The knowledge that was unsealed in the movement of the first angel is represented by the Ulai River vision in the book of Daniel. That vision represents chapters seven, eight and nine of Daniel, and the knowledge that was unsealed in the movement of the third angel is represented by the Hiddekel River vision, which represents chapters ten, eleven and twelve. The connections between the two movements are abundant. The two movements are linked together by the one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time of the end in 1989.

Ang kaalamang tinanggalan ng tatak sa kilusan ng unang anghel ay kinakatawan ng pangitain sa Ilog Ulai sa aklat ni Daniel. Ang pangitaing iyon ay kumakatawan sa mga kabanata pito, walo, at siyam ni Daniel, at ang kaalamang tinanggalan ng tatak sa kilusan ng ikatlong anghel ay kinakatawan ng pangitain sa Ilog Hiddekel, na kumakatawan sa mga kabanata sampu, labing-isa, at labindalawa. Sagana ang mga ugnayan sa pagitan ng dalawang kilusan. Ang dalawang kilusan ay pinagdurugtong ng isandaan at dalawampu’t anim na taon mula sa paghihimagsik noong 1863 hanggang sa panahon ng wakas noong 1989.

Both times of the end, in each movement, are marked by the “seven times,” of Leviticus twenty-six. Paganism and then papalism had trampled down the sanctuary and host until the time of the end in 1798. From the rebellion of 1863 until 1989, a spiritual trampling down had occurred as represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight.

Ang kapwa mga panahon ng wakas, sa bawat kilusan, ay tinandaan ng "pitong panahon" sa Levitico dalawampu’t anim. Ang paganismo, at saka ang papalismo, ay niyurakan ang santuwaryo at ang hukbo hanggang sa panahon ng wakas noong 1798. Mula sa paghihimagsik noong 1863 hanggang 1989, naganap ang isang espirituwal na pagyurak na kinakatawan ng apat na kasuklam-suklam na bagay sa Ezekiel kabanata walo.

The forty-six years from the end of the first indignation until the end of the last indignation in 1844, in which Christ had erected a spiritual temple that He suddenly came into on October 22, 1844, parallels the time of the end in 1989, until the soon-coming Sunday law, when Christ is once again erecting a spiritual temple, that He will suddenly come unto at the hour of Revelation eleven’s great earthquake.

Ang apatnapu’t anim na taon mula sa katapusan ng unang poot hanggang sa katapusan ng huling poot noong 1844, na sa panahong yaon ay nagtayo si Cristo ng isang espirituwal na templo na bigla Niyang pinasok noong Oktubre 22, 1844, ay kahalintulad ng panahon ng wakas mula noong 1989 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, kung kailan muling nagtatayo si Cristo ng isang espirituwal na templo na bigla Niyang papasukin sa oras ng dakilang lindol ng Apocalipsis labing-isa.

When the third angel arrived in 1844, the Messenger of the Covenant suddenly appeared to purify the sons of Levi, but by 1863, those unfaithful Levites rejected the message of Moses delivered by Elijah and turned to wander in the wilderness. In that testing process the “builders” would ultimately reject the “cornerstone” of the “seven times”, and then transition from the movement of Philadelphia unto the church of Laodicea. In the last days, when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple, at the soon-coming Sunday law, He will use the faithful Levites to call His other flock. The faithful of the last days will have transitioned from the “church” of Laodicea unto the “movement” of Philadelphia.

Nang dumating ang ikatlong anghel noong 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang nagpakita upang dalisayin ang mga anak ni Levi, ngunit pagsapit ng 1863, yaong mga hindi tapat na Levita ay itinakwil ang mensahe ni Moises na inihatid ni Elias at lumihis upang magpalabuy-laboy sa ilang. Sa gayong proseso ng pagsubok, sa bandang huli ay itatakwil ng mga "tagapagtayo" ang "panulukang-bato" ng "pitong ulit", at pagkatapos ay lilipat mula sa kilusan ng Filadelfia tungo sa iglesia ng Laodicea. Sa mga huling araw, kapag ang Sugo ng Tipan ay biglang darating sa Kanyang templo, sa nalalapit na batas sa Linggo, gagamitin Niya ang mga tapat na Levita upang tawagin ang Kanyang ibang kawan. Ang mga tapat sa mga huling araw ay nakalipat na mula sa "iglesia" ng Laodicea tungo sa "kilusan" ng Filadelfia.

The movement of the first angel published its formalized message two hundred and twenty years after the King James Bible was published, and the movement of the third angel published its formalized message two hundred and twenty years after the Declaration of Independence was published. The formalized message of both movements was empowered with the fulfillment of a prophecy of Islam, which was marked by the descent of an angel. The arrival of the angel identified the beginning of the “debate” of Habakkuk chapter two, and led to the publication of Habakkuk’s tables.

