The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Ang patotoo ng paghihimagsik ni Jeroboam ay siya ring kasaysayan ng pagkakahati ng sinaunang Israel sa dalawang bansa. Ang kaharian sa hilaga na binubuo ng sampung lipi ay kilala bilang Israel, o kung minsan ay Efraim, at ang kaharian sa timog ay kilala bilang Juda. Sa panahon ni Ezekiel, matagal nang nahahati ang kaharian sa dalawa, at sa kabanata tatlumpu’t pito, binigyan si Ezekiel ng isang hula na nagsasaad na ang dalawang kaharian ay muling magiging isang bansa. Ang hulang iyon ay natupad sa pasimula ng kasaysayan ng halimaw mula sa lupa (ang Estados Unidos), at natutupad sa huling pagkakataon sa katapusan ng Estados Unidos, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula ng isang bagay.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

Ang paghihimagsik ni Jeroboam noong nahati ang Israel sa dalawang kaharian ay kumakatawan sa isang paghihimagsik sa pasimula ng Estados Unidos, at gayundin sa katapusan ng Estados Unidos. Ang paghihimagsik sa pasimula at sa katapusan ng Estados Unidos ay kinabibilangan ng pagsasanib ng dalawang kaharian. Ang kabanata labing-walo ng Apocalipsis, gaya ng paulit-ulit na binabanggit sa mga artikulong ito mula sa mga sulatin ni Kapatid na White, ay kumakatawan sa dalawang panawagan sa mga iglesia. Ang dalawang bansa na pinagkakaisa sa oras ng krisis ng batas ng Linggo ay ang isandaan apatnapu't apat na libo, at ang iba pang kawan ng Diyos na nasa Babilonia pa.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

Ang dalawang bansa na pinag-isa sa kasaysayang Millerite ay ang Juda at Efraim. Pinag-isa sila nang ang mga magkahiwalay na poot laban sa dalawang kaharian ay nagwakas, ayon sa pagkakasunod, noong 1798 at pagkatapos ay noong 1844. Ang salitang “moreover” sa ika-tatlumpu’t pitong kabanata ng Ezekiel ay nagbibigay-daan upang matiyak natin ang paglalapat na ito. Ang salitang “moreover” ay nangangahulugang ilagay ang mensaheng sumusunod sa “moreover,” sa ibabaw ng mensaheng nauna sa salitang “moreover.”

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

At muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Bukod dito, ikaw, anak ng tao, kumuha ka ng isang putol na kahoy, at isulat mo sa ibabaw niyon, Ukol kay Juda, at ukol sa mga anak ni Israel na kaniyang mga kasama; saka kumuha ka ng isa pang putol na kahoy, at isulat mo sa ibabaw niyon, Ukol kay Jose, ang kahoy ni Efraim, at ukol sa buong sangbahayan ng Israel na kaniyang mga kasama; at pagsamahin mo ang mga iyon sa isa’t isa upang maging isang kahoy; at sila’y magiging isa sa iyong kamay. Ezekiel 37:15-17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

Ipinaiiral ni Ezekiel ang propetikong simulain ng pag-uulit at pagpapalawak nang sabihin niya, “Bukod dito.” Si Ezekiel ay dapat kumuha ng dalawang patpat, isa para sa Juda at isa para sa Efraim, at ang hulang inilalarawan sa pamamagitan ng dalawang patpat ay ipatong niya sa ibabaw ng naunang hula. Ang naunang propetikong paglalarawan ay nagsimula sa unang talata nang si Ezekiel ay dinala sa isang libis ng mga tuyong buto ng mga patay.

