In the Millerite movement, the increase of knowledge was unsealed and it tested primarily, but not exclusively the professed Protestants in the United States. Sardis, the church coming out of the darkness of papal supremacy was being led to a fuller understanding of the gospel that was to be revealed when the heavenly sanctuary was opened in heaven. In the movement of the third angel the increase of knowledge was unsealed on September 11, 2001 and it tested Laodicean Adventism around the world. For this reason, the truth represented in the last six verses of Daniel eleven, which is the source of the increase of knowledge, was resisted by Laodicean Adventism.
Sa kilusang Millerita, ang pagdami ng kaalaman ay inalisan ng tatak at sinubok nito pangunahin, bagaman hindi lamang, ang mga nag-aangking Protestante sa Estados Unidos. Ang Sardis, ang iglesyang lumalabas mula sa kadiliman ng pangingibabaw ng papa, ay pinapatnubayan tungo sa higit na ganap na pagkaunawa sa ebanghelyo na dapat ihayag kapag nabuksan sa langit ang santuwaryong makalangit. Sa kilusan ng ikatlong anghel, ang pagdami ng kaalaman ay inalisan ng tatak noong Setyembre 11, 2001, at sinubok nito ang Laodiceang Adventismo sa buong daigdig. Dahil dito, ang katotohanang kinakatawan sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, na siyang pinagmumulan ng pagdami ng kaalaman, ay tinutulan ng Laodiceang Adventismo.
“The few faithful builders upon the true foundation (1 Corinthians 3:10, 11) were perplexed and hindered as the rubbish of false doctrine obstructed the work. Like the builders upon the wall of Jerusalem in Nehemiah’s day, some were ready to say: ‘The strength of the bearers of burdens is decayed, and there is much rubbish; so that we are not able to build.’ Nehemiah 4:10. Wearied with the constant struggle against persecution, fraud, iniquity, and every other obstacle that Satan could devise to hinder their progress, some who had been faithful builders became disheartened; and for the sake of peace and security for their property and their lives, they turned away from the true foundation. Others, undaunted by the opposition of their enemies, fearlessly declared: ‘Be not ye afraid of them: remember the Lord, which is great and terrible’ (verse 14); and they proceeded with the work, everyone with his sword girded by his side. Ephesians 6:17.
Ang iilang tapat na tagapagtayo sa tunay na saligan (1 Corinto 3:10, 11) ay nagulumihanan at nahadlangan, samantalang ang tambak na basura ng maling doktrina ay humahadlang sa gawain. Gaya ng mga tagapagtayo sa kuta ng Jerusalem noong panahon ni Nehemias, ang ilan ay handang magsabi: “Humina na ang lakas ng mga tagapasan, at napakaraming basura; kaya’t hindi na namin kayang magtayo.” Nehemias 4:10. Dahil sa pagkahapo sa walang humpay na pakikipagtunggali laban sa pag-uusig, pandaraya, kalikuan, at bawat iba pang balakid na maipapakana ni Satanas upang hadlangan ang kanilang pagsulong, ang ilan na naging tapat na tagapagtayo ay nawalan ng loob; at alang-alang sa kapayapaan at sa katiwasayan ng kanilang mga ari-arian at ng kanilang buhay, sila’y tumalikod sa tunay na saligan. Ang iba naman, na hindi natinag sa pagsalungat ng kanilang mga kaaway, ay walang takot na nagpahayag: “Huwag kayong matakot sa kanila; alalahanin ninyo ang Panginoon, na dakila at kakilakilabot” (talata 14); at ipinagpatuloy nila ang gawain, bawat isa na may tabak na nakasinturon sa kaniyang tagiliran. Efeso 6:17.
“The same spirit of hatred and opposition to the truth has inspired the enemies of God in every age, and the same vigilance and fidelity have been required in His servants. The words of Christ to the first disciples are applicable to His followers to the close of time: ‘What I say unto you I say unto all, Watch.’ Mark 13:37.” The Great Controversy, 56.
