Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.
Ezekiel kabanata walo ay naglalahad ng apat na papaigting na mga karumaldumal na kumakatawan sa apat na henerasyon ng Laodiceanong Adventismo. Ang paghihimagsik noong 1863 ay nagbunga ng isang huwad na katapat sa dalawang tapyas ni Habakuk, gaya ng paglikha ni Aaron ng isang huwad na larawan ng paninibugho sa pamamagitan ng kaniyang gintong guya, sa mismong oras na ibinibigay ng Diyos kay Moises ang dalawang tapyas ng Sampung Utos. Nang simulan ng Laodiceanong Adventismo ang gawaing pag-aalis ng mga saligang katotohanan, gaya ng kinakatawan sa panaginip ni William Miller, ang pamunuan ng unang henerasyon ay nagsimulang tanggihan ang awtoridad ng Bibliya, at pagkatapos ay ang Espiritu ng Propesiya. Lumago ang paghihimagsik hanggang sa puntong dumating sa kanilang kasaysayan ang espiritismo ni Kellogg (panteismo) bago sumapit ang 1888.
At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.
Sa rebelyon noong 1888, ang espiritismo na kinakatawan ng mga silid ng guniguning larawan ni Ezekiel ay umabot sa puntong itinakwil ang mga sugo ng Minneapolis, ang propetisa, at maging ang Espiritu Santo.
“We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.
Nakita namin sa aming karanasan na kapag ang Panginoon ay nagpapadala ng mga sinag ng liwanag mula sa bukas na pintuan ng santuwaryo tungo sa Kanyang bayan, sinusulsulan ni Satanas ang isipan ng marami. Ngunit hindi pa ito ang wakas. Magkakaroon ng mga sasalungat sa liwanag at sasapawan at pipigilan ang mga ginawa ng Diyos na Kanyang mga daluyan upang iparating ang liwanag. Ang mga espirituwal na bagay ay hindi nauunawaan sa paraang espirituwal. Ang mga bantay ay hindi nakasabay sa nahahayag na probidensiya ng Diyos, at ang tunay na mensaheng mula sa langit at ang mga mensahero ay hinahamak.
“There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.
Mula sa pagpupulong na ito ay aalis ang mga lalaking nag-aangking nakaaalam ng katotohanan, na isinasakbat sa kanilang mga kaluluwa ang mga kasuotang hindi hinabi sa habihan ng langit. Ang espiritung kanilang tinanggap dito ay babaunin nila. Nangangatog ako para sa kinabukasan ng ating adhikain. Yaong sa dakong ito’y hindi pasasakop sa mga katunayang ibinigay ng Diyos ay makikipagdigma laban sa kanilang mga kapatid na ginagamit ng Diyos. Gagawin nilang lubhang mahirap, pagdating ng mga pagkakataon na maaari nilang maipagpatuloy at maituloy pa ang gayunding uri ng pakikipagdigma na hanggang ngayo’y kanilang isinasagawa. Magkakaroon ang mga lalaking ito ng mga pagkakataong makumbinsi na sila’y nakikipagdigma laban sa Banal na Espiritu ng Diyos. Ang ilan ay makukumbinsi; ang iba nama’y mahigpit na kakapitan ang sarili nilang espiritu. Hindi sila mamamatay sa sarili at hindi nila pahihintulutan na pumasok ang Panginoong Jesus sa kanilang mga puso. Lalo at lalo pa silang madadaya hanggang sa hindi na nila makilala ang katotohanan at ang katuwiran. Sa ilalim ng ibang espiritu, sisikapin nilang ipataw sa gawain ang isang padron na hindi aaprubahan ng Diyos; at kanilang pagsisikapang isagawa ang mga katangian ni Satanas sa pag-aangkin ng pamamahala sa mga isip ng tao, at sa gayo’y kontrolin ang gawain at adhikain ng Diyos.
“Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.
