In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Noong 1884, natanggap ni Ellen White ang huli niyang hayag na pangitain. Ipinagkaloob ito sa Portland, Oregon. Ang una niyang hayag na pangitain ay ipinagkaloob sa kanya noong 1844, sa Portland, Maine. Palaging inilalarawan ni Jesus ang katapusan ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

“It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

Hindi nagtagal matapos ang paglipas ng takdang panahon, noong 1844, ipinagkaloob sa akin ang aking unang pangitain. Dumadalaw ako kay Gng. Haines sa Portland, isang minamahal na kapatid kay Cristo, na ang puso’y mahigpit na nabigkis sa puso ko; lima kami, pawang mga babae, na tahimik na nakaluhod sa dambanang pampamilya. Samantalang kami’y nananalangin, ang kapangyarihan ng Diyos ay sumapit sa akin sa paraang kailanma’y hindi ko pa nadama.

“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

Wari’y napaliligiran ako ng liwanag, at ako’y umaangat nang higit at higit mula sa lupa. Lumingon ako upang hanapin sa sanlibutan ang bayang Advent, ngunit hindi ko sila matagpuan, nang may isang tinig na nagsabi sa akin, “Muling tumingin ka, at tumingin ka nang kaunti pang pataas.” Dito, itinaas ko ang aking mga mata, at nakita ko ang isang tuwid at makipot na landas, na nakataas nang mataas sa ibabaw ng sanlibutan. Sa landas na ito, ang bayang Advent ay naglalakbay patungo sa lungsod na nasa malayong dulo ng landas. Mayroon silang isang maningning na liwanag na inilagay sa kanilang likuran sa pasimula ng landas, na sinabi sa akin ng isang anghel na iyon ang “hiyaw sa hatinggabi.” [Tingnan ang Mateo 25:6.] Ang liwanag na ito ay nagningning sa kahabaan ng landas, at nagbigay liwanag sa kanilang mga paa, upang sila’y huwag matisod.

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Kung itinuon nila ang kanilang mga mata kay Jesus, na nasa mismong unahan nila at umaakay sa kanila patungo sa lungsod, sila’y ligtas. Ngunit hindi naglaon, ang ilan ay nanghina at nagsabing napakalayo pa ng lungsod, at inaasahan nilang nakapasok na sana sila roon noon pa. Kung magkagayon, pinalalakas sila ni Jesus sa pamamagitan ng pagtaas ng Kaniyang maluwalhating kanang bisig, at mula sa Kaniyang bisig ay lumabas ang isang liwanag na kumalat sa ibabaw ng pangkat ng mga Adventista, at sila’y sumigaw, ‘Aleluya!’ Ang iba nama’y padalus-dalos na itinatwa ang liwanag na nasa likuran nila, at nagsabing hindi ang Diyos ang umakay sa kanila hanggang sa ganitong kalayo. Namatay ang liwanag sa likuran nila, iniwan ang kanilang mga paa sa ganap na kadiliman, at sila’y natisod at nawalan ng tanaw sa palatandaan at kay Jesus, at nahulog mula sa landas pababa sa madilim at masamang sanlibutan sa ibaba.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

Sa anim-na-tomong talambuhay ni Ellen White, na sinulat ng kaniyang apong si Arthur L. White, itinala niya ang isang pahayag ni John Loughborough na ibinigay sa Sesyon ng Pangkalahatang Kapisanan noong 1893.

“Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

Si Loughborough, nang magbigay ng talumpati sa sesyon ng Pangkalahatang Kumperensya pagkaraan ng siyam na taon, ay nagpahayag: "Nakita ko si Kapatid na White na nasa pangitain nang humigit-kumulang limampung beses. Ang unang pagkakataon ay humigit-kumulang apatnapung taon na ang nakalipas. . . . Ang huli niyang hayag na pangitain ay noong 1884, sa kampamento sa Portland, Oregon." Talambuhay ni Ellen White, tomo 3, 256.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

Magkakaroon pa rin siya ng mga panaginip at mga pangitain pagkaraan ng 1884, ngunit ang mga hayag na pangitain ay nagtapos nang eksaktong apatnapung taon matapos ang kanilang pagsisimula, at ang simula at ang wakas ng mga hayag na pangitain ay kapwa naganap sa mga lungsod na tinatawag na Portland. Ang unang lungsod ay nasa silangang baybayin ng Estados Unidos, at ang huling lungsod ay nasa kanlurang baybayin. Maaaring may ilan na magtatangkang igiit na ang katotohanang ito ay walang kahulugan kundi isang simpleng nagkataon lamang, at may iba namang magsasabing natupad na ang layon ng mga hayag na pangitain, kaya't winakasan ng Panginoon ang mga ito pagkalipas ng apatnapung taon.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

Ang tunay na dahilan ay dahil sa tumitinding pagsuway at paghihimagsik laban sa kaloob ng propesiya na ibinigay sa kilusang Millerita.