Ang gayunding espiritu ng pagkapoot at pagsalungat sa katotohanan ang siyang nag-udyok sa mga kaaway ng Diyos sa bawat kapanahunan, at ang gayunding pagbabantay at katapatan ay kinakailangan sa Kaniyang mga lingkod. Ang mga salita ni Cristo sa mga unang alagad ay nalalapat sa Kaniyang mga tagasunod hanggang sa katapusan ng panahon: “Ang sinasabi ko sa inyo ay sinasabi ko sa lahat: Magbantay kayo.” Marcos 13:37. Ang Dakilang Tunggalian, 56.
The presentation of the message of the last six verses of Daniel began in the environment of the self-supporting ministries of Laodicean Adventism, and was thereafter confronted with the famous theologians (the learned) of Laodicean Adventism as time progressed. The weapons that were employed in an attempt to discredit the message, invariably produced a greater light and clarity of the verses that were under scrutiny and attack. Those attacks ultimately led to prophetic understandings that had not been previously recognized, but were then established and found to be part of the advancing light of the third angel.
Ang pagpapahayag ng mensahe hinggil sa huling anim na talata ng aklat ni Daniel ay nagsimula sa hanay ng mga ministeryong nagsasarili sa pagtataguyod sa loob ng Adbentismong Laodiceano, at pagkaraan, sa paglipas ng panahon, ay naharap sa mga bantog na teologo (ang marurunong) ng Adbentismong Laodiceano. Ang mga sandatang ginamit sa pagtatangkang sirain ang kredibilidad ng mensahe ay sa tuwina’y nagbunga ng higit na liwanag at kalinawan hinggil sa mga talatang nasasailalim sa masusing pagsusuri at pag-atake. Ang mga pag-atakeng iyon ay sa kahuli-hulihan humantong sa mga pagkaunawang propetiko na hindi dating kinikilala, subalit pagkatapos ay naipagtibay at natuklasang bahagi ng sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel.
The Millerites only recognized four kingdoms of Bible prophecy, but shortly after 1844, it was understood that the United States was the earth beast of Revelation thirteen, and that understanding clarified that the papacy was not simply a part of the Roman kingdom, but it was actually the fifth kingdom of Bible prophecy.
Kinilala lamang ng mga Millerita ang apat na kaharian ng propesiyang biblikal, ngunit hindi naglaon pagkaraan ng 1844, naunawaan na ang Estados Unidos ang halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis 13, at ang pagkaunawang iyon ay nagbigay-linaw na ang kapapahan ay hindi basta bahagi lamang ng kahariang Romano, kundi ito mismo ang ikalimang kaharian ng propesiyang biblikal.
“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’
Sa ilalim ng mga sagisag ng isang dakilang pulang dragon, isang halimaw na gaya ng leopardo, at isang halimaw na may mga sungay na gaya ng sa kordero, ipinakita kay Juan ang mga pamahalaang makalupa na lalo’t higit na makikisangkot sa pagyurak sa kautusan ng Diyos at sa pag-uusig sa Kanyang bayan. Magpapatuloy ang digmaan hanggang sa katapusan ng panahon. Ang bayan ng Diyos, na sinasagisag ng isang banal na babae at ng kaniyang mga anak, ay ipinakilalang lubhang nasa maliit na minorya. Sa mga huling araw, ang nalabi na lamang ang nananatili. Tungkol sa mga ito, sinasabi ni Juan na sila’y ‘tumutupad sa mga utos ng Diyos, at may patotoo ni Jesucristo.’
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.
Una sa paganismo, at pagkaraan sa Kapapahan, pinairal ni Satanas ang kaniyang kapangyarihan sa loob ng maraming siglo upang pawiin sa lupa ang mga tapat na saksi ng Diyos. Ang mga pagano at mga papista ay pinakikilos ng iisang espiritu ng dragon. Nagkakaiba lamang sila sa ganito: ang Kapapahan, na nagkukunwaring naglilingkod sa Diyos, ang lalong mapanganib at malupit na kaaway. Sa pamamagitan ng Romanismo bilang kasangkapan, nabihag ni Satanas ang sanlibutan. Ang nagpapakilalang iglesia ng Diyos ay nasama sa hanay ng paglilinlang na ito, at mahigit sa isang libong taon na nagdusa ang bayan ng Diyos sa ilalim ng poot ng dragon. At nang ang Kapapahan, na pinagkaitan ng lakas, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, natanaw ni Juan ang isang bagong kapangyarihang sumusibol upang umalingawngaw sa tinig ng dragon, at ipagpatuloy ang gayunding malupit at mapaglapastangang gawain. Ang kapangyarihang ito, na siyang huli na makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng kordero.