Kung ang ating mga kapatid ay nag-ayuno, nanalangin, at nagpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap ng Diyos sa pulong na ito, at umupo nang mahinahon upang siyasatin ang Kasulatan nang magkakasama, naluwalhati sana ang Diyos. Nguni’t ipinid ng diwa ng pagkiling na dinala sa pulong na iyon ang pinto sa pinakamayamang pagpapala ng Diyos, at yaong mga nagtaglay ng diwang ito ay hindi malalagay sa isang kanais-nais na kalagayan upang makakita ng liwanag hanggang sa sila’y magsisi sa harap ng Diyos at magkaroon ng kaunting pagkaunawa kung gaano kalapit na sila sa paghamak sa Banal na Espiritu at sa pagkakaroon ng ibang espiritu. The 1888 Materials, 832.
After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.
Pagkaraan ng 1888, si Sister White ay “nangamba para sa kinabukasan ng” iglesia at gawain ng Diyos. Nakita niya na ang kapulungang iyon ay magbubunga ng patuloy na espirituwal na pakikidigma sa hanay ng mga lalaking pinuno ng Adbentismong Laodiceano, at ang kontrobersiya hinggil sa “the daily” ay katibayan na ang kaniyang mga hula ay natupad sa mismong salinlahing iyon. Isang pakikidigma ang isinulong noon ng mga lalaking hindi “nagpasakop sa katibayang ibinigay ng Diyos” upang patunayan ang “mensaheng mula sa langit at ang mga mensahero,” at ang mga lalaking iyon ay nakipagdigma laban sa “Espiritu Santo ng Diyos.” Namasdan ng ikalawang salinlahi na ang palimbagan at ang sanatoryo ay tinupok hanggang sa lupa ng mga apoy ng paghatol ng Diyos.
“Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.
Ngayong araw, tumanggap ako ng sulat mula kay Elder Daniells hinggil sa pagkawasak ng tanggapan ng Review dahil sa sunog. Labis akong nalulungkot habang pinagninilayan ko ang malaking kawalan sa adhikain. Batid kong ito’y isang lubhang mapagsubok na panahon para sa mga kapatid na namamahala sa gawain at para sa mga kawani ng tanggapan. Nakikibahagi ako sa pagdurusa ng lahat ng nagdurusa. Ngunit hindi ako nabigla sa malungkot na balita, sapagkat sa mga pangitain sa gabi ay nakakita ako ng isang anghel na nakatayo na may tabak na wari’y apoy, na nakaunat sa ibabaw ng Battle Creek. Minsan, sa liwanag ng araw, habang ang aking panulat ay nasa aking kamay, nawalan ako ng malay, at wari’y ang tabak na ito na nagliliyab ay pumihit muna sa isang direksiyon at pagkatapos sa isa pa. Ang kapahamakan ay wari’y sumusunod sa kapahamakan, sapagkat ang Diyos ay nalapastangan dahil sa mga pakana ng mga tao upang itaas at luwalhatiin ang kanilang mga sarili.
“This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.
Ngayong umaga, ako’y nanalangin nang taimtim na pamatnubayan ng Panginoon ang lahat ng may kaugnayan sa tanggapan ng Review and Herald upang magsagawa sila ng masikap na pagsisiyasat, upang makita nila kung saang mga bagay nila binalewala ang maraming mensaheng ibinigay ng Diyos.
“Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’
Noong ilang panahon na ang nakalipas, ang mga kapatid sa tanggapan ng Review ay humingi ng aking payo hinggil sa pagtatayo ng isa pang gusali. Sinabi ko noon na kung yaong mga pabor sa pagdaragdag ng isa pang gusali sa tanggapan ng Review and Herald ay nakalatag sa harap nila ang hinaharap, kung makikita nila kung ano ang mangyayari sa Battle Creek, hindi na magiging usapin sa kanila ang pagtatayo ng isa pang gusali roon. Sinabi ng Diyos: “Hinamak ang Aking salita; at Aking babaligtarin at ibabagsak.”
“At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.