Ang kilusan ng unang anghel ay naglathala ng pormalisadong mensahe nito dalawang daan at dalawampung taon pagkaraang mailathala ang King James Bible, at ang kilusan ng ikatlong anghel ay naglathala ng pormalisadong mensahe nito dalawang daan at dalawampung taon pagkaraang mailathala ang Declaration of Independence. Ang pormalisadong mensahe ng kapwa mga kilusan ay pinalakas sa pamamagitan ng katuparan ng isang propesiya ng Islam, na minarkahan ng pagbaba ng isang anghel. Ang pagdating ng anghel ay tinukoy ang pasimula ng "pagtatalo" sa ikalawang kabanata ng Habakkuk, at humantong sa paglalathala ng mga talahanayan ni Habakkuk.

The empowered message represented by Habakkuk’s tables led to a disappointment, that ushered in a tarrying time, that led to the message of the Midnight Cry, that concluded with the fulfillment of the message of the Midnight Cry. The parallels which exist between the two movements are conclusive evidence for those who choose to see, that all the elements of Millerite history are connected to and are repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. The time period of the latter rain is typified in the Millerite movement, and it is fulfilled in the movement of Future for America. Repeatedly inspiration informs those willing to hear that only those who recognize the latter rain will receive it.

Ang pinalakas na mensaheng kinakatawan ng mga tapyas ni Habakuk ay humantong sa isang pagkabigo, na nagpasimula ng isang panahon ng paghihintay, na humantong sa mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi, na nagwakas sa pagkatupad ng mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi. Ang mga pagkakatulad na umiiral sa pagitan ng dalawang kilusan ay mapagpasyang katibayan para sa mga pumipiling makakita, na ang lahat ng mga elemento ng kasaysayan ng mga Millerita ay nakaugnay at nauulit sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu't apat na libo. Ang kapanahunan ng huling ulan ay inilalarawan bilang tipo sa kilusang Millerita, at ito'y natutupad sa kilusang Future for America. Paulit-ulit na ipinababatid ng inspirasyon sa mga may kagustuhang makinig na tanging yaong mga kumikilala sa huling ulan ang tatanggap nito.

The period, movement, and message of the latter rain are all represented in the history of the Millerites, and the word “recognize” represents seeing something that you have seen before. The only way to see the period, movement and message of the latter rain is to recognize that it has been illustrated in Millerite history. It has also been illustrated in the other sacred reform movements. The Millerite movement was a beginning movement that represents an ending movement and therefore has many more direct references than the earlier reform movements. It also has the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang panahon, kilusan, at mensahe ng huling ulan ay pawang inilalarawan sa kasaysayan ng mga Millerite, at ang salitang “recognize” ay kumakatawan sa pagkakita sa isang bagay na dati mo nang nakita. Ang tanging paraan upang makita ang panahon, kilusan, at mensahe ng huling ulan ay ang kilalanin na ito’y inilarawan na sa kasaysayan ng mga Millerite. Inilarawan din ito sa iba pang banal na kilusang reporma. Ang kilusang Millerite ay isang kilusang pasimula na kumakatawan sa isang kilusang pangwakas, kaya’t nagtataglay ito ng mas marami pang tuwirang sanggunian kaysa sa mga naunang kilusang reporma. Taglay rin nito ang lagda ng Alfa at Omega, na laging inilalarawan ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

In the Millerite movement the foundations were established, and the central pillar was Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. I am aware that Sister White identifies verse fourteen as the central pillar and foundation, but the reality is that verse fourteen is an answer to the question of verse thirteen. An answer is empty without understanding the question that elicits the answer. Verse thirteen identifies the vision of the trampling down, that is accomplished by two desolating powers, and verse fourteen is the vision of Christ restoring the temple and host which were trampled down. Two visions are directly connected by context, by grammar and by Palmoni, the Wonderful Numberer.

Sa kilusang Milerita, naitatag ang mga pundasyon, at ang pangunahing haligi ay ang nasa aklat ni Daniel, kabanata walo, mga talatang labing-tatlo at labing-apat. Batid ko na tinutukoy ni Sister White ang talatang labing-apat bilang pangunahing haligi at pundasyon, ngunit ang katotohanan ay ang talatang labing-apat ay sagot sa tanong ng talatang labing-tatlo. Walang saysay ang isang sagot kung hindi nauunawaan ang tanong na nagbubunsod nito. Tinutukoy ng talatang labing-tatlo ang pangitain hinggil sa pagyurak, na isinasakatuparan ng dalawang nagwawasak na kapangyarihan, at ang talatang labing-apat ay ang pangitain tungkol sa panunumbalik ng templo at ng hukbong niyurakan na isinasagawa ni Cristo. Ang dalawang pangitain ay tuwirang pinagdurugtong ng konteksto, ng balarila, at ni Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang.