“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.
Ngunit ang mahigpit na iginuhit ng propetikong lapis ay naghahayag ng isang pagbabago sa payapang tanawing ito. Ang hayop na may mga sungay na tulad sa kordero ay nagsasalita na may tinig ng dragon, at ‘ipinaiiral ang buong kapangyarihan ng unang hayop sa harap niya.’ Ang propesiya ay nagsasaad na sasabihin niya sa mga nananahan sa lupa na sila’y gumawa ng isang larawan ng hayop, at na “pinangyayari niyang ang lahat, maging maliliit at malalaki, mayayaman at mahihirap, malaya at alipin, ay tumanggap ng isang tanda sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at na walang sinuman ang makabili o makapagbenta, maliban yaong may taglay ang tanda, o ang pangalan ng hayop, o ang bilang ng kaniyang pangalan.” Sa gayo’y sumusunod ang Protestantismo sa mga yapak ng Kapapahan. Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.
When the last six verses of Daniel eleven were unsealed, it was recognized that the entire sequence illustrated in those six verses, were addressing the interactions of the three powers Sister White just identified as “paganism,” the “Papacy” and “Protestantism.” The enemy argued that the “glorious land” of verse forty-one was a symbol of either Protestantism or the Seventh-day Adventist church, but the “glorious land” is the United States, and in verse forty-one the king of the north (the papacy) conquers the United States at the soon coming Sunday law. The satanic error that identifies the “glorious land” as anything other than the United States is designed to prevent men and women from recognizing that the next prophetic event after the collapse of the Soviet Union in 1989, in the period represented in the last six verses of Daniel eleven, is the soon coming Sunday law.
Nang mabuksan ang selyo ng huling anim na talata ng Daniel 11, nabatid na ang buong pagkakasunod-sunod na inilalarawan sa mga talatang iyon ay tumutukoy sa mga ugnayan ng tatlong kapangyarihang kamakailang tinukoy ni Sister White bilang “paganismo,” ang “Papado,” at “Protestantismo.” Iginiit ng kaaway na ang “maluwalhating lupain” sa talata 41 ay isang sagisag ng alinman sa Protestantismo o sa Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw, ngunit ang “maluwalhating lupain” ay ang Estados Unidos, at sa talata 41 ang hari ng hilaga (ang Papado) ay sasakupin ang Estados Unidos sa panahon ng nalalapit na pagpapatupad ng batas ng Linggo. Ang satanikong kamaliang tumutukoy sa “maluwalhating lupain” bilang anumang iba pa maliban sa Estados Unidos ay may layuning hadlangan ang kalalakihan at kababaihan na makilala na ang susunod na pangyayaring propetiko, matapos ang pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, sa panahong kinakatawan ng huling anim na talata ng Daniel 11, ay ang nalalapit na batas ng Linggo.
For Seventh-day Adventists, this means that verse forty-one is identifying the close of probation for God’s church, and the last thing Laodicean Adventism wants to hear, is that their probationary time is running out! The Lord led the argument to a point where it was recognized that when pagan Rome took control of the world at the Battle of Actium in 31 BC, it had to first conquer three geographical powers as represented in Daniel chapter eight.
Para sa mga Adventista ng Ikapitong Araw, ito’y nangangahulugang ang talatang apatnapu’t isa ay tumutukoy sa pagsasara ng panahon ng probasyon para sa Iglesia ng Diyos, at ang huling bagay na nais marinig ng Laodiceanong Adventismo ay na malapit nang matapos ang kanilang panahon ng probasyon! Inakay ng Panginoon ang pangangatwiran hanggang sa matanto na noong ang paganong Roma ay nakuha ang pamamahala sa sanlibutan sa Labanan sa Actium noong 31 BK, kinailangan muna nitong sakupin ang tatlong kapangyarihang heograpiko, gaya ng kinakatawan sa Daniel kabanata walo.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.
At mula sa isa sa kanila ay sumibol ang isang maliit na sungay, na lubhang lumaki, patungo sa timog, at patungo sa silangan, at patungo sa kaayaayang lupain. Daniel 8:9.