The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

Ang kamay ng Panginoon ay sumasa akin, at dinala niya ako sa Espiritu ng Panginoon, at inilapag niya ako sa gitna ng isang lambak na puno ng mga buto. At ipinaraan niya ako sa palibot nila; at, narito, napakarami sa maluwang na lambak; at, narito, lubhang tuyo ang mga iyon. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, mabubuhay ba ang mga butong ito? At sumagot ako, O Panginoong Dios, ikaw ang nakaaalam. Muli niyang sinabi sa akin, Magpahayag ka ng propesiya sa mga butong ito, at sabihin mo sa kanila, O kayong tuyong mga buto, pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon. Ganito ang sabi ng Panginoong Dios sa mga butong ito: Narito, ipapapasok ko ang hininga sa inyo, at kayo’y mabubuhay. At maglalagay ako ng mga litid sa inyo, at magpapatubo ako ng laman sa inyo, at tatakpan ko kayo ng balat, at ilalagay ko sa inyo ang hininga, at kayo’y mabubuhay; at makikilala ninyo na ako ang Panginoon. Kaya nagpropesiya ako ayon sa iniutos sa akin; at samantalang ako’y nagpopropesiya, nagkaroon ng ingay, at, narito, isang pagyanig, at ang mga buto ay nagsipagsama-sama, buto sa kaniyang buto. At nang aking masdan, narito, ang mga litid at ang laman ay sumibol sa kanila, at tinakpan sila ng balat sa ibabaw; ngunit wala pang hininga sa kanila. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Magpahayag ka ng propesiya sa hangin; magpropesiya ka, anak ng tao, at sabihin mo sa hangin, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Manggaling ka mula sa apat na hangin, O hininga, at hipan mo ang mga pinaslang na ito, upang sila’y mabuhay. Kaya nagpropesiya ako ayon sa iniutos niya sa akin, at pumasok sa kanila ang hininga, at sila’y nabuhay, at tumindig sa kanilang mga paa, isang lubhang malaking hukbo. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, ang mga butong ito ay ang buong sambahayan ng Israel: narito, sinasabi nila, Natuyo na ang aming mga buto, at naparam ang aming pag-asa; kami’y lubusang nahiwalay. Kaya magpahayag ka ng propesiya at sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Narito, bayan ko, bubuksan ko ang inyong mga libingan, at ipaaahon ko kayo mula sa inyong mga libingan, at dadalhin ko kayo sa lupain ng Israel. At malalaman ninyo na ako ang Panginoon, kapag binuksan ko ang inyong mga libingan, O bayan ko, at iniahon ko kayo mula sa inyong mga libingan. At ilalagay ko ang aking Espiritu sa inyo, at kayo’y mabubuhay, at ilalagay ko kayo sa inyong sariling lupain; kung magkagayo’y malalaman ninyo na ako, ang Panginoon, ang nagsalita nito at siyang gumanap nito, sabi ng Panginoon. Ezekiel 37:1-14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

Mula pa sa pasimula ng mga artikulong ito, ipinakita natin na ang libis ng mga buto ng mga patay ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, at na ang mensahe ng apat na hangin, na nagiging sanhi upang sila’y tumindig sa kanilang mga paa bilang isang makapangyarihang hukbo, ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na tumutukoy sa Islam ng ikatlong “Sa Aba.” Itinutukoy ni Kapatid na White ang mga buto bilang bayan ng Diyos.

“I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

“Isinasantabi ko ang aking panulat at itinataas ko ang aking kaluluwa sa panalangin, upang hingahan ng Panginoon ang kaniyang bayang tumalikod, na tulad ng mga tuyong buto, upang sila’y mabuhay.” General Conference Bulletin, Pebrero 4, 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

Ipinakita na natin sa mga naunang artikulo na ang propetikong mensaheng tumutukoy sa Hulyo 18, 2020, ay mali, at na ang huwad na pagpapahayag ay nagtanda sa pagdating ng unang pagkabigo at ng panahon ng pag-antala sa talinhaga ng sampung dalaga. Bagaman lehitimo ang pagpapahayag ng panahon sa kapanahunan ng mga Millerite, pagkaraan ng 1844, hindi na kailanman dapat magkaroon ng isa pang mensaheng iniangkla sa panahon. Nang ipahayag ng Future for America ang Hulyo 18, 2020, bumalik sila sa isang yugto ng kasaysayan na katanggap-tanggap ang pagpapahayag ng panahon at sa gayon ay nagkasala sila, at sila’y pinaslang sa lansangan ng dakilang lungsod sa Apocalipsis kabanata labing-isa. Patay sa lansangan, kinailangan silang muling buhayin, gaya ng dalawang saksi makalipas ang tatlo at kalahating araw.