Sa General Conference, na ginanap sa Battle Creek noong 1901, nagbigay ang Panginoon sa Kanyang bayan ng patunay na Siya ay tumatawag sa reporma. Nasumbatan ang mga budhi, at nahipo ang mga puso; ngunit ang gawain ay hindi naisagawa nang lubusan. Kung ang mga matitigas na puso noon ay nabagbag sa pagsisisi sa harap ng Diyos, sana ay nasaksihan ang isa sa mga pinakadakilang kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos na kailanman ay nakita. Ngunit hindi pinarangalan ang Diyos. Ang mga patotoo ng Kanyang Espiritu ay hindi pinakinggan. Hindi humiwalay ang mga tao sa mga gawi na tahasang sumasalungat sa mga simulain ng katotohanan at katuwiran, na dapat lagi’t laging panatilihin sa gawain ng Panginoon.
“The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.
Ang mga mensahe sa iglesia sa Efeso at sa iglesia sa Sardis ay madalas na inulit sa akin ng Isa na nagbibigay sa akin ng mga tagubilin para sa Kanyang bayan. ‘Isulat mo sa anghel ng iglesia sa Efeso: Ito ang sinasabi Niya na may hawak ng pitong bituin sa Kanyang kanang kamay, na lumalakad sa gitna ng pitong gintong kandelero: Nalalaman Ko ang iyong mga gawa, at ang iyong pagpapagal, at ang iyong pagtitiis, at kung paanong hindi mo matitiis ang mga masama; at sinubok mo ang mga nagsasabi na sila ay mga apostol, at hindi sila, at nasumpungan mo silang mga sinungaling; at nagbata ka, at nagtiis, at alang-alang sa Aking pangalan ay nagpagal ka, at hindi ka nanglupaypay. Gayunman, mayroon Akong laban sa iyo, sapagkat iniwan mo ang iyong unang pag-ibig. Kaya’t alalahanin mo kung saan ka nahulog, at magsisi, at gawin mo ang mga unang gawa; kung hindi, paririyan Akong agad sa iyo at aalisin Ko ang iyong kandelero sa kinalalagyan nito, malibang magsisi ka.’ Apocalipsis 2:1-5.
“‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.
At sa anghel ng iglesia sa Sardis ay isulat mo: Ito ang sinasabi niya na nagtataglay ng pitong Espiritu ng Diyos at ng pitong bituin: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na may pangalan kang ikaw ay buhay, ngunit ikaw ay patay. Magbantay ka, at patibayin ang mga nalalabi, na handa nang mamatay; sapagkat hindi ko nasumpungan ang iyong mga gawa na ganap sa harap ng Diyos. Kaya’t alalahanin mo kung paanong tinanggap at narinig mo; panghawakan mo ito, at magsisi. Kaya’t kung hindi ka magbabantay, darating ako sa iyo na gaya ng magnanakaw, at hindi mo malalaman kung anong oras ako darating sa iyo. Apocalipsis 3:1-3.
“We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.
Nasasaksihan natin ang katuparan ng mga babalang ito. Kailanma’y hindi pa natupad ang mga Kasulatan nang higit na mahigpit kaysa sa pagkakatupad ng mga ito.
“Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.
Maaaring magtayo ang mga tao ng mga gusaling may pinakamasusing pagkakagawa, na hindi tinatablan ng apoy; ngunit isang dampi ng kamay ng Diyos, isang siklab mula sa langit, ay wawalisin ang bawat kanlungan.
“It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.
"Itinanong kung mayroon akong maipapayo. Naibigay ko na ang payong ipinagkaloob sa akin ng Diyos, sa pag-asang mapipigilan ang pagbagsak ng nagliliyab na tabak na nakabitin sa ibabaw ng Battle Creek. Ngayon, ang kinatatakutan ko ay dumating na—ang balita ng pagkasunog ng gusali ng Review and Herald. Nang dumating ang balitang ito, hindi ako nagulat, at wala akong maibigkas. Ang mga babalang paminsan-minsan kong ipinahayag ay walang naging bisa kundi ang magpatigas sa mga nakarinig, at ngayo’y masasabi ko na lamang: Labis akong nalulungkot, labis na labis, na kinailangang dumating ang dagok na ito. Sapat na liwanag ang naibigay. Kung ito’y isinagawa, hindi na kakailanganin ang karagdagang liwanag." Testimonies, volume 8, 97-99.