William Miller was used to identify the foundational truths, which would be Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. The first jewel he discovered was the “seven times” that represents the trampling down of verse thirteen, and the framework which he built all of his prophetic structure upon was the “two desolating powers” motif represented in verse thirteen. Miller correctly identified that “the daily” abomination of verse thirteen was paganism, and the transgression of desolating power was papalism. In this sense the very “foundation” of the framework of Miller, and the “foundation” of the foundation and central pillar, was the understanding that “the daily” in chapter eight represented paganism. The foundation of the increase of knowledge from Millerite history was that “the daily,” of Daniel chapter eight was paganism, and inspiration was careful to identify that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the daily.”

Ginamit si William Miller upang tukuyin ang mga katotohanang saligan, na nakapaloob sa Daniel kabanata walo, talata labintatlo at labing-apat. Ang unang hiyas na kaniyang natuklasan ay ang "pitong panahon" na kumakatawan sa pagyurak na binabanggit sa talatang labintatlo, at ang balangkas na pinagtayuan niya ng lahat ng kaniyang propetikong istruktura ay ang temang "dalawang kapangyarihang nagwawasak" na kinakatawan sa talatang labintatlo. Tama ang pagkakakilala ni Miller na ang "the daily" na kasuklamsuklam na bagay sa talatang labintatlo ay paganismo, at ang pagsalangsang ng kapangyarihang nagwawasak ay papalismo. Sa ganitong diwa, ang mismong "saligan" ng balangkas ni Miller, at ang "saligan" ng saligan at ng sentral na haligi, ay ang pagkaunawa na ang "the daily" sa kabanata walo ay kumakatawan sa paganismo. Ang saligan ng pagtaas ng kaalaman mula sa kasaysayang Millerita ay na ang "the daily" ng Daniel kabanata walo ay paganismo, at maingat na itinukoy ng inspirasyon na "yaong mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol ay may wastong pagtingin sa 'the daily'."

The foundation of the light represented as the “increase of knowledge” at the time of the end in 1989, is also “the daily.” It is simply another divine parallel. In order to recognize the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel eleven there is required an application of the writings of Ellen White. In her writings she identifies that the history of verse thirty-one of Daniel eleven will be repeated in the final verses of Daniel eleven. Without that inspired clue understanding the parallel history of verse thirty-one with verses forty and forty-one would be a much more difficult task.

Ang saligan ng liwanag na kinakatawan bilang “paglago ng kaalaman” sa panahon ng wakas noong 1989 ay siya ring “ang palagian.” Ito ay isa lamang panibagong banal na paralelismo. Upang makilala ang paglago ng kaalaman na kinakatawan sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, kinakailangan ang paglalapat ng mga sinulat ni Ellen White. Sa kaniyang mga sinulat, tinutukoy niya na ang kasaysayan ng talatang tatlumpu’t isa ng Daniel labing-isa ay mauulit sa mga huling talata ng Daniel labing-isa. Kung wala ang kinasihang pahiwatig na iyon, ang pagkaunawa sa paralelong kasaysayan ng talatang tatlumpu’t isa sa mga talatang apatnapu at apatnapu’t isa ay magiging isang lalong mahirap na gawain.

The “daily” in the book of Daniel represents paganism and is the foundation of the foundation for the Millerites, and it is the foundation of the message for the movement of the one hundred and forty-four thousand. It is also the truth which was purposely made into error by a “lie” that was introduced into the third generation of Laodicean Adventism, that was typified by the third abomination of “women weeping for Tammuz” in Ezekiel chapter eight, and the compromise represented by the third church of Pergamos.

Ang "daily" sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa paganismo at ito ang pundasyon ng pundasyon para sa mga Millerite, at ito ang pundasyon ng mensahe para sa kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ito rin ang katotohanang sinadyang gawing kamalian sa pamamagitan ng isang "kasinungalingan" na ipinasok sa ikatlong salinlahi ng Laodiceang Adbentismo, na tinipuhan ng ikatlong karumaldumal na "mga babaeng tumatangis kay Tammuz" sa Ezekiel kabanata walo, at ng kompromisong kinakatawan ng ikatlong iglesya ng Pergamos.

The divine direction that guides the role of “the daily” as an issue in the time of the latter rain is absolutely astounding, and beyond the possibility of human construction. The fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing down to the sun, thus representing an acceptance of the mark of the beast. Sister White identifies that to receive that mark is to come to the same mind as the beast, and that those who become confused upon the meaning of antichrist, will ultimately end up on the side of the man of sin. All this is represented by the ancient men in Jerusalem in Ezekiel chapter eight.