“The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

“Ang mga tuyong buto ay kailangang hingahan ng Espiritu Santo ng Diyos, upang sila’y mapakilos, na para bang sa pamamagitan ng pagkabuhay na mag-uli mula sa mga patay.” Bible Training School, Ika-1 ng Disyembre, 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

Sa mga naunang artikulo, ipinakita namin na ang mensahe ng apat na hangin na nagbubuhay-muli sa dalawang saksi ay ang mensahe ng Islam sa ikatlong Woe, at na ang mensaheng iyon ay ang mismong Sigaw sa Hatinggabi ng mga huling araw. Sabi ni Ezekiel, “bukod dito,” at sa gayon ay itinukoy niya na sa kasaysayang nagsasalarawan sa pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi, dalawang patpat, ang isa’y kumakatawan kay Efraim at ang isa’y kay Juda, ay pagdudugtungin upang maging isang bansa. Ang talinghaga ng sampung birhen ay natutupad sa mga huling araw, “ayon sa mismong titik,” gaya ng ito’y naganap sa kasaysayang Millerita. Sa panahong natupad ang Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayang Millerita, at muli, sa katuparan ng mga huling araw, ang “dalawang patpat” ay pinagdugtong at muling pagdudugtungin.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

Ang dalawang patpat ay kumakatawan sa hilagang kaharian (Efraim) at sa timog na kaharian (Juda) ng sinaunang Israel. Naipakita rin natin na si William Miller ay inilalarawan sa pamamagitan ng tipo ni Elias, at na sa loob ng tatlo’t kalahating taon ng tagtuyot si Elias ay pumaroon sa balo sa Zarephath.

And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

At ang salita ng Panginoon ay dumating sa kaniya, na nagsasabi, Bumangon ka, pumaroon ka sa Zarephath, na nauukol sa Zidon, at tumahan ka roon; narito, iniutos ko roon sa isang babaing balo na panustusan ka. Kaya’t siya’y bumangon at pumaroon sa Zarephath. At nang dumating siya sa pintuang-bayan, narito, ang babaing balo ay naroon, namumulot ng kahoy na panggatong; at tinawag niya ang babae, at sinabi, Isinasamo ko sa iyo, magdala ka sa akin ng kaunting tubig sa isang sisidlan, upang ako’y makainom. At samantalang siya’y paroroon upang kunin iyon, tinawag niya siyang muli, at sinabi, Dalhan mo rin ako, isinasamo ko, ng isang kapirasong tinapay sa iyong kamay. At sinabi niya, Buhay ang Panginoon mong Diyos, wala akong kahit isang munting tinapay, kundi isang dakot na harina sa isang banga, at kaunting langis sa isang sisidlan; at, narito, namumulot ako ng dalawang patpat, upang pumasok ako at ihanda iyon para sa akin at sa aking anak, upang aming kainin iyon, at pagkatapos ay mamatay. At sinabi ni Elijah sa kaniya, Huwag kang matakot; yumaon ka at gawin mo ayon sa iyong sinabi; ngunit gumawa ka muna roon ng isang munting tinapay para sa akin, at dalhin mo iyon sa akin; at pagkatapos ay gumawa ka para sa iyo at sa iyong anak. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon, ang Diyos ng Israel: Ang banga ng harina ay hindi mauubos, ni ang sisidlang langis ay hindi kukulangin, hanggang sa araw na ipadala ng Panginoon ang ulan sa ibabaw ng lupa. At siya’y yumaon at ginawa ayon sa salita ni Elijah; at siya, at si Elijah, at ang kaniyang sambahayan, ay kumain ng maraming araw. 1 Hari 17:8-15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

Ang "maraming araw" sa nasabing sipi ay ang tatlo’t kalahating taon na ginugol ni Ahab sa paghahanap kay Elias, at kumatawan ito sa isang libo dalawang daan at animnapung taon ng pag-uusig ng kapapahan. Tungkol sa "maraming araw" ng pag-uusig ng kapapahan, sinabi ni Jesus:

And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

At malibang paikliin ang mga araw na yaon, walang laman na maliligtas: datapuwa’t alang-alang sa mga hinirang ay paiikliin ang mga araw na yaon. Mateo 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

Tuwirang itinutukoy ni Sister White ang pahayag ni Jesus hinggil sa 'mga araw na iyon' bilang panahon ng pag-uusig ng kapapahan.

