sa kabanatang iyon, ang mga alagad na tumangging kainin ang Kanyang laman at inumin ang Kanyang dugo ay ginawa iyon sa talatang animnapu’t anim.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

Mula noon, marami sa kaniyang mga alagad ang tumalikod at hindi na lumakad na kasama niya. Juan 6:66.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

Ang marurunong na kumakain ng laman at umiinom ng dugo ni Cristo sa mga huling araw ay nauunawaan na si Cristo, bilang Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang, at nakikilala nila ang Kanyang lagda kapag ito ay iniharap. Ang bilang "665," sa pambungad na talata ng Ezekiel 8, ay naroon, upang makita ng sinumang nagnanais, na ito’y tumutukoy sa hindi bababa sa dalawang mahalagang puntong propetiko. Ang una ay na ang mensahe ay dapat maunawaan bilang sumasaklaw sa isang yugto ng panahon bago ang batas ng Linggo. Ang ikalawa ay na ang bilang "666" ay nasa isa lamang sa dalawang talata sa aklat ng Apocalipsis na may kwalipikasyon sa pagtukoy na ang "marurunong" ay makauunawa sa mga huling araw.

Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

Narito ang karunungan. Ang may unawa ay bilangin ang bilang ng hayop; sapagkat ito’y bilang ng isang tao; at ang kaniyang bilang ay anim na raan at animnapu’t anim. Apocalipsis 13:18.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

Ang mga “marunong” na nakauunawa sa pagdami ng kaalaman sa mga huling araw, kapag naaalis ang selyo sa Pahayag ni Jesu-Cristo, ay malalaman na ang “666” ay isang mahalagang makahulang sagisag, sapagkat kanilang napagtagumpayan ang bilang. Kaya nga, sa kabanata walo, ipinakikilala ni Ezekiel ang isang paghihimagsik na patuloy na umiigting, na kinakatawan ng apat na kasuklam-suklam na bagay na lalong tumitindi. Ang pangwakas ay itinutukoy ang mga hangal bilang mga yumuyukod sa araw, at sa gayon minamarkahan ang paghatol sa Jerusalem (Adbentismo) sa mga huling araw. Ang paghatol na iyon ay nagaganap sa ikaapat na salinlahi. Ang apat na kasuklam-suklam na bagay ay mga sagisag ng apat na salinlahi ng Laodiceanong Adbentismo.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

Ang unang salinlahi ay nagsimula noong 1863, kalakip ang rebelyon laban sa panunumpa ni Moises na “pitong ulit.” Makalipas ang dalawampu’t limang taon, nahayag ang rebelyon noong 1888. Makalipas ang tatlumpu’t isang taon, naganap ang rebelyon noong 1919, na kinakatawan ng aklat ni W. W. Prescott, “The Doctrine of Christ.” Pagkaraan pa ng tatlumpu’t walong taon, noong 1957, naganap ang rebelyon na kinakatawan ng aklat na “Questions on Doctrine.” Ngayon ay sisimulan nating ipakita kung bakit ang apat na palatandaan sa daan na ito ay tumutugma sa apat na karumaldumal sa Ezekiel kabanata walo.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

Noong 1863, ang Laodiseyong Adbentismo ay nagpakilala ng isang bagong tsart upang palitan ang dalawang tsart na naging katuparan ng utos sa kabanata dalawa ng Habakuk na, “isulat mo ang pangitain at gawin mong malinaw sa mga tapyas.” Inalis ng tsart ng 1863 ang “pitong panahon” mula sa paglalarawang propetiko, samantalang ito ay nasa dalawang banal na tsart kasama ng 1260, 1290, at 1335. Sa Habakuk, tinukoy ng utos na ang mga tapyas (sa maramihan) ay ilalathala sa paraang “upang tumakbo ang bumabasa niyon.” Napakalayo sa tama ang tsart ng 1863, kaya kinailangan itong samahan ng isang polyetong paliwanag. Hindi maaaring tingnan ang tsart ng 1863 at “tumakbo” nang walang karagdagang polyeto.

And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

At sinagot ako ng Panginoon at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Habakuk 2:2.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

Ang tsart noong 1863 ay isang huwad na idinisenyo upang ikubli ang tunay, gaya ng nakita ni William Miller sa kaniyang panaginip. Ang dalawang sagradong tsart ay naging sagisag ng tipang ginawa ni Cristo sa mga taong bagong umangkin ng katayuang sila ang tunay na Protestante, yaong sungay ng halimaw na mula sa lupa. Ang dalawang tsart na iyon ay kumakatawan sa sagisag ng ugnayang tipan sa pagitan ng mga Milerita at ni Cristo, na biglang dumating sa Kanyang templo noong 1844; at pagdating Niya, dumating Siyang Sugo ng Tipan. Ang sinaunang Israel ay naglalarawan sa makabagong Israel, at nang ilabas ni Cristo ang sinaunang Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto, tinipuhan Niya ang panahong ilalabas Niya ang makabagong Israel mula sa pagkaalipin ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ng kapapahan. Paulit-ulit na itinataguyod ni Kapatid na White ang dalawang kasaysayang ito bilang magkaparalelong kasaysayan.