Ang banal na pamamatnubay na gumagabay sa gampanin ng "the daily" bilang isang usapin sa panahon ng huling ulan ay lubhang kagila-gilalas at lampas sa anumang maaaring likhain ng tao. Ang ikaapat na salinlahi ng Laodicean Adventism ay inilarawan bilang yumuyukod sa araw, na sa gayo’y sumasagisag sa pagtanggap sa tanda ng hayop. Itinuturo ni Kapatid na White na ang pagtanggap sa nasabing tanda ay ang magkaroon ng gayunding kaisipan tulad ng sa hayop, at na ang mga nalilito sa kahulugan ng antikristo ay sa kahuli-hulihan ay mapapabilang sa panig ng tao ng kasalanan. Ang lahat ng ito ay inilalarawan ng mga matatanda sa Jerusalem sa Ezekiel, kabanata walo.

In the third and fourth generation God judges those who hate Him, and that judgment is executed while the other class is receiving the seal of God’s approval. The very passage in the Scriptures that provided William Miller the light he needed to recognize that it was pagan Rome that was represented as “the daily” in the book of Daniel, is the most direct identification of the man of sin, who the ancient men bow to in chapter eight of Ezekiel. The chapter identifies the pope of the second desolating power, while also identifying the paganism of the first desolating power. And the truth that is the subject of the passage is the role of pagan Rome, who in 2 Thessalonians is the power that restrains the papacy from ascending the throne until 538.

Sa ikatlo at ikaapat na salinlahi hinahatulan ng Diyos ang mga napopoot sa Kanya, at ang hatol na iyon ay isinasagawa habang ang kabilang pangkat ay tumatanggap ng tatak ng pagsang-ayon ng Diyos. Ang mismong sipi sa Kasulatan na nagbigay kay William Miller ng liwanag na kailangan niya upang makilala na ang paganong Roma ang kinakatawan bilang “the daily” sa aklat ni Daniel, ang pinakadirektang pagtukoy sa “tao ng kasalanan,” na siyang pinag-yuyukuran ng mga matatandang lalaki sa kabanata walo ng Ezekiel. Tinutukoy ng kabanata ang papa ng ikalawang kapangyarihang sumasalanta, habang kinikilala rin nito ang paganismo ng unang kapangyarihang sumasalanta. At ang katotohanang paksa ng sipi ay ang gampanin ng paganong Roma, na sa 2 Tesalonica ay siyang kapangyarihang pumipigil sa kapapahan na umupo sa trono hanggang 538.

The “daily” which was Miller’s bedrock truth, that allowed him to produce a framework of prophecy based upon two desolating powers that trample down the sanctuary and host, is the truth identified by Paul as the truth which is rejected, and which brings strong delusion upon those who do not love that very truth in the last days. In agreement with the parallel histories, that very same truth, that is the bedrock truth, allowed Future for America to produce a framework of prophecy about the final three-fold union in the last days.

Ang “daily,” na siyang saligang katotohanan ni Miller, na nagbigay-daan sa kanya upang makabuo ng isang balangkas ng propesiya na nakabatay sa dalawang kapangyarihang sumasalanta na yumuyurak sa santuwaryo at sa hukbo, ay ang katotohanang tinukoy ni Pablo bilang ang katotohanang itinatakwil, at na nagdadala ng matinding panlilinlang sa mga hindi umiibig sa mismong katotohanang iyon sa mga huling araw. Kaayon ng mga magkatulad na kasaysayan, ang mismong katotohanang iyon, na siyang saligang katotohanan, ang nagbigay-daan sa Future for America upang makabuo ng isang balangkas ng propesiya tungkol sa pangwakas na tatluhang unyon sa mga huling araw.

Not only that, but that foundational truth, which is the foundational truth for both parallel histories, is made into the “lie” that becomes the bedrock error and Paul’s strong delusion, for the framework of the false latter rain “peace and safety” message proclaimed by the men that will never again lift up their voices and show God’s people their transgressions. “The daily” represents the foundation of both the movement of the first and the third angel, and when the rebels of Laodicea turned its meaning upside down, by identifying the satanic symbol as a symbol of Christ, the false symbol became the foundation of the counterfeit message of the false latter rain.

Hindi lamang iyon, kundi ang saligang katotohanang iyon, na siyang saligang katotohanan para sa dalawang magkatugmang kasaysayan, ay ginawang “kasinungalingan” na nagiging batayang kamalian at ang matinding pagpapalinlang ayon kay Pablo, bilang balangkas ng huwad na mensaheng “kapayapaan at katiwasayan” ng huwad na huling ulan, na ipinahahayag ng mga lalaking kailanma’y hindi na muling itataas ang kanilang tinig at ipakikita sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang. Ang “The daily” ay kumakatawan sa saligan ng kapwa kilusan ng unang anghel at ng ikatlong anghel, at nang binaligtad ng mga rebeldeng Laodiceano ang kahulugan nito, sa pamamagitan ng pagtukoy sa satanikong sagisag bilang isang sagisag ni Cristo, ang huwad na sagisag ay naging saligan ng pekeng mensahe ng huwad na huling ulan.

Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

Magpigil kayo, at manggilalas; humiyaw kayo, at sumigaw: sila’y mga lasing, ngunit hindi sa alak; pasuray-suray sila, ngunit hindi dahil sa matapang na inumin. Sapagkat ibinuhos ng Panginoon sa inyo ang espiritu ng malalim na pagkakatulog, at Kanyang isinara ang inyong mga mata: ang mga propeta at ang inyong mga pinuno, ang mga tagakita, ay Kanyang tinakpan. At ang pangitain ng lahat ay naging sa inyo na gaya ng mga salita ng isang aklat na tinatakan, na ibinibigay ng mga tao sa isang may pinag-aralan, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo; at sinasabi niya, Hindi ko mababasa, sapagkat ito’y tinatakan. At ang aklat ay ibinibigay sa isang walang pinag-aralan, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo; at sinasabi niya, Ako’y walang pinag-aralan. Kaya’t sinabi ng Panginoon, Yamang ang bayang ito ay lumalapit sa Akin sa pamamagitan ng kanilang bibig, at pinararangalan Ako ng kanilang mga labi, ngunit inilayo ang kanilang puso sa Akin, at ang kanilang pagkatakot sa Akin ay itinuro lamang ayon sa utos ng mga tao: Kaya, narito, magpapatuloy Ako na gumawa ng isang kamangha-manghang gawa sa gitna ng bayang ito, isang kamangha-manghang gawa at kababalaghan: sapagkat ang karunungan ng kanilang marurunong ay mapaparam, at ang unawa ng kanilang mga maunawain ay matatago. Sa aba nila na nagsisikap na ikubli nang malalim ang kanilang payo sa Panginoon, at ang kanilang mga gawa ay nasa kadiliman, at sinasabi nila, Sino ang nakakakita sa amin? at sino ang nakakakilala sa amin? Tunay na ang pagbabaligtad ninyo ng mga bagay ay ituturing na gaya ng luwad ng magpapalayok: sapagkat masasabi ba ng gawa tungkol sa gumawa nito, Hindi niya ako ginawa? o masasabi ba ng bagay na inanyuan tungkol sa humubog nito, Wala siyang pagkaunawa? Isaias 29:9-16.

All the prophets spoke of the last days, and openly lying in order to turn the meaning of “the daily,” upside down closely imitates the definition of the unpardonable sin. To assign a person as forever lost is beyond the ability, or moral authority, of men toward other men, but that is not what is here being identified.

Ang lahat ng mga propeta ay nagsalita hinggil sa mga huling araw, at ang hayagang pagsisinungaling upang ibaligtad nang patiwarik ang kahulugan ng “the daily” ay malapit na tumutulad sa kahulugan ng kasalanang hindi mapapatawad. Ang ituring ang isang tao bilang magpakailanmang napahamak ay lampas sa kakayahan, o sa moral na awtoridad, ng tao sa kaniyang kapwa, ngunit hindi iyan ang tinutukoy dito.

Those in Isaiah who turn things upside down, which is simply another expression for what Isaiah identifies elsewhere as calling darkness light or light darkness, are identified as the ancient men that rule Jerusalem as their final judgment is being represented.

Yaong mga itinutukoy ni Isaias bilang nagbabaligtad ng mga bagay, na isa lamang ibang paraan ng pagsasabi ng tinukoy ni Isaias sa ibang dako bilang pagtawag sa dilim na liwanag o sa liwanag na dilim, ay kinikilala bilang mga matatandang namumuno sa Jerusalem, samantalang isinasalarawan ang kanilang pangwakas na paghatol.

Woe unto them that call evil good, and good evil; that put darkness for light, and light for darkness; that put bitter for sweet, and sweet for bitter! Woe unto them that are wise in their own eyes, and prudent in their own sight! Woe unto them that are mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward, and take away the righteousness of the righteous from him! Therefore as the fire devoureth the stubble, and the flame consumeth the chaff, so their root shall be as rottenness, and their blossom shall go up as dust: because they have cast away the law of the Lord of hosts, and despised the word of the Holy One of Israel. Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:20–26.

