The Book of Daniel - Number Seven

Ang pitong kulog ay kumakatawan sa kasaysayan mula noong 1798 hanggang sa Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayang iyon ay itinipikal ng huling pitong hari ng kaharian ng Juda, mula kay Manases noong 677 BK hanggang kay Zedekias noong 586 BK.

Sa mga banal na linya ng reporma, isang katangian ng pagbibigay-kapangyarihan sa unang anghel ang pagkakaroon ng isang simbolo na nagpapakilala ng isang bagay na may saklaw na pandaigdig. Noong ika-11 ng Agosto, 1840, ang mensahe ng unang anghel ay binigyang-kapangyarihan, at pagkatapos ay dinala ang mensaheng ito sa bawat himpilan ng misyon sa buong daigdig.

Sa panahong iyon, ayon sa propesiya, bumaba ang anghel sa Pahayag kabanata sampu at inilagay ang isang paa sa lupa at ang isa pa sa dagat. Tinukoy iyon ni Sister White bilang isang sagisag ng pandaigdigang lawak ng mensahe.

Ang unang dekreto na ipinroklama ni Cyrus ay isang pandaigdigang dekreto.

Kung paanong ang unang anghel ay naiparating sa bawat himpilan ng misyon sa buong sanlibutan noong Agosto 11, 1840, gayon din ay ipinakilala ni Cyrus ang sarili bilang hari ng “lahat ng mga kaharian sa lupa,” nang iprinoklama niya ang unang dekreto. Ang pagbaba ng anghel ng Pahayag 10, ang anghel na tinukoy ni Sister White bilang “hindi ibang persona kundi si Jesucristo mismo,” ay taglay ang gayunding mga katangiang propetiko gaya ng makapangyarihang anghel sa Pahayag 18. Itinukoy ni Sister White na ang layunin ng unang anghel ay katulad ng layunin ng anghel sa Pahayag 18.

Ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel ay isang sagisag na nagbibigay-diin sa isang pandaigdigang aspekto. Ang unang mensahe sa kapanahunan ni Cristo ay binigyan ng kapangyarihan sa bautismo ni Cristo. Isinasaad ng Kasulatan na ang buong Israel ay pumaroon sa ilang upang pakinggan ang mensahe ni Juan.

Ang ministeryo ni Cristo ay nakatuon sa sinaunang Israel, at sa gayong makahulang diwa ang buong sanlibutan ay napadako sa Jordan, ang pook ng bautismo ni Cristo. Gayunma’y ang rito ng bautismo, at ang sinasagisag nito nang binautismuhan si Cristo, ay nakatuon sa buong sanlibutan.

Ang pangalang Jehoiakim ay nangangahulugang “Ang Diyos ay babangon,” at sa bautismo ni Cristo, samantalang iniahon ni Juan si Cristo mula sa tubig, ang sagisag ng “pagbangon” mula sa isang libingang-tubig ay naging isang sangkap ng ganoong pagkakaloob ng kapangyarihan. Sa unang apat na talata ng Ezra na ating nauna nang sinipi, tinutukoy sa talatang lima ang tugon ng mga nakarinig ng dekreto sa mga salitang, “Nang magkagayo’y nagsibangon ang mga pangulo ng mga sambahayan ng Juda at Benjamin, at ang mga saserdote, at ang mga Levita, kasama ang lahat ng ang kanilang espiritu ay ibinangon ng Diyos, upang umahon at itayo ang bahay ng Panginoon na nasa Jerusalem.” Kapag ang unang mensahe ay binibigyan ng kapangyarihan, may pagbangon, gaya ng kinakatawan ng pangalang Jehoiakim.

Noong Setyembre 11, 2001, pinalakas ang unang mensahe ng makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel, alinsunod sa tipo ng pagpapalakas sa unang mensahe ng makapangyarihang kilusan ng unang anghel. Si Sister White ay may komentaryo hinggil sa pagkawasak ng Twin Towers noong petsang iyon.

Sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang Panginoon ay “bumangon” upang “yanigin nang kakilakilabot ang lupa.” Sumasagisag ang pangalan ni Jehoiakim sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe. Noong Agosto 11, 1840, ang Panginoon ay bumangon mula sa Kanyang trono at bumaba sa daigdig at tumindig sa lupain at sa dagat. Sa unang kautusan ni Ciro, ang mga tapat ay bumangon. Si Jehoiakim ay isang sagisag, hindi lamang ng pagdating ng unang anghel, kundi sumasagisag din siya sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel.

Si Jehoiakim ay kumakatawan sa una sa huling tatlong hari, ngunit kumakatawan din siya sa ikalima sa pitong haring nagbigay-daan sa pagkawasak ng Jerusalem. Lubhang mapagbigay-kaalaman ang mga pangalan ng pitong haring iyon. Ang pitong haring iyon ay sina Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin, at Zedekiah.

Sa kasaysayan ng mga Millerite, si Manases ang kumakatawan sa panahon ng kawakasan, noong 1798. Ang kahulugan ng pangalang Manases ay "nagdudulot ng pagkalimot," at noong 1798, ang patutot ng Tiro ay nalimutan sa loob ng pitumpung taon. Si Manases ay isa sa mga pinakamasasamang hari, at taglay niya ang mga katangiang propetiko na dapat isaalang-alang.

Ang huling pitong hari ng Juda ay kumakatawan sa kasaysayan ng pitong kulog mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844. Si Manases ang una sa pitong hari, at bilang unang hari sa pito, siya ay naging tipo ni Zedekias, ang huli sa pitong hari. Laging iniuugnay ni Jesus ang wakas sa pasimula. Si Zedekias, ang huling hari sa pito, ay dinala sa pagkaalipin ng Babiloniang pagkabihag. Ang unang hari ng huling pitong hari ay dinala rin sa Babiloniang pagkabihag, na naging tipo ng pagdadala sa huling hari sa Babiloniang pagkabihag.

Ang naging karanasan ni Manases, ang pagkilalang ang Panginoon ang Diyos, ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pagtatanggal sa kanya sa kanyang kaharian, at pagkatapos ay ng kanyang muling panunumbalik sa kanyang kaharian. Si Nebukadnezar, gaya ni Manases, ay nakilala ang Panginoon nang siya ay inalis sa kanyang kaharian at pagkatapos ay ibinalik.

Ang karanasan ni Manases ay naganap kay Nebukadnezar. Si Manases ay kumakatawan sa “panahon ng wakas” sa kasaysayan ng huling tatlong hari ng Juda, at sa pagdating ng propesiya hinggil sa pitumpung taon ng pagkabihag. Si Nebukadnezar ay kumakatawan sa “panahon ng wakas” sa kasaysayan ng tatlong dekreto, gaya rin ng 1798 na “panahon ng wakas” sa kasaysayan ng pitong kulog. Sa mga talatang binanggit, nagbalik ang pagkaunawa ni Nebukadnezar sa “wakas ng mga araw.” Ang “wakas ng mga araw” ay tinutukoy din sa Daniel kabanata labindalawa.

Ang "wakas ng mga araw" sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel ay ang "panahon ng wakas," sapagkat inutusan si Daniel na humayo "hanggang sa dumating ang wakas." Sa panahong iyon si Daniel ay "tatayo sa kaniyang bahagi." Ang "tumayo sa kaniyang bahagi" ay nangangahulugang tuparin ang kaniyang layunin, na siyang ginawa ni Daniel nang inalis ang selyo sa kaniyang aklat sa wakas ng mga araw, na siyang "panahon ng wakas." Sa panahong iyon magkakaroon ng "paglaganap ng kaalaman" na mauunawaan ng marurunong. Sa wakas ng mga araw ni Nabucodonosor, ang kaniyang "kaunawaan" ay nagbalik sa kaniya.

