The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

Ang kasaysayan ng mga Amoreo ay ginagamit upang ilarawan ang panahon kung kailan ibinubuhos ng Diyos ang Kanyang poot laban sa Laodiceanong Adbentismo. Itinuturo ni Kapatid na White na ang takdang panahon ng Diyos sa pagpapataw ng Kanyang parusa ay kapareho ng sa mga huling araw, kapag tinatakan ang isandaang apatnapu't apat na libo, gaya noong ibinuhos ng Diyos ang Kanyang poot sa mga Amoreo. Sinabi niya, "Bagaman ang bansa ng mga Amoreo ay kapansin-pansin dahil sa idolatriya at kabulukan nito, hindi pa nito napupuno ang kopa ng kasamaan nito . . . Ang mahabaging Maylalang ay nakahandang magparaya sa kanilang kasamaan hanggang sa ikaapat na salinlahi. Pagkatapos, kung walang makitang pagbabago tungo sa ikabubuti, ang Kanyang mga kahatulan ay babagsak sa kanila. Sa hindi nagkakamaling katumpakan, ang Walang-hanggan ay patuloy na nagpapanatili ng isang talaan sa lahat ng bansa. Samantalang ang Kanyang awa ay inihahandog sa pamamagitan ng mga panawagan sa pagsisisi, ang talaang ito ay mananatiling bukas; ngunit kapag ang mga bilang ay umabot sa isang takdang antas na itinakda ng Diyos, magsisimula ang paglalapat ng Kanyang poot. Isinasara ang talaan. Nagwawakas ang banal na pagtitiyaga."

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

Malinaw na iniuugnay ni Sister White ang ministeryo ng poot ng Diyos laban sa Adbentismong Laodiceano sa paglalarawan ni Ezekiel hinggil sa pagtatatakan ng isandaan at apatnapu't apat na libo, at itinatakda ang pasimula nito kapag napuno na ang kanilang saro ng kasamaan; at ang sarong iyon ay umaabot sa ganap na kapunuan sa ikaapat na salinlahi. Ang lahat ng impormasyong ito ay inilalahad sa konteksto ng pangitaing nagsimula sa kabanata walo, na naglalarawan ng apat na kasuklamsuklam na bagay na patindi nang patindi.

Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, itaas mo ngayon ang iyong mga mata sa dakong hilagaan. Kaya itinaas ko ang aking mga mata sa dakong hilagaan, at narito, sa dakong hilagaan, sa pintuang-daan ng dambana, nasa pasukan ang larawang ito ng paninibugho. At sinabi pa niya sa akin, Anak ng tao, nakikita mo ba ang kanilang ginagawa? maging ang mga dakilang karumaldumal na ginagawa rito ng sangbahayan ng Israel, upang ako’y lumayo sa aking santuario? Ngunit bumaling ka pang muli, at makakakita ka ng higit pang mga karumaldumal. At dinala niya ako sa pintuan ng looban; at nang tumingin ako, narito, may isang butas sa pader. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, hukayin mo ngayon ang pader; at nang mahukay ko ang pader, narito, may isang pinto. At sinabi niya sa akin, Pumasok ka, at masdan mo ang mga masasamang karumaldumal na ginagawa nila rito. Kaya pumasok ako at tumingin; at narito, bawat anyo ng mga gumagapang, at mga kasuklam-suklam na hayop, at lahat ng mga diyos-diyosan ng sangbahayan ng Israel, ay iginuhit sa pader sa buong palibot. At naroon sa harap nila ang pitumpung lalaki sa mga matatanda ng sangbahayan ng Israel, at sa gitna nila’y nakatayo si Jaazaniah na anak ni Shaphan, na bawat isa’y may insensaryo sa kaniyang kamay; at umakyat ang makapal na usok ng kamangyan. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, nakita mo ba ang ginagawa ng mga matatanda ng sangbahayan ng Israel sa kadiliman, bawat isa sa mga silid ng kaniyang mga larawan? sapagka’t sinasabi nila, Hindi tayo nakikita ng Panginoon; pinabayaan ng Panginoon ang lupa. Sinabi rin niya sa akin, Bumaling ka pang muli, at makikita mo ang higit pang mga karumaldumal na kanilang ginagawa. Pagkatapos ay dinala niya ako sa pintuan ng pintuang-daan ng bahay ng Panginoon na nasa dakong hilagaan; at, narito, may mga babaeng nakaupo roon na tumatangis kay Tammuz.

Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

At sinabi niya sa akin, Nakita mo ba ito, O anak ng tao? Bumaling ka pang muli, at makakakita ka pa ng mga kasuklamsuklam na higit kaysa sa mga ito. At dinala niya ako sa loobang looban ng bahay ng Panginoon, at, narito, sa pintuan ng templo ng Panginoon, sa pagitan ng portiko at ng dambana, ay may humigit-kumulang dalawampu’t limang lalaki, na ang kanilang mga likod ay nakatalikod sa templo ng Panginoon, at ang kanilang mga mukha ay nakaharap sa silangan; at sinasamba nila ang araw sa dakong silangan. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Nakita mo ba ito, O anak ng tao? Magaang bagay ba sa sambahayan ng Juda na gawin nila ang mga kasuklamsuklam na ginagawa nila rito? sapagkat pinuno nila ang lupain ng karahasan, at nagbalik upang pukawin ang aking galit; at, narito, idinarampi nila ang sanga sa kanilang ilong. Kaya’t ako man ay kikilos sa poot: hindi magliligtas ang aking mata, ni maaawa ako; at bagaman magsisigaw sila sa aking mga tainga nang malakas na tinig, gayunma’y hindi ko sila didinggin. Ezekiel 8:5-18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

Matapos maipakita kay Ezekiel ang unang karumaldumal, ang paglalagay ng larawan ng panibugho sa pasukan ng pintuang-daan ng dambana, ipinaalam sa kanya na ipapakita pa sa kanya ang mas matitinding mga karumaldumal kaysa sa larawang iyon ng panibugho. Ang ikalawang karumaldumal ay inilalarawan ng mga lihim na silid, kung saan ang pamunuan, na kinakatawan ng mga matatandang lalaki, ay naghahandog ng panalangin, na isinasagisag ng insenso, at ipinahahayag na tinalikdan na ng Panginoon ang lupa at hindi Niya sila nakikita. Ngunit ipinaalam kay Ezekiel na makakakita pa siya ng mas matitinding mga karumaldumal kaysa sa mga ito.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

Ang ikatlong kasuklam-suklam na bagay ay kinakatawan ng “mga babaing tumatangis para kay Tammuz,” subalit may higit pang kasuklam-suklam kaysa roon, sapagkat ang ikaapat na kasuklam-suklam na bagay ay tumutukoy sa isang pamunuan ng dalawampu't limang lalaki na sumasamba sa araw, na nakatalikod sa templo.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

Sa ikaapat na karumaldumal ay ipinahayag na ang "mga matatandang lalaki" ay "napuno nila ang lupain ng karahasan, at nagsibalik upang galitin ako; at, narito, inilalagay nila ang sanga sa kanilang ilong." Ang "araw ng pagpapagalit" ay ang araw kung kailan nagsisimula ang pagpapairal ng poot ng Diyos, gaya ng nangyari sa sinaunang Israel nang kanilang tinanggihan ang mensahe nina Josue at Caleb tungkol sa Lupang Pangako. Ang pagtatakwil sa mensahe ng pagtatatakan ang nagtatakda kung kailan napupuno ang kopa ng kasamaan para sa Jerusalem. Si Josue at si Caleb ay kumakatawan sa munting pangkat, ang iilang tapat na dumaraing at tumatangis dahil sa mga kasuklamsuklam na gawa sa iglesya at sa lupain.

Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

At si Moises at si Aaron ay nagpatirapa sa harap ng buong kapulungan ng mga anak ni Israel. At si Josue na anak ni Nun, at si Caleb na anak ni Jephunneh, na kabilang sa mga nagsiyasat ng lupain, ay pinunit ang kanilang mga kasuotan; at sila’y nagsalita sa buong pulutong ng mga anak ni Israel, na sinasabi, Ang lupaing dinaanan namin upang siyasatin ay lubhang mabuting lupain. Kung kalugdan tayo ng Panginoon, ipapasok niya tayo sa lupaing ito at ibibigay niya ito sa atin; isang lupaing dumadaloy ang gatas at pulot. Huwag lamang kayong manghimagsik laban sa Panginoon, ni matakot man kayo sa mga tao ng lupain; sapagkat sila’y tinapay sa atin: ang kanilang sanggalang ay naalis sa kanila, at ang Panginoon ay sumasa atin; huwag ninyo silang katakutan. Ngunit iniutos ng buong kapulungan na batuhin sila ng mga bato. At ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nagpakita sa tolda ng kapisanan sa harap ng lahat ng mga anak ni Israel. At sinabi ng Panginoon kay Moises, Hanggang kailan hahamakin ako ng bayang ito? at hanggang kailan bago sila sumampalataya sa akin, sa kabila ng lahat ng mga tanda na aking ipinakita sa gitna nila? Pupuksaing ko sila sa pamamagitan ng salot, at aalisin ko sila sa mana, at gagawin kitang isang bansang higit na dakila at lalong makapangyarihan kaysa kanila. Bilang 14:5-12.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