Sa aba nila na tumatawag sa masama na mabuti, at sa mabuti na masama; na inilalagay ang kadiliman kapalit ng liwanag, at ang liwanag kapalit ng kadiliman; na inilalagay ang mapait kapalit ng matamis, at ang matamis kapalit ng mapait! Sa aba nila na marurunong sa kanilang sariling mga mata, at matalino sa kanilang sariling paningin! Sa aba nila na makapangyarihan sa pag-inom ng alak, at mga lalaking malalakas sa paghahalo ng matapang na inumin: na inaaaring-ganap ang masama kapalit ng suhol, at inaalis sa matuwid ang kaniyang katuwiran! Kaya’t kung paanong nilalamon ng apoy ang tuyong dayami, at tinutupok ng liyab ang ipa, gayon ang kanilang ugat ay magiging tulad ng kabulukan, at ang kanilang bulaklak ay tataas na parang alabok: sapagkat itinakuwil nila ang kautusan ng Panginoon ng mga hukbo, at hinamak ang salita ng Banal ng Israel. Kaya’t ang galit ng Panginoon ay nagniningas laban sa kaniyang bayan, at iniunat niya ang kaniyang kamay laban sa kanila, at hinampas sila: at nayanig ang mga burol, at ang kanilang mga bangkay ay napira-piraso sa gitna ng mga lansangan. Sa kabila ng lahat ng ito ang kaniyang galit ay hindi napawi, kundi ang kaniyang kamay ay nakaunat pa rin. At itataas niya ang isang watawat sa mga bansa mula sa malayo, at sisitsitan niya sila mula sa dulo ng lupa: at, narito, sila’y darating na may bilis, na lubhang mabilis. Isaias 5:20-26.

God’s ensign (the one hundred and forty-four thousand) is lifted up as the ensign at the soon coming Sunday law, which is when “the anger of the Lord is kindled against his people”, and He stretches “forth his hand against them”, and “smites them”, and “their carcases will be torn in the midst of the streets.” The midst of the streets are the streets of Jerusalem when the destroying angels of Ezekiel chapter nine, are commanded to go forth “and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at my sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.” Ezekiel’s “ancient men”, who Sister White states are those who were to be the guardians of the people, are Isaiah’s “drunkards of Ephraim” who “turn things upside down” in chapters twenty-eight and twenty-nine.

Ang watawat ng Diyos (ang isang daan at apatnapu't apat na libo) ay itinatataas bilang watawat sa nalalapit na Batas ng Linggo, na siyang panahon na "ang poot ng Panginoon ay nag-aalab laban sa Kaniyang bayan", at iniuunat Niya ang "Kaniyang kamay laban sa kanila", at "hinahampas Niya sila", at "ang kanilang mga bangkay ay magkakagutay-gutay sa gitna ng mga lansangan." Ang "gitna ng mga lansangan" ay ang mga lansangan ng Jerusalem kapag ang mga anghel na mamumuksa sa Ezekiel kabanata siyam ay inuutusang lumabas "at hampasin: huwag maghinayang ang inyong mata, ni kayo'y mahabag: patayin ninyong lubos ang matatanda at ang mga kabataan, maging ang mga dalaga, ang maliliit na bata, at ang mga babae: ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na nasa kaniya ang tanda; at magsimula kayo sa aking santuwaryo. Pagkatapos ay sinimulan nila sa mga matatandang lalaki na nasa harap ng bahay." Ang mga "matatandang lalaki" ni Ezekiel, na ayon kay Sister White ay yaong mga dapat sanang maging mga tagapangalaga ng bayan, ay ang mga "manginginom ng Efraim" ni Isaias na "binabaligtad ang mga bagay" sa mga kabanata dalawampu't walo at dalawampu't siyam.

In chapter five they are those who are “mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward.” With the publication of the book Questions on Doctrine, the ancient men drank from the cup of apostate Protestantism, and presented the false gospel of justification that claims men cannot be sanctified, that Christ is our Substitute, but not our Example. In doing so, the book justified the wicked, for the reward of being accepted among the fallen churches of apostate Protestantism. The passage is identifying their ultimate judgment, and the reason for that judgment is that they “despised the word of the Holy One of Israel.” They did this by rejecting the understanding of “the daily,” presented by those who gave the judgment hour cry, and by drinking from the cup of apostate Protestantism.

Sa kabanata lima sila yaong “makapangyarihan sa pag-inom ng alak, at mga lalaking malalakas sa paghahalo ng matapang na inumin: na nagpapawalang-sala sa masama kapalit ng suhol.” Sa paglalathala ng aklat na Questions on Doctrine, uminom ang mga matatanda mula sa saro ng apostatang Protestantismo, at iniharap ang huwad na ebanghelyo ng pagpapawalang-sala na nag-aangking ang mga tao ay hindi maaaring pakabanalin, na si Cristo ay ating Kahalili, ngunit hindi ang ating Halimbawa. Sa paggawa nito, ipinawalang-sala ng aklat ang mga masama, kapalit ng gantimpalang matanggap sa piling ng mga bumagsak na iglesya ng apostatang Protestantismo. Tinutukoy ng siping ito ang kanilang pangwakas na hatol, at ang dahilan ng hatol na iyon ay sapagkat “hinamak nila ang salita ng Banal ng Israel.” Ginawa nila ito sa pamamagitan ng pagtanggi sa pagkaunawa tungkol sa “the daily,” na iniharap ng mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghuhukom, at sa pag-inom mula sa saro ng apostatang Protestantismo.