“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

Sa atin ay sumisinag ang naipong liwanag ng mga nagdaang panahon. Ang talaan ng pagkakalimot ng Israel ay napanatili para sa ating kaliwanagan. Sa panahong ito, iniunat ng Diyos ang Kaniyang kamay upang tipunin para sa Kaniya ang isang bayan mula sa bawat bansa, angkan, at wika. Sa kilusang Advent, kumilos Siya para sa Kaniyang pamanang bayan, gaya ng pagkilos Niya para sa mga Israelita nang pangunahan Niya sila sa paglabas mula sa Egipto. Sa Dakilang Pagkakabigo noong 1844, nasubok ang pananampalataya ng Kaniyang bayan gaya ng nasubok ang sa mga Hebreo sa Dagat na Pula. Testimonies, volume 8, 115, 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

Nang makipagtipan ang Panginoon sa sinaunang Israel, ibinigay Niya ang dalawang tapyas upang katawanin ang ugnayang tipan. Nang makipagtipan ang Panginoon sa makabagong Israel, ibinigay Niya ang dalawang tapyas upang katawanin ang ugnayang tipan. Ang dalawang tapyas ng Sampung Utos ay sumasagisag sa dalawang tapyas ni Habakkuk. Ipinagkaloob Niya sa kanila ang dalawang tapyas hindi naglaon pagkaraang makatawid sa Dagat na Pula, na iniuugnay ni Sister White sa Dakilang Pagkadismaya noong 1844. Hindi naglaon pagkaraan ng 1844, sa larangan ng kasaysayang propetiko, ipinagkaloob ng Panginoon ang ikalawang tapyas. Ang sinaunang Israel ay ginawang mga tagapag-ingat ng kautusan ng Diyos, at ang makabagong Israel ay ginawang mga tagapag-ingat hindi lamang ng kautusan ng Diyos, kundi pati ng mga dakilang katotohanang propetiko na iyon.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

Tinawag ng Diyos ang Kanyang iglesia sa panahong ito, gaya ng pagtawag Niya sa sinaunang Israel, upang manindigan bilang isang ilaw sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng makapangyarihang pait ng katotohanan—ang mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel—inihiwalay Niya sila mula sa mga iglesia at mula sa sanlibutan upang dalhin sila sa isang sagradong pagkakalapit sa Kanya. Ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kanyang kautusan at ipinagkatiwala sa kanila ang mga dakilang katotohanan ng propesiya para sa panahong ito. Gaya ng mga banal na orakulong ipinagkatiwala sa sinaunang Israel, ang mga ito ay isang sagradong katiwalaang dapat ipahayag sa sanlibutan. Testimonies, tomo 5, 455.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

Ang unang dalawang Utos ay nagsisiwalat ng pagkamuhi ng Diyos sa idolatriya, at sa mga unang dalawang Utos na iyon ay ipinapahayag Niya na ang paghatol ay isinasakatuparan hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi, sapagkat ipinakikilala Niya na Siya ay isang mapanibughuing Diyos.

“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

Ang kautusan ay hindi ipinahayag sa panahong ito nang bukod-tangi para sa kapakinabangan ng mga Hebreo. Pinarangalan sila ng Diyos sa pamamagitan ng paggawang sila ang mga tagapag-ingat at tagapangalaga ng Kanyang kautusan, ngunit ito’y dapat ingatang bilang isang banal na katiwalaan para sa buong sanlibutan. Ang mga panuntunan ng Dekalogo ay angkop sa buong sangkatauhan, at ibinigay ang mga ito para sa pagtuturo at pamamahala sa lahat. Sampung panuntunan, maikli, malawak ang saklaw, at may awtoridad, ay sumasaklaw sa tungkulin ng tao sa Diyos at sa kanyang kapwa-tao; at ang lahat ay nakasalig sa dakilang saligang prinsipyo ng pag-ibig. “Iibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, at nang buong kaluluwa, at nang buong lakas, at nang buong pag-iisip; at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.” Lucas 10:27. Tingnan din ang Deuteronomio 6:4, 5; Levitico 19:18. Sa Sampung Utos, ang mga prinsipyong ito ay isinasagawa nang masusi at ginagawang angkop sa kalagayan at mga pangyayari ng tao.

“‘Thou shalt have no other gods before Me.’

Huwag kang magkakaroon ng ibang mga diyos sa harap ko.

“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

Si Jehovah, ang walang hanggan, ang umiiral sa sarili, ang di-nilikha, na Siya mismo ang Pinagmulan at Tagapagpanatili ng lahat, ay Siya lamang ang may karapatang tumanggap ng kataas-taasang paggalang at pagsamba. Ipinagbabawal sa tao na ibigay sa alinmang ibang bagay ang unang dako sa kanyang pag-ibig o sa kanyang paglilingkod. Anumang ating pinakaiibig at pinapahalagahan na nagiging sanhi upang mabawasan ang ating pag-ibig sa Diyos o upang hadlangan ang paglilingkod na nararapat sa Kanya, iyon ang ginagawa nating diyos.

