The books of Daniel and Revelation are the same book, in the same sense that the Bible is one book, consisting of the Old Testament and the New Testament.
Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay iisang aklat, sa gayunding diwa kung paanong ang Bibliya ay iisang aklat na binubuo ng Lumang Tipan at ng Bagong Tipan.
“The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
Ang kasaysayan ng buhay, kamatayan, at pagkabuhay na mag-uli ni Jesus, bilang Anak ng Diyos, ay hindi maipatutunay nang ganap kung wala ang mga ebidensiyang nakapaloob sa Lumang Tipan. Inihayag si Cristo sa Lumang Tipan na kasinglinaw ng sa Bagong Tipan. Ang una’y nagpapatotoo tungkol sa isang Tagapagligtas na darating, at ang ikalawa nama’y nagpapatotoo tungkol sa Tagapagligtas na dumating ayon sa paraang ipinanghula ng mga propeta. Upang mapahalagahan ang panukala ng pagtubos, ang Kasulatan ng Lumang Tipan ay dapat lubos na maunawaan. Ang maluwalhating liwanag mula sa makapropetang nakaraan ang naglalantad sa buhay ni Cristo at sa mga katuruan ng Bagong Tipan nang may kaliwanagan at kagandahan. Ang mga himala ni Jesus ay katibayan ng kanyang pagka-Diyos; ngunit ang pinakamatitibay na katibayan na siya ang Manunubos ng sanlibutan ay masusumpungan sa mga propesiya ng Lumang Tipan kapag inihambing sa kasaysayan ng Bagong Tipan. Sinabi ni Jesus sa mga Judio, “Saliksikin ninyo ang mga Kasulatan; sapagkat iniisip ninyong sa mga iyon ay mayroon kayong buhay na walang hanggan, at ang mga iyon ang nagpapatotoo tungkol sa akin.” Noong panahong iyon ay wala pang ibang Kasulatan na umiiral maliban sa nasa Lumang Tipan; kaya maliwanag ang utos ng Tagapagligtas. Spirit of Prophecy, tomo 3, 211.
The strongest evidence of who and what Christ is, is when the prophecies of the Old Testament are compared with the fulfillment of those prophecies in the history of the New Testament. So too, with the relationship of the books of Daniel and Revelation.
Ang pinakamatibay na katibayan hinggil sa kung sino at ano si Cristo ay masusumpungan kapag inihahambing ang mga propesiya ng Lumang Tipan sa katuparan ng mga propesiyang iyon sa kasaysayan ng Bagong Tipan. Gayon din naman ang tungkol sa ugnayan ng Aklat ni Daniel at ng Aklat ng Pahayag.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation.” Acts of the Apostles, 585.
"Sa Apocalipsis nagsasanib at nagwawakas ang lahat ng aklat ng Bibliya. Narito ang katugma ng aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa naman ay pahayag." Mga Gawa ng mga Apostol, 585.
The word “complement” means to bring to perfection. The fulfillment of the prophecies of the Old Testament were “the strongest” “proof” of Christ’s “divinity.” The strongest evidence of the divinity of the prophecies in the book of Daniel, are the fulfillment of those prophecies as represented in the book of Revelation. The prophecies in Daniel are continued in the book of Revelation, and they are brought to perfection in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed.
Ang salitang "complement" ay nangangahulugang dalhin sa kasakdalan. Ang katuparan ng mga hula sa Lumang Tipan ang "pinakamatibay" na "katibayan" ng "pagka-Diyos" ni Cristo. Ang pinakamatibay na katibayan ng pagka-Diyos ng mga hula sa Aklat ni Daniel ay ang katuparan ng mga hulang iyon gaya ng inilalarawan sa Aklat ng Pahayag. Ang mga hula sa Aklat ni Daniel ay ipinagpapatuloy sa Aklat ng Pahayag, at dinadala sa kasakdalan sa mga huling araw, kapag inaalisan ng selyo ang Pahayag ni Jesucristo.
