The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.
Ang apat na karumaldumal sa Kabanata Walo ng Ezekiel ay humahantong sa pamunuan ng Laodiceang iglesya ng Diyos sa mga huling araw na magpatirapa sa araw, at sa gayo’y tumatanggap ng tanda ng hayop. Ang kasunod na kabanata, na siya ring pangitain, ay inilalarawan ang mga nasa iglesya ng Diyos sa mga huling araw na tumatanggap ng tatak ng Diyos. Ipinapaalam sa atin ni Kapatid na White na ang pagtatatak sa Kabanata Siyam ng Ezekiel ay kapareho ng pagtatatak na kinakatawan sa Kabanata Pito ng Pahayag. Hinahatulan ng Diyos ang isang bansa sa ikatlo at ikaapat nitong salinlahi, at ang apat na karumaldumal ng Ezekiel ay tumutukoy sa apat na salinlahing paghihimagsik na nagsimula noong 1863, nang ipinasok ng Laodiceang Adventismo ang isang huwad na kapalit ng dalawang tapyas ni Habakuk na ibinigay bilang isang sagisag ng tipanang ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang bayan, gaya rin naman ng dalawang tapyas ng Sampung Utos na ibinigay sa pasimula ng sinaunang Israel.
Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.
Ang ginintuang guya ni Aaron ay isang huwad na larawan, ang sagisag ng paghihimagsik na nahayag samantalang ang Diyos ay gumagawa ng dalawang tapyas na kumakatawan sa isang tunay na larawan ng paninibugho. Ang ginintuang guya ni Aaron ay naging tipo ng huwad na tsart ng 1863, na nag-alis sa “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim mula sa mensahe, kasama ng iba pang mga hulang may takdang panahon. Kaya, ang Adbentismong Laodiceano ay nagtayo ng isang larawan ng paninibugho sa pinakasimula ng kasaysayan nito, gaya ng ginawa ni Aaron sa pasimula ng kasaysayan ng sinaunang Israel, at gaya rin ng ginawa ni Jeroboam sa pasimula ng kasaysayan ng hilagang kaharian ng Efraim.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.
Ang "pitong panahon" sa Levitico 26 ang unang hulang pang-panahon na naakay si Miller na maunawaan, at ito ang unang hiyas ng propetikong panahon na isinantabi sa paghihimagsik noong 1863. Noong 1863 nagsimula ang pagtatakip sa mga hiyas ng panaginip ni Miller at ang pagpapakilala ng mga huwad na hiyas at mga barya. Ang "pitong panahon" ang batong-panulok na itinakwil ng mga tagapagtayo. Noong 1863, yaong dating mga tagapagtayo ng templong Millerita ang nagsantabi sa batong-panulok ng "pitong panahon," ngunit sa mga huling araw ang batong iyon ay ngayo’y pangulong bato sa panulok. Ang batong iyon ay kumakatawan sa Bato ng mga Panahon, at kinatawan din ito ng araw na ginawa ng Panginoon, sapagkat iyon ay isang sagisag ng kapahingahang sabat para sa lupain. Noong 1844, sinaway ng Adventismong Millerita ang huwad na sistema ng pagsamba ni Jeroboam, at humiwalay mula sa "kapulungan ng mga manunuya" na "nagalak" sa unang kabiguan.
The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.
Iniatas sa mga tagapagtayo na huwag nang bumalik kailanman sa “kapulungan ng mga manunuya,” gaya ng inatas sa propetang taga-Juda na bumalik sa Jerusalem sa ibang landas, hindi sa landas na naghatid sa kanya sa 1844. Ang landas na naghatid sa kanya sa 1844 ay ang landas na kanyang nilisan, na siyang Protestantisismo; at sa kasaysayang iyon ang Protestantisismo ay naging apostatang Protestantisismo. Inutusan ang mga tagapagtayo na huwag nang bumalik kailanman sa “kapulungan ng mga manunuya,” at sila’y pinagbilinan na huwag kumain ng kanilang pagkain ni uminom ng kanilang tubig. Kinain ng mga tagapagtayo ang munting aklat na nasa kamay ng anghel noong 1840, at matamis ang pagkaing iyon sa kanilang mga bibig.
The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.
