We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.

Pinag-aaralan natin ang paralelismo sa pagitan ng mga kilusan ng unang at ikatlong anghel, upang higit na maunawaan kung ano ang kinakatawan, sa paraang simboliko, ng “pagdami ng kaalaman” kapag ito’y inalisan ng tatak sa panahon ng wakas. Sinisikap nating ipakita na ito’y kumakatawan sa pag-igting ng katotohanan na sa bandang huli ay umaabot sa rurok bilang ang Huling Ulan, na siyang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Bilang isang simbolo, ang “pagdami ng kaalaman” ay hinango mula sa aklat ni Daniel, at doon ito kinikilala bilang ang propetikong kaalaman na sumusubok at nagbubunga ng dalawang uri ng mananamba.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng kawakasan. Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:9, 10.

In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”

Noong 1989, isang "paglago ng kaalaman" ang naalisan ng tatak, na sa kahuli-hulihan ay magpapakita ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang dalawang uring iyon ay inilalarawan sa konteksto ng kanilang ugnayan sa mensahe ng huling ulan. Ang masasama ay hindi kumikilala ni tumatanggap sa huling ulan, samantalang ang mga pantas ay kumikilala at tumatanggap nito. Kaya't ang masasama ay hindi nakikita kung kailan nagsisimulang bumuhos ang huling ulan, at ito'y nagsimulang bumuhos nang nagalit ang mga bansa noong Setyembre 11, 2001. Tinutukoy natin ang pamunuan ng Laodiceang Adbentismo na kinakatawan sa Ezekiel kabanata walo at siyam, at gayon din sa Isaias kabanata dalawampu't walo. Sa Isaias, ang "mga mapanuyang lalaki" ay ginawang "kanlungan" ang "kasinungalingan" at "nagtago" sila "sa ilalim ng kabulaanan."

Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami sa kamatayan, at sa impiyerno ay nakipagkasundo kami; pagka ang nag-uumapaw na hagupit ay daraan, hindi ito darating sa amin: sapagkat ang kasinungalingan ang ginawa naming kanlungan, at sa ilalim ng kabulaanan ay nagkubli kami. Isaias 28:14, 15.

The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.

Ang mga matatanda ng Jerusalem sa mga huling araw ay nabibigo sa pagsubok ng “kapahingahan at kaginhawahan,” na kinakatawan ng metodolohiya ng “guhit sa guhit,” na nagbibigay-daan sa marurunong na makilala ang Huling Ulan ng mga huling araw, sa pamamagitan ng makasaysayang paglalarawan nito sa kasaysayan ng mga Millerite. Ang katangiang propetiko ng “mga lalaking mapang-uyam” na binibigyang-diin ni Isaias sa nasabing sipi ay ang mga kasinungalingan at kabulaanang kanilang pinagkublihan at ginawa nilang kanlungan. Kaya nga, kaugnay ng pagsubok ng mensahe ng Huling Ulan (ang kapahingahan at kaginhawahan na hindi nila pinakinggan), tinanggap ng mga matatanda ng Jerusalem ang isang kasinungalingan.

The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.

Ang mensahe ng huling ulan ay dumarating na may kasamang pagtatalo, gaya ng inilarawan sa Habacuc ikalawang kabanata, nang tanungin roon ng bantay ang Diyos kung ano ang dapat niyang isagot sa “pagtatalo” ng kaniyang kasaysayan, sapagkat ang salitang “reproved” sa talatang una ng ikalawang kabanata ay nangangahulugang “argued with.”

I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

Ako’y tatayo sa aking bantayan, at magpapakatatag sa moog; magmamatiyag ako upang makita kung ano ang sasalitain niya sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. Habakuk 2:1.

The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.

Ang marurunong, sa gitna ng pagtatalo hinggil sa Huling Ulan, ay inihaharap ang mga katotohanang kinakatawan bilang mga hiyas ni Miller, na siyang mga saligang katotohanang tinukoy, itinatag, at iniharap ng mga Millerite. Ang mga katotohanang iyon ay inilarawan bilang si Cristo, ang Bato ng mga Panahon.

“Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

Nawa’y ang mga nakatayo bilang mga bantay ng Diyos sa mga kuta ng Sion ay maging mga lalaking nakakakita sa mga panganib na nasa harap ng bayan—mga lalaking nakapagtatangi sa pagitan ng katotohanan at kamalian, ng katuwiran at kawalang-katuwiran.