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
Ang Pahayag ay isang aklat na tinatakan, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kamangha-manghang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Sa loob nito, tinatalakay ang gayon ding linya ng propesiya gaya ng nasa Aklat ni Daniel. May ilang propesiyang inulit ng Diyos, at sa gayon ay ipinakikitang dapat silang bigyan ng kahalagahan. Hindi inuulit ng Panginoon ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, volume 9, 8.
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. Daniel 1:1.
Sa ikatlong taon ng paghahari ni Jehoiakim, hari ng Juda, dumating si Nebuchadnezzar, hari ng Babilonia, sa Jerusalem at kinubkob niya ito. Daniel 1:1.
The first verse of the book of Daniel has a wealth of prophetic information when rightly considered. We will begin our consideration with Jehoiakim.
Ang unang talata ng aklat ni Daniel, kapag wasto itong isinasaalang-alang, ay nagtataglay ng masaganang impormasyong propetiko. Sisimulan natin ang ating pagsasaalang-alang kay Jehoiakim.
Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah. As such, he represents the first angel’s message. His son Jehoiachin, who was also known as Jeconiah or Coniah, represented the second angel’s message. Jehoiachin was followed by Zedekiah, the last of the three final kings of Judah. Zedekiah represents the third angel’s message. There are several prophetic witnesses that uphold that Jehoiakim is a symbol of the first angel’s message. It is important to understand these proofs, for it identifies that the first verse of chapter one of Daniel is identifying the first angel’s message, and that fact is an anchor that allows the first chapter to be understood as the first angel’s message of Revelation fourteen. We will begin in second Chronicles.
Si Jehoiakim ang una sa huling tatlong hari ng Juda. Sa gayon, kinakatawan niya ang unang mensahe ng anghel. Ang kaniyang anak na si Jehoiachin, na kilala rin bilang Jeconiah o Coniah, ay kumatawan sa ikalawang mensahe ng anghel. Sumunod kay Jehoiachin si Zedekiah, ang huli sa tatlong huling hari ng Juda. Kinakatawan ni Zedekiah ang ikatlong mensahe ng anghel. May ilang propetikong saksi na nagpapatibay na si Jehoiakim ay isang sagisag ng unang mensahe ng anghel. Mahalagang maunawaan ang mga patunay na ito, sapagkat ipinakikita ng mga ito na ang unang talata ng unang kabanata ng Daniel ay tumutukoy sa unang mensahe ng anghel, at ang katotohanang iyon ay isang angkla na nagbibigay-daan upang maunawaan ang unang kabanata bilang ang unang mensahe ng anghel sa Pahayag labing-apat. Magsisimula tayo sa Ikalawang Cronica.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:20, 21.
At ang mga nakaligtas sa tabak ay dinala niyang mga bihag sa Babilonia; doo’y sila’y naging mga alipin niya at ng kaniyang mga anak hanggang sa paghahari ng kaharian ng Persia: upang matupad ang salita ng Panginoon sa pamamagitan ng bibig ni Jeremias, hanggang sa magtamasa ang lupain ng kaniyang mga Sabat; sapagkat habang ito’y nakatiwangwang ay ipinangilin nito ang Sabat, upang matupad ang pitumpung taon. 2 Cronica 36:20, 21.
The captivity in Babylon for seventy years was so the land could enjoy the sabbaths that had not been fulfilled in agreement with Leviticus twenty-five. Seventy years of sabbaths amounts to four hundred and ninety years, that ancient Israel had disregarded the direction of Leviticus twenty-five. Four hundred and ninety years of rebellion preceded seventy years of captivity. At the ending of the four hundred and ninety years, three kings would be placed into subjection by Nebuchadnezzar.
Ang pagkatapon sa Babilonia sa loob ng pitumpung taon ay upang ang lupain ay makapagpahinga sa mga Sabbath na hindi natupad ayon sa Levitico dalawampu’t lima. Ang pitumpung taon ng mga Sabbath ay katumbas ng apat na raan at siyamnapung taon, na panahong binalewala ng sinaunang Israel ang tagubilin ng Levitico dalawampu’t lima. Apat na raan at siyamnapung taon ng pagkakasuwail ang nauna sa pitumpung taon ng pagkatapon. Sa pagtatapos ng apat na raan at siyamnapung taon, tatlong hari ang pasasakupin ni Nebukadnezar.