Ang "pagpapagalit" na idinulot ng mga manghihimagsik sa Aklat ng mga Bilang, at gayundin sa Aklat ni Ezekiel, ay nakasalig sa pagtanggi ng mga manghihimagsik na kilalanin ang mga "tanda" na ipinamalas. Ang mga "tanda" na itinakwil noong kapanahunan ni Moises ay ang mga "tanda" na sumasagisag sa pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos sa kasaysayan ng mga Milerita. Ang sinaunang Israel ay nagpagalit sa Diyos sa pamamagitan ng pagtanggi sa mga "tanda" ng pagpapakita ng Kaniyang kapangyarihan sa kanilang saligang kasaysayan. Sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu't apat na libo, ang makabagong Israel ay itinatakwil din (tinitalikuran) ang mismong saligang kasaysayan na dapat sanang maging "tanda" na magpapahintulot sa kanila na "makilala" ang pag-uulit ng kasaysayan ng Sigaw sa Hatinggabi, na inuulit sa mga huling araw.

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

Hinahayaan ng Diyos ang mga suwail na masaksihan ang pag-uulit ng pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos, sapagkat yaong pag-uulit ng pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos ay hindi lamang ang huling ulan, kundi ang katotohanang nagligtas sana sa kanila kung sila’y kabilang sa mga umiibig sa katotohanan.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

Ang pagkakakilanlan sa apat na karumaldumal sa Kabanata Walo ng Ezekiel bilang mga sagisag ng apat na salinlahi ng Adventismo ng Laodicea ay bahagi ng mensaheng binubuksan ng Leon mula sa lipi ni Juda sa mga huling araw. Nagsimula ang unang salinlahi sa paghihimagsik noong 1863, at makalipas ang dalawampu’t limang taon, noong 1888, dumating ang paghihimagsik na minarkahan ang pasimula ng ikalawang salinlahi sa sagisag ng mga lihim na silid. Makalipas ang tatlumpu’t isang taon, noong 1919, ang paglalathala ng aklat ni W. W. Prescott na pinamagatang The Doctrine of Christ ay minarkahan ang pasimula ng ikatlong salinlahi, na inilarawan ni Ezekiel bilang mga babaeng tumatangis kay Tammuz. Pagkaraan ng tatlumpu’t walong taon, noong 1957, sa paglalathala ng aklat na Questions on Doctrine, dumating ang ikaapat na salinlahi na tumutukoy sa panahon kung kailan ang mga manghihimagsik ay lalaban sa mensahe ng pagseselyo na nagmumula sa silangan, at sasamba sa araw.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

Sisimulan nating isaalang-alang ang ikalawang salinlahi ng paghihimagsik ng Adbentismong Laodiceano na lumitaw sa Pangkalahatang Kumperensya sa Minneapolis noong 1888. Mahalaga ring alalahanin na ang apat na kasuklam-suklam na bagay na binanggit ni Ezekiel ay nagaganap sa Jerusalem; bagaman kinakatawan ng mga iyon ang isang sumusulong na kasaysayan ng paghihimagsik, lagi pa rin nitong tinutukoy ang paghihimagsik na nagaganap sa loob ng lunsod na kumakatawan sa Adbentismong Laodiceano sa mga huling araw.