Ang pagkain at pag-inom ng propesiya ay kumakatawan sa metodolohiyang ginagamit sa pag-aaral ng Bibliya. Ang mga tagasunod ni Miller ay binigyan ng isang tiyak na paraan ng pag-aaral ng Salita ng Diyos, at ang mga tuntuning iyon ay nagbunga ng lubos na naiibang biblikal na mensahe kaysa sa ibinunga ng mga teologo ng apostatang Protestantismo at ng Katolisismo sa pamamagitan ng kanilang tiwaling metodolohiya. Ang mga tagapagtayo, na siya ring propetang taga-Juda, ay hindi dapat bumalik at kumain o uminom mula sa metodolohiya ng alinman sa apostatang Protestantismo o Katolisismo. Ginawa mismo iyon ng propetang taga-Juda, at sa gayon ay tinukoy na ang Laodiceang Adventismo ay gagawin din iyon noong 1863, sapagkat noong 1863, ginamit nila ang mga teolohikal na argumento ng apostatang Protestantismo upang tanggihan ang paglalapat ni Miller ng “pitong ulit,” at sa gayo’y itinayo ang mga larawan ng panibugho nina Aaron at Jeroboam. Nagsimula na noon ang unang henerasyon ng Laodiceang Adventismo.
After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.
Pagkatapos makipag-ugnayan ng propeta mula sa Judea kay Jeroboam, nagsimula siyang maglakbay pabalik sa Judea, ngunit hindi siya nakarating. Ang propeta ay kumakatawan sa Adbentismong Laodiceano, na, ayon sa inspirasyon, pumasok sa kilusang Millerita noong 1856. Si Sister White ay hindi kailanman umatras sa pagtukoy sa Adbentismo bilang Laodicea, at walang ebidensiyang biblikal na ang Laodicea ay kailanman nagbabago. May mga indibiduwal na iniiwan ang kanilang pansariling karanasang Laodiceano, ngunit bilang iglesya, ang Laodicea ay isusuka mula sa bibig ng Panginoon, sapagkat ang Laodicea ay nangangahulugang “isang bayang hinuhukuman.” Ginagamit ng Adbentismo ang kahulugang iyon upang igiit na kinakatawan nito ang iglesyang umiiral sa panahon ng paghuhukom sa santuwaryong makalangit. Sa kanilang pagkabulag, kinikilala nila ang elementong Paghuhukom na Pagsisiyasat sa kahulugan ng Laodicea, ngunit hindi nila makita ang Paghuhukom na Pagpapatupad na malinaw na kinakatawan sa kanilang pangalan.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.
At sa anghel ng iglesia ng mga taga-Laodicea ay isulat: Ganito ang sabi ng Amen, ang Tapat at Tunay na Saksi, ang Pasimula ng Paglalang ng Diyos: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na hindi ka malamig ni mainit; ibig ko sana na ikaw ay malamig o mainit. Kaya nga, sapagkat ikaw ay maligamgam, at hindi malamig ni mainit, isusuka kita mula sa aking bibig. Sapagkat sinasabi mo, Ako’y mayaman, at sumagana, at wala akong kakailanganin pa; at hindi mo nalalaman na ikaw ay kahabag-habag, at kaawa-awa, at dukha, at bulag, at hubad. Apocalipsis 3:14-17.
The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.
Sa huli, ang propeta mula sa Juda ay nailibing na kasama ng huwad na propeta na nilinlang siya upang kumain ng kaniyang pagkain at uminom ng kaniyang inumin. Kapwa sila inilagak sa iisang libingan, at tinawag siyang kapatid ng sinungaling na propeta ng Bethel (ang huwad na iglesia) nang mamatay ang propeta mula sa Juda.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.