At the end of the seventy years of captivity, the Lord raised up Cyrus, who was the first of the three kings that would decree that Israel could return and rebuild Jerusalem. Artaxerxes was the third of those three kings and he made the third decree in 457 BC. The third decree began the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. In 1798, the first end of the indignation ended, the book of Daniel was unsealed and the first of the three angels arrived. The third angel arrived on October 22, 1844.
Sa katapusan ng pitumpung taon ng pagkabihag, ibinangon ng Panginoon si Cyrus, na siyang una sa tatlong hari na maglalabas ng dekreto na makababalik ang Israel at muling maitayo ang Jerusalem. Si Artaxerxes ang ikatlo sa tatlong haring iyon at siya ang naglabas ng ikatlong dekreto noong 457 BC. Ang ikatlong dekreto ang nagpasimula sa dalawang libo at tatlong daang taon sa Daniel, kabanata walo, at talatang labing-apat. Noong 1798, nagtapos ang unang wakas ng poot, naalisan ng tatak ang aklat ni Daniel, at dumating ang una sa tatlong anghel. Dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844.
The three last kings of Judah were all confronted by Nebuchadnezzar, and at Jehoiakim’s captivity, the seventy years began. It continued until Babylon was destroyed, and the general (Cyrus) that had destroyed Babylon, and who shortly thereafter became the king, passed the first of three decrees. The third decree began the prophecy of the evenings and mornings that ended with the arrival of the third of three angels. Christ always identifies the end with the beginning.
Ang huling tatlong hari ng Juda ay pawang hinarap ni Nebukadnezar, at sa pagkabihag ni Jehoiakim, nagsimula ang pitumpung taon. Nagpatuloy iyon hanggang sa nawasak ang Babilonia, at ang heneral (Cyrus) na sumira sa Babilonia, na di naglaon ay naging hari, ay nagpalabas ng una sa tatlong dekreto. Ang ikatlong dekreto ang nagpasimula sa propesiya ng mga gabi at umaga na nagwakas sa pagdating ng ikatlo sa tatlong anghel. Palaging iniuugnay ni Cristo ang wakas sa pasimula.
The beginning of the seventy years took place with Nebuchadnezzar’s first attack against Jerusalem. The ending of the seventy years was marked by the destruction of Babylon. The final and complete destruction of Jerusalem was brought upon the third of three kings who had all been attacked by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem was progressive. The last three kings represent one prophetic symbol, in the sense that they all had been attacked by Nebuchadnezzar. They typified the three decrees that were all one symbol, as were the three angels at the end of the twenty-three hundred days.
Ang pasimula ng pitumpung taon ay naganap sa unang pagsalakay ni Nebukadnezar laban sa Jerusalem. Ang pagtatapos ng pitumpung taon ay tinandaan ng pagkawasak ng Babilonia. Ang pangwakas at ganap na pagkawasak ng Jerusalem ay naganap sa kapanahunan ng ikatlo sa tatlong haring pawang sinalakay ni Nebukadnezar. Ang pagkawasak ng Jerusalem ay naganap nang unti-unti. Ang huling tatlong hari ay kumakatawan sa iisang makahulang simbolo, sa diwa na silang lahat ay sinalakay ni Nebukadnezar. Sila’y naging tipo ng tatlong dekreto na pawang iisang simbolo, gaya rin ng tatlong anghel sa katapusan ng dalawang libo’t tatlong daang araw.
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12-26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“Sa ikapitong kabanata ng Ezra ay matatagpuan ang utos. Mga talata 12-26. Sa pinakaganap nitong anyo ay inilabas ito ni Artajerjes, hari ng Persia, noong 457 BC. Ngunit sa Ezra 6:14 ay sinasabing ang bahay ng Panginoon sa Jerusalem ay itinayo ‘ayon sa utos [“decree,” nasa gilid] ni Ciro, at ni Dario, at ni Artajerjes na hari ng Persia.’ Ang tatlong haring ito, sa pagsisimula, muling pagpapatibay, at pagganap sa utos, ay nagdala nito sa kasakdalang hinihingi ng hula upang markahan ang pasimula ng 2300 taon. Kung kukunin ang 457 BC, ang panahong lubusang natapos ang utos, bilang petsa ng kautusan, makikitang ang bawat takdang detalye ng hula tungkol sa pitumpung sanlinggo ay natupad.” The Great Controversy, 326.