“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

Bilang isa sa mga tanda ng pagkawasak ng Jerusalem, sinabi ni Cristo, “Maraming bulaang propeta ang magsisibangon, at ililigaw nila ang marami.” Nagsibangon nga ang mga bulaang propeta, na nilinlang ang bayan, at iniakay ang napakarami sa ilang. Ang mga salamangkero at mga manggagaway, na nag-aangking kapangyarihang mapaghimala, ay inakit ang mga tao na sumunod sa kanila tungo sa mga liblib na kabundukan. Ngunit ang hulang ito ay sinalita rin para sa mga huling araw. Ang tandang ito ay ibinigay bilang tanda ng Ikalawang Pagparito. Maging ngayon ay nagpapakita ang mga bulaang Cristo at mga bulaang propeta ng mga tanda at kababalaghan upang dayain ang Kanyang mga alagad. Hindi ba natin naririnig ang sigaw, “Narito, Siya ay nasa ilang”? Hindi ba libu-libo ang nagsiparoon sa ilang, sa pag-asang masumpungan si Cristo? At mula sa libu-libong pagtitipon kung saan ang mga tao’y nag-aangking nakikipag-ugnayan sa mga espiritu ng mga yumao, hindi ba naririnig ngayon ang panawagang, “Narito, Siya ay nasa mga silid-lihim”? Ito mismo ang iginigiit ng espiritismo. Ngunit ano ang sabi ni Cristo? “Huwag ninyo itong paniwalaan. Sapagkat kung paanong ang kidlat ay lumalabas mula sa silangan at nagliliwanag hanggang sa kanluran, gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao.” The Desire of Ages, 631.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

Ang mga lihim na silid ay sagisag ng espiritismo, at ang ikalawang kasuklam-suklam na gawa sa kabanata walo ng Ezekiel ay nagaganap sa loob ng templo, kung saan palihim na nakasabit sa mga pader ang mga larawang makalupa.

So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

Kaya pumasok ako at nakita; at narito, ang bawat anyo ng mga bagay na gumagapang, at mga kasuklam-suklam na hayop, at lahat ng mga diyos-diyosan ng sambahayan ng Israel, ay nakaguhit sa pader sa buong palibot. At nakatayo sa harap nila ang pitumpung lalaki, na mga matatanda ng sambahayan ng Israel, at sa gitna nila ay nakatayo si Jaazaniah na anak ni Shaphan, na bawat isa ay may insensaryo sa kaniyang kamay; at umakyat ang makapal na usok ng kamangyan. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Anak ng tao, nakita mo ba kung ano ang ginagawa ng mga matatanda ng sambahayan ng Israel sa kadiliman, bawat isa sa mga silid ng kani-kaniyang mga larawan? sapagkat sinasabi nila, Hindi kami nakikita ng Panginoon; pinabayaan ng Panginoon ang lupa. Ezekiel 8:10-12.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

Nakikita ni Ezekiel ang “mga diyus-diyosan ng sambahayan ni Israel, inilarawan sa mga pader” ng santuwaryo, ngunit hayagang sinabi sa kaniya na ang paghihimagsik na ito ay nagaganap din sa loob ng “silid ng mga imahen” ng bawat isa sa mga matatanda. Ang paghihimagsik sa loob ng literal na templo ay nagpapakilala ng paghihimagsik sa loob ng templong pantao.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

"Sa paglilinis ng templo mula sa mga mamimili at mangangalakal ng sanlibutan, inihayag ni Jesus ang Kaniyang misyon na dalisayin ang puso mula sa karumihan ng kasalanan—mula sa mga makalupang nasa, mga makasariling pita, mga masasamang gawi, na sumisira sa kaluluwa. Sinipi ang Malakias 3:1–3." The Desire of Ages, 161.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

Ang ikalawang kasuklam-suklam na bagay ay kumakatawan sa isang pagpapakita ng kasamaan, kapwa sa loob ng iglesya at sa mga isipan ng mga nakatatandang dapat sanang maging mga tagapangalaga nito. Ang kasamaang nahayag doon ay ang kasamaan ng espiritismo. Sa mga araw ni Noe, nang ang bawat katha ng mga puso ng mga tao ay masama, ang mga taong bago ang Baha ay napuno na ang kanilang saro ng kalikuan.

And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

At nakita ng Diyos na lubhang malaki ang kasamaan ng tao sa lupa, at na ang bawat haka ng pag-iisip ng kaniyang puso ay pawang masama lamang sa tuwi-tuwina. Henesis 6:5.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Tinutukoy ng ikalawang salinlahi kung kailan pumasok ang spiritismo kapwa sa mga pinuno ng Jerusalem at gayundin sa pangkorporasyong istruktura ng Adbentismong Laodiseyano. Ang ginawa ng "matatanda sa sambahayan ng Israel" "sa kadiliman," "sa" kanilang "mga silid ng" "mga larawan," ay nagpapakilalang "ang bawat haka ng mga pag-iisip ng" kanilang mga puso "ay pawang kasamaan lamang." Malinaw kay Kapatid na White na ang pagkawasak ng Jerusalem ay kumakatawan sa wakas ng sanlibutan, at ang patotoo ng baha sa kapanahunan ni Noe ay kumakatawan din sa wakas ng sanlibutan. Sa mga huling araw, ang mga tumatangging pakabanalin sa pamamagitan ng katotohanan ay nadaraig ng spiritismo, gaya ng kinakatawan ng ikalawang kasuklamsuklam na bagay sa ikawalong kabanata ng Ezekiel.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