“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

Ang pag-uusig sa iglesia ay hindi nagpatuloy sa buong panahon ng 1260 taon. Sa Kaniyang habag sa Kaniyang bayan, pinaikli ng Diyos ang panahon ng kanilang maapoy na pagsubok. Sa Kaniyang ipinagpaunang pahayag tungkol sa ‘dakilang kapighatian’ na darating sa iglesia, ang Tagapagligtas ay nagsabi: ‘Kung hindi paiikliin ang mga araw na yaon, ay walang laman na maliligtas; ngunit dahil sa mga hirang, ang mga araw na yaon ay paiikliin.’ Mateo 24:22. Sa pamamagitan ng impluwensiya ng Repormasyon, ang pag-uusig ay nagwakas bago ang 1798.” Ang Dakilang Tunggalian, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

Yaong "maraming araw" na tinustusan ng balo si Elias ay siya ring "maraming araw" ng pag-uusig ng kapapahan na tinukoy ni Daniel.

And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

At ang mga nakauunawa sa gitna ng bayan ay magtuturo sa marami; gayunma’y mabubuwal sila sa tabak at sa apoy, sa pagkabihag, at sa samsam, maraming araw. At kapag sila’y nabuwal, tutulungan sila ng munting tulong; ngunit marami ang kakapit sa kanila sa pamamagitan ng paglalangis. At ang ilan sa mga may unawa ay mabubuwal, upang subukin sila, at dalisayin, at paputiin sila, hanggang sa panahon ng wakas; sapagka’t ukol pa ito sa panahong itinalaga. Daniel 11:33-35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

Ang "panahon ng kawakasan," na siya ring "takdang panahon" sa mga talata, ay 1798, at iyon ang nagtakda ng wakas ng pag-uusig ng kapapahan, gaya ng itinipo sa panahon ni Elias kasama ang balo sa Zarephath. Sa kasaysayang iyon, ang balo, na kumakatawan sa isang iglesyang walang asawa, ay tinukoy bilang ang iglesya sa ilang sa kabanata labindalawa ng Aklat ng Apocalipsis. Nagtitipon siya ng dalawang patpat, hindi isang patpat o sampung patpat, kundi dalawang patpat. Si Ezekiel ay dapat kumuha ng dalawang patpat, isa para sa hilagang kaharian ng Israel at isa para sa timog na kaharian ng Israel, at pagdugtungin ang mga iyon upang maging isang patpat. Ang dalawang kahariang iyon ay kapwa nangalat sa loob ng dalawang libo limandaan at dalawampung taon, ngunit ang pangako ng Diyos ay titipunin Niya sila. Ang babae ay nagtitipon ng dalawang patpat na pag-iisahin, at ginagawa niya ito "hanggang sa araw na ipadala ng Panginoon ang ulan sa ibabaw ng lupa."

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

Ang araw na nagsugo ang Panginoon ng “ulan” ay tumutukoy sa Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng mga Millerita, na nagwakas noong Oktubre 22, 1844, nang ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa templong kaniyang itinindig mula pa noong 1798 (ang wakas ng unang poot) hanggang sa Oktubre 22, 1844 (ang wakas ng huling poot). Sa panahong iyon, natupad ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na kinakatawan sa paglalarawan ni Ezekiel hinggil sa libis ng mga buto, nang ang dalawang kahoy ng hilagang at timugang mga kaharian ay pinag-isa upang maging isang bansa, na may isang hari, sapagkat noong Oktubre 22, 1844, si Cristo ay pumaroon sa harap ng Ama at tumanggap ng isang kaharian.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

Tinanggap ni Cristo ang isang kaharian noong ika-22 ng Oktubre, 1844, gaya ng tinukoy sa aklat ni Daniel.