“After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

Pagdating ko sa Oakland, nabigatan ang aking kalooban dahil sa pagkaunawa ko sa kalagayan ng mga pangyayari sa Battle Creek, at ako, mahina, walang kapangyarihang makatulong sa inyo. Alam kong kumikilos ang lebadura ng kawalan ng pananampalataya. Yaong mga nagwawalang-bahala sa maliwanag na mga tagubilin ng salita ng Diyos ay nagwawalang-bahala rin sa mga patotoong nag-udyok sa kanila na bigyang-pansin ang salitang iyon. Samantalang bumibisita ako sa Healdsburg noong nakaraang taglamig, ako'y malimit na nananalangin at lubhang nabibigatan sa pagkabalisa at dalamhati. Ngunit minsan, habang ako'y nananalangin, itinaboy ng Panginoon ang kadiliman, at ang silid ay napuspos ng isang dakilang liwanag. Isang anghel ng Diyos ang nasa aking tabi, at wari'y nasa Battle Creek ako. Nasa inyong mga kapulungan ako; nakarinig ako ng mga salitang winika, at nakakita at nakarinig ako ng mga bagay na, kung kalooban ng Diyos, aking nais na mapawi magpakailanman sa aking alaala. Gayon na lamang ang pagkasugat ng aking kaluluwa, hindi ko nalaman kung ano ang gagawin o sasabihin. May ilang bagay na hindi ko maibabanggit. Ako'y inatasang huwag ipaalam kanino man ang tungkol dito, sapagkat marami pang mahahayag.

“I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

Sinabihan akong tipunin ang liwanag na ipinagkaloob sa akin at hayaang magningning ang mga sinag nito sa bayan ng Diyos. Patuloy ko itong ginagawa sa pamamagitan ng mga artikulo sa mga pahayagan. Bumabangon ako nang alas tres ng madaling-araw halos tuwing umaga sa loob ng ilang buwan at tinipon ko ang iba't ibang bagay na nasulat matapos maibigay sa akin ang huling dalawang patotoo sa Battle Creek. Isinulat ko ang mga bagay na ito at dali-daling ipinadala ko ang mga ito sa inyo; ngunit napabayaan kong pangalagaan nang wasto ang aking sarili, at ang naging bunga nito ay bumigay ako sa bigat ng pasan; hindi lahat ng aking mga sulatin ay natapos upang makarating sa inyo sa General Conference.

“Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

Muli, samantalang nananalangin, ipinahayag ng Panginoon ang Kanyang sarili. Ako’y minsan pang nasa Battle Creek. Ako’y nasa maraming bahay at narinig ko ang inyong mga salita sa paligid ng inyong mga hapag-kainan. Wala akong kalayaang isalaysay ngayon ang mga detalye. Umaasa akong hindi na ako kailanman tatawaging banggitin ang mga ito. Nagkaroon din ako ng ilang lubhang kapansin-pansing panaginip.

“What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

“Aling tinig ang inyong kikilalanin bilang tinig ng Diyos? Anong kapangyarihan ang iniingatang nakalaan ng Panginoon upang ituwid ang inyong mga kamalian at ipakita sa inyo ang inyong landas sa tunay nitong anyo? Anong kapangyarihan upang kumilos sa iglesya? Kung tatanggi kayong maniwala hangga’t hindi naaalis ang bawat anino ng di-katiyakan at ang bawat posibilidad ng pag-aalinlangan, kailanman ay hindi kayo maniniwala. Ang pag-aalinlangan na humihingi ng ganap na kaalaman ay hindi kailanman magpapasakop sa pananampalataya. Ang pananampalataya ay nakasalig sa ebidensiya, hindi sa demonstrasyon. Iniuutos sa atin ng Panginoon na sundin ang tinig ng tungkulin, kapag may iba pang mga tinig sa paligid natin na humihimok sa atin na tahakin ang kabaligtarang landas. Nangangailangan ito ng masusing pansin mula sa atin upang makilala ang tinig na mula sa Diyos. Dapat nating labanan at madaig ang hilig, at sundin ang tinig ng budhi nang walang pakikipagtawaran o pakikipagkompromiso, baka tumigil ang mga udyok nito at ang sariling kalooban at bugso ang siyang mangibabaw. Ang salita ng Panginoon ay dumarating sa ating lahat na hindi sumalansang sa Kanyang Espiritu sa pamamagitan ng pagpapasyang huwag makinig at tumalima. Ang tinig na ito ay naririnig sa mga babala, sa mga payo, at sa mga pagsaway. Ito ang mensahe ng liwanag ng Panginoon sa Kanyang bayan. Kung hihintayin natin ang mas malalakas na panawagan o mas mabubuting pagkakataon, maaaring bawiin ang liwanag, at tayo’y maiwan sa kadiliman.” Testimonies, tomo 5, 68.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