Ang ikalawang kasuklam-suklam na bagay ni Ezequiel ay kumakatawan sa paghihimagsik na sumapit noong 1888, at nagiging sagisag ng ikalawang salinlahi; ngunit higit pa rito, ang 1888, at lahat ng kinakatawan nito, o ng anumang kumakatawan dito, ay naulit noong Setyembre 11, 2001. Tiyak na itinutukoy ni Kapatid na White na noong 1888, ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay bumaba, at kaya’t ang kasaysayang iyon ay kumakatawan sa panahong ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibabagsak sa isang paghipo ng Diyos, at ang Apocalipsis labing-walo, mga talata isa hanggang tatlo, ay matutupad.

“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

Ang kawalan ng kahandaang isuko ang mga naunang-nabuong palagay at tanggapin ang katotohanang ito ang siyang naging saligan ng malaking bahagi ng pagtutol na naipamalas sa Minneapolis laban sa mensahe ng Panginoon sa pamamagitan ng mga Kapatid na Waggoner at Jones. Sa pag-uudyok sa gayong pagtutol, nagtagumpay si Satanas na mailayo sa ating bayan, sa malaking antas, ang natatanging kapangyarihan ng Banal na Espiritu na ninanasang ipagkaloob sa kanila ng Diyos. Hinadlangan sila ng kaaway na matamo ang kabisaang maaaring naging kanila sa pagdadala ng katotohanan sa sanlibutan, gaya ng ipinahayag ito ng mga apostol pagkatapos ng Araw ng Pentecostes. Ang liwanag na magliliwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kaluwalhatian nito ay sinalungat, at sa pamamagitan ng pagkilos ng ating sariling mga kapatid ay sa malaking antas ay naipagkait sa sanlibutan. Selected Messages, aklat 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

Ang kasaysayan ng 1888 ay nagbigay ng halimbawa ng pagtanggi sa mensahe ng huling ulan na dumating noong Setyembre 11, 2001. Ang 1888 ay isang sagisag ng ikalawang salinlahi ng Laodiceang Adventismo, na kinakatawan ng ikalawang kasuklamsuklam na bagay sa aklat ni Ezekiel, at ang kasaysayang iyon ay tumutukoy sa isang paghihimagsik na tinipuhan ng pitumpung matatanda sa aklat ni Ezekiel. Ang kanilang paghihimagsik ay kumakatawan sa espiritismo, at tumutugma sa pagkapuno ng saro ng panahong palugit sa kapanahunan ni Noe. Ang pagtanggi sa mensahe ay naglarawan ng pagtanggi ng pamunuan sa mensahe ng huling ulan, na dapat tumukoy sa pagdating ng ikatlong Sa Aba ng Islam.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

Ang pamunuan na noong 1888 ay tumanggi sa mensahe ay nagsilbing sagisag ng pagtanggi sa mensahe ng Islam noong Setyembre 11, 2001, ngunit nilalayon ng Diyos na magpamalas ng isang kapahayagan ng kapangyarihan na masasaksihan ng mga pinunong iyon bilang bahagi ng Kaniyang paghatol sa kanila. Ang kapahayagan ng kapangyarihan ng huling ulan ay nagaganap sa katapusan ng panahon ng pagtatatakan. Nagsimula ito noong Setyembre 11, 2001, ngunit maaabot nito ang rurok sa katapusan ng tatlo’t kalahating araw ng Apocalipsis labing-isa, kapag dumating ang “malaking lindol.”

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

Ang mensahe noong 1888 ay ang mensahe sa Laodicea, ang huling panawagan para sa dating hinirang na bayan na noon ay pinalalampasan na.