The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.
Ang ikalawang henerasyon ng Adventismo ay hindi isang tagumpay, at, bilang katuparan ng kabanata walo ng Ezekiel, ang paghihimagsik ay patuloy lamang na tumindi.
“By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.
Sa pamamagitan ng mga nakasulat na mensahe at ng apoy ay ipinahayag ng Panginoon na nais Niyang lumisan ang Kaniyang bayan sa Battle Creek. Nawa’y tulungan tayo ng Diyos na marinig ang Kaniyang tinig. Wala bang kabuluhan sa atin na ang ating dalawang dakilang institusyon sa Battle Creek ay tinupok ng apoy? Maaari ninyong sabihin, ‘Ngunit ang bagong Sanitarium ay maraming pasyente.’ Oo; ngunit kahit pa may maraming libong pasyente roon, hindi pa rin iyon magiging sapat na dahilan para ang ating mga tao ay magtayo ng mga tahanan sa Battle Creek at manirahan doon.
“Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.
Dumarami ang mga tukso. Tinatanggihan ng mga tao ang liwanag na isinugo ng Diyos sa pamamagitan ng mga Patotoo ng Kanyang Espiritu, at pinipili nila ang sarili nilang mga lalang at sarili nilang mga plano. Patuloy pa bang ihihiwalay ng mga tao ang kanilang sarili sa Diyos? Kailangan pa bang ihayag Niya ang Kanyang di-pagkalugod sa isang higit pang hayag na paraan kaysa sa Kanyang nagawa na? Pamphlets, SpTB06, 45.
Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.
Ang mga tao ay “namimili ng sarili nilang mga panukala at sarili nilang mga plano,” gaya ng kinakatawan ng pitumpung matatanda sa mga silid ng guniguni sa ika-walong kabanata ng Ezekiel, na nagpahayag, “Hindi tayo nakikita ng Panginoon.” Ibinangon ng Panginoon ang isang propetisa at pinagkalooban Niya ang propetisang iyon ng “hayag na mga pangitain” sa loob ng eksaktong apatnapung taon, hanggang 1884. Nilagdaan Niya ang kaloob na ito, sapagkat ito’y ibinigay at winakasan Niya sa isang lungsod na ang pangalan ay Portland, at ito’y ibinigay Niya sa loob ng apatnapung taon. Bago magwakas ang “hayag na mga pangitain,” sinimulang pahinain ng mga matatanda ang awtoridad ng Bibliya at ng Espiritu ng Propesiya noong 1881 at 1882. Ang “hayag na mga pangitain,” kung gayon, ay nagwakas noong 1884, at makalipas ang apat na taon ay naulit ang paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram sa Pangkalahatang Kumperensya noong 1888.
The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.
Ang paghihimagsik noong 1888 ay nagbunga ng pag-igting ng paghihimagsik na sa loob nito’y nasaksihan ang tuwirang panghimasok ng Diyos sa kasaysayan ng Laodiceang Adbentismo, sa pamamagitan ng pagsunog Niya sa gawain sa paglilimbag at sa gawaing pangkalusugan. Gayunman, ang mga tuwirang hatol na iyon ay hindi nagpigil sa nagpapatuloy na paghihimagsik. Noong 1919, naganap ang isang Kumperensiyang Biblikal, kung saan si William Warren Prescott, isa sa pangunahing mga rebelde ng ikalawang salinlahi, ang teologong sinanay sa mga unibersidad ng tumalikod na Protestantismo, ang pangunahing pinuno sa pagsusulong ng satanikong pananaw na ang "the daily" ay kumakatawan sa gawaing pangsantuwaryo ni Cristo; nagbigay siya ng isang serye ng mga presentasyon.
History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.