It was an established fact that the “south”, “east” and “the pleasant land” represented the three geographical areas that pagan Rome took control of, as it ascended the throne of the earth as the fourth kingdom of Bible prophecy. In conjunction with this fact was that papal Rome also had to overcome three geographical powers, as it ascended the throne of the earth as the fifth kingdom of Bible prophecy, as represented in Daniel chapter seven.
Napatunayang katotohanan na ang "timugan", "silangan" at "ang kaaya-ayang lupain" ay kumakatawan sa tatlong heograpikong pook na pinasailalim sa kapangyarihan ng paganong Roma, sa pag-akyat nito sa trono ng daigdig bilang ikaapat na kaharian ng hula sa Biblia. Kaugnay ng katotohanang ito, kinailangan ding madaig ng Roma ng Kapapahan ang tatlong heograpikong kapangyarihan, sa pag-akyat nito sa trono ng daigdig bilang ikalimang kaharian ng hula sa Biblia, gaya ng kinakatawan sa Daniel kabanata pito.
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Pinagmasdan ko ang mga sungay, at, narito, may isa pang munting sungay na sumibol sa gitna nila, na sa harap nito ay nabunot sa ugat ang tatlo sa mga unang sungay; at, narito, sa sungay na ito ay may mga matang tulad ng mga mata ng tao, at isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay. Daniel 7:8.
In the controversy that waged over the “glorious land” of verse forty-one the Lord identified that there were three manifestations of Rome in prophecy. Pagan Rome, which was followed by papal Rome and then there was Rome of the last days, that we called “modern Rome”. Based upon two sound and established truths of prophecy, the first being that God never changes, and the other that truth is established upon the testimony of two witnesses, we concluded without wavering that the three obstacles for the king of the north in the last six verses of Daniel chapter eleven had to represent three modern geographical powers.
Sa alitan na umigting hinggil sa “maluwalhating lupain” sa talatang apatnapu’t isa, tinukoy ng Panginoon na may tatlong anyo ng Roma sa propesiya: ang Roma ng mga pagano, na sinundan ng Roma Papal, at saka ang Roma ng mga huling araw, na tinawag nating “makabagong Roma”. Batay sa dalawang matibay at napatunayang katotohanan ng propesiya, una, na ang Diyos ay hindi nagbabago, at ikalawa, na ang katotohanan ay itinatatag sa patotoo ng dalawang saksi, aming pinasiyahan nang walang pag-aalinlangan na ang tatlong hadlang sa hari sa hilaga sa huling anim na talata ng Daniel, kabanata labing-isa, ay kinakailangang kumatawan sa tatlong makabagong kapangyarihang heograpiko.
Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.
Si Jesucristo ay siya ring kahapon, ngayon, at magpakailanman. Hebreo 13:8.
It is also written in your law, that the testimony of two men is true. John 8:17.
Nasusulat din sa inyong kautusan, na ang patotoo ng dalawang tao ay totoo. Juan 8:17.
This recognition confirmed what we had already concluded, for we had been identifying the “glorious land” as a geographical power (the United States), and rejected the foolish idea that it represented a church, which is a spiritual power. We formed this position based upon the belief which has always been confirmed, that there are no accidents in God’s Word. It is clear upon many witnesses that God’s church in the last days is a mountain.
Ang pagkilalang ito ay nagpatibay sa aming nauna nang napagpasyahan, sapagkat matagal na naming kinikilala ang “maluwalhating lupain” bilang isang kapangyarihang heograpiko (ang Estados Unidos), at itinakwil namin ang hangal na kaisipan na ito’y kumakatawan sa isang iglesia, na isang kapangyarihang espirituwal. Itinatag namin ang pananaw na ito batay sa paniniwalang laging napapatunayan, na walang bagay na nagaganap nang di-sinasadya sa Salita ng Diyos. Maliwanag, sa patotoo ng maraming saksi, na ang Iglesia ng Diyos sa mga huling araw ay isang bundok.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay maitatatag sa taluktok ng mga bundok, at maitataas higit sa mga burol; at dadagsa roon ang lahat ng mga bansa. At maraming bayan ang paroroon at magsasabi, Halikayo, at tayo’y umakyat sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob; at ituturo niya sa atin ang kanyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kanyang mga landas: sapagkat mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.