Tinukoy ni Sister White na kung mahahayag ang patuloy na paghihimagsik laban sa kaniyang ministeryo bilang propetisa, "maaaring bawiin ang liwanag, at" ang Laodicean Adventism ay "maiiwan sa kadiliman." Noong 1915, binawi ang liwanag. Ang Diyos noon at ngayon ay ganap na may kakayahang magbangon ng isang propeta o propetisa kailanman na naisin Niyang gawin iyon. Ibinangon Niya si Eliseo upang sumunod kay Elias, ngunit walang ibinangong buhay na propeta pagkatapos ng 1915, sapagkat "binawi ang liwanag" ng Panginoon.

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

Pagdating sa mga panaginip at pangitain ni Sister White, may tatlong yugto. Ang unang yugto, na tumagal ng apatnapung taon, ay panahon kung kailan ang mga pangitain ay nagaganap sa publiko, para sa mga layuning may kaugnayan sa pagtatatag ng kaloob sa kaisipan ng mga naroroon noong nagaganap ang mga pangitain. Pagkatapos, mula noong 1884 hanggang sa kanyang kamatayan noong 1915, ipinagkaloob ang mga pangitain at mga panaginip na nananatiling para sa ikapagpapatibay ng bayan ng Diyos, ngunit ibinigay ang mga ito nang pribado. Ang ikatlong yugto ay nagsimula noong 1915, at nagbigay ng katibayan na ang Adbentismong Laodiseano ay nasa kadiliman ng pagtalikod.

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

Ang sinaunang Israel ay isang larawan ng makabagong Israel, at sa panahon ng ganap na paghihimagsik na kinatawan nina Eli at ng kaniyang dalawang anak, sina Hophni at Phineas, ay “walang hayag na pangitain.” Ang dahilan ay ang kanilang matinding pagsuway at paghihimagsik. Hindi nagbabago ang Diyos.

“Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

Isa pang babala ay dapat ibigay sa sambahayan ni Eli. Hindi makausap ng Diyos ang punong saserdote at ang kanyang mga anak; ang kanilang mga kasalanan, na gaya ng makapal na ulap, ay humadlang sa presensya ng Kanyang Espiritu Santo. Ngunit sa gitna ng kasamaan, nanatiling tapat sa Langit ang batang si Samuel, at ang mensahe ng kahatulan para sa sambahayan ni Eli ay siyang naging atas kay Samuel bilang propeta ng Kataas-taasan.

“‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

"'Bihira ang salita ng Panginoon nang mga araw na iyon; wala pang malaganap na pangitain. At nangyari, nang panahong iyon, na si Eli ay nakahiga sa kaniyang dako, at ang kaniyang mga mata'y nagsimulang manlabo, na hindi na siya nakakakita; at bago pa namatay ang ilawan ng Diyos sa templo ng Panginoon, na doo'y kinalalagyan ng kaban ng Diyos, samantalang si Samuel ay nahiga upang matulog, tinawag ng Panginoon si Samuel.' Ipinagpalagay niyang tinig ni Eli yaon, kaya nagmadali ang bata sa tabi ng higaan ng saserdote at nagsabi, 'Narito ako; sapagkat tinawag mo ako.' Ang sagot ay, 'Hindi kita tinawag, anak ko; humiga ka muli.' Makaitlong tinawag si Samuel, at makaitlo rin siyang tumugon sa gayunding paraan. At noon ay natiyak ni Eli na ang mahiwagang tawag na iyon ay tinig ng Diyos. Nilampasan ng Panginoon ang Kaniyang hinirang na lingkod, ang lalaking ubanin, upang makipag-usap sa isang bata. Ito sa ganang sarili nito ay isang mapait ngunit nararapat na pagsaway kay Eli at sa kaniyang sambahayan." Patriarchs and Prophets, 581.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