Itinala ng kasaysayan na sa kumperensiyang pang-Bibliya noong 1919, nagharap si Prescott ng isang ebanghelyo na ang naging buod ay ang pag-alis sa bawat aral ng propetikong mensahe ng mga Millerita. Maging tinangka pa niyang alisin ang dalawang libo’t tatlong daang araw, subalit hindi niya iyon naisakatuparan. Gayunman, nagharap siya ng isang ebanghelyo na ganap na salat sa mga propetikong pagkaunawa ng mga Millerita. Tinanggihan sa pagpupulong ang kaniyang ebanghelyo, ngunit sa kabila nito, pinasya ng mga bulag na pinunong iyon na kunin ang kaniyang serye ng mga presentasyon at buuin ang mga ito bilang isang aklat na pinamagatang The Doctrine of Christ. Ang aklat na iyon ang naging sagisag ng pagsapit ng ikatlong salinlahi ng Adbentismong Laodiceano.
The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.
Ang aklat ay kumakatawan sa ibang ebanghelyo kaysa sa Mileritang ebanghelyo ng Habakuk kabanata dalawa, at sinasabi sa atin ni Pablo na ang ibang ebanghelyo ay hindi man lamang ebanghelyo.
I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.
Ako’y namamangha na napakabilis kayong lumilihis mula sa kanya na tumawag sa inyo sa biyaya ni Cristo, patungo sa ibang ebanghelyo, na hindi naman tunay na iba; kundi may ilan na nanggugulo sa inyo at ibig nilang baluktutin ang ebanghelyo ni Cristo. Ngunit kahit kami, o isang anghel mula sa langit, ay mangaral sa inyo ng ibang ebanghelyo kaysa sa ipinangaral na namin sa inyo, maging sinumpa siya. Gaya ng sinabi na namin noon, muli kong sinasabi ngayon: kung ang sinuman ay mangaral sa inyo ng ibang ebanghelyo kaysa sa tinanggap ninyo, maging sinumpa siya. Galacia 1:6-9.
The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.
Ang ikatlong salinlahi ng Adventismo ay kinakatawan ng ikatlong kasuklam-suklam na gawa na binanggit ni Ezekiel, kung saan ang mga babae ay tumatangis kay Tammuz. Si Tammuz ay isang diyos ng Mesopotamia na kaugnay ng pagkamayabong at ng mga siklo ng vegetasyon. Minsan siyang inilalarawan bilang isang pastol o isang kabataang lalaki, na inuugnay sa pagbabago ng mga panahon at sa paglago ng mga pananim. Ang kamatayan ni Tammuz at ang kasunod niyang pagkabuhay na mag-uli ay nakaugnay sa kalendaryong pang-agrikultura. Ayon sa mitolohiya, si Tammuz ay mamamatay o maglalaho tuwing mga buwan ng tag-init, na tinitingnan bilang isang paglalarawan ng pagkalanta ng vegetasyon sa mainit at tuyong panahon. Ang pagtangis para kay Tammuz ay isang ritwal ng pagluluksa na kinapapalooban ng panaghoy sa kamatayan o pagkawala ni Tammuz sa mga buwan ng tag-init, na sinusundan ng kagalakan sa kaniyang pagkabuhay na mag-uli, na sumasagisag sa pagpapanibago ng vegetasyon at ng buhay-agrikultura.
Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.
Ang pagtangis para kay Tammuz ay kumakatawan sa isang huwad na mensahe ng Huling Ulan, na siyang kinakatawan ng ebanghelyo ni W. W. Prescott. Ang pag-alis sa pundasyong propetiko, na nagsimula sa paghihimagsik noong 1863, ay umabot sa puntong noong 1919 ay pinahintulutan ng Adbentismong Laodiceano na maitatag ang huwad na ebanghelyo. Ang huwad na ebanghelyong iyon ay ganap na nakabatay sa metodolohiya ng tumalikod na Protestantismo. Ang orihinal na arkitekto nito ay si W. W. Prescott, at gaya kay William Miller, ang ebanghelyo ng dalawang lalaking ito ay nakabatay sa kanilang saligang pagkaunawa sa "the daily" sa aklat ni Daniel. Ang dalawang ebanghelyo ay kinakatawan sa bahagi ng Ikalawang Tesalonica, kung saan unang natuklasan ni Miller na ang "the daily" ay kumakatawan sa paganismo. Sa bahaging iyon ay may isang uri, na kinakatawan ni Miller, na tumatanggap sa katotohanang iniharap ni Pablo, at isa pang uri na hindi nagtataglay ng pag-ibig sa katotohanan.