“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

Huwag kang gagawa para sa iyong sarili ng anumang larawang inanyuan, ni ng anumang wangis ng anumang bagay na nasa langit sa itaas, o nasa lupa sa ibaba, o nasa tubig sa ilalim ng lupa: huwag mo silang yuyukuran ni paglingkuran.

“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

Ipinagbabawal ng ikalawang utos ang pagsamba sa tunay na Diyos sa pamamagitan ng mga larawan o wangis. Maraming bansang pagano ang nag-angkin na ang kanilang mga larawan ay pawang mga pigura o mga sagisag lamang, na sa pamamagitan ng mga ito sinasamba ang Diyos, ngunit ipinahayag ng Diyos na ang gayong pagsamba ay kasalanan. Ang pagtatangkang ilarawan ang Walang Hanggan sa pamamagitan ng mga bagay na materyal ay magpapababa sa pagkaunawa ng tao tungkol sa Diyos. Ang isip, na inihiwalay mula sa walang hanggang kasakdalan ni Jehova, ay maaakit sa nilalang sa halip na sa Manlalalang. At habang nabababa ang kanyang mga pananaw tungkol sa Diyos, gayon din ay mahahamak ang tao.

“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

'Ako, ang Panginoon mong Diyos, ay isang Diyos na mapanibughuin.' Ang malapit at banal na ugnayan ng Diyos sa Kaniyang bayan ay inilalarawan sa talinghaga ng pag-aasawa. Yamang ang idolatriya ay espirituwal na pangangalunya, ang di-pagkalugod ng Diyos laban dito ay angkop na tawaging panibugho. Patriarchs and Prophets, 305, 306.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

Ang paninibugho ng Diyos ay partikular na nahahayag laban sa idolatriya, at hindi nagkataon na ang unang kasuklam-suklam na bagay sa ika-walong kabanata ng Ezekiel ay "isang larawan ng paninibugho".

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

At nangyari nga, sa ikaanim na taon, sa ikaanim na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, na samantalang ako’y nakaupo sa aking bahay, at ang mga matanda ng Juda ay nakaupo sa harap ko, dumapo sa akin doon ang kamay ng Panginoong Diyos. Nang magkagayo’y nakita ko, at narito, isang wangis na gaya ng anyo ng apoy: mula sa anyo ng kaniyang baywang pababa, apoy; at mula sa kaniyang baywang paitaas, gaya ng anyo ng kaningningan, gaya ng kulay ng ambar. At iniunat niya ang anyo ng isang kamay, at hinawakan ako sa isang kumpol ng buhok sa aking ulo; at itinaas ako ng espiritu sa pagitan ng lupa at ng langit, at dinala ako, sa mga pangitain ng Diyos, sa Jerusalem, sa pintuan ng panloob na tarangkahan na nakaharap sa hilaga; na naroon ang luklukan ng larawan ng paninibugho, na nagpapasiklab ng paninibugho. At, narito, ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel ay naroon, ayon sa pangitaing nakita ko sa kapatagan. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Anak ng tao, itaas mo ngayon ang iyong mga mata sa daan patungong hilaga. Kaya’t itinaas ko ang aking mga mata sa daan patungong hilaga, at, narito, sa gawing hilaga, sa tarangkahan ng dambana, ang larawang ito ng paninibugho sa pasukan. Ezekiel 8:1-5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

Ang larawan ng panibugho ang una sa apat na papatinding mga karumal-dumal na gawain na ipinakita kay Ezekiel. Ang larawan ng panibugho ay kumakatawan sa pasimula ng una sa apat na salinlahi ng papatinding paghihimagsik sa Adventismo. Nagsimula ang unang salinlahi noong 1863.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

“Bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita nang higit para sa ating panahon kaysa sa kanilang sariling panahon, kaya’t ang kanilang panghuhula ay nananatiling may bisa para sa atin. ‘Ngayon ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa: at ang mga ito ay nasulat bilang paalaala sa atin, na dinatnan ng katapusan ng mga kapanahunan.’ 1 Corinto 10:11. ‘Hindi sa kanilang sarili, kundi sa atin nila ipinaglingkod ang mga bagay na ngayo’y inihahayag sa inyo ng mga nangaral sa inyo ng ebanghelyo sa pamamagitan ng Espiritu Santo na sinugo mula sa langit; na ang mga bagay na ito’y pinananabikang tunghan ng mga anghel.’ 1 Pedro 1:12....”

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Naipon at pinagbuklod ng Biblia ang mga kayamanan nito para sa huling salinlahing ito. Ang lahat ng dakilang pangyayari at mga mapitagang gawa sa kasaysayan ng Lumang Tipan ay nauulit na noon pa, at patuloy na nauulit, sa iglesia sa mga huling araw na ito. Selected Messages, aklat 3, 338, 339.