The framework of William Miller’s prophetic message was the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the framework of Future for America’s prophetic message is the three desolating powers of paganism, followed by papalism, followed by apostate Protestantism, but all being concurrent at the end. A primary prophetic key for Miller’s prophetic understanding was that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, for it established the connection of the two desolating powers which became his framework of prophetic understanding. A primary prophetic key for Future for America’s prophetic understanding is also that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of paganism, for the historical fulfillment of paganism established the sequence of events in Daniel eleven verses forty and forty-one, which became the framework of Future for America’s prophetic understanding.
Ang balangkas ng propetikong mensahe ni William Miller ay ang dalawang kapangyarihang sumasalanta: ang paganismo na sinundan ng kapapahan; at ang balangkas ng propetikong mensahe ng Future for America ay ang tatlong kapangyarihang sumasalanta: ang paganismo, na sinundan ng kapapahan, na sinundan naman ng tumalikod na Protestantismo, subalit sa katapusan ay sabay-sabay silang umiiral. Isang pangunahing susi sa pagkaunawang propetiko ni Miller ay na ang "the daily" sa aklat ni Daniel ay isang sagisag ng paganismo, sapagkat ito ang nagtatag ng ugnayan ng dalawang kapangyarihang sumasalanta na siyang naging balangkas ng kaniyang pagkaunawang propetiko. Isang pangunahing susi rin sa pagkaunawang propetiko ng Future for America ay na ang "the daily" sa aklat ni Daniel ay isang sagisag ng paganismo, sapagkat ang makasaysayang katuparan ng paganismo ang nagtatag ng pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu at apatnapu't isa, na siyang naging balangkas ng pagkaunawang propetiko ng Future for America.
As is always the case with new light, the advancement of the truth unsealed in 1989 at the collapse of the Soviet Union was warred against by many various voices. The resistance brought against the truth invariably produced a clearer understanding of the truth. In those early controversies against the truth found in the last six verses of Daniel eleven, several prophetic rules that are located in the Bible were recognized as essential proofs to support the increase of knowledge that took place when the book of Daniel was unsealed in 1989. We are currently considering one of those rules, which we call “a triple application of prophecy.”
Gaya ng lagi nang nangyayari kapag may bagong liwanag, ang pagsulong ng katotohanang nabuksan noong 1989 sa pagbagsak ng Unyong Sobyet ay nilabanan ng maraming iba’t ibang tinig. Ang pagtutol laban sa katotohanan ay sa tuwina’y nagbunga ng higit na malinaw na pagkaunawa sa katotohanan. Sa mga unang pagtatalo laban sa katotohanang nasusumpungan sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, ilang tuntuning propetiko na matatagpuan sa Bibliya ay kinilalang mahahalagang katibayan upang sumuporta sa pagpaparami ng kaalaman na naganap nang nabuksan ang aklat ni Daniel noong 1989. Kasalukuyan nating pinag-aaralan ang isa sa mga tuntuning iyon, na tinatawag nating “tatluhang paglalapat ng propesiya.”
We began by looking at two triple applications that at one level are the same line, but at another level they are different. The first two manifestations of Rome (pagan and papal), establish the third manifestation of Modern Rome. The first two manifestations of Babylon (Babel and Babylon), established the third manifestation of Modern Babylon. Modern Rome is the beast of Revelation seventeen that Modern Babylon rides upon and reigns over. They are as distinct as is a cowboy from his horse, but they also commit spiritual fornication with each other, so at that level they are one. There are two other triple applications of prophecy which possess a similar relationship.
Sinimulan natin sa pagsusuri sa dalawang tatluhang paglalapat na sa isang antas ay iisang linya, ngunit sa ibang antas ay magkaiba. Ang unang dalawang anyo ng Roma (ang pagano at ang kapapahan) ang nagtatatag ng ikatlong anyo ng Makabagong Roma. Ang unang dalawang anyo ng Babilonia (Babel at Babilonia) ay nagtatag ng ikatlong anyo ng Makabagong Babilonia. Ang Makabagong Roma ang hayop ng Apocalipsis 17 na sinasakyan at pinaghaharian ng Makabagong Babilonia. Sila ay magkaibang-magkaiba, gaya ng isang bakero at ng kaniyang kabayo, ngunit sila rin ay gumagawa ng espirituwal na pakikiapid sa isa’t isa, kaya sa antas na iyon ay iisa sila. Mayroon pang dalawang tatluhang paglalapat ng propesiya na nagtataglay ng kahalintulad na ugnayan.
The first two manifestations of Elijah (Elijah and John the Baptist), establish the third Elijah of the last days. Along with that the first two messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant (John the Baptist and William Miller), establish the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant in the last days. There are three important points to recognize with these two lines of triple applications of prophecy.