Sa apostasya ng sambahayan ni Eli ay walang hayag na pangitain, sapagkat ang Salita ng Panginoon ay “mahalaga” sa mga araw na yaon. Ang salitang Hebreo na isinaling “mahalaga” ay nangangahulugang “bihira”. Mula 1844 hanggang 1884, may mga “hayag na pangitain” na ibinigay sa Laodiceang Adbentismo. Ang gayong mga hayag na pangitain ay unang lumitaw sa kasaysayan ng Filadelfianong Kilusang Millerita, at noong 1856 nagsimula nitong tukuyin na ang Filadelfianong kilusan ay lumipat na tungo sa Laodiceanong kilusan, ngunit nagpatuloy ang mga hayag na pangitain, sapagkat ang Diyos ay mapagpahinuhod at maawain.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

At noong 1863, nagsimula ang paghihimagsik laban sa mga saligang katotohanan, ngunit ang mga "hayag na pangitain" ay nagpatuloy hanggang 1884. Pagkaraan ay naganap ang isang pagbabago. Sa ika-walong kabanata ng Ezekiel, ang apat na kasuklam-suklam na bagay ay inilalarawan na pasidhi nang pasidhi ang katangian. Ang 1884 ay kumakatawan sa nalalapit na pagtatapos ng unang salinlahi at sa simula ng ikalawang salinlahi. Itinala ng kasaysayang Adventista na noong 1881, at muli noong 1882, dalawang makabuluhang paglago ng paghihimagsik ang naganap.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

Noong 1881, ang Pangulo ng General Conference (George Butler) ay sumulat at naglathala ng isang serye ng mga artikulo sa Review and Herald, kung saan iginigiit niya na ang ilang bahagi ng Bibliya ay higit na kinasihan kaysa sa iba, at sa pagtatapos ng kanyang mga artikulo ay tahasan niyang tinukoy ang ilang bahagi ng Bibliya na hindi kinasihan. Kasunod noon, noong 1882, si Uriah Smith, isang pinuno ng gawaing paglilimbag at, noong panahong iyon, siya rin ang namumuno sa gawaing pang-edukasyon, ay nagsimulang ituro na kapag ipinakita kay Sister White ang mga hulang ukol sa hinaharap o ang banal na kasaysayan ng nakaraan, ang kanyang mga salita ay kinasihan; ngunit, iginigiit niya, kapag tinukoy niya ang mga personal na pagkukulang ng mga kasapi ng iglesia, iyon ay payak na kanyang makataong opinyon lamang.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

Taong 1881, isang hayagang pag-atake laban sa awtoridad ng Bibliya sa salin ni Haring James ang isinagawa ni Satanas, sa pamamagitan ng pangulo ng iglesia bilang kasangkapan; at nang sumunod na taon, ang pinuno ng gawaing pang-edukasyon at paglalathala ay nagsagawa ng isang katulad na pag-atake laban sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya. Mula 1884, ang patotoo ay nagsasabi na sa mga araw na iyon ay walang hayag na pangitain. Mula 1863 hanggang 1881, ang paghihimagsik ay umigting hanggang sa maisama na ang Bibliya at ang Espiritu ng Propesiya, at hindi na lamang kumakatawan sa pagtanggi sa mga saligan.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

Ang apat na karumaldumal na kinakatawan sa Ezekiel kabanata walo ay isinasagawa ng mga matatanda, na kumakatawan sa pamunuan ng Jerusalem, na nagsimula bilang isang ligal na entidad ng iglesia bilang Laodiceang Adbentismo noong 1863. Sa panahong iyon ay may isang artikulong inilathala sa Review and Herald, na iniuugnay ng ilang historyador sa pag-akda ni James White, bagaman ang dokumentasyon ng artikulo ay higit na nagtuturo kay Uriah Smith bilang tunay na may-akda. Maging gayon man, ang sumpa laban sa muling pagtatayo ng Jerico ay malinaw na natupad kay James White, at si Uriah Smith ang lumikha ng huwad na tsart ng 1863. Pagsapit ng 1881, ang pangulo ng General Conference ay naglalathala ng mga artikulo sa Review and Herald na nangangatwiran laban sa ganap na awtoridad ng Bibliya, at sa sumunod na taon sinimulan ni Uriah Smith ang isang pag-atake laban sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