Those who proposed that the “glorious land” is a church, and more often than not they claimed it is the Seventh-day Adventist church, did so because, Daniel identifies the land as “glorious,” and their shallow reasoning concluded, that because the “glorious holy mountain” in verse forty-five is most certainly God’s last day church, therefore the “glorious land” must also be the church. After all, they both contain the adjective “glorious.”
Ang mga nagmungkahing ang “maluwalhating lupain” ay isang iglesia—at madalas pa nga’y iginigiit nilang ito ang Iglesyang Seventh-day Adventist—ay gumawa nito sapagkat tinukoy ni Daniel ang lupain bilang “maluwalhati,” at sa kanilang mababaw na pangangatuwiran ay dumating sila sa kongklusyon na, yamang ang “maluwalhating banal na bundok” sa talatang apatnapu’t lima ay tiyak na Iglesia ng Diyos sa mga huling araw, kung gayon ang “maluwalhating lupain” ay dapat ding maging iglesia. Sapagkat pareho naman nilang taglay ang pang-uring “maluwalhati.”
There are no mistakes in God’s word, and when Daniel uses “land,” in connection with the word “glorious,” and four verses later he uses “holy mountain,” in connection with the word “glorious,” Daniel was identifying a purposeful distinction between a land and a mountain. The literal glorious land is Judah, and it is in the city of Jerusalem that God’s temple was erected. Jerusalem, or the temple, can be understood as God’s church, but the territory where Jerusalem is located is the land of Judah. Many truths were established as knowledge increased in the advancing light of the third angel, but we are here simply laying out the background of prophecy identifying three manifestations of Rome.
Walang kamalian sa salita ng Diyos, at nang gamitin ni Daniel ang "lupa" na kaugnay ng salitang "maluwalhati," at pagkalipas ng apat na talata ay ginamit niya ang "banal na bundok" na kaugnay din ng salitang "maluwalhati," tinukoy ni Daniel ang isang sinadyang pagkakaiba sa pagitan ng isang lupain at isang bundok. Ang literal na maluwalhating lupain ay ang Juda, at sa lungsod ng Jerusalem itinayo ang templo ng Diyos. Ang Jerusalem, o ang templo, ay maaaring maunawaang Iglesia ng Diyos, ngunit ang teritoryong kinaroroonan ng Jerusalem ay ang lupain ng Juda. Maraming katotohanan ang naitatag habang dumarami ang kaalaman sa sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel, ngunit dito'y inilalatag lamang natin ang saligang balangkas ng propesiya na tumutukoy sa tatlong pagpapakita ng Roma.
When we recognized that pagan and papal Rome provided two witnesses that established the prophetic characteristics of modern Rome, we recognized a principle of interpretation that I called the “triple application of prophecy.” There were others who had employed similar ideas of a threefold repetition of certain prophecies, but the definition we came to recognize was the definition we still use. It is significant to understand that the prophetic rule of the triple application of prophecy, that is so often applied by Future for America, was realized during the argument of the last six verses of Daniel eleven, but what is just as significant is that the argument led to the first recognition that the triple application of prophecy was concerning Rome. In Millerite history one of the arguments was whether Antiochus Epiphanes was “the robbers” of Daniel’s people, or was “the robbers” Rome, as the Millerites understood. The reason this is significant is because Rome, as “the robbers” of Daniel’s people, are who would “established the vision” in Daniel eleven, verse fourteen.
Nang aming mapagtanto na ang Paganong Roma at ang Papal na Roma ang nagbigay ng dalawang saksi na nagpatibay sa mga katangiang propetiko ng makabagong Roma, aming kinilala ang isang prinsipyo ng pagpapakahulugan na tinawag kong "tatluhang aplikasyon ng propesiya." Mayroon ding iba na gumamit ng mga kahalintulad na ideya ng tatluhang pag-uulit ng ilang propesiya, ngunit ang depinisyong aming kinilala ang siya pa ring ginagamit namin. Mahalagang maunawaan na ang tuntuning propetiko ng tatluhang aplikasyon ng propesiya, na madalas na inilalapat ng Future for America, ay natanto sa panahon ng pangangatwiran hinggil sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, ngunit kasinghalaga rin ang katotohanang ang pangangatwiran ay humantong sa unang pagkilalang ang tatluhang aplikasyon ng propesiya ay tumutukoy sa Roma. Sa kasaysayang Millerita, isa sa mga pagtatalo ay kung si Antiochus Epiphanes ba ang "the robbers" ng bayan ni Daniel, o ang "the robbers" ay ang Roma, gaya ng pagkaunawa ng mga Millerita. Mahalaga ito sapagkat ang Roma, bilang "the robbers" ng bayan ni Daniel, ang siyang "established the vision" sa Daniel labing-isa, talatang labing-apat.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.