“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

Ang mensaheng ibinigay sa atin nina A. T. Jones at E. J. Waggoner ay ang mensahe ng Diyos para sa iglesia sa Laodicea, at sa aba ng sinumang nag-aangking sumasampalataya sa katotohanan, ngunit hindi sinasalamin sa iba ang mga sinag na kaloob ng Diyos. The 1888 Materials, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

Ang mensahe noong 1888 ay kumakatawan sa mensaheng tumukoy na, nang ibinagsak ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York noong Setyembre 11, 2001, ang tuwirang patotoo sa iglesya ng Laodicea ay nararapat nang ibigay; at ang tuwirang patotoo ay ang mensahe ng Islam ng ikatlong sa aba na, kapag hiningahan ang isang tumalikod na bayan, ay may kapangyarihang buhayin sila bilang isang makapangyarihang hukbo.

“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

Ang tuwirang patotoo ay nararapat na dalhin sa ating mga iglesia at mga institusyon, upang pukawin ang mga natutulog.

“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

Kapag pinaniwalaan at sinusunod ang salita ng Panginoon, magaganap ang matatag at tuluy-tuloy na pagsulong. Makita nawa natin ngayon ang ating dakilang pangangailangan. Hindi tayo magagamit ng Panginoon hangga’t hindi Niya ibinubuga ang hininga ng buhay sa mga tuyong buto. Narinig ko ang mga salitang winika: “Kung walang malalim na pagkilos ng Espiritu ng Diyos sa puso, kung wala ang impluwensiyang nagbibigay-buhay nito, ang katotohanan ay nagiging patay na titik.” Review and Herald, Nobyembre 18, 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

Ang 1888 ay nagmamarka sa pasimula ng ikalawang salinlahi ng Adbentismo, ngunit nagbibigay rin ito ng isang linya ng propesiya na nakahanay sa mga huling araw. Noong Setyembre 11, 2001, pinatnubayan ng Diyos pabalik sa mga dating landas ang mga taong piniling tanggapin na ang pag-atake ng Islam laban sa hayop na mula sa lupa ay isang katuparan ng propesiya. Kinailangan ng bayan ng Diyos na magbalik sa mga hiyas ni William Miller at mapag-aralan ang mga saligang katotohanan na kinabibilangan ng katuparan ng Unang at Ikalawang “Woe,” na siya namang nagpatunay sa pagdating ng Ikatlong “Woe” sa panahong iyon. Nang makabalik ang mga taong iyon sa mga dating landas, pinatnubayan sila upang makita ang kabanalan ng dalawang tabla ni Habakuk.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

Ang paghihimagsik noong 1863 laban sa dalawang tapyas ni Habakuk, na siyang mga hiyas ni Miller at siya ring mga saligan ng Adbentismo, ay naging tipo ng isang paghihimagsik na naulit noong Setyembre 11, 2001; sapagkat muling binigyan ng pagkakataon ang pamunuan ng Laodiceang Adbentismo na itaguyod ang mga hiyas ni Miller, o tanggihan ang mga ito. Ang lahat ng apat na salinlahi ng Adbentismo na kinakatawan sa Ezekiel 8 ay kumakatawan din sa paghihimagsik ng Laodiceang Adbentismo noong Setyembre 11, 2001.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pagtukoy sa ikalawang salinlahi ng Adbentismong Laodiceano sa susunod na artikulo.

“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

Nilalang ng Diyos ang tao na may mga damdaming may kakayahang yumakap sa mga realidad na walang hanggan. Ang mga damdaming ito ay nararapat panatilihing dalisay at banal, malaya sa lahat ng pagkamakalupa. Ngunit nawala sa kanilang pagsasaalang-alang ang walang hanggan. Ang Diyos, ang Alfa at Omega, ang pasimula at ang wakas, ang Siyang may hawak sa tadhana ng bawat kaluluwa, ay nalilimutan. Sa pag-aakalang sila’y dakila sa kaalaman, ibinaba ng mga tao ang kanilang sarili sa pinakamababang antas sa paningin ng Diyos.

“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

Ang kaisipan ng tao ay naging makalupa. Sa halip na ihayag ang bakas ng pagka-Diyos, inihahayag nito ang bakas ng pagkatao. Sa mga kaloob-looban nito ay nasusumpungan ang mga larawang makalupa. Ang mga gawi na nakapagpapababa ng dangal na nanaig sa mga araw ni Noe—na naglagay sa mga nananahan sa panahong yaon lampas sa pag-asa ng kaligtasan—ay nasasaksihan ngayon. Signs of the Times, Disyembre 18, 1901.