One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.
Isang uri sa mga huling araw, na kinakatawan ni Miller, ay “kinikilala” at tumatanggap ng huling ulan, at ang isa pang uri, na kinakatawan ni Prescott, ay tumatanggap ng makapangyarihang pagkadaya. Ang makapangyarihang pagkadaya na tinatanggap nila ay nakabatay sa isang bulaang ebanghelyo, na sa katotohanan ay hindi naman ebanghelyo, at tinutukoy nito ang isang huwad na mensahe ng huling ulan. Kaya, ang ikatlong kasuklam-suklam na bagay ayon kay Ezekiel ay ang mga babae (mga iglesia ng Adventismong Laodiceano), na tumatangis kay Tammuz. Ang kanilang mga luha sa tag-init (ulan) ay nakalaan upang magluwal ng bunga ng pag-aani.
The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.
Ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang uri ng mensahe ng Huling Ulan ay laganap sa kabuuan ng Biblia at ng Espiritu ng Propesiya. Paulit-ulit itinuturo ng Biblia na ang ulan ay ipinagkakait sa bayang suwail.
They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.
Sinasabi, Kung ihiwalay ng isang lalaki ang kaniyang asawa, at siya’y umalis sa kaniya at maging asawa ng iba, babalik pa ba siya sa kaniya? hindi baga ang lupaing yaon ay lubhang madudungisan? ngunit ikaw ay nagpatutot sa maraming mangingibig; gayon ma’y manumbalik kang muli sa akin, sabi ng Panginoon. Itaas mo ang iyong mga mata sa mga matataas na dako, at tingnan kung may dakong hindi ka nasipingan. Sa mga daan ay naupo ka para sa kanila, gaya ng isang Arabiano sa ilang; at iyong dinungisan ang lupain sa pamamagitan ng iyong mga pakikiapid at ng iyong kasamaan. Kaya’t ang mga ambon ay naipigil, at walang huling ulan; at ikaw ay may noo ng isang patutot, tumanggi kang mapahiya. Jeremias 3:1-3.
Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.
Nagsimulang makipagpatutot ang Laodiceanong Adventismo noong 1863, at mula noon ay naipagkait ang ambon. Ayaw nilang ikahiya ang kanilang paghihimagsik, at ang kakulangang iyon ng pagpapakumbaba ay nagbubunga ng noo ng patutot, at ang patutot sa hula ng Bibliya ay ang Papado. Sa ikatlong salinlahi isinasakatuparan ang huling gawaing paghahanda upang yumukod sa tatak ng patutot ng Roma. Ang paghahanda para sa ikaapat na salinlahi ay isinasakatuparan sa ikatlong salinlahi, sa pamamagitan ng huwad na mensahe ng huling ulan. Ang mga paghihimagsik noong 1863, 1888, at 1919 ay iniugnay sa Setyembre 11, 2001, sapagkat nang bumagsak noon ang mga gusali ng Lungsod ng New York, ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay bumaba at nagsimula ang tunay na huling ulan.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.
When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.
Nang magsimula ang huling ulan, hindi ito kikilalanin ng mga matatandang lalaki ng Laodiceanong Adventismo bilang ang huling ulan, sapagkat sila’y naindoktrinahan ng isang huwad na mensahe ng huling ulan, na inilarawan ni Ezekiel bilang mga babaeng tumatangis kay Tammuz, at, sa aplikasyon, bilang isang mensahe ng kapayapaan at katiwasayan.
“Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.