In the passage they turn what is sweet to bitter, and what is bitter to sweet. The message that is in the angel’s hand when He descends is sweet, but the conclusion of the message is bitter. They argue the true latter rain message that begins when the angel descends is bitter, and at the conclusion they identify a sweet false peace and safety message, for they can’t help themselves from turning things upside down.

Sa siping iyon, kanilang ginagawang mapait ang matamis, at ginagawang matamis ang mapait. Ang mensaheng nasa kamay ng anghel sa kaniyang pagbaba ay matamis, ngunit ang wakas ng mensahe ay mapait. Ipinangangatuwiran nila na ang tunay na mensahe ng Huling Ulan na nagsisimula sa pagbaba ng anghel ay mapait, at sa wakas ay kinikilala nila ang isang matamis na huwad na mensahe ng kapayapaan at katiwasayan, sapagkat hindi nila maiwasang baligtarin ang mga bagay-bagay.

The passage where this sin is represented is at the close of their corporate probationary time. Therefore, it is appropriate to see that their actions of identifying the satanic work of paganism as the work of Christ is a prophetic parallel to the unpardonable sin, which is identifying the work of the Holy Spirit as the work of Satan. Placing the “lie” into the third generation of Adventism provided the foundational logic of their false latter rain message, and ultimately brings a strong delusion upon them. The very passage where Miller came to understand the correct meaning of “the daily” is where they are portrayed as being overthrown.

Ang sipì kung saan inilalarawan ang kasalanang ito ay matatagpuan sa pagwawakas ng kanilang sama-samang panahon ng probasyon. Kaya nga, nararapat makita na ang kanilang pagtukoy sa gawaing sataniko ng paganismo bilang gawa ni Cristo ay isang propetikong kahalintulad ng kasalanang hindi mapapatawad, na siyang pagtukoy sa gawa ng Espiritu Santo bilang gawa ni Satanas. Ang paglalagay ng “kasinungalingan” sa ikatlong salinlahi ng Adventismo ang nagbigay ng saligang lohika sa kanilang huwad na mensahe ng Huling Ulan, at sa bandang huli ay nagdudulot sa kanila ng matinding panlilinlang. Ang mismong sipì kung saan naunawaan ni Miller ang wastong kahulugan ng “the daily” ay siya ring naglalarawan sa kanila bilang naibabagsak.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

Huwag kayong padaya ninuman sa anumang paraan; sapagkat hindi darating ang araw na yaon, malibang dumating muna ang pagtalikod, at mahayag ang taong makasalanan, ang anak ng kapahamakan; na sumasalungat at nagmamataas laban sa lahat ng tinatawag na Diyos o sinasamba, ano pa’t nauupo siya na gaya ng Diyos sa templo ng Diyos, na ipinapakita ang sarili niyang siya’y Diyos. Hindi ba ninyo naaalaala na, noong ako’y kasama pa ninyo, sinabi ko sa inyo ang mga bagay na ito? At ngayo’y nalalaman ninyo kung ano ang pumipigil, upang siya’y mahayag sa kanyang takdang panahon. Sapagkat ang hiwaga ng kasamaan ay kumikilos na; subalit siya lamang na ngayon ay pumipigil ang magpapatuloy na pumigil, hanggang sa maalis siya sa daan. At kung magkagayo’y mahahayag ang suwail, na lilipulin ng Panginoon sa hininga ng kanyang bibig, at wawasakin sa kaningningan ng kanyang pagparito; siya, na ang pagdating ay ayon sa paggawa ni Satanas, na may buong kapangyarihan at mga tanda at mga kabulaanang kababalaghan, at sa lahat ng pandarayang dulot ng kalikuan sa mga napapahamak, sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan upang sila’y maligtas. At dahil dito ay susuguan sila ng Diyos ng isang makapangyarihang paglilinlang, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan; upang mahatulan silang lahat na hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nalugod sa kalikuan. 2 Tesalonica 2:3-12.

The prophets speak more of the last days than any other preceding sacred history, and this is true of this passage. The bedrock of Miller’s increase of knowledge, is also the bedrock of the increase of knowledge that arrived in 1989, for the correct understanding of the prophetic history associated with “the daily,” describes the history of verses forty and forty-one of Daniel eleven. What this means is that if a student of prophecy does not understand the role of paganism and its prophetic relationship to papal Rome, then the student will be unable to recognize that the work of first restraining the rise of the papacy, and then the work of placing the papacy on the throne of the earth was accomplished by paganism, and that work typifies the role of the earth beast of Revelation thirteen who at first restrains the papacy, but then changes and puts it on the throne of the earth. The role of the earth beast of Revelation thirteen is represented as the future for America.