The first time we understood a triple application of prophecy it was recognized by the fact that there are three manifestations of Rome in Bible prophecy. Rome established the vision of the advancing light of the third angel, as it did in Millerite history. In Millerite history it was the understanding that paganism and papalism were the powers that trampled down the sanctuary and host that became the framework of truth upon which Miller constructed “all” of his prophetic understandings. The last six verses of Daniel eleven, established a framework of truth that Future for America has built all its prophetic applications upon. That framework is the three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet that lead the world to Armageddon.
Sa unang pagkakataon na aming naunawaan ang tatluhang aplikasyon ng propesiya, natukoy iyon sa katotohanang may tatlong pagpapakita ng Roma sa propesiya ng Bibliya. Itinatag ng Roma ang pangitain ng sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel, gaya ng ginawa nito sa kasaysayang Milerita. Sa kasaysayang Milerita, ang pagkaunawang ang paganismo at ang papalismo ang mga kapangyarihang yumurak sa santuwaryo at sa hukbo ang siyang naging balangkas ng katotohanan na pinagbatayan ni Miller sa pagbuo ng "lahat" ng kanyang mga pagkaunawang propetiko. Ang huling anim na talata ng Daniel 11 ay nagtatag ng isang balangkas ng katotohanan na naging saligan ng Future for America sa pagbuo ng lahat ng mga aplikasyon nitong propetiko. Ang balangkas na iyon ay ang tatlong mapangwasak na kapangyarihan: ang dragon, ang hayop, at ang huwad na propeta, na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon.
That framework is based upon the recognition that pagan Rome followed by papal Rome provide two witnesses that establishes modern Rome, and that modern Rome is the threefold union of the dragon of spiritualism (the United Nations), the beast of Catholicism (the papacy), and the false prophet of apostate Protestantism (the United States). That framework is what we identify as a triple application of prophecy. Over the following articles we will discuss the various triple applications of prophecy that have been recognized, and which make up the framework of the advancing light of the three angels.
Ang balangkas na iyon ay nakasalig sa pagkilalang ang paganong Roma, na sinundan ng Roma ng kapapahan, ay nagbibigay ng dalawang saksi na nagtatatag ng makabagong Roma, at na ang makabagong Roma ay ang tatluhang unyon ng dragon ng espiritismo (ang Mga Nagkakaisang Bansa), ng halimaw ng Katolisismo (ang kapapahan), at ng huwad na propeta ng apostatang Protestantismo (ang Estados Unidos). Ang balangkas na iyon ang tinutukoy namin bilang isang tatluhang paglalapat ng propesiya. Sa mga susunod na artikulo, tatalakayin namin ang iba’t ibang tatluhang paglalapat ng propesiya na kinilala na, at na bumubuo sa balangkas ng sumusulong na liwanag ng tatlong anghel.
We will look at the triple application of three manifestations of Rome, which identify the political and religious structure of modern Rome, which Sister White called churchcraft and statecraft. That structure is recognized by bringing the prophetic characteristics of pagan Rome together with the prophetic characteristics of papal Rome for the purpose of identifying and establishing the characteristics in modern Rome.
Susuriin natin ang tatluhang paglalapat sa tatlong pagpapamalas ng Roma, na nagpapakilala sa estrukturang pampulitika at pangrelihiyon ng makabagong Roma, na tinawag ni Sister White na “churchcraft” at “statecraft.” Ang estrukturang iyon ay nakikilala sa pamamagitan ng pagsasama ng mga katangiang propetiko ng Romang pagano at ng mga katangiang propetiko ng Romang papal, para sa layuning matukoy at maitatag ang mga katangiang iyon sa makabagong Roma.