“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

“Dumating na ang babala: Walang anumang dapat pahintulutang pumasok na yayanig sa saligan ng pananampalatayang siyang pinagtatayuan natin mula nang dumating ang mensahe noong 1842, 1843, at 1844. Ako ay nasa mensaheng ito, at buhat noon ay nakatindig ako sa harap ng sanlibutan, tapat sa liwanag na ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi namin ninanais na alisin ang aming mga paa mula sa platapormang pinatungtungan ng mga ito habang araw-araw naming hinanap ang Panginoon sa taimtim na panalangin, humihingi ng liwanag. Inaakala ba ninyong maaari kong isuko ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos? Ito’y nararapat maging gaya ng Bato ng mga Panahon. Mula pa nang ito’y ibinigay, ito na ang gumagabay sa akin.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”

Ipinapahayag ng mga matatandang lalaki ang isang bulaang mensahe ng huling ulan na inilarawan ni Isaias bilang isang “kasinungalingan” at kabulaanan. Sa kabanata walo ng Ezekiel, inilalahad ang kasaysayang nagtutukoy sa panahon kung kailan ang mga matatandang lalaki ng Jerusalem ay yumuyukod sa araw, at sa susunod na kabanata ay ikinatatapat sila sa mga tumatanggap ng tatak ng Diyos. Ang ikatlong kasuklam-suklam na gawa (salinlahi) ay kumakatawan sa isang bulaang mensahe ng huling ulan, na kinakatawan ng “pagtatangis kay Tammuz.” Sa ikatlong salinlahi ng Adventismo, na nagsimula noong 1919, isang “kasinungalingan” ang ipinakilala na may kaugnayan sa bulaang ebanghelyong hayagang iniharap ni W. W. Prescott sa 1919 Bible Conference. Ang naturang “kasinungalingan” ay isang tiyak na paksa ng ikatlong salinlahi, at ang “kasinungalingan” ang maling saligan ng bulaang mensahe ng huling ulan, na kinakatawan ng “pagtatangis kay Tammuz.”

It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.

Mahalagang maglaan ng panahon upang matukoy nang tumpak ang "kasinungalingan" sa propesiya, sapagkat ang "kasinungalingan" ang pangunahing dahilan kung bakit hindi makita ng Adbentismong Laodiceano ang paglago ng kaalaman noong 1989. Ang "kasinungalingan" ay ang pag-aangkin na ang "the daily" sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Ang paglalapat sa "the daily" nang propetiko bilang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay isang maling at hindi wastong propetikong aplikasyon, ngunit ang "kasinungalingan" ay hindi lamang ang pagtukoy sa maling pagkakakilanlan ng "the daily" bilang isang propetikong sagisag; kinakatawan din nito ang isang "kasinungalingan" na nagsasabing sumang-ayon si Sister White sa maling aplikasyon, at pagkatapos ay ginagamit ang kasinungalingang iyon upang itatag ang di-wastong aplikasyon bilang itinatag na katotohanan.

The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”

Ang wastong pagkaunawa sa huling anim na talata ng Daniel 11 ay tinipikal ng mga talatang 30 hanggang 36, at sa pagkilala ni Sister White sa ganap na katuparan ng kabanata 11 ng Daniel, ipinahayag niya na "ang mga tagpong kahalintulad ng mga inilarawan" sa mga talatang 30 hanggang 36 "ay mauulit."

Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.

Ang paggamit ng maling depinisyon ng "the daily" ay nagbubunga ng maling estrukturang pangkasaysayan. Ang kasaysayang inilalarawan sa Daniel kabanata labing-isa, mga talata tatlumpu hanggang tatlumpu’t anim, ay kinapapalooban ng pag-aalis ng "the daily." Ang "the daily" ay alinman sa aplikasyon ng mga Millerite, o ang aplikasyon nina Prescott at Daniells. Depende sa kung aling aplikasyon ang pipiliin, mauuwi ito sa dalawang magkaibang estrukturang pangkasaysayan.

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

At sa kaniyang panig ay tatayo ang mga hukbo, at kanilang lalapastanganin ang santuwaryo ng kalakasan, at aalisin ang palaging handog, at kanilang ilalagay ang kasuklamsuklam na naninira. Daniel 11:31.