Ang unang dalawang pagpapakita ni Elias (si Elias at si Juan Bautista) ay nagtatatag sa ikatlong Elias ng mga huling araw. Kasabay niyon, ang unang dalawang sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan (si Juan Bautista at si William Miller) ay nagtatatag sa sugong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan sa mga huling araw. May tatlong mahahalagang punto na dapat kilalanin hinggil sa dalawang linyang ito ng tatluhang aplikasyon ng propesiya.
A first point is that the actual historical representatives of the two lines of triple applications of prophecy are essentially the same historical figures, but their purpose in the two representations are distinctly different. The second point is recognizing what the distinction between the two closely related triple applications of prophecy is. The distinction is that Elijah represents an external work in the last days, and the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents an internal work in the last days.
Ang unang punto ay ito: ang aktuwal na makasaysayang mga kinatawan ng dalawang linya ng tatluhang paglalapat ng propesiya ay, sa esensiya, ang parehong mga makasaysayang pigura; ngunit ang kanilang layunin sa dalawang representasyong iyon ay malinaw na magkaiba. Ang ikalawang punto ay ang pagkilala kung ano ang kaibhan sa pagitan ng dalawang malapit na magkaugnay na tatluhang paglalapat ng propesiya. Ang kaibhan ay ito: Si Elijah ay kumakatawan sa isang panlabas na gawain sa mga huling araw, at ang sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan ay kumakatawan sa isang panloob na gawain sa mga huling araw.
The third point to take note of is that Jesus, as Alpha and Omega, identifies the third Elijah, and also the third messenger that prepares the way, with both a first and a last Elijah messenger, and a first and last messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The Elijah messenger of the first angel and the Elijah messenger of the third angel make up the third fulfillment of Elijah, and the messenger who prepares the way is represented as the messenger of the movements of both the first and third angels.
Ang ikatlong puntong dapat tandaan ay na si Jesus, bilang Alfa at Omega, ay iniuugnay ang ikatlong Elias, at gayundin ang ikatlong sugong naghahanda ng daan, sa kapuwa isang unang at isang huling Elias na sugo, at sa kapuwa isang unang at isang huling sugong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan. Ang Elias na sugo ng unang anghel at ang Elias na sugo ng ikatlong anghel ay bumubuo ng ikatlong katuparan ni Elias, at ang sugong naghahanda ng daan ay kinakatawan bilang sugo ng mga kilusan ng kapuwa unang at ikatlong mga anghel.
Elijah the prophet provides an illustration of the last-day confrontation between God’s people and the threefold union of Modern Rome in the confrontation at Mount Carmel.
Ang propetang si Elias ay nagbibigay ng isang halimbawa ng tunggalian sa mga huling araw sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng tatluhang pagkakaisa ng Makabagong Roma sa pagtutuos sa Bundok Karmelo.
Mount Carmel is located in northern Israel, near the Mediterranean coast. It runs roughly northwest to southeast and forms a prominent ridge that extends for about 39 miles (63 kilometers). The Valley of Megiddo, also known as the Jezreel Valley, is located to the southeast of Mount Carmel. Mount Carmel and the Valley of Megiddo are relatively close to each other in terms of distance. The distance between them, in a straight line (as the crow flies), is approximately 20 to 25 miles (32 to 40 kilometers). To the west of Mount Carmel lies the Mediterranean Sea, and to the east of the Valley of Megiddo and the Jezreel Valley lies the Sea of Galilee, also known as Lake Tiberias or the Lake of Kinneret.
Ang Bundok Karmelo ay matatagpuan sa hilagang Israel, malapit sa baybayin ng Dagat Mediteraneo. Umaabot ito, sa pangkalahatang direksiyon, mula hilagang-kanluran hanggang timog-silangan at bumubuo ng isang kapuna-punang gulod na humahaba nang humigit-kumulang 39 milya (63 kilometro). Ang Lambak ng Megiddo, na kilala rin bilang ang Lambak ng Jezreel, ay matatagpuan sa timog-silangan ng Bundok Karmelo. Ang Bundok Karmelo at ang Lambak ng Megiddo ay medyo malapit sa isa’t isa kung layo ang pagbabatayan. Ang distansiya sa pagitan nila, sa tuwid na linya (kung tuwiran ang pagsukat), ay humigit-kumulang 20 hanggang 25 milya (32 hanggang 40 kilometro). Sa kanluran ng Bundok Karmelo ay naroon ang Dagat Mediteraneo, at sa silangan naman ng Lambak ng Megiddo at ng Lambak ng Jezreel ay naroroon ang Dagat ng Galilea, na kilala rin bilang ang Lawa ng Tiberias o ang Lawa ng Kinneret.