I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

Nakita ko sa mga pangitain sa gabi, at narito, may isang tulad sa Anak ng tao na dumating na kasama ng mga alapaap ng langit; at lumapit siya sa Matanda sa mga Araw, at dinala nila siya na malapit sa harap niya. At ibinigay sa kaniya ang kapamahalaan, ang kaluwalhatian, at ang kaharian, upang ang lahat ng mga bayan, mga bansa, at mga wika ay maglingkod sa kaniya: ang kaniyang kapamahalaan ay isang walang hanggang kapamahalaan, na hindi lilipas, at ang kaniyang kaharian, yaong hindi mawawasak. Daniel 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

Kapag pinag-isa ang dalawang tungkod ni Ezekiel, magkakaroon sila ng iisang haring maghahari sa kanila.

And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

At ang aking lingkod na si David ay magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng iisang pastol: lalakad din sila sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga yaon. At sila’y mananahan sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinahanan ng inyong mga magulang; at sila’y mananahan doon, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman: at ang aking lingkod na si David ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Ezekiel 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

Ang lahat ng mga propeta ay nagkakasundo sa isa’t isa, at si Haring David ay si Cristo na pumaroon sa harap ng Ama noong Oktubre 22, 1844, at tumanggap ng isang kahariang pinagtipon mula sa dalawang kahoy ng Israel (ang hilagang kaharian) at ng Juda (ang timog na kaharian). Nagtapos ang pagkakawatak-watak ng dalawang kaharian sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844, sapagkat ibinangon ni Cristo ang isang templong ginawang ilang at niyurakan. Nang maibangon Niya ang templo, kung magkagayo’y bigla Siyang pumaroon sa Kaniyang templo bilang ang Sugo ng Tipan, sa katuparan ng ikatlong kabanata ng Malakias. Sumasang-ayon si Ezekiel sa katotohanang iyon, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay nagkakasundo sa isa’t isa.

And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

At si David na aking lingkod ay magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng isang pastol: sila’y lalakad din ayon sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga iyon. At sila’y maninirahan sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinirhan ng inyong mga ama; at sila’y maninirahan doon, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman: at si David na aking lingkod ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Bukod dito ay makikipagtipan ako sa kanila ng kapayapaan; ito’y magiging isang walang hanggang tipan sa kanila: at itatatag ko sila, at pararamihin ko sila, at itatatag ko ang aking santuwaryo sa kalagitnaan nila magpakailanman. Ang aking tabernakulo ay sasa kanila rin: oo, ako’y magiging kanilang Diyos, at sila’y magiging aking bayan. Ezekiel 37:24-27.

It is Christ that erects the temple.

Si Cristo ang nagtatayo ng templo.

And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

At sabihin mo sa kaniya, Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Narito, ang lalaking ang pangalan ay Ang Sanga; at siya’y sisibol mula sa kaniyang dako, at itatayo niya ang templo ng Panginoon: Siya nga ang magtatayo ng templo ng Panginoon; at tataglayin niya ang kaluwalhatian, at uupo at maghahari sa kaniyang trono; at siya’y magiging saserdote sa kaniyang trono; at ang payo ng kapayapaan ay sa pagitan nilang dalawa. At ang mga putong ay mapapasa kina Helem, Tobijah, Jedaiah, at Hen na anak ni Zephaniah, bilang alaala sa templo ng Panginoon. At ang mga nasa malayo ay paririto at magtatayo sa templo ng Panginoon, at inyong malalaman na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin patungo sa inyo. At mangyayari ito, kung inyong susundin nang buong sikap ang tinig ng Panginoon ninyong Diyos. Zacarias 6:12-15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

Si Cristo ang SANGA, at Kanyang ipinahayag na kung gibain nila ang Kanyang templo, ibabangon Niya ito sa tatlong araw; at sumagot ang mga Judio na apatnapu’t anim na taon ang ginugol sa pagtatayo ng templo.

Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

Kaya’t sumagot ang mga Judio at sinabi sa kaniya, Anong tanda ang maipakikita mo sa amin, yamang ginagawa mo ang mga bagay na ito? Sumagot si Jesus at sinabi sa kanila, Wasakin ninyo ang templong ito, at sa loob ng tatlong araw ay ibabangon kong muli. Kaya’t sinabi ng mga Judio, Apatnapu’t anim na taon ang ginugol sa pagtatayo ng templong ito, at ititindig mo ba ito sa loob ng tatlong araw? Juan 2:18-20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

Si Cristo ay nagsasalita hinggil sa kaniyang katawan sa nasabing talata, ngunit ang lahat ng mga propeta ay higit na nagsasalita tungkol sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan. Ang pagkabuhay na mag-uli ni Cristo sa ikatlong araw ay sumagisag sa pagkabuhay na mag-uli ng mga buto ng mga patay sa panahon ng pagbubuhos ng Espiritu Santo sa Sigaw sa Hatinggabi. Ang ulan na siyang paksa ng patotoo ni Elias ay nahayag sa rurok ng kaniyang pakikipagtuos sa mga propeta ni Baal at ni Ashtaroth. Noon ay ipinamalas na ang Diyos ni Elias ang tunay na Diyos, at gayundin na si Elias ang tunay na propeta.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

Sa pagsapit ng unang kabiguan, nahayag na ang mga Protestante ay naging mga huwad na propeta, ayon sa huwarang ipinakikita ng mga propeta ni Baal at ni Astarot. Nagsimula noon ang panahon ng pag-antala, at humantong sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na nagbunsod sa biglaang pagdating ni Cristo sa Kaniyang templo. Ang Sigaw sa Hatinggabi ay kinakatawan ng mensahe ni Ezekiel na nagpapabangon sa mga buto bilang isang makapangyarihang hukbo. Higit pa rito, sa panahong iyon (apatnapu't anim na taon), ang dalawang patpat ay dapat pag-isahin upang maging isang bansa, na may iisang hari.

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

At muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsabi, Bukod dito, ikaw, anak ng tao, kumuha ka ng isang patpat, at isulat mo rito: Kay Juda, at sa mga anak ni Israel na kaniyang mga kasama; pagkatapos ay kumuha ka ng isa pang patpat, at isulat mo rito: Kay Jose, ang patpat ni Efraim, at para sa buong sambahayan ng Israel na kaniyang mga kasama; at idugtong mo ang mga iyon, isa sa isa pa, upang maging isang patpat; at sila’y magiging isa sa iyong kamay. At kapag ang mga anak ng iyong bayan ay magsalita sa iyo, na nagsasabi, Hindi mo ba ipapakita sa amin kung ano ang ibig mong sabihin sa mga ito? Sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang patpat ni Jose, na nasa kamay ni Efraim, at ang mga lipi ng Israel na kaniyang mga kasama, at ilalakip ko yaon sa patpat ni Juda, at gagawin ko silang isang patpat, at sila’y magiging isa sa aking kamay. At ang mga patpat na pinagsulatan mo ay nasa iyong kamay sa harap ng kanilang mga mata. At sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang mga anak ni Israel mula sa gitna ng mga Hentil, saan man sila naparoon, at titipunin ko sila sa bawat panig, at dadalhin ko sila sa kanilang sariling lupain; at gagawin ko silang isang bansa sa lupain, sa mga bundok ng Israel; at isang hari ang hahari sa kanilang lahat; at hindi na sila magiging dalawang bansa, ni mahahati pa man sa dalawang kaharian kailanman; ni hindi na nila dudungisan ang kanilang sarili sa kanilang mga diyos-diyosan, ni sa kanilang mga kasuklamsuklam na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang; kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng kanilang mga tahanang dako, na doon sila nagkasala, at lilinisin ko sila: sa gayo’y sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos. Ezekiel 37:15-23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang dalawang patpat na tinitipon ng balo, bago ang ulan ni Elias sa panahon ng Sigaw sa Hatinggabi, ay ang hilagang at timog na mga kaharian ng Israel na nangalat at titipunin upang maging isang bansa sa Ika-22 ng Oktubre, 1844, nang nagsimula ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala, sapagkat ang pangako ay na sa panahong iyon ay “lilinisin sila” ng Diyos. Ang paglilinis, na sumasagisag sa Paghuhukom sa Pagsisiyasat, ay nagsimula noon. Ang pagtitipon ng dalawang patpat na iyon ay dapat maunawaang wasto, sapagkat palaging inilalarawan ng Diyos ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

Noong 1844 ay natapos ang dalawang kaharian ng Israel, sapagkat noon ay naging iisang kaharian na sila, ang Israel na espirituwal, at mula noon ay isa na lamang silang bansa. Ang kasaysayang iyon ay inilarawan ng kasaysayan sa pasimula, noong sila’y naging dalawang bansa, na siyang kasaysayan ng paghihimagsik ni Jeroboam.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