Ang mga matatandang lalaki na dapat sanang mga tagapagbantay ay nanguna sa isang hayagang pagsalakay na nagsimula sa pag-atake sa mga saligang katotohanang kinakatawan sa panaginip ni Miller at inilarawan sa dalawang tapyas ni Habacuc. Mula roon, sinimulan nilang atakihin ang dalawang saksi ng Bibliya at ang Espiritu ng Propesiya. Sa gayon ding kapanahunan (maagang dekada 1880), ang pinuno ng gawaing pangkalusugan, si John H. Kellogg, ay nagsimulang ipakilala ang espiritismo ng panteismo sa pamunuan ng iglesia. Noong 1881, inihimlay si James White, at si Kapatid na White ay nasa gitna ng lumalalang paghihimagsik ng pamunuan ng estrukturang pang-edukasyon, pangkalusugan, at pampolitikal ng iglesia.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

Ang mensaheng dumating noong 1856—ang nadagdagang liwanag ng “pitong panahon”—at gayundin ang mensahe para sa Laodicea, ay kapwa itinakwil; at nilayon ng Panginoon na ulitin ang mismong mensaheng iyon sa General Conference sa Minneapolis noong 1888, sa pamamagitan ng mensaheng iniharap nina Elder Jones at Waggoner. Hindi bago ang kanilang mensahe, at nang tinugunan ni Kapatid na White ang mga sumalungat sa kanilang mensahe, kanyang tinukoy na pinaniniwalaan ng mga manghihimagsik na ang kanilang pagtutol sa mensahe nina Jones at Waggoner ay siyang pagtupad nila sa pananagutan nilang ipagtanggol ang mga dating palatandaan, na siya ring mga dating saligan. Ibinunyag ng kanilang paghihimagsik na pagsapit ng 1888, hindi na nila nauunawaan kung ano ang mga saligan—na ang mga katotohanang saligan ay kumakatawan sa katuwiran ni Cristo. Sa konteksto ng mga palatandaan at ng mga alituntunin ni William Miller, sinabi niya:

“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

Dapat nating malaman sa ating sarili kung ano ang bumubuo sa Kristiyanismo, kung ano ang katotohanan, kung ano ang pananampalatayang ating tinanggap, kung anu-ano ang mga alituntunin ng Bibliya—ang mga alituntuning ibinigay sa atin ng pinakamataas na Awtoridad. Marami ang sumasampalataya nang walang katuwirang mapagbatayan ng kanilang pananalig, nang walang sapat na katibayan hinggil sa katotohanan ng usapin. Kapag may iniharap na isang kaisipan na umaayon sa sarili nilang mga paunang palagay, agad nila itong tinatanggap. Hindi sila nangangatwiran mula sa sanhi patungo sa bunga, ang kanilang pananampalataya ay walang tunay na saligan, at sa panahon ng pagsubok ay matutuklasan nila na nagtayo sila sa ibabaw ng buhangin.