We will look at the triple application of three manifestations of Babylon as represented by Nimrod, Nebuchadnezzar and Belshazzar, which identify the arrogance of the man of sin who is seated in the temple of God proclaiming that he is God, which Isaiah identified as the “haughty Assyrian.” The papal arrogance, which is a subject of Bible prophecy, is recognized by bringing the prophetic characteristics of Babel together with the prophetic characteristics of Babylon for the purpose of identifying and establishing the characteristics of modern Babylon.
Tatalakayin natin ang tatluhang paglalapat ng tatlong anyo ng Babilonia na kinakatawan nina Nimrod, Nebukadnezar, at Belsasar, na tumutukoy sa kapalaluan ng tao ng kasalanan na nakaluklok sa templo ng Diyos at nag-aangking siya ang Diyos, na tinukoy ni Isaias bilang ang “palalong Asiryo.” Ang kapalaluan ng papasiya, na paksa ng propesiyang biblikal, ay nakikilala sa pamamagitan ng pag-uugnay ng mga propetikong katangian ng Babel sa mga propetikong katangian ng Babilonia, sa layuning matukoy at maitatag ang mga katangian ng makabagong Babilonia.
We will look at the triple application of three manifestations of Elijah as represented by Elijah and John the Baptist which identify “the voice crying in the wilderness” in the last days. The voice crying in the wilderness in the last days represents a specific watchman which is a movement, and identifies a double witness in a movement that has a similar beginning and ending. We are informed that there cannot be a third angel without a first and second, so at one level it is impossible to separate the movement of the first angel from the movement of the third, and both movements are represented by a watchman that was typified by Elijah and John the Baptist.
Tatalakayin natin ang tatluhang paglalapat ng tatlong pagpapakita ni Elias, na kinakatawan nina Elias at Juan Bautista, na tumutukoy sa “tinig na sumisigaw sa ilang” sa mga huling araw. Ang tinig na sumisigaw sa ilang sa mga huling araw ay kumakatawan sa isang partikular na bantay, na isang kilusan, at tumutukoy sa dalawang saksi sa isang kilusang may magkatulad na pasimula at wakas. Ipinabatid sa atin na hindi maaaring magkaroon ng ikatlong anghel kung wala ang una at ikalawa, kaya sa isang antas ay imposibleng ihiwalay ang kilusan ng unang anghel sa kilusan ng ikatlong anghel, at ang dalawang kilusang ito ay kinakatawan ng isang bantay na inilarawan sa tipo nina Elias at Juan Bautista.
“By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 105.
Sa pamamagitan ng panulat at tinig ay nararapat nating iparinig ang proklamasyon, na ipinakikita ang pagkakasunod-sunod ng mga ito, at ang paglalapat ng mga propesiyang umaakay sa atin sa mensahe ng ikatlong anghel. Hindi magkakaroon ng ikatlo kung wala ang una at ikalawa. Ang mga mensaheng ito ay dapat nating ibigay sa sanlibutan sa pamamagitan ng mga publikasyon, sa mga pangangaral, na ipinakikita sa linya ng kasaysayang propetiko ang mga bagay na naganap at ang mga bagay na mangyayari. Mga Piniling Mensahe, aklat 2, 105.
We will look at the triple application of three manifestations of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come to his temple as represented by John the Baptist and William Miller. The final watchman is a subject of prophecy which is recognized by bringing the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller together to identify the final fulfillment of Malachi chapter three.
Pag-aaralan natin ang tatlong ulit na paglalapat ng tatlong pagpapakita ng sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan na biglang darating sa kaniyang templo, na kinakatawan nina Juan Bautista at William Miller. Ang pangwakas na bantay ay paksa ng propesiya na nakikilala sa pamamagitan ng pagsasama ng mga propetikong katangian nina Juan Bautista at William Miller upang matukoy ang pangwakas na katuparan ng ikatlong kabanata ng Malakias.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1.
Narito, susuguin ko ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko: at ang Panginoon, na inyong hinahanap, ay biglang darating sa kaniyang templo, maging ang sugo ng tipan, na inyong kinalulugdan: narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Malakias 3:1.
We will look at the triple application of the three manifestations of Islam as represented by the prophetic characteristics of Islam of the first and second woes of Revelation chapters eight and nine, which identify the prophetic characteristics of Islam of the third Woe identified in Revelation chapters ten and eleven.