Sister White identifies that the three decrees were necessary for the perfection of the prophecy. She defines their relation to each other, and in so doing, identifies the grammatical characteristics of the Hebrew word “truth.” She says the first decree originated, the second decree reaffirmed, and the third decree completed “every specification of the prophecy concerning the seventy weeks.” The Hebrew word “truth” is created by the combination of the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first decree originated, the second reaffirmed and the last decree completed the prophecy. The three decrees contain the signature of Alpha and Omega, and they were fulfilled at the end of the seventy-year prophecy of the captivity in Babylon, even though the third decree arrived well after the seventy years ended. The three decrees were progressive, and though they were three decrees, they were still one prophetic symbol.
Tinukoy ni Kapatid na White na ang tatlong dekreto ay kinakailangan para sa kasakdalan ng propesiya. Inilalarawan niya ang ugnayan ng mga ito sa isa’t isa, at sa gayong paraan ay tinutukoy ang mga balarilang katangian ng salitang Hebreo na “katotohanan.” Sinasabi niya na ang unang dekreto ang nagpasimula, ang ikalawang dekreto ay muling nagpatibay, at ang ikatlong dekreto ay ginawang ganap ang “bawat espesipikasyon ng propesiya hinggil sa pitumpung linggo.” Ang salitang Hebreo na “katotohanan” ay nabubuo sa pagsasanib ng una, ikalabintatlo, at huling mga titik ng alpabetong Hebreo. Ang unang dekreto ang nagpasimula, ang ikalawa ang muling nagpatibay, at ang huli ang nagpasakdal sa propesiya. Ang tatlong dekreto ay nagtataglay ng lagda ng Alpha at Omega, at natupad ang mga ito sa katapusan ng pitumpung-taóng propesiya ng pagkabihag sa Babilonia, bagaman ang ikatlong dekreto ay dumating nang malayo na sa pagwawakas ng pitumpung taon. Ang tatlong dekreto ay progresibo, at bagaman tatlong dekreto sila, sila’y nananatiling iisa na propetikong sagisag.
The first angel arrived in 1798, the second angel arrived in the spring of 1844, and the third angel arrived on October 22, 1844. Those three angels are one prophetic symbol, representing the everlasting gospel of Revelation chapter fourteen.
Ang unang anghel ay dumating noong 1798, ang ikalawang anghel ay dumating noong tagsibol ng 1844, at ang ikatlong anghel ay dumating noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang tatlong anghel na iyon ay iisang propetikong sagisag, na kumakatawan sa ebanghelyong walang hanggan ng Apocalipsis kabanatang labing-apat.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
Ang unang at ikalawang mga mensahe ay ibinigay noong 1843 at 1844, at ngayo’y nasa ilalim tayo ng proklamasyon ng ikatlo; ngunit ang tatlong mensaheng ito ay kailangang ipahayag pa rin. Kasinghalaga ngayon gaya ng dati na ang mga ito ay maulit sa mga naghahanap ng katotohanan. Sa pamamagitan ng panulat at tinig ay iparirinig natin ang proklamasyon, na ipinakikita ang kanilang pagkakasunod-sunod, at ang paglalapat ng mga propesiya na nagdadala sa atin sa mensahe ng ikatlong anghel. Hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ang ikalawa. Ang mga mensaheng ito ay dapat nating ibigay sa sanlibutan sa pamamagitan ng mga publikasyon at sa mga pangangaral, na ipinakikita sa linya ng propetikong kasaysayan ang mga bagay na naganap at ang mga bagay na magaganap. Selected Messages, aklat 2, 104, 105.
The last three kings of Judah were one symbol, for they were all brought into various degrees of subjection by the king of Babylon. The last three kings of Judah, the three decrees and the three angels, though distinctly three are also represented as one prophetic symbol.