In the Revelation the battle of Armageddon is identifying the Valley of Megiddo, and inspiration did not want students of prophecy to believe that the book of Revelation was identifying its message in literal terms, so when it identified Armageddon (Megiddo) as Armageddon it used the word “har,” which means mountain to make it clear that the battle was a spiritual representation of the final battle which the dragon, beast and false prophet lead the world to.
Sa Aklat ng Pahayag, ang labanan sa Armagedon ay tumutukoy sa Libis ng Megido, at hindi niloob ng inspirasyon na maniwala ang mga mag-aaral ng propesiya na ang Aklat ng Pahayag ay naglalahad ng mensahe nito sa tuwirang, literal na paraan; kaya, nang tinukoy nito ang Armagedon (Megido) bilang Armagedon, ginamit nito ang salitang “har,” na ang ibig sabihin ay “bundok,” upang maging malinaw na ang labanan ay isang espirituwal na paglalarawan ng huling pakikipagdigma na ang dragon, ang halimaw, at ang bulaang propeta ang magdadala sa sanlibutan tungo roon.
By identifying Megiddo as Armageddon, John made sure it was not to be understood as a literal geographical location, for Megiddo is a valley and has no mountains. In close proximity is Mount Carmel where Elijah’s confrontation with Ahab and the prophets of Jezebel occurred, thus both Megiddo and Mount Carmel are both illustrations of the final battle of Armageddon.
Sa pagtukoy ni Juan sa Megiddo bilang Armageddon, tiniyak niya na ang Armageddon ay hindi dapat maunawaan bilang isang literal na lokasyong heograpiko, sapagkat ang Megiddo ay isang lambak at wala itong mga bundok. Malapit sa Megiddo ang Bundok Carmel, kung saan naganap ang pagharap ni Elijah kay Ahab at sa mga propeta ni Jezebel; kaya’t ang Megiddo at ang Bundok Carmel ay kapwa nagsisilbing mga paglalarawan ng pangwakas na labanan ng Armageddon.
If you were to draw a triangle with Jerusalem, Mount Carmel, and the Valley of Megiddo, Jerusalem would be situated to the southeast corner of that triangle, with Mount Carmel to the northwest and the Valley of Megiddo to the northeast. The area that symbolically represents the battle of Armageddon is bordered by two seas, and the king of the north (the whore of Modern Babylon) comes to his end between the seas and the glorious holy mountain. And at that time human probation closes.
Kung iguguhit mo ang isang tatsulok na ang mga tuktok ay ang Jerusalem, ang Bundok Karmelo, at ang Libis ng Megido, ang Jerusalem ay matatagpuan sa timog-silangang sulok ng naturang tatsulok, ang Bundok Karmelo sa hilagang-kanluran, at ang Libis ng Megido sa hilagang-silangan. Ang pook na sa paraang sagisag ay kumakatawan sa labanan ng Armageddon ay napapaligiran ng dalawang dagat, at ang hari ng hilaga (ang patutot ng Makabagong Babilonia) ay darating sa kanyang wakas sa pagitan ng mga dagat at ng maluwalhating banal na bundok. At sa panahong iyon ay nagsasara ang probasyon ng sangkatauhan.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:44–12:1.
Ngunit mga balita mula sa silangan at mula sa hilaga ay magpapabagabag sa kaniya; kaya siya’y lalabas na may matinding poot upang manira at lubusang lipulin ang marami. At ititirik niya ang mga tolda ng kaniyang palasyo sa pagitan ng mga dagat, sa maluwalhating banal na bundok; gayunman darating siya sa kaniyang wakas, at walang sinumang tutulong sa kaniya. At sa panahong yaon ay titindig si Miguel, ang dakilang prinsipe na tumatayo para sa mga anak ng iyong bayan; at magkakaroon ng panahon ng kapighatian, na gaya ng kailanma’y hindi pa nangyari mula nang magkaroon ng isang bansa hanggang sa panahong yaon; at sa panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan, bawat isa na masusumpungang nakasulat sa aklat. Daniel 11:44-12:1.
The triple application of Elijah represents the external confrontation of God’s people with the king of the north, who is the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet that leads the world to Armageddon. Elijah’s three enemies that typified the threefold union were Ahab, who was the king of the ten northern tribes representing the ten kings of Revelation seventeen, who commit fornication with the whore of Babylon, and who agree to give their kingdom to the whore for “one hour”, which is “the hour” of the Sunday law crisis. The whore of Babylon was represented by Jezebel, and Jezebel’s prophets of Baal and the priests of the grove represent the false prophet.