Susuriin natin ang tatluhang aplikasyon ng tatlong manipestasyon ng Islam, na kinakatawan ng mga propetikong katangian ng Islam sa unang at ikalawang “sa aba” sa mga kabanata walo at siyam ng Pahayag, na nagpapakilala sa mga propetikong katangian ng Islam ng ikatlong “sa aba” na tinukoy sa mga kabanata sampu at labing-isa ng Pahayag.
We will continue these things in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.
“Allow no one to be brains for you, allow no one to do your thinking, your investigating, and your praying. This is the instruction we need to take to heart today. Many of you are convinced that the precious treasure of the kingdom of God and of Jesus Christ is in the Bible which you hold in your hand. You know that no earthly treasure is attainable without painstaking effort. Why should you expect to understand the treasures of the word of God without diligently searching the Scriptures?
Huwag ninyong hayaang may maging utak para sa inyo; huwag ninyong ipaubaya kaninuman ang inyong pag-iisip, ang inyong pagsisiyasat, at ang inyong pananalangin. Ito ang tagubiling dapat nating itanim sa puso sa araw na ito. Marami sa inyo ang lubos na naniniwalang ang mahalagang kayamanan ng kaharian ng Diyos at ni Jesucristo ay nasusumpungan sa Bibliyang hawak ninyo sa inyong kamay. Batid ninyo na walang kayamanang makalupa ang natatamo nang walang masusing pagsisikap. Bakit ninyo aasahang maunawaan ang mga kayamanan ng Salita ng Diyos nang hindi masigasig na sinasaliksik ang mga Kasulatan?
“It is proper and right to read the Bible; but your duty does not end there; for you are to search its pages for yourselves. The knowledge of God is not to be gained without mental effort, without prayer for wisdom in order that you may separate from the pure grain of truth the chaff with which men and Satan have misrepresented the doctrines of truth. Satan and his confederacy of human agents have endeavored to mix the chaff of error with the wheat of truth. We should diligently seek for the hidden treasure, and seek wisdom from heaven in order to separate human inventions from the divine commands. The Holy Spirit will aid the seeker for great and precious truths which relate to the plan of redemption. I would impress upon all the fact that a casual reading of the Scriptures is not enough. We must search, and this means the doing of all the word implies. As the miner eagerly explores the earth to discover its veins of gold, so you are to explore the word of God for the hidden treasure that Satan has so long sought to hide from man. The Lord says, ‘If any man willeth to do His will, he shall know of the teaching.’ John 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.
Nararapat at tama ang pagbabasa ng Bibliya; ngunit hindi doon nagtatapos ang inyong tungkulin; sapagkat kayo mismo ang dapat magsaliksik sa mga pahina nito. Ang kaalaman tungkol sa Diyos ay hindi matatamo nang walang pagsisikap ng isipan, nang walang panalangin para sa karunungan, upang inyong maihiwalay sa dalisay na butil ng katotohanan ang ipa na ginamit ng mga tao at ni Satanas sa pagbabaluktot sa mga aral ng katotohanan. Si Satanas at ang kanyang mga makataong kasangkapang kakampi ay nagsumikap na ihalo ang ipa ng kamalian sa trigo ng katotohanan. Dapat nating buong sikap hanapin ang nakatagong kayamanan, at humingi ng karunungan mula sa langit upang maihiwalay ang mga imbensiyon ng tao sa mga banal na utos. Tutulungan ng Espiritu Santo ang naghahanap ng mga dakila at mahalagang katotohanang may kinalaman sa panukala ng pagtubos. Nais kong itanim sa isipan ng lahat ang katotohanang hindi sapat ang pagbabasa ng Kasulatan nang basta-basta. Kailangan nating magsaliksik, at ang ibig sabihin nito ay pagsasagawa ng lahat ng ipinahihiwatig ng salita. Gaya ng isang minero na masigasig na nagsisiyasat sa lupa upang matuklasan ang mga ugat ng ginto, gayon din naman nararapat ninyong saliksikin ang salita ng Diyos para sa nakatagong kayamanang matagal nang pinagsikapan ni Satanas na ikubli sa tao. Sinasabi ng Panginoon, “Kung ang sinuman ay nagnanais gawin ang Kanyang kalooban, makikilala niya ang aral.” Juan 7:17. Fundamentals of Christian Education, 307.