“Tanging yaong namumuhay ayon sa liwanag na nasa kanila ang tatanggap ng higit pang liwanag. Maliban kung tayo’y araw-araw na sumusulong sa pagpapamalas ng mga aktibong birtud na Kristiyano, hindi natin makikilala ang mga kapahayagan ng Banal na Espiritu sa huling ulan. Maaaring ito’y bumabagsak sa mga pusong nasa paligid natin, ngunit hindi natin ito mababatid ni matatanggap.” Testimonies to Ministers, 507.
It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.
Imposible para sa mga tagapagbantay ng sambayanan na kilalanin ang pagdating ng ulan ng huling panahon, sapagkat ang kanilang huwad na ebanghelyo ukol sa isang huwad na ulan ng huling panahon ay itinanggi ang posibilidad ng anumang pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos, gaya ng naganap sa mga nagdaang kapanahunan.
“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.
Magkakaroon sa mga iglesya ng isang kagila-gilalas na pagpapahayag ng kapangyarihan ng Diyos, ngunit ito’y hindi kikilos sa mga hindi nagpakumbaba sa harap ng Panginoon at nagbukas ng pinto ng puso sa pamamagitan ng pag-amin at pagsisisi. Sa pagpapahayag ng kapangyarihang yaon na nagpapaliwanag sa lupa sa kaluwalhatian ng Diyos, makikita lamang nila ang isang bagay na, sa kanilang pagkabulag, inaakala nilang mapanganib, isang bagay na magpapukaw ng kanilang mga takot, at maghahanda silang labanan ito. Sapagkat ang Panginoon ay hindi gumagawa ayon sa kanilang mga kaisipan at inaasahan, sasalungatin nila ang gawain. “Bakit,” wika nila, “hindi ba dapat naming makilala ang Espiritu ng Diyos, gayong napakaraming taon na kami sa gawaing ito?”—sapagkat hindi sila tumugon sa mga babala, sa mga pagsusumamo ng mga mensahe ng Diyos, kundi patuloy na nagsasabing, “Mayaman ako, at dumami ang aking mga tinatangkilik, at wala akong pangangailangan ng anuman.” Ang talento at mahabang karanasan ay hindi makagagawa sa mga tao na maging mga daluyan ng liwanag, maliban kung ilalagak nila ang kanilang sarili sa ilalim ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, at sila’y tawagin, piliin, at ihanda sa pamamagitan ng pagkakaloob ng Espiritu Santo. Kapag ang mga taong humahawak ng mga banal na bagay ay magpakumbaba sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos, itataas sila ng Panginoon. Gagawin Niya silang mga taong may pagkilatis—mga taong mayaman sa biyaya ng Kanyang Espiritu. Ang kanilang malalakas na makasariling mga katangian, ang kanilang katigasan ng ulo, ay mahahayag sa liwanag na sumisinag mula sa Ilaw ng Sanlibutan. “Paparito akong madali sa iyo, at aalisin ko ang iyong kandelyero sa kaniyang kinalalagyan, maliban kung ikaw ay magsisi.” Kung hahanapin mo ang Panginoon nang buong puso, Siya’y masusumpungan mo. Review and Herald, Disyembre 23, 1890.
The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.
Ang mga matatanda sa ika-walong kabanata ng Ezekiel ay tumanggap ng isang ebanghelyo ng kapayapaan at katiwasayan noong 1919, at nang dumating ang ika-11 ng Setyembre, 2001, ang bunga ng tumitinding paghihimagsik na iyon ay nahayag sa kanilang kawalan ng kakayahang kilalanin ang pagdating ng huling ulan. Sa kasaysayang nagsimula sa panahon ng wakas noong 1989, inulit ng Diyos ang kilusang Millerita hanggang sa mismong titik. Si Miller ay isang sagisag ni Elias, at mahigpit na sinabi ni Elias kay Ahab na hindi magkakaroon ng ulan, maliban sa salita ni Elias.