Ang huling tatlong hari ng Juda ay iisang sagisag, sapagkat silang lahat ay dinala ng hari ng Babilonia sa iba’t ibang antas ng pagpapasakop. Ang huling tatlong hari ng Juda, ang tatlong dekreto, at ang tatlong anghel, bagaman bukod na tatlo, ay kinakatawan din bilang iisang propetikong sagisag.
The last three kings are part of the prophetic setting of the beginning of the prophecy of seventy years of captivity, and as such they become part of the beginning that illustrates the end of the seventy years of captivity. The captivity began with the progressive subjection of three kings, ending with the destruction of the kingdom and its capital city. The end of the prophecy marks the destruction of the nation and capital of Babylon, which marks the arrival of the three progressive decrees. The beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy is marked by three progressive decrees, and it illustrates the ending of the twenty-three hundred year prophecy, which consists of three progressive messages.
Ang huling tatlong hari ay kabilang sa propetikong konteksto ng pasimula ng hulang pitumpung taon ng pagkabihag, at sa gayo’y sila’y nagiging bahagi ng pasimula na naglalarawan sa wakas ng pitumpung taon ng pagkabihag. Nagsimula ang pagkabihag sa sunud-sunod na pagpapasakop ng tatlong hari, na nagwakas sa pagkawasak ng kaharian at ng kabiserang lungsod nito. Minamarkahan ng wakas ng hula ang pagkawasak ng bansa at ng kabiserang lungsod ng Babilonya, na siyang nagmamarka sa paglalabas ng tatlong sunud-sunod na dekreto. Ang pasimula ng hulang dalawang libo’t tatlong daang taon ay minamarkahan ng tatlong sunud-sunod na dekreto, at inilalarawan nito ang wakas ng hulang dalawang libo’t tatlong daang taon, na binubuo ng tatlong sunud-sunod na mensahe.
The three angels, and their respective three messages, had been typified by three kings and their three progressive decrees. The three kings that proclaimed their respective three decrees had been typified by three progressive kings, who had each presented their messages of rebellion against Nebuchadnezzar. Three messages of rebellion, typified three decrees, that in turn typified three messages. One begins the prophecy of seventy years, that in turn ends with the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy, that ends at the arrival of the third angel in 1844. The seventy years that the land was to enjoy its Sabbath cannot be separated from October 22, 1844.
Ang tatlong anghel, at ang kanilang tatlong mensahe, ay inilarawan sa mga tipo ng tatlong hari at ng kanilang tatlong sunud-sunod na dekreto. Ang tatlong haring nagpahayag ng kani-kaniyang dekreto ay inilarawan naman sa mga tipo ng tatlong sunud-sunod na hari, na ang bawat isa ay nagharap ng kaniyang mensahe ng paghihimagsik laban kay Nebukadnezar. Ang tatlong mensahe ng paghihimagsik ay naging tipo ng tatlong dekreto, na siya namang naging tipo ng tatlong mensahe. Ang isa ay nagpasimula sa propesiya ng pitumpung taon, na siya namang nagwawakas sa pasimula ng propesiya ng dalawang libo at tatlong daang taon, na nagtatapos sa pagdating ng ikatlong anghel noong 1844. Ang pitumpung taon na ang lupain ay dapat na tamasahin ang Sabat nito ay hindi maihihiwalay sa ika-22 ng Oktubre, 1844.
Jehoiakim represents Cyrus’ first decree and also the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Beyond this, the three witnesses of the last three Judean kings, the three decrees and the three angel’s messages, provide precise information of the symbol of Jehoiakim, for the prophetic history of the three angels has been very carefully marked by inspiration. All three messages have a historical arrival and thereafter a historical empowerment.
Si Jehoiakim ay sumasagisag sa unang kautusan ni Ciro at gayundin sa mensahe ng unang anghel sa Apocalipsis kabanata labing-apat. Higit pa rito, ang tatlong saksi—ang huling tatlong hari ng Juda, ang tatlong kautusan, at ang tatlong mensahe ng mga anghel—ay nagbibigay ng tiyak na kabatiran hinggil sa sagisag ni Jehoiakim, sapagkat ang kasaysayang propetiko ng tatlong anghel ay lubhang maingat na tinandaan ng inspirasyon. Ang tatlong mensaheng ito ay pawang may makasaysayang pagdating, at pagkaraan nito ay isang makasaysayang pagpapalakas.