“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

Ang sinumang nasisiyahan na sa sarili niyang kasalukuyang di-ganap na kaalaman sa Kasulatan, at iniisip na ito ay sapat para sa kaniyang kaligtasan, ay nagpapahinga sa isang nakamamatay na panlilinlang. Marami ang hindi lubusang nasasangkapan ng mga maka-Kasulatang pangangatwiran, upang makilala nila ang kamalian, at mahatulan ang lahat ng tradisyon at pamahiing ipinalalabas na katotohanan. Ipinasok ni Satanas ang sarili niyang mga kaisipan sa pagsamba sa Diyos, upang kaniyang sirain ang kapayakan ng ebanghelyo ni Cristo. Marami sa mga nagpapakilalang sumasampalataya sa kasalukuyang katotohanan ang hindi nakababatid kung ano ang bumubuo sa pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal—si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Inaakala nilang ipinagtatanggol nila ang mga dating palatandaan, ngunit sila'y maligamgam at walang malasakit. Hindi nila nalalaman ang kahulugan ng isahabi sa kanilang karanasan at ng pagtaglay ng tunay na birtud ng pag-ibig at pananampalataya. Hindi sila masusing mga mag-aaral ng Bibliya, kundi tamad at hindi mapagmatyag. Kapag may mga pagkakaiba ng opinyon hinggil sa mga talata ng Kasulatan, yaong mga hindi nag-aral nang may layunin at hindi tiyak kung ano ang kanilang pinaniniwalaan, ay nalalayo sa katotohanan. Dapat nating itanim sa lahat ang pangangailangan ng masikap na pagsisiyasat sa banal na katotohanan, upang maalaman nila na talagang nalalaman nila kung ano ang katotohanan. May ilan na nag-aangkin ng malaking kaalaman, at nasisiyahan sa kanilang kalagayan, samantalang wala na silang higit na sigasig para sa gawain, wala na ring maalab na pag-ibig sa Diyos, at sa mga kaluluwang dahil sa kanila'y namatay si Cristo, na para bang kailanma'y hindi nila nakilala ang Diyos. Hindi nila binabasa ang Bibliya upang angkinin ang katas at katabaan nito para sa kanilang sariling mga kaluluwa. Hindi nila nadarama na yaon ay ang tinig ng Diyos na nangungusap sa kanila. Ngunit kung ibig nating maunawaan ang daan ng kaligtasan, kung ibig nating makita ang mga sinag ng Araw ng katuwiran, kailangan nating pag-aralan ang Kasulatan nang may layunin, sapagkat ang mga pangako at mga propesiya ng Bibliya ay nagbubuhos ng malinaw na mga sinag ng kaluwalhatian sa banal na panukala ng pagtubos, na ang mga dakilang katotohanang ito ay hindi pa malinaw na nauunawaan. The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

Ang pahayag na ito ay hango mula sa kaniyang patotoo noong panahon ng 1888, at kaniyang tinutukoy na ang mga manghihimagsik ay nagtatatag ng saligan sa buhangin, bagaman hindi nila ito nalalaman. Sinabi niya, "Isang malaking bilang ng mga nag-aangking nananampalataya sa kasalukuyang katotohanan ay hindi nalalaman kung ano ang bumubuo sa pananampalatayang minsan ibinigay sa mga banal—Si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Iniisip nilang ipinagtatanggol nila ang mga dating palatandaan, ngunit sila ay maligamgam at walang malasakit." Kaniyang kinikilala sila bilang nananatili sa kalagayang Laodiceano, sapagkat sila ay "maligamgam." At kaniyang tinutukoy ang "pananampalatayang minsan ibinigay sa mga banal—Si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian." Si Cristo ang Batong Walang Hanggan, at bilang Batong Walang Hanggan, sinasagisag Niya ang mga hiyas ng panaginip ni Miller.

“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

“Dumating na ang babala: Walang anumang dapat pahintulutang pumasok na yayanig sa saligan ng pananampalatayang siyang pinagtatayuan natin mula nang dumating ang mensahe noong 1842, 1843, at 1844. Ako ay nasa mensaheng ito, at buhat noon ay nakatindig ako sa harap ng sanlibutan, tapat sa liwanag na ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi namin ninanais na alisin ang aming mga paa mula sa platapormang pinatungtungan ng mga ito habang araw-araw naming hinanap ang Panginoon sa taimtim na panalangin, humihingi ng liwanag. Inaakala ba ninyong maaari kong isuko ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos? Ito’y nararapat maging gaya ng Bato ng mga Panahon. Mula pa nang ito’y ibinigay, ito na ang gumagabay sa akin.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

Tinutukoy niya ang isang mahalagang katotohanan hinggil sa mga manghihimagsik, yaong mga matatandang lalaki ni Ezekiel, nang kanyang ipinahayag, "Hindi sila nangangatwiran mula sa sanhi tungo sa bunga." Ang masasama ay hindi makakaya, o ayaw, mangatuwiran mula sa sanhi tungo sa bunga. Ang kinalabasan ng sesyon ng Pangkalahatang Kumperensya noong 1888 ay lubhang mapaghimagsik anupa't nagpasya si Kapatid na White na umalis, ngunit iniutos sa kanya ng kanyang anghel na patnubay na manatili at itala ang kaparis na kasaysayan ng paghihimagsik nina Korah, Dathan at Abiram. Ang paghihimagsik ng mga matatandang lalaki ang naging bunga, at ang sanhi ay ang pagtanggi sa mensaheng Laodiceano na dumating kalakip ng nadagdag na liwanag ng "pitong panahon" noong 1856, at pagkatapos ay umigting tungo sa paghihimagsik laban sa mga saligan noong 1863, na pagkatapos ay humantong sa pag-atake, una sa Bibliya at pagkatapos ay sa Espiritu ng Propesiya, kalakip ang pagpapakilala ng espiritismo ni Kellogg.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

Siyempre, ang mga historyador ng sinaunang panahon, sa buong kasaysayan, ay tinakpan ang mga katotohanang may kaugnayan sa paghihimagsik gamit ang basura, mga tradisyon, mga kaugalian, at mga putahe ng mga pabula, sapagkat ang mga nakikilahok sa gayong uri ng paghihimagsik ay laging nagsisikap na ikubli ang katibayan.

Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

Sa aba nila na nagsisikap na ikubli nang malalim ang kanilang payo mula sa Panginoon, at ang kanilang mga gawa ay nasa kadiliman, at sinasabi nila, Sino ang nakakakita sa amin? at sino ang nakaaalam sa amin? Isaias 25:19.

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

Ang mga lalaking tinutukoy ni Isaias sa talata ay yaong kanyang kinilala bilang “ang mga mapanuyang lalaki na namumuno sa bayang ito sa Jerusalem,” at sila rin ang gayunding mga matatandang lalaki na dapat maging mga tagapangalaga ng bayan sa ikawalong kabanata ni Ezekiel. Sa patotoo ni Ezekiel, sa ikalawang kasuklam-suklam na bagay, na nagmamarka sa ikalawang salinlahi ng Adbentismo, sinasagot nila ang mga tanong na itinatanong ng mga mapanuyang lalaki ni Isaias, “sapagkat sinasabi nila, Hindi kami nakikita ng Panginoon; pinabayaan ng Panginoon ang lupa” (Ezekiel 8:12).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

Ipinahayag ang "Sa aba" laban sa yaong mga rebisyonista sa kasaysayan na nagtatangkang ikubli ang katotohanan hinggil sa paghihimagsik na humantong sa 1888 at naganap noong 1888.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

Kinakailangan kong makipag-usap sa inyo hinggil sa mga pagpupulong sa Minneapolis. Sa isang pagkakataon ay nagpasya akong lisanin ang pagpupulong sapagkat nakita at nadama ko ang malakas na espiritu ng pagsalungat na nangingibabaw. Hindi ko man lamang makayang kilalanin, kahit saglit, ang espiritung kumilos na may kapangyarihang namamayani kina Kapatid na Morrison at Kapatid na Nicola. Hindi ko, kahit saglit, mapagdudahan kung anong uri ng espiritu ang sumasa inyo. Tiyak na hindi iyon ang Espiritu ng Diyos, at upang hindi kayo magpatuloy sa panlilinlang na ito, sinusulatan ko kayo ngayon.

“The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

Noong gabing sumunod, matapos kong pasiyahang hindi na manatili pa sa Minneapolis, sa isang panaginip o pangitain sa gabi—hindi ko tiyak kung alin—isang taong matangkad at may makapangyarihang tindig ang naghatid sa akin ng isang mensahe at ipinahayag sa akin na kalooban ng Diyos na ako’y tumindig sa aking puwesto ng tungkulin, at na ang Diyos mismo ang magiging aking katulong at aagapay sa akin upang salitain ko ang mga salitang ipagkakaloob Niya sa akin. Sinabi niya, ‘Para sa gawaing ito ay ibinangon ka ng Panginoon. Ang Kanyang walang hanggang mga bisig ay nasa ilalim mo. Sa pagtitipong ito ay gagawin ang mga pasya para sa buhay o para sa kamatayan; hindi dahil kinakailangang may sinuman na mapahamak, kundi ang pagmamataas na espirituwal at pagtitiwala sa sarili ang magsasara ng pintuan, na sa gayo’y hindi papapasukin si Jesus at ang kapangyarihan ng Kanyang Espiritu Santo. Magkakaroon sila ng isa pang pagkakataon upang maalis sa kanila ang pagkakalinlang, at upang magsisi, ipahayag ang kanilang mga kasalanan, at lumapit kay Cristo at magbalik-loob upang sila’y pagalingin Niya.’

“He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

Sinabi niya, 'Sumunod ka sa akin.' Sumunod ako sa aking gabay at dinala niya ako sa iba't ibang bahay na ginawang tahanan ng mga kapatid, at sinabi niya, 'Pakinggan mo ang mga salitang sinasambit dito, sapagkat nasusulat ang mga ito sa aklat ng mga talaan; at ang mga salitang ito ay magkakaroon ng kapangyarihang magpataw ng kahatulan sa lahat ng nakikibahagi sa gawaing ito na hindi ayon sa espiritu ng karunungang buhat sa itaas, kundi ayon sa espiritung hindi buhat sa itaas, kundi buhat sa ibaba.'