According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.

Ayon sa inspirasyon, ang kasaysayang propetikong inilalarawan sa talatang ito, kabilang ang talata tatlumpu at ang mga talata tatlumpu’t dalawa hanggang tatlumpu’t anim, ay mauulit sa mga talata apatnapu hanggang apatnapu’t lima ng Daniel kabanata labing-isa.

“The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

Ang hula sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay halos naabot na ang ganap na katuparan nito. Marami sa kasaysayang naganap bilang katuparan ng hulang ito ay mauulit. Sa ikatatlumpung talata ay binabanggit ang isang kapangyarihang ‘mapipighati,’ [Daniel 11:30-36 sinipi.]

“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

"Ang mga tagpong kahalintulad ng mga inilarawan sa mga salitang ito ay magaganap." Manuscript Releases, bilang 13, 394.

The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.

Ang talata kung saan natin matatagpuan ang 'the daily' ay talatang tatlumpu't isa.

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

At sa kaniyang panig ay tatayo ang mga hukbo, at kanilang lalapastanganin ang santuwaryo ng kalakasan, at aalisin ang palaging handog, at kanilang ilalagay ang kasuklamsuklam na naninira. Daniel 11:31.

The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.

Ang "mga bisig" sa talata ay tumitindig sa "kaniyang panig." Ang "mga bisig" ay isang kapangyarihan, gayundin yaong kanilang "pinapanigan." Ang "mga bisig" sa talata ang "tumitindig sa kaniyang panig," at ang "mga bisig" din ang "dinudungisan ang santuwaryo ng kalakasan," "inaalis ang 'the daily'," at "naglalagay ng kasuklam-suklam na nagdudulot ng katiwangwang." Sa Apocalipsis kabanata labintatlo, ang dragon, na siyang paganong Roma, ay nagkakaloob ng tatlong bagay para sa kapapahan.

And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

At ang halimaw na aking nakita ay gaya ng isang leopardo, at ang kaniyang mga paa ay gaya ng mga paa ng isang oso, at ang kaniyang bibig ay gaya ng bibig ng isang leon: at ibinigay sa kaniya ng dragon ang kaniyang kapangyarihan, at ang kaniyang luklukan, at dakilang kapamahalaan. Apocalipsis 13:2.

The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.

Ang halimaw na kawangis ng leopardo ay tinukoy ni Sister White bilang ang kapapahan, at sa ikalabindalawang kabanata, tinukoy ni Sister White na ang dragon ay kapwa si Satanas at ang makapaganong Roma.

“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

“Kaya’t bagaman ang dragon, sa pangunahing diwa, ay kumakatawan kay Satanas, sa ikalawang diwa ito’y sagisag ng paganong Roma.” The Great Controversy, 439.

In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.

Sa talatang ikalawa ng kabanatang ikalabintatlo ng Apocalipsis, ibinigay ng Roma ng mga Pagano ang kapangyarihang militar nito, ang mga "sandata" nito, sa Papado, na nagsimula kay Clovis, hari ng mga Franko (Pransiya), noong taong 496. Ibinigay ng Roma ng mga Pagano sa Roma ng Papado ang luklukan ng awtoridad nito noong taong 330, nang lisanin ng emperador Constantino ang lungsod ng Roma at inilipat ang kabisera ng Imperyal na Roma sa lungsod ng Constantinopla. Ibinigay ng Roma ng mga Pagano ang kapangyarihang sibil sa Papado noong taong 533, nang naglabas si Justiniano ng isang kautusan na kumikilala sa Papado bilang ulo ng lahat ng mga simbahan, at tagapagtuwid ng mga erehe.

In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.