The first angel arrived in 1798, and was empowered on August 11, 1840, with the confirmation of the day for a year principle.
Dumating ang unang anghel noong 1798, at noong Agosto 11, 1840 ay binigyan ito ng kapangyarihan sa pagpapatunay ng prinsipyong ang isang araw ay katumbas ng isang taon.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
"Noong taong 1840, isang panibagong kahanga-hangang katuparan ng propesiya ang nagpukaw ng malawak na interes. Dalawang taon bago nito, si Josiah Litch, isa sa mga pangunahing ministro na nangangaral ng Ikalawang Pagparito, ay naglathala ng isang pagpapaliwanag ng Apocalipsis 9, na naghayag ng hula tungkol sa pagbagsak ng Imperyong Otomano. Ayon sa kaniyang mga pagkalkula, ang kapangyarihang ito ay ibabagsak . . . sa ika-11 ng Agosto, 1840, kung kailan inaasahang mabubuwag ang kapangyarihang Otomano sa Constantinople. At ito, sa aking paniniwala, ay mapatutunayang gayon nga ang mangyayari.'"
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
Sa mismong oras na itinakda, ang Turkiya, sa pamamagitan ng mga embahador nito, ay tumanggap ng proteksiyon ng mga nagkakaisang kapangyarihan ng Europa, at sa gayo’y inilagay ang sarili nito sa ilalim ng pamamahala ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayaring ito’y eksaktong tumupad sa hula. Nang ito’y nabatid, napakarami ang nakumbinsi sa pagiging wasto ng mga simulain ng pagpapakahulugan ng propesiya na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at ang kilusang Adbiyento ay nabigyan ng isang kagila-gilalas na sigla. Ang mga lalaking may karunungan at mataas na katayuan ay nakipagkaisa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumaganap ang gawain. Ang Dakilang Tunggalian, 334, 335.
The first angel arrived announcing the opening of the judgment in 1798, but the message was premised on the validity of William Miller’s identification that a day in Bible prophecy represents a year. That principle was confirmed “on the 11th of August, 1840,” and the first message was empowered. With the failure of the prediction of Christ’s return in the biblical year of 1843, which extended into the year 1844, the second angel of Revelation chapter fourteen arrived. With the failure of the prediction in the spring of 1844, the Protestant churches rejected Miller’s rule of a day for a year, and became the daughters of Babylon. That message was thereafter empowered in the summer of 1844, when it was joined by the message of the Midnight Cry. With the fulfillment of the message of the Midnight Cry on October 22, 1844, the third angel arrived with his message.
Ang unang anghel ay dumating, na nagpahayag ng pagbubukas ng paghuhukom noong 1798, ngunit ang mensahe ay nakasalig sa bisa ng pagkilala ni William Miller na ang isang araw sa propesiya ng Bibliya ay kumakatawan sa isang taon. Ang prinsipyong iyon ay pinagtibay “noong ika-11 ng Agosto, 1840,” at ang unang mensahe ay binigyan ng kapangyarihan. Sa pagkabigo ng hulang pagbalik ni Cristo sa biblikal na taong 1843, na lumawig hanggang 1844, dumating ang ikalawang anghel ng Pahayag kabanata labing-apat. Sa pagkabigo ng hula noong tagsibol ng 1844, tinanggihan ng mga iglesyang Protestante ang tuntunin ni Miller na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon, at sila’y naging mga anak na babae ng Babilonya. Ang mensaheng iyon ay pagkatapos ay binigyan ng kapangyarihan noong tag-init ng 1844, nang ito’y sinamahan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Sa katuparan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi noong Oktubre 22, 1844, dumating ang ikatlong anghel taglay ang kanyang mensahe.
Due to the disobedience of Laodicean Adventism in 1863, God’s people were assigned to repeat the history of ancient Israel’s wandering in the wilderness. The empowerment of the third message would wait until September 11, 2001. Each of the three messages arrive in history and are thereafter empowered.