“I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

Nakinig ako sa mga salitang binigkas, na dapat sana’y naghatid ng kahihiyan sa bawat isa na nagsambit ng mga iyon. Ipinasa-pasa mula sa isa tungo sa iba ang mga mapanuyang pahayag, na tumutuya sa kanilang mga kapatid na sina A. T. Jones, E. J. Waggoner, at Willie C. White, at maging ako. Ang aking katayuan at ang aking gawain ay malayang pinag-usapan at pinagtalastasan ng mga yaong nararapat sanang nakatuon sa gawaing pagpapakumbaba ng kanilang mga kaluluwa sa harap ng Diyos at pagsasaayos ng kanilang sariling mga puso. Wari’y may pagkahumaling sa pagdidili-dili tungkol sa mga guni-guning kamalian at sa mga guni-guning pagpapahayag hinggil sa kanilang mga kapatid at sa kanilang gawain, na walang saligan sa katotohanan, at sa pagdududa at sa pagsasalita at sa pagsulat ng mapapait na bagay bilang bunga ng skeptisismo, ng pagtatanong, at ng kawalang-paniniwala.

“Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

Wika ng aking gabay, 'Ito ay nakasulat sa mga aklat bilang laban kay Jesucristo. Ang espiritung ito ay hindi maaaring magkaayon sa Espiritu ni Cristo, ang Espiritu ng katotohanan. Sila ay nalalasing sa espiritu ng pagsalangsang at wala silang higit na nalalaman kaysa sa isang lasing kung anong espiritu ang kumokontrol sa kanilang mga salita o kanilang mga gawa. Ang kasalanang ito ay natatanging isang pagkakasala laban sa Diyos. Ang espiritung ito ay walang anumang pagkakahawig sa Espiritu ng katotohanan at ng katuwiran, hindi higit kaysa sa espiritung umudyok sa mga Judio na magbuo ng isang sabwatan upang magduda, manuligsa, at maging mga tiktik kay Cristo, ang Manunubos ng sanlibutan.'

“I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

Sinabi sa akin ng aking gabay na may naging saksi sa salitang walang Cristo, yaong usapang mababang uri na nagpatunay sa espiritung umudyok sa mga salitang iyon. Nang pumasok sila sa kanilang mga silid, sumama sa kanila ang masasamang anghel, sapagkat isinara nila ang pinto sa Espiritu ni Cristo at ayaw makinig sa Kanyang tinig. Walang pagpapakumbaba ng kaluluwa sa harap ng Diyos. Bihira marinig ang tinig ng panalangin, kundi pamimintas at mga pinalabis na pahayag, mga pagpapalagay, mga haka-haka, inggit, paninibugho, masasamang paghihinala, at maling pagbibintang ang siyang laganap. Kung nabuksan sana ang kanilang mga mata, nakita sana nila ang bagay na magpapabalisa sa kanila, ang pagdiriwang ng masasamang anghel. At nakita rin sana nila ang isang Tagapagbantay na nakarinig ng bawat salita at itinala ang mga salitang ito sa mga aklat ng langit.

“I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

"Ipinabatid sa akin noon na sa panahong ito’y walang saysay ang gumawa ng anumang pasiya hinggil sa mga paninindigan sa mga punto ng doktrina, hinggil sa kung ano ang katotohanan, o ang umasa sa anumang diwa ng makatarungang pagsisiyasat, sapagkat may nabuo nang isang samahan na hindi nagpapahintulot ng anumang pagbabago ng mga kaisipan sa alinmang punto o paninindigang kanilang tinanggap, gaya ng ginawa ng mga Judio. Marami ang sinabi sa akin ng aking Patnubay na wala akong kalayaang isulat. Nasumpungan kong nakaupo ako sa aking higaan na may diwa ng dalamhati at kapighatian, gayundin na may diwa ng matatag na pasiya na manatili sa aking puwesto ng tungkulin hanggang sa pagtatapos ng pagpupulong at pagkatapos ay maghintay ng mga tagubilin ng Espiritu ng Diyos na magsasabi sa akin kung paano kikilos at kung anong landas ang susundin." The 1888 Materials, 277, 278.