Ang kasaysayan ng huwad na sistema ng pagsamba ni Jeroboam ay dapat ding mailarawan sa wakas ng kanyang kaharian. Ang paghihimagsik ni Aaron sa pasimula ng sinaunang Israel, at ang paghihimagsik ni Jeroboam sa pasimula ng hilagang kaharian, ay kumakatawan sa paghihimagsik noong 1863; at ang 1863 ay malinaw lamang na nauunawaan kapag ang wakas ng kaharian ni Jeroboam, na kinakatawan ng pagsasanib ng dalawang patpat, ay ilinalapat din sa 1863. Sa gayon, malinaw na makikitang ang 1863 ay kinakatawan bilang isang salinlahing nagtindig ng isang larawan ng panibugho.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

Ngunit hindi lamang sa sanlibutan naaangkop ang pagwawangis na ito ng mga tuyong buto, kundi gayon din sa mga pinagpala ng dakilang liwanag; sapagkat sila man ay tulad ng mga kalansay sa libis. Mayroon silang anyo ng tao, ang balangkas ng katawan; ngunit wala silang espirituwal na buhay. Gayunman, hindi iniiwan ng talinghaga ang mga tuyong buto na basta’t pinagdugtong-dugtong sa anyo ng mga tao; sapagkat hindi sapat ang pagkakatugma ng mga biyas at mga anyo. Dapat bigyang-buhay ng hininga ng buhay ang mga katawan, upang magsitindig sila nang tuwid at sumigla sa pagkilos. Ang mga butong ito’y kumakatawan sa sambahayan ng Israel, sa iglesia ng Diyos, at ang pag-asa ng iglesia ay ang nagbibigay-buhay na impluwensiya ng Espiritu Santo. Kinakailangang hingahan ng Panginoon ang mga tuyong buto, upang sila’y mabuhay.

“The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

Ang Espiritu ng Diyos, sa kapangyarihang nagbibigay-buhay nito, ay dapat nasa bawat tao, upang ang bawat espirituwal na kalamnan at litid ay mapakilos. Kung wala ang Espiritu Santo, kung wala ang hininga ng Diyos, nagkakaroon ng pamamanhid ng budhi at pagkawala ng buhay espirituwal. Marami sa mga walang buhay espirituwal ay may mga pangalan sa mga talaan ng iglesia, ngunit hindi sila nakasulat sa aklat ng buhay ng Kordero. Maaaring nakabilang sila sa iglesia, ngunit hindi sila kaisa ng Panginoon. Maaaring masikhay sila sa pagtupad ng isang tiyak na hanay ng mga tungkulin, at maituring na mga taong nabubuhay; ngunit marami ang kabilang sa mga may 'pangalang ikaw ay nabubuhay, at ikaw ay patay.'

“Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

Malibang may tunay na pagbabalik-loob ng kaluluwa sa Diyos; malibang ang hiningang nagbibigay-buhay ng Diyos ang bumubuhay sa kaluluwa tungo sa buhay espirituwal; malibang ang mga umaangkin sa katotohanan ay pinakikilos ng simulain na nagmula sa langit, hindi sila isinilang sa hindi nasisirang binhi na nabubuhay at nananatili magpakailanman. Malibang sila’y umasa sa katuwiran ni Cristo bilang kanilang tanging kasiguruhan; malibang tularan nila ang Kanyang pagkatao at magpagal sa Kanyang diwa, sila’y hubad, hindi nila suot ang balabal ng Kanyang katuwiran. Madalas na ipinagpapalagay na buhay ang mga patay; sapagkat yaong mga nagsisikap na isagawa ang tinatawag nilang kaligtasan ayon sa sarili nilang mga kaisipan ay hindi gumagawa sa kanila ang Diyos upang magnais at gumawa ayon sa Kanyang mabuting kalooban.

“This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

"Ang uring ito ay angkop na kinakatawan ng libis ng mga tuyong buto na nakita ni Ezekiel sa pangitain." Review and Herald, Enero 17, 1893.