Sa talatang tatlumpu’t isa, ang mga “bisig” na tumitindig ay ang mga puwersang militar ng Roma ng mga pagano, na tumindig para sa kapapahan simula kay Clovis noong taong 496. Dahil sa gawaing ito, kinikilala ng kapapahan ang Pransiya bilang “panganay ng Simbahang Katolika,” at kung minsan bilang “ang nakatatandang anak na babae ng Simbahang Katolika.” Sa talatang tatlumpu’t isa, matapos ipasa ni Constantine ang isang batas ukol sa Linggo noong taong 321, at pagkatapos ay ilipat ang kabisera mula sa lunsod ng Roma tungo sa lunsod ng Constantinople noong taong 330, nagsimulang gumuho ang dating di-madaig na imperyo, nang sinimulan ng unang apat na Kapangyarihan ng Trumpeta ng Apocalipsis kabanata walo ang tuluy-tuloy na pakikidigma laban sa Imperyong Romano. Ang tuon ng mga pag-atakeng isinagawa ng mga Barbaro at ni Genseric ay ang lunsod ng Roma, na bago ang taong 330 ay naging “santuwaryo ng lakas” para sa Imperyong Romano. Mula noong taong 330 at pasulong, ang pakikidigmang isinasagawa ng mga barbaro ay “magpaparumi sa santuwaryo ng lakas,” hanggang sa ang “mga bisig” ng Roma ng mga pagano ay tumindig para sa kapapahan, na nagsimula noong taong 496.

Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.

Hindi lamang nagkaloob ang Roma na pagano ng tatlong bagay sa kapangyarihan ng kapapahan—sa pamamagitan ng pagbibigay rito ng kapangyarihang militar, awtoridad sibil, at ng luklukan sa lungsod ng Roma—kundi binunot din nito ang tatlong sungay para sa Roma ng kapapahan.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

Pinagmasdan ko ang mga sungay, at, narito, may isa pang munting sungay na sumibol sa gitna nila, na sa harap nito ay nabunot sa ugat ang tatlo sa mga unang sungay; at, narito, sa sungay na ito ay may mga matang tulad ng mga mata ng tao, at isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay. Daniel 7:8.

The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.

Ang tatlong sungay na "bubunutin" sa Daniel, kabanata pito, ay kumakatawan sa tatlong pangunahing kapangyarihan na humahadlang sa pag-angat ng Papado sa kapangyarihan. Ang huli sa tatlong sungay na iyon ay naalis nang mapalayas ang mga Goth mula sa lungsod ng Roma noong taong 538. Sila’y pinalayas mula sa lungsod ng Roma ng mga "bisig" ng Romang pagano, sapagkat ang mga "bisig" na iyon ang maglalagay sa Papado (ang kasuklam-suklam na paninira), sa trono ng noon ay kilalang daigdig noong taong 538.

Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”

Ang talata tatlumpu’t isa ng Daniel labing-isa ay tumutukoy sa apat na bagay na gagawin ng “mga hukbo” (paganong Roma). Sila ay “tutindig” para sa Papado, gaya ng ginawa nila noong taong 496. “Dudungisan” nila ang “santuwaryo ng lakas,” na kinakatawan ng mga pakikibakang militar na isinagawa sa lungsod ng Roma sa loob ng humigit-kumulang dalawang siglo. “Ilalagay” nila ang Papado sa trono ng lupa noong taong 538, at “aalisin” din nila ang “daily.”

The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.

Ang salitang Hebreo na isinalin sa talata bilang "take away" (sur) ay nangangahulugang "alisin". Pagsapit ng taong 508, ang pagtutol ng paganismo na umiiral sa Imperyong Romano, na kumikilos upang hadlangan ang pag-angat ng papado sa kapangyarihan, ay lubusang napasailalim o naalis.

To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.

Ang pagtukoy sa "the daily" bilang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay isang maling paglalapat; ngunit ang mismong gawaing naisakatuparan sa kasaysayan ng Laodiceang Adbentismo na kinilala ang maling paglalapat bilang katotohanan ay nakabatay sa isang tiyak na "kasinungalingan" na naganap sa ikatlong henerasyon ng Adbentismo. Ang tagubilin ni Sister White na ang kasaysayan ng mga talatang tatlumpu hanggang tatlumpu't anim ay mauulit sa pangwakas na katuparan ng Daniel kabanata labing-isa ay ginawa nitong imposible para sa "mga lalaking mapanuya" na namumuno sa Jerusalem na magbigay ng pakahulugan sa talatang tatlumpu't isa nang hindi kasabay na itinatakwil ang Espiritu ng Propesiya.

The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”

Ang "mga lalaking mapang-uyam" ay nagtuturo na inalis ng Papado ang tunay na pagkaunawa sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, sa pamamagitan ng pagpapasimula ng misang papal, na isang huwad na panggagaya sa gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo. Kung ito ang tunay na kahulugan ng "the daily," kung gayo'y ang "arms" na tumindig sa talatang tatlumpu't isa ay ang Papado, sapagkat itinatakda ng kayariang panggramatika ng talata na ang "arms" ang kapangyarihang nag-aalis sa "the daily."