Dahil sa pagsuway ng Laodicean na Adbentismo noong 1863, ang bayan ng Diyos ay itinalagang ulitin ang kasaysayan ng paglalagalag ng sinaunang Israel sa ilang. Ang pagbibigay-kapangyarihan sa ikatlong mensahe ay maghihintay hanggang Setyembre 11, 2001. Bawat isa sa tatlong mensahe ay dumarating sa kasaysayan at pagkatapos noon ay binibigyan ng kapangyarihan.
Jehoiakim and Cyrus represent the empowerment of the first angel, not its arrival. Though Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and though he represents the first angel’s message, the prophetic characteristics that he, and also Cyrus, demonstrate that they are both symbols of the empowerment of the first angel, and not symbols of the arrival of the first angel. The arrival of the first message in the history of Jehoiakim was Manasseh, the first of the last seven kings of Judah.
Si Jehoiakim at si Ciro ay kumakatawan sa pagpapalakas ng unang anghel, hindi sa pagdating ng unang anghel. Bagaman si Jehoiakim ang una sa huling tatlong hari ng Juda, at bagaman kumakatawan siya sa mensahe ng unang anghel, ang mga katangiang propetikong ipinakikita niya, at gayundin ni Ciro, ay nagpapatunay na kapuwa silang mga sagisag ng pagpapalakas ng unang anghel, at hindi mga sagisag ng pagdating ng unang anghel. Ang pagdating ng unang mensahe sa kasaysayan ni Jehoiakim ay si Manases, ang una sa huling pitong hari ng Juda.
Seven kings preceded the complete and final destruction of Jerusalem. Those seven kings represent a progressive history, as was the history they typified from 1798 to 1844. The first angel arrived in 1798, and the third arrived on October 22, 1844. The history of 1798 to 1844, is the history of the first and second angels. The history of the third angel began in 1844. When Sister White identifies the symbolism of the seven thunders of Revelation chapter ten, she says the seven thunders represent the history of the first and second angels, but not the third angel.
Pitong hari ang nauna sa ganap at pangwakas na pagkawasak ng Jerusalem. Ang pitong haring iyon ay kumakatawan sa isang umuusad na kasaysayan, gaya ng kasaysayang hinuhuwaran nila mula 1798 hanggang 1844. Dumating ang unang anghel noong 1798, at ang ikatlo ay dumating noong Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayan ng 1798 hanggang 1844 ay ang kasaysayan ng unang at ikalawang anghel. Nagsimula ang kasaysayan ng ikatlong anghel noong 1844. Kapag tinutukoy ni Sister White ang simbolismo ng pitong kulog ng Apocalipsis kabanata sampu, sinasabi niya na ang pitong kulog ay kumakatawan sa kasaysayan ng unang at ikalawang anghel, ngunit hindi ng ikatlong anghel.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
"Ang natatanging liwanag na ibinigay kay Juan na ipinahayag sa pamamagitan ng pitong kulog ay isang pagbabalangkas ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.
The history of the seven thunders of Revelation chapter ten, emphasize the history of the empowerment of the first angel on August 11, 1840 through to the great disappointment on October 22, 1844, but it none-the-less, includes the entire history of the first and second angels. The general application of the seven thunders is that it represents 1798 through to October 22, 1844. The history of the arrival of the first angel from 1798 to the great disappointment is the history of the first and second angels, and it is prophetically represented as seven thunders. The seven thunders were also typified by the last seven kings of Judah. The last three of those kings were not only identifying sequential kings, but together they are one symbol made up of a first, middle and last.
Ang kasaysayan ng pitong kulog sa Apocalipsis kabanata sampu ay nagbibigay-diin sa kasaysayan ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel noong Agosto 11, 1840 hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844, ngunit gayunman ay sinasaklaw din nito ang buong kasaysayan ng unang at ikalawang anghel. Sa pangkalahatang paglalapat, ang pitong kulog ay kumakatawan sa 1798 hanggang sa Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayan ng pagdating ng unang anghel mula 1798 hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya ay ang kasaysayan ng unang at ikalawang anghel, at ito ay propetikong kinakatawan bilang pitong kulog. Ang pitong kulog ay tinipuhan din ng huling pitong hari ng Juda. Ang huling tatlo sa mga haring iyon ay hindi lamang tumutukoy sa magkakasunod na mga hari, kundi sa kabuuan ay iisa silang sagisag na binubuo ng una, gitna, at huli.