Ang mga propeta ay higit na nagsasalita hinggil sa mga huling araw kaysa sa alinmang naunang banal na kasaysayan, at totoo ito tungkol sa bahaging ito. Ang pinakapundasyon ng pagdaragdag ng kaalaman ni Miller ay siya ring pinakapundasyon ng pagdaragdag ng kaalaman na dumating noong 1989, sapagkat ang wastong pagkaunawa sa makapropesiyang kasaysayang kaugnay ng "the daily" ang naglalarawan sa kasaysayan ng mga talatang apatnapu at apatnapu't isa ng Daniel labing-isa. Ibig sabihin, kung ang isang mag-aaral ng propesiya ay hindi nauunawaan ang ginagampanang papel ng paganismo at ang makapropesiyang ugnayan nito sa Roma Papal, kung gayon hindi niya makikilala na ang gawaing una'y pagpigil sa pag-angat ng kapapahan, at pagkatapos ay ang gawaing paglalagay sa kapapahan sa trono ng daigdig, ay isinakatuparan ng paganismo, at na ang gawaing iyon ay lumalarawan sa papel ng halimaw mula sa lupa sa Apocalipsis labing-tatlo, na sa una'y pumipigil sa kapapahan, ngunit pagkatapos ay nagbabago at inilalagay ito sa trono ng daigdig. Ang papel ng halimaw mula sa lupa sa Apocalipsis labing-tatlo ay inilalarawan bilang kinabukasan ng Amerika.

We will continue our consideration of the unsealing of the light of the Hiddekel River in our next article.

Ipagpapatuloy namin ang aming pagsusuri hinggil sa pagbubukas ng selyo ng liwanag ng Ilog Hiddekel sa aming susunod na artikulo.

“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

Ang nakakakita sa kaloob-looban, ang bumabasa sa mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi hinggil sa mga nagkaroon ng dakilang liwanag: ‘Hindi sila napipighati ni nagugulat dahil sa kanilang moral at espirituwal na kalagayan.’ Oo, pinili nila ang kanilang sariling mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at dadalhin ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang Ako’y tumawag, walang sumagot; nang Ako’y nagsalita, hindi nila dininig: kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng Aking mga mata, at pinili nila ang hindi Ko kinalulugdan.’ ‘Ipadadala sa kanila ng Diyos ang malakas na pagkadaya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan,’ sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,’ ‘kundi nalugod sa kalikuan.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

Ang Makalangit na Guro ay nagtanong: “Anong higit na matinding panlilinlang ang makalilinlang sa isip kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katotohanan ay isinasakatuparan mo ang maraming bagay ayon sa patakarang makamundo at nagkakasala laban kay Jehova? O, tunay na isang malaking pandaraya, isang mapang-akit na panlilinlang, ang sumasakop sa mga isipan kapag yaong minsan nang nakaalam ng katotohanan ay napagkakamalan ang anyo ng kabanalan bilang ang espiritu at kapangyarihan nito; kapag iniaakala nilang sila’y mayaman at nanagana sa mga pag-aari at wala nang kailangan, samantalang sa katotohanan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.”

“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

Hindi nagbago ang Diyos sa Kaniyang mga tapat na lingkod na pinananatiling walang dungis ang kanilang mga kasuotan. Ngunit marami ang sumisigaw, “Kapayapaan at katiwasayan,” samantalang ang biglang pagkapuksa ay dumarating sa kanila. Maliban na magkaroon ng lubos na pagsisisi, maliban na magpakumbaba ang mga tao sa kanilang mga puso sa pamamagitan ng pag-amin ng kanilang mga kasalanan at tanggapin ang katotohanan gaya ng nasa kay Jesus, kailanman ay hindi sila makapapasok sa langit. Kapag naganap ang paglilinis sa ating hanay, hindi na tayo magpapakampante na nagmamalaki na tayo’y mayaman at naging masagana, na wala nang kailangan.

“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

"Sino ang makapagsasabi nang tapat: 'Ang aming ginto ay subok sa apoy; ang aming mga kasuotan ay hindi nadungisan ng sanlibutan'? Nakita ko ang ating Tagapagturo na itinuturo ang mga kasuotan ng tinatawag na katuwiran. Hinubad Niya ang mga iyon, at inihantad ang karumihang nasa ilalim. Pagkatapos ay sinabi Niya sa akin: 'Hindi mo ba nakikita kung paanong sa pagkukunwari ay tinakpan nila ang kanilang karumihan at kabulukan ng pagkatao? "Ano't ang bayang tapat ay naging patutot!" Ang bahay ng Aking Ama ay ginawang bahay ng kalakal, isang dako na iniwan na ng banal na presensiya at kaluwalhatian! Dahil sa dahilang ito ay may kahinaan, at kulang ang lakas.'" Testimonies, tomo 8, 249, 250.