In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?

Upang itaguyod ang kanilang halo-halong mga kathang-isip, iginigiit nila na dinungisan ng kapapahan (arms) ang makalangit na santuwaryo ni Cristo. Ang Hebreong salitang isinalin bilang “santuwaryo (miqdash) ng kalakasan” ay maaaring tumukoy alinman sa isang paganong santuwaryo o sa santuwaryo ng Diyos. Kung nais sanang ipahiwatig ni Daniel na ang santuwaryo ng Diyos ay dudungisan ng kapapahan, gagamitin sana niya ang Hebreong salitang “qodesh,” na tanging sa santuwaryo ng Diyos lamang maaaring tumukoy. Kung gayon, saan nakatala sa Bibliya o sa Espiritu ng Propesiya na ang makalangit na santuwaryo kailanman ay nadungisan, o madudungisan pa, ng kapapahan?

Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.

Tiyak na ang mga kasalanan ng mga Kristiyano ay nakatala sa mga aklat ng makalangit na santuwaryo, ngunit ang paglalarawang iyon ay hindi nangangahulugang nadungisan ang santuwaryo ng Diyos. Ang paglilinis ng santuwaryo ay kumakatawan sa paglilinis ng mga aklat ng talaan na nasa santuwaryo. Bukod dito, ang kapangyarihan ng kapapahan ay hindi kailanman naging Kristiyano, kaya’t hindi ito kailanman naitala sa mga aklat ng paghuhukom na pagsisiyasat. Ang tanging paghuhukom na itinukoy para sa kapapahan ay ang paghuhukom na nagpapatupad ng poot ng Diyos.

The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?

Ang "mga bisig" ay dapat ding "ilagay ang kasuklam-suklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang"; aling kapangyarihan ito? Aling kapangyarihan ang inilagay ng Kapapahan? At aling kapangyarihan iyon, sa mismong bungad ng talatang tatlumpu't isa, na tinindigan ng Kapapahan?

The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.

Ang mga walang kaalaman sa Laodiseang Adbentismo na ipinagkatiwala ang kanilang buhay na walang hanggan sa mga kamay ng mga lalaking natukoy na hindi kayang basahin ang aklat na tinatakan, ay maaaring panatag na napapawi ang pangangati ng kanilang mga tainga sa ganoong uri ng tiwaling aplikasyon ng Bibliya, subalit higit pang kahangalan ang tangkaing kunin ang kasaysayang kailangan nilang tukuyin upang itaguyod ang kanilang kamalian at itugma iyon sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa.

In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”

Sa kasaysayang humantong sa pagbagsak ng Unyong Sobyet, na maipakikitang kinakatawan bilang ang Hari sa Timog sa talatang apatnapu ng Daniel labing-isa, ang lakas-militar ng Estados Unidos ay tumindig para sa kapapahan, sapagkat bumuo si Ronald Reagan ng isang lihim na alyansa sa Antikristo sa propesiya ng Bibliya. Sa gayon, ipinahiwatig nito na ang anumang Protestante na pagtutol sa pag-angat ng kapapahan ay napasupil na sa Estados Unidos, gaya ng tinipikal ng pag-aalis sa pagtutol ng paganismo noong taong 508. Ang Hari sa Hilaga (ang kapapahan) sa naturang talata ay unang winalis ang Unyong Sobyet noong 1989, at ginawa niya ito sa pakikipagsanib sa "mga karo" at "mga nangangabayo," na kumakatawan sa lakas-militar ng Estados Unidos, at gayundin sa lakas pang-ekonomiya ng Estados Unidos na kinakatawan ng "mga sasakyang-dagat."

The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.

Ang Estados Unidos ang “bisig” na tumindig para sa Papado. Inalis ang Protestantismo, gaya ng napasupil ang pagtutol ng paganismo noong taong 508. Sa talatang apatnapu’t isa, malulupig ng Papado ang Estados Unidos, at ang Konstitusyon ng Estados Unidos, na siyang “santuwaryo ng lakas” ng Estados Unidos, ay pawawalang-bisa habang inilalagay ng Estados Unidos ang Hari ng Hilaga (ang Papado) sa luklukan ng daigdig, gaya ng ginawa ng paganong Roma noong 538. Kung binabasa mo ang mga artikulo sa website na ito, maaari mong i-download ang magasin na The Time of the End, at basahin ang higit na masusing paglalahad hinggil sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, ngunit sa ngayon ay tinutukoy lamang natin na ang pagtukoy sa “the daily” bilang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay isang maling paglalapat ng sagisag. Ginagawa natin ito upang ipakita na ang maling paglalapat ay ipinasok sa Laodiceang Adventismo sa pamamagitan ng isang sinadyang kasinungalingan.