Si Manases ay kumakatawan sa "panahon ng wakas" sa kasaysayan ng huling tatlong hari ng Juda; si Nebukadnezar ay kumakatawan sa "panahon ng wakas" sa tatlong dekreto. Sinundan si Manases ng kaniyang anak na si Amon.

Ang Amon ay nangangahulugang "training" at kumakatawan sa panahong nagkaroon ng "increase of knowledge" na magsasanay sa mga "wise" sa mensaheng naalisan ng tatak. Sumunod kay Amon si Josias, ang tanging hari sa pito na may medyo mabuti, bagaman masalimuot, na kasaysayang propetiko.

Ang kahulugan ng pangalang Josiah ay “ang saligan ng Diyos,” at kumakatawan ito sa pagtatatag ng mga katotohanang naalisan ng selyo sa “panahon ng wakas.” Ang paglago ng kaalaman na kinatawan ni Amon ay binuo ni William Miller, sa pamamagitan ng patnubay ni Gabriel at ng iba pang mga banal na anghel. Ang gawa ni Miller ay kinakatawan ng pangalang Josiah, sapagkat kaniyang itinatag ang mga saligan ng kilusan. Marami pang maitutukoy hinggil kay Josiah, ngunit magpapatuloy tayo sa kaniyang anak na si Jehoahaz.

Ang kahulugan ng Jehoahaz ay “Si Jehova ay dumakip,” at siya ay dinakip ni Pharaohnecho. Si Jehoahaz, na anak ni Josiah, ay dinakip ni Pharaohnechoh at pinalitan ng kanyang kapatid na si Eliakim, na ang kahulugan ay “Diyos ng pagbangon.” Pagkatapos, binago ni Pharaohnechoh ang pangalan ni Eliakim at ginawang Jehoiakim, na ang kahulugan ay “Ang Diyos ay babangon.” Ang pagbabago ng pangalan ay isang sagisag ng ugnayang pangtipan, at sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe, ang Diyos ay pumapasok sa tipan kasama ang isang bayan, kasabay Niyang nilalampasan ang isang dating bayang tipan.

Noong ika-11 ng Agosto, 1840, ang Imperyong Otomano, na kinakatawan ng apat na hangin na pinakawalan sa loob ng tatlong daan at siyamnapu't isang taon at labinlimang araw, ay pinigil—o, gaya ng kahulugan ng pangalang Jehoahaz, "dinakip" sila. Kasabay noon, si Eliakim ay itinalagang hari at ang kaniyang pangalan ay pinalitan upang maging Jehoiakim, na ang kahulugan ay "Ang Diyos ay babangon." Sinundan si Jehoiakim ng kaniyang anak na si Jehoiachin, na may tatlong pangalan sa Kasulatan.

Ang pangalang Jehoiachin ay nangangahulugang “itatayo at itatatag ng Panginoon.” Anak siya ni Jehoiakim at siya ang palatandaan ng pagdating ng ikalawang anghel noong tagsibol ng 1844, nang “itinayo at pinagtibay” ng Diyos ang bagong, tunay na Protestanteng sungay. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay pinalakas ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ang mga pangalang Jeconiah at Coniah ay nangangahulugang “ang Diyos ang magtatatag.” Ang tatlong pangalan, na pawang may iisang kahulugan, ay kumakatawan sa pag-uugnay ng Sigaw sa Hatinggabi sa mensahe ng ikalawang anghel. Sa huling pagbubuhos ng Espiritu Santo sa panahon ng Malakas na Sigaw siniselyuhan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagseselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay tinipuhan sa Sigaw sa Hatinggabi ng kilusang Millerita, at si Jehoiachin, na tinatawag ding Jeconiah at Coniah, ay isang sagisag ng pagseselyo.