Nang magkagayo’y may isang matandang propeta na naninirahan sa Bethel; at ang kanyang mga anak ay nagsiparoon at isinaysay sa kanya ang lahat ng mga gawa na ginawa ng lalaki ng Diyos nang araw na iyon sa Bethel: ang mga salitang sinabi niya sa hari ay isinaysay din nila sa kanilang ama. At sinabi sa kanila ng kanilang ama, Aling daan ang pinuntahan niya? Sapagkat nakita ng kanyang mga anak kung aling daan dinaanan ng lalaki ng Diyos na nagmula sa Juda. At sinabi niya sa kanyang mga anak, Ihanda ninyo sa akin ang asno. Kaya’t inihanda nila ang asno para sa kanya; at siya’y sumakay doon, at sumunod siya sa lalaki ng Diyos, at nasumpungan niya itong nakaupo sa ilalim ng isang ensina. At sinabi niya sa kanya, Ikaw ba ang lalaki ng Diyos na nanggaling sa Juda? At sinabi niya, Ako nga. Nang magkagayo’y sinabi niya sa kanya, Pumarito ka sa aking bahay, at kumain ka ng tinapay. At sinabi niya, Hindi ako makababalik na kasama mo, ni makasasama sa iyo; ni kakain ako ng tinapay, ni iinom ng tubig, kasama mo sa dakong ito; sapagkat sa pamamagitan ng salita ng Panginoon ay sinabi sa akin, Huwag kang kakain ng tinapay ni iinom ng tubig doon, ni babalik upang dumaan sa daang pinanggalingan mo. At sinabi niya sa kanya, Ako ma’y propeta, gaya mo; at isang anghel ang nagsalita sa akin sa pamamagitan ng salita ng Panginoon, na nagsasabi, Isama mo siyang pabalik sa iyong bahay, upang kumain siya ng tinapay at uminom ng tubig. Nguni’t nagsinungaling siya sa kanya. Kaya’t bumalik siyang kasama niya, at kumain ng tinapay sa kanyang bahay, at uminom ng tubig. At nangyari, samantalang sila’y nauupo sa dulang, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa propetang nagpabalik sa kanya; at siya’y sumigaw sa lalaki ng Diyos na nanggaling sa Juda, na sinasabi, Ganito ang sabi ng Panginoon, Sapagka’t sinuway mo ang bibig ng Panginoon, at hindi mo tinupad ang utos na iniutos sa iyo ng Panginoon mong Diyos, kundi ikaw ay bumalik, at kumain ka ng tinapay at uminom ng tubig sa dakong ito, na tungkol dito’y sinabi sa iyo ng Panginoon, Huwag kang kakain ng tinapay, at huwag kang iinom ng tubig; ang iyong bangkay ay hindi darating sa libingan ng iyong mga magulang. 1 Hari 13:11-22.
The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.
Ang mensahe ng ikalawang anghel noong tag-araw ng 1844 ay binubuo ng pagtukoy na ang mga iglesyang Protestante ay bumagsak at naging mga anak na babae ng Katolisismo. Nanawagan ang Millerite Adventism sa mga lalaki at babae na lisanin ang mga denominasyong iyon, sapagkat ang pananatili roon ay nangangahulugan ng espirituwal at walang-hanggang kamatayan. Ang sinungaling na propeta ng Bethel ay kumakatawan sa relihiyosong sistemang itinatag sa Bethel ni Jeroboam. Isa itong sistemang nagtindig ng isang larawan ng hayop, at ang hayop na ginaya ay ang hayop ng Katolisismo. Nagpatuloy na kinikilala ng mga Protestante ang kanilang mga sarili bilang mga Protestante, ngunit nagpatuloy din silang ipangilin ang araw ng Araw bilang araw ng pagsamba, na siyang tanda ng awtoridad ng Katolisismo.
The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”
Ang mga Protestante ay nag-aangking sila’y mga Protestante, bagaman ang tanging kahulugan ng Protestante ay yaong tumututol sa Roma; at sa gayon, ang kanilang pag-aangkin ay nagiging wangis ng Simbahang Romano, sapagkat inaangkin din nito na ito’y isang institusyong Kristiyano, bagaman wala itong biblikal na katuwiran para sa gayong pag-aangkin. Ang pag-aangking iyon ay nakasalig sa hungkag na awtoridad ng tradisyon at kaugalian, na siya ring huwad na awtoridad na ginagamit ng Protestantismo sa kanilang pag-aangkin na sila’y mga Protestante. Gayunding lohika ang bumulag sa mga Adventista ng Ikapitong Araw upang paniwalaan na, bilang mga Laodiceano, sila’y nananatiling nasa isang matatag na ugnayang tipan. Ito rin ang gayunding huwad na awtoridad na ipinahayag ng sinaunang Israel nang kanilang sabihin, "Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon—kami."
“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.