We will continue to consider the prophetic lie in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pagsasaalang-alang sa kasinungalingang propetiko sa susunod na artikulo.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

Wala na tayong panahong dapat sayangin. Ang mga maligalig na panahon ay nasa ating harapan. Ang sanlibutan ay pinupukaw ng diwa ng digmaan. Di maglalaon, magaganap ang mga tagpo ng kapighatian na binanggit sa mga propesiya. Ang hula sa ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel ay halos sumapit na sa ganap na katuparan. Marami sa kasaysayang naganap sa katuparan ng hulang ito ay mauulit.

“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

Sa ika-tatlumpung talata ay binabanggit ang isang kapangyarihan na ‘maghihinagpis, at babalik, at magagalit laban sa banal na tipan: gayon ang kaniyang gagawin; babalik pa nga siya, at makikipag-ugnayan sa mga nagtatakwil sa banal na tipan. At may mga hukbong titindig sa kaniyang panig, at kanilang lalapastanganin ang santuwaryo ng kalakasan, at aalisin ang palagiang handog, at ilalagay nila ang kasuklam-suklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang. At ang mga gumagawa ng kasamaan laban sa tipan ay kaniyang lilinlangin sa pamamagitan ng mga paglalangis: ngunit ang bayang kumikilala sa kanilang Diyos ay magpapakatatag, at gagawa ng mga kabayanihan. At ang mga may kaunawaan sa gitna ng bayan ay magtuturo sa marami: gayunman, mabubuwal sila sa pamamagitan ng tabak, at ng apoy, ng pagkabihag, at ng pagsamsam, sa maraming araw. At pagka sila’y mabubuwal, tutulungan sila ng kaunting saklolo: ngunit marami ang kakapit sa kanila sa pamamagitan ng mga paglalangis. At ang ilan sa mga marurunong ay mabubuwal, upang subukin sila, at dalisayin, at paputiin, hanggang sa panahon ng wakas: sapagkat ito’y ukol pa sa takdang panahon. At gagawin ng hari ang ayon sa kaniyang kalooban; at itataas niya ang kaniyang sarili, at dadakilain ang kaniyang sarili higit sa bawat diyos, at magsasalita ng mga kamangha-manghang bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at siya’y magtatagumpay hanggang matupad ang poot: sapagkat ang nakatakda ay magaganap.’ Daniel 11:30-36.

“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

Magaganap ang mga tagpong kahalintulad ng inilalarawan ng mga salitang ito. Nakikita natin ang mga katibayan na si Satanas ay mabilis na nagtatamo ng pagkakontrol sa mga isipan ng mga taong walang takot sa Diyos. Basahin at unawain nawa ng lahat ang mga propesiya ng aklat na ito, sapagkat tayo ngayon ay pumapasok sa binanggit na panahon ng kapighatian:

“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

'At sa panahong yaon ay titindig si Miguel, ang dakilang prinsipe na tumatayo para sa mga anak ng iyong bayan: at magkakaroon ng panahon ng kapighatian, na hindi pa kailanman nangyari mula nang magkaroon ng isang bansa hanggang sa panahong yaon: at sa panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan, bawat isa na masusumpungang nakasulat sa aklat. At marami sa mga natutulog sa alabok ng lupa ay magigising, ang iba tungo sa buhay na walang hanggan, at ang iba tungo sa kahihiyan at walang hanggang paghamak. At ang marurunong ay magniningning na tulad ng ningning ng kalangitan; at ang mga umaakay ng marami tungo sa katuwiran ay tulad ng mga bituin magpakailanman at walang hanggan. Ngunit ikaw, O Daniel, ipinid mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas: marami ang magpaparoo’t parito, at ang kaalaman ay madaragdagan.' Daniel 12:1-4." Manuscript Releases, bilang 13, 394.