Si Jehoiachin, Jeconiah, at Coniah ay kumakatawan sa panahon ng pagsaselyo, kung kailan ang ikalawang anghel ay sinasamahan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Siya ay kumakatawan sa panahon ng pagsaselyo ng mga mangmang. Ang masamang hari ay kumakatawan sa yaong mga mangmang na Laodiceanong dalaga na, sa panahon ng pagsaselyo, ay nakatakdang tumanggap ng tatak ng halimaw, sapagkat sila ay magpakailanman isusuka mula sa bibig ng Panginoon.

Ang singsing na panlagda sa kanang kamay ng Diyos ay ang Kanyang tatak, at ang mga isinusuka mula sa bibig ng Panginoon sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ipinagtatambis kay Zerubbabel, ang lalaking may pising panukat ng “pitong ulit” sa kanyang kamay.

Ang “batong katitisuran” na siyang “pitong panahon” ay ang “pisi na may tingga” sa kamay ni Zerubbabel, at siya ay inilalarawan bilang “singsing na panlagda” na ginagamit ng Diyos upang tatakan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang singsing na panlagda, o ang “tanda,” ay inilalagay sa mga “dumaraing at tumatangis” dahil sa mga karumaldumal na ginagawa sa Jerusalem. Ang pagdaing at pagtangis ay tumutukoy sa karanasan ng mga tinatakan, at ang paglalagda at pagtangis ay sagisag ng kanilang panloob na tugon sa lunas ng “pitong panahon.” Ito ay pag-amin sa kanilang mga kasalanan at sa mga kasalanan ng kanilang mga magulang. Ito ang pagkilala na hindi sila lumalakad na kasama ang Diyos at na ang Diyos ay hindi lumalakad na kasama nila mula pa noong kabiguan noong Hulyo 18, 2020. Ito ang pagsubok na nabigo noong 1863, sa panahong ang Philadelphia ay lumilipat tungo sa Laodicea. Iyon ay naging tipo ng kapanahunang yaon kung kailan ang mga kinakatawan ni Coniah ay itinatatag magpakailanman bilang mga mangmang na birhen ng Laodicea, at ang mga kinakatawan ni Zerubbabel ay itinatatag magpakailanman bilang mga marurunong na birhen ng Philadelphia.

Si Jehoichin ay sinundan ni Zedekiah, ang huli sa pitong hari. Kung paanong si Manasseh ay kumakatawan sa 1798 at sa "panahon ng wakas," si Zedekiah ay dapat kumatawan sa ika-22 ng Oktubre, 1844, kung kailan ang pangitain ay "magsasalita, at hindi magsisinungaling." Ang pangalang Zedekiah ay binubuo ng pagsasama ng dalawang salitang Hebreo. Ang isa ay "Jehovah", at ito ay pinagsama sa salitang isinalin sa Daniel kabanata walo at talatang labing-apat bilang "nilinis." Ang pangalang Zedekiah ay nangangahulugang ang paglilinis ng templo ng Diyos, na nagsimula noong ika-22 ng Oktubre, 1844.

Ang huling pitong hari ng Juda ay kumakatawan sa pasulong na kasaysayan mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844. Si Jehoiakim ay sagisag ng Agosto 11, 1840, na siya namang kumakatawan sa Setyembre 11, 2001. Siya ay sagisag ng pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel, at siya ay ipinakilala sa unang talata ng unang kabanata ng Daniel. Kaya, ang tagpo at konteksto ng unang kabanata ng Daniel ay ang pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel, gaya ng kinakatawan sa ikasampung kabanata ng Pahayag. Sa ikasampung kabanata ng Pahayag, bumaba si Cristo na may maliit na aklat sa Kanyang kamay na ipinag-utos na kainin ni Juan. Ito ang dahilan kung bakit ang unang pagsubok sa aklat ni Daniel ay may kinalaman sa pagkain.

Ipagpapatuloy natin ang mga paksang ito sa susunod na artikulo.