Ang babala ay hindi pinakinggan ng bayang Hudyo. Nakalimutan nila ang Diyos, at nawala sa kanilang paningin ang kanilang mataas na pribilehiyo bilang Kanyang mga kinatawan. Ang mga pagpapalang tinanggap nila ay hindi naghatid ng pagpapala sa sanlibutan. Inari nilang ukol sa kanilang sariling kaluwalhatian ang lahat ng kanilang mga kapakinabangan. Ninakawan nila ang Diyos ng paglilingkod na hinihingi Niya mula sa kanila, at ninakawan nila ang kanilang kapwa-tao ng patnubay sa relihiyon at ng banal na huwaran. Gaya ng mga naninirahan sa daigdig bago ang Baha, sinunod nila ang bawat haka ng kasamaan ng kanilang mga puso. Sa gayo’y ginawa nilang isang hungkag na palabas ang mga banal na bagay, na sinasabi, “Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ay ang mga ito” (Jeremias 7:4), samantalang sa gayon ding panahon ay mali nilang inilalarawan ang katangian ng Diyos, dinudungisan ang Kanyang pangalan, at dinudungisan ang Kanyang santuwaryo.
“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.
Ang mga tagapangasiwang itinalaga sa ubasan ng Panginoon ay hindi naging tapat sa pagkakatiwalang ipinagkaloob sa kanila. Ang mga saserdote at mga guro ay hindi naging tapat na tagapagturo ng bayan. Hindi nila ipinananatiling nasa harap ng bayan ang kabutihan at awa ng Diyos, at ang Kanyang karapatan sa kanilang pag-ibig at paglilingkod. Hinangad ng mga tagapangasiwang ito ang kanilang sariling kaluwalhatian. Ninais nilang angkinin para sa kanilang sarili ang mga bunga ng ubasan. Ginawa nilang layunin na ibaling sa kanilang sarili ang pansin at paggalang. Christ's Object Lessons, 292.
In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.
Noong 1863, nagwakas ang kilusan ng mga Millerita, ngunit tumigil na ito sa pagiging kilusang mga Filadelfiano noong 1856. Itinakwil ang mensahe ni Moises (ang "pitong ulit") na iniharap ni Elias (William Miller), at ang pagtakwil na iyon ay nakabatay sa metodolohiya ng sinungaling na propeta ng Bethel. Ang 1863 ang wakas ng animnapu't limang taon na nagsimula noong 1798, at siyang katapusan ng hula sa Isaias kabanata pito.
And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.
At nangyari, nang mga araw ni Ahaz na anak ni Jotham, na anak ni Uzziah, hari ng Juda, na si Rezin na hari ng Siria, at si Pekah na anak ni Remaliah, hari ng Israel, ay umahon patungong Jerusalem upang makipagdigma laban dito, ngunit hindi sila nagtagumpay laban dito. At ibinalita sa sambahayan ni David, na sinasabi, Nakipag-alyansa ang Siria kay Ephraim. At nayanig ang kanyang puso, at ang puso ng kanyang bayan, gaya ng mga punongkahoy sa gubat na niyayanig ng hangin. Nang magkagayo’y sinabi ng Panginoon kay Isaias, Lumabas ka ngayon upang salubungin si Ahaz, ikaw, at si Shearjashub na iyong anak, sa dulo ng padaluyan ng itaas na tipunang-tubig, sa lansangan ng bukirin ng tagapagpaputi; At sabihin mo sa kanya, Mag-ingat ka, at magpakahinahon; huwag kang matakot, ni manglupaypay ang iyong puso dahil sa dalawang buntot ng mga nag-aasong paningas na ito, dahil sa mabangis na poot ni Rezin pati ng Siria, at ng anak ni Remaliah. Sapagkat ang Siria, si Ephraim, at ang anak ni Remaliah, ay nagsangguni ng kasamaan laban sa iyo, na sinasabi, Umahon tayo laban sa Juda, at pighatiin natin ito, at magbukas tayo roon ng siwang para sa atin, at maglagay tayo ng hari sa gitna nito, ang anak ni Tabeal: Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Hindi ito magtatagumpay, ni mangyayari man. Sapagkat ang ulo ng Siria ay Damasco, at ang ulo ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay madudurog ang Ephraim, anupa’t hindi na magiging isang bayan. At ang ulo ng Ephraim ay Samaria, at ang ulo ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tunay na hindi kayo matatatag. Isaias 7:1-9.