In the history of the three angels, the first message was empowered on August 11, 1840, and both Jehoiakim and Cyrus typified that event.
Sa kasaysayan ng tatlong anghel, ang unang mensahe ay binigyang-kapangyarihan noong Agosto 11, 1840, at kapuwa si Jehoiakim at si Ciro ay nagsilbing mga tipo ng pangyayaring iyon.
We will continue to identify these most important truths in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pagtukoy sa mga pinakamahahalagang katotohanang ito sa susunod na artikulo.
“Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of his law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.
Ang matatag na integridad ay dapat lubos na pahalagahan ng bawat mag-aaral. Bawat isipan ay dapat bumaling, na may mapitagang pansin, sa nahayag na salita ng Diyos. Liwanag at biyaya ay ipagkakaloob sa mga gayong sumusunod sa Diyos. Mamasdan nila ang mga kagila-gilalas na bagay mula sa kanyang kautusan. Ang mga dakilang katotohanang nanatiling hindi pinansin at hindi nakita mula pa noong araw ng Pentecostes ay magniningning mula sa salita ng Diyos sa kanilang likas na kadalisayan. Sa mga tunay na umiibig sa Diyos, ihahayag ng Espiritu Santo ang mga katotohanang kumupas sa alaala, at ihahayag din ang mga katotohanang lubos na bago. Ang mga kumakain ng laman at umiinom ng dugo ng Anak ng Diyos ay hahanguin mula sa mga aklat ni Daniel at Apocalipsis ang katotohanang kinasihan ng Espiritu Santo. Magpapasimula sila sa pagkilos ng mga puwersang hindi masisikil. Mabubuksan ang mga labi ng mga bata upang ipahayag ang mga hiwagang ikinubli sa mga isipan ng mga tao. Pinili ng Panginoon ang mga bagay na mangmang sa sanlibutang ito upang hiyain ang marurunong, at ang mga bagay na mahihina sa sanlibutan upang hiyain ang malalakas.
“The Bible should not be brought into our schools to be sandwiched in between infidelity. The Bible must be made the groundwork and subject-matter of education. It is true that we know much more of the word of the living God than we knew in the past, but there is still much more to be learned. It should be used as the word of the living God, and esteemed as first, and last, and best in everything. Then will be seen true spiritual growth. The students will develop healthy religious characters, because they eat the flesh and drink the blood of the Son of God. But unless watched and nurtured, the health of the soul decays. Keep in the channel of light. Study the Bible. Those who serve God faithfully will be blessed. He who permits no faithful work to go unrewarded will crown every act of loyalty and integrity with special tokens of his love and approbation.” Review and Herald, August 17, 1897.
Ang Bibliya ay hindi dapat dalhin sa ating mga paaralan upang isiksik lamang sa pagitan ng kawalan ng pananampalataya. Ang Bibliya ay dapat gawing saligan at mismong paksa ng edukasyon. Totoo na higit na marami na ang ating nalalaman hinggil sa salita ng Diyos na buhay kaysa noong nakaraan, ngunit marami pang dapat matutuhan. Dapat itong gamitin bilang salita ng Diyos na buhay, at ituring na una at huli at pinakamabuti sa lahat ng bagay. Kung magkagayo’y makikita ang tunay na paglaking espirituwal. Ang mga mag-aaral ay magkakaroon ng malusog na relihiyosong pagkatao, sapagkat kinakain nila ang laman at iniinom ang dugo ng Anak ng Diyos. Ngunit kung hindi nababantayan at napangangalagaan, ang kalusugan ng kaluluwa ay unti-unting nasisira. Manatili sa daluyan ng liwanag. Pag-aralan ang Bibliya. Ang mga tapat na naglilingkod sa Diyos ay pagpapalain. Siya na hindi nagpapahintulot na manatiling walang gantimpala ang alinmang tapat na gawa ay puputungan ang bawat gawa ng katapatan at integridad ng mga natatanging tanda ng kaniyang pag-ibig at pagkalugod. Review and Herald, Agosto 17, 1897.