Ang tatluhang aplikasyon ni Elias ay kumakatawan sa panlabas na pagharap ng bayan ng Diyos sa hari ng hilaga, na siyang ulo ng tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon. Kabilang sa tatlong kaaway ni Elias na nagsasagisag sa tatluhang pagkakaisa si Ahab, na hari ng sampung hilagang lipi na kumakatawan sa sampung hari ng Pahayag labimpito, na nakikiapid sa patutot ng Babilonya, at na sumasang-ayon na ibigay ang kanilang kaharian sa patutot sa loob ng "isang oras", na siyang "oras" ng krisis ng batas sa Linggo. Ang patutot ng Babilonya ay kinakatawan ni Jezebel, at ang mga propeta ni Baal ni Jezebel, gayundin ang mga saserdote ng sagradong kakahuyan, ay kumakatawan sa bulaang propeta.
The Sunday law crisis begins with the soon-coming Sunday law in the United States and ends when Michael stands up. When that Sunday law arrives the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon. The period of time from the call out of Babylon until the close of probation is the period of the judgment of the whore of Babylon. It is also the period of time when the Holy Spirit is poured out without measure. It is the “hour,” that the ten kings agree to co-rule with the whore of Tyre, who is no longer forgotten. It is the “hour,” of the great “earthquake” of Revelation eleven, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
Ang krisis ng batas ng Linggo ay nagsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos at nagwawakas kapag tatayo si Miguel. Pagdating ng batas ng Linggo, ang ikalawang tinig ng Pahayag kabanata labing-walo ay tumatawag sa iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia. Ang panahon mula sa pagtawag na lumabas mula sa Babilonia hanggang sa pagsasara ng probasyon ay ang panahon ng paghatol sa patutot ng Babilonia. Ito rin ang panahong ibinubuhos ang Espiritu Santo nang walang sukat. Ito ang “oras” na sumasang-ayon ang sampung hari na maghari kasama ng patutot ng Tiro, na hindi na nalilimutan. Ito ang “oras” ng dakilang “lindol” ng Pahayag kabanata labing-isa, kung kailan itinataas bilang isang watawat ang isang daan at apatnapu’t apat na libo.
And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:9, 10.
At ang mga hari sa lupa, na nakiapid at namuhay sa kalayawan kasama niya, ay magdadalamhati at mananangis dahil sa kaniya, kapag nakita nila ang usok ng kaniyang pagkasunog, na nakatayo sa malayo dahil sa takot sa kaniyang pagdurusa, na nagsasabi, “Sa aba, sa aba, ang dakilang lunsod, ang Babilonia, ang makapangyarihang lunsod! sapagkat sa isang oras dumating ang iyong kahatulan.” Pahayag 18:9, 10.
Just as John identified Megiddo as the mountain (“har”) of Megiddo to identify a spiritual and not a literal truth, the judgment of the whore of Babylon and Tyre is identified as occurring during the “hour,” and also in a “day.”
Kung paanong tinukoy ni Juan ang Megiddo bilang bundok ("har") ng Megiddo upang tukuyin ang isang espirituwal at hindi literal na katotohanan, gayundin ay tinukoy na nagaganap sa "oras" at maging sa isang "araw" ang paghahatol sa patutot ng Babilonya at sa Tiro.
Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:8.
Kaya’t darating sa isang araw ang kaniyang mga salot: kamatayan, pagluluksa, at kagutuman; at siya’y lubusang susunugin sa apoy: sapagka’t makapangyarihan ang Panginoong Diyos na humahatol sa kaniya. Apocalipsis 18:8.
After October 22, 1844 prophetic time is no longer to be applied prophetically and the judgment of the papal power is therefore represented as occurring in an “hour,” and also as in a “day.” The “hour” of her judgment is the prophetic period from the Sunday law in the United States until probation closes. It is important to mark this period when considering the Elijah of the last days, for Elijah’s battle of Mount Carmel follows the internal testing of God’s people of the last days, and the testing period for both the church and the world contain the same prophetic beginnings and endings.
Pagkaraan ng Oktubre 22, 1844, ang panahong propetiko ay hindi na dapat ilapat bilang hula, at samakatuwid ang paghatol sa kapangyarihang papal ay inilarawan bilang nagaganap sa isang “oras,” at gayon din sa isang “araw.” Ang “oras” ng kaniyang paghatol ay ang panahong propetiko mula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos hanggang sa pagsasara ng panahon ng probasyon. Mahalagang matukoy ang panahong ito kapag isinasaalang-alang ang Elias ng mga huling araw, sapagkat ang labanan ni Elias sa Bundok Karmelo ay sumusunod sa panloob na pagsubok ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, at ang panahon