We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang ating pagtalakay hinggil sa ikatlong salinlahi ng Adventismo sa susunod na artikulo.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Ang uring hindi napipighati dahil sa sarili nilang pagbagsak sa espirituwal, ni nagluluksa dahil sa mga kasalanan ng iba, ay maiiwang walang selyo ng Diyos. Inaatasan ng Panginoon ang Kanyang mga sugo, ang mga lalaking may mga sandatang pamuksa sa kanilang mga kamay: ‘Sumunod kayo sa kanya sa buong lunsod, at hampasin ninyo; huwag magpatawad ang inyong mata, ni mahabag kayo; lipulin ninyo ang matatanda at ang mga kabataan, maging ang mga dalaga, at ang maliliit na bata, at ang mga babae; ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo. Kung magkagayo’y pinasimulan nila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.’
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
Dito nakikita natin na ang iglesia—ang santuwaryo ng Panginoon—ang unang nakadama ng hagupit ng poot ng Diyos. Ang mga matatanda, yaong pinagkalooban ng Diyos ng malaking liwanag at tumindig bilang mga tagapagbantay ng mga espirituwal na kapakanan ng bayan, ay tinaksilan ang ipinagkatiwalang tungkulin. Kanilang pinanindigan na hindi na kailangang hanapin ang mga himala at ang kapansin-pansing pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos gaya noong mga unang araw. Nagbago na ang mga panahon. Ang mga salitang ito ay nagpapatibay sa kanilang kawalan ng pananampalataya, at sinasabi nila: Ang Panginoon ay hindi gagawa ng mabuti, ni gagawa man ng masama. Siya ay lubhang maawain upang dalawin ang Kanyang bayan sa paghatol. Kaya’t ‘Kapayapaan at katiwasayan’ ang sigaw mula sa mga lalaking hindi na kailanman itataas ang kanilang tinig na gaya ng trumpeta upang ipakita sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan. Ang mga piping asong ito na ayaw tumahol ang siyang nakadarama ng matuwid na paghihiganti ng isang Diyos na nalalapastangan. Ang mga lalaki, mga dalaga, at maliliit na bata ay sama-samang napapahamak.
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
Ang mga kasuklam-suklam na gawa na dahil sa mga iyon ang mga tapat ay dumaraing at tumatangis ay yaon lamang na maaaring matalos ng mga matang may hangganan, ngunit ang pinakamatitinding kasalanan, yaong nagdudulot ng paninibugho ng Diyos na dalisay at banal, ay hindi nahahayag. Ang dakilang Tagasuri ng mga puso ay nakababatid ng bawat kasalanang lihim na ginagawa ng mga manggagawa ng kasamaan. Ang mga taong ito ay nagiging panatag sa kanilang mga panlilinlang at, dahil sa Kaniyang mahabang pagtitiis, sinasabi nila na hindi nakikita ng Panginoon, at pagkatapos ay kumikilos na para bang tinalikdan Niya ang lupa. Ngunit masusumpungan Niya ang kanilang pagkukunwari at ilalantad sa harap ng iba ang mga kasalanang maingat nilang inilihim.
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
Walang kataasan ng ranggo, dangal, o karunungang makalupa, ni anumang sagradong pananungkulan, ang makapipigil sa mga tao sa pagsasakripisyo ng mga simulain kapag naiwang masusunod ang kanilang sariling mapanlinlang na mga puso. Yaong mga itinuring na karapat-dapat at matuwid ay napatutunayang mga pangunahing pinuno sa pagtalikod sa pananampalataya, at mga huwaran sa pagwawalang-bahala at sa pag-aabuso sa mga kahabagan ng Diyos. Ang kanilang masamang landasin ay hindi na Niya babatahin, at sa Kanyang poot ay makikitungo Siya sa kanila nang walang awa.
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
May pag-aatubili na inaalis ng Panginoon ang Kaniyang presensya mula sa mga pinagpala ng dakilang liwanag, na nakadama ng kapangyarihan ng salita sa paglilingkod sa iba. Sila noon ay Kaniyang mga tapat na lingkod, pinagkalooban ng Kaniyang presensya at patnubay; ngunit lumayo sila sa Kaniya at iniligaw ang iba sa kamalian, kaya’t napasailalim sila sa di-pagkalugod ng Diyos. Testimonies, tomo 5, 211, 212.