The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).
Ang propesiyang hinggil sa animnapu't limang taon sa talata walo ay tumutukoy na 'sa loob' ng panahong animnapu't limang taon, ang hilagang kaharian ng sampung lipi ay madadala sa pagkabihag. Ang pangitain ay itinala noong 742 BK, at pagkalipas ng labinsiyam na taon, noong 723 BK, nangalat ang Efraim at dinala sa pagkabihag ng mga Asiryo. Noong 677 BK, sa katapusan ng animnapu't limang taon, si Haring Manases ay nabihag at dinala sa Babilonia. Ang panimulang punto noong 742 BK ay nagsisilbing palatandaan ng isang digmaang sibil sa pagitan ng hilagang kaharian at ng timog na mga kaharian ng Israel, gaya ng taong 1863 na minamarkahan ang mismong sentro ng Digmaang Sibil sa Estados Unidos sa pagitan ng Hilaga at Timog. Ang propesiya ay ipinahayag ni Isaias sa literal na maluwalhating lupain (Juda), at ang propesiya noong 1863 ay natupad sa espirituwal na maluwalhating lupain (ang Estados Unidos).
There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.
May tatlong palatandaan sa loob ng hulang animnapu’t limang taon. Ang digmaang sibil noong 742 BK ay sinundan, makalipas ang labing-siyam na taon, ng pagkakakalat ng hilagang kaharian, noong 723 BK. Sa katapusan ng animnapu’t limang taon, naganap ang pagkakakalat ng timog na kaharian. Ang hulang ito, kasama ang pasimula at wakas nito, ay kumakatawan sa kapuwa “mga poot” ng Diyos laban sa hilagang at timog na mga kaharian; at ang dalawang poot na iyon ay may tig-labing-siyam na taong nauuna sa kanilang mga pasimula, at sinusundan naman ng isa pang labing-siyam na taon pagkaraang matupad ang mga iyon.
The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.
Ang buong kayariang kiastiko ay tumutukoy sa isang yugto ng digmaang sibil sa pagitan ng hilaga at timog na siyang nagmamarka sa pasimula at sa wakas. Sa gitna ng pasimula at ng wakas, ang dalawang magkatunggaling panig ng digmaang sibil ay kapwa dinala sa pagkaalipin, at sa loob ng animnapu’t limang taon ng kanilang pagtipon mula sa kanilang kapwa pagkakapangalat sa ilalim ng pagkaalipin tungo sa pagiging isang bansa, sumapit sila sa 1863, na siyang petsa ng Proklamasyon ng Emansipasyon na nagpalaya sa mga alipin. Ang propesiya ng isang digmaang sibil sa literal na Juda ay nagwawakas sa digmaang sibil sa espirituwal na Juda, sapagkat lagi namang inilalarawan ni Hesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula ng isang bagay, sapagkat Siya ang Alfa at Omega.
The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.
Ang kasaysayan ng 1863 ay kinakatawan ng kasaysayan noong 742 BK, noong ang propetang Isaias, kasama ang kaniyang anak, ay naghatid ng mensahe sa masamang hari ng Juda (si Ahaz). Sa nasabing sipi, ang 742 BK ay kinakatawan ng patotoo ni Haring Ahaz, na hari ng Juda, na ipinasara ang paglilingkod ng santuwaryo ng Diyos at ipinagawa niya sa kaniyang punong pari ang isang modelo ng templong Siryano sa mismong looban ng makalupang santuwaryo ng Diyos.
In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.
Sa kasaysayan ng masamang haring Ahaz (na tinukoy ng hula ni Isaias bilang 742 B.K.), ipinasok ng pinuno ng Jerusalem ang pagsamba sa paganismo (Katolisismo) sa iglesya ng Diyos, gaya ng pagbabalik ng Adbentismo ng Laodicea sa metodolohiya ng apostatang Protestantismo upang iwaksi ang mensahe ni Moises na ipinahayag ni Elias. Noong 742 B.K., hinarap ni Isaias ang masamang hari ng Juda sa dulo ng kanal ng itaas na imbakan ng tubig, sa tabi ng bukid ng tagapagpaputi, at isinama niya ang kaniyang anak. Ang pangalan ng kaniyang anak ay isang tanda, at nang harapin ng propeta mula sa Juda si haring Jeroboam, nagbigay rin siya sa kaniya ng isang tanda.
Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.
Narito, ako at ang mga anak na ibinigay sa akin ng Panginoon ay mga tanda at mga kababalaghan sa Israel mula sa Panginoon ng mga hukbo, na tumatahan sa bundok ng Sion. Isaias 8:18.
The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.
Ang pangalan ng anak ni Isaias na "Shearjashub" ay nangangahulugang "ang nalalabi ay manunumbalik." Ang mga "bumabalik" na bumubuo sa nalalabi ay ang mga naghihintay sa Panginoon sa panahon ng pagkaantala.
And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.
At maghihintay ako sa Panginoon, na nagkukubli ng kaniyang mukha mula sa sambahayan ni Jacob; at hahanapin ko siya. Narito, ako at ang mga anak na ibinigay sa akin ng Panginoon ay mga tanda at mga kababalaghan sa Israel mula sa Panginoon ng mga hukbo, na nananahan sa bundok ng Sion. Isaias 8:17, 18.
When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.
Noong nakipagharap si Isaias sa masamang haring Ahaz noong 742 BK, kinakatawan niya ang mga “naghintay,” sapagkat ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw, at yaong mga “naghihintay” sa mga huling araw ay sila ring nagdanas ng unang kabiguan. Inisip ni Jeremias na nagsinungaling ang Diyos at pinigil ang ulan, at iniisip ni Isaias na itinago ng Diyos ang “kaniyang mukha mula sa sambahayan ni Jacob,” ngunit nagpasya si Isaias na maghihintay at hahanapin ang Panginoon, na kumakatawan sa “marurunong” sa panahon ng pag-antala ng pangitain. Yaong mga nagbalik at nagbukod sa mahalaga mula sa hamak, na nakatakdang maging bibig ng Diyos, ay tinatakan, at kaya’t itinanghal na kasalungat ng mga tumatanggap ng tanda ng hayop.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.
At marami sa kanila ang matitisod, at mabubuwal, at madudurog, at mabibitag, at mahuhuli. Itali ang patotoo, tatakan ang kautusan sa gitna ng aking mga alagad. At maghihintay ako sa Panginoon, na nagtatago ng kaniyang mukha sa sambahayan ni Jacob, at hahanapin ko siya. Narito, ako at ang mga anak na ibinigay sa akin ng Panginoon ay mga tanda at mga kababalaghan sa Israel mula sa Panginoon ng mga hukbo, na tumatahan sa bundok ng Sion. At kapag sinabi nila sa inyo, Sangguniin ninyo ang mga nakikipag-ugnayan sa mga espiritu, at ang mga salamangkero na sumisipol at bumubulong: hindi ba nararapat na ang isang bayan ay sumangguni sa kanilang Diyos? Dapat bang ang mga buhay ay sumangguni sa mga patay? Sa kautusan at sa patotoo: kung hindi sila magsalita ayon sa salitang ito, iyon ay sapagkat walang liwanag sa kanila. Isaias 8:16-20.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
Ito ay hindi mga salita ni Sister White, kundi ang mga salita ng Panginoon, at ang Kanyang mensahero ay ibinigay ang mga ito sa akin upang ibigay sa inyo. Tinatawag kayo ng Diyos na huwag nang kumilos na kasalungat sa Kanya. Maraming tagubilin ang ibinigay hinggil sa mga lalaking nag-aangking sila’y mga Kristiyano, samantalang ibinubunyag nila ang mga katangian ni Satanas, na sa diwa, salita, at gawa ay sinasalungat ang pagsulong ng katotohanan, at tiyak na sumusunod sa landas kung saan sila inaakay ni Satanas. Sa katigasan ng kanilang puso, kinamkam nila ang kapangyarihang sa anumang paraan ay hindi nauukol sa kanila, at hindi nila dapat gamitin. Wika ng dakilang Guro, ‘Ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko.’ Sinasabi ng mga tao sa Battle Creek, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami’ ngunit sila’y gumagamit ng karaniwang apoy. Ang kanilang mga puso ay hindi napalalambot at napapasuko ng biyaya ng Diyos. Manuscript Releases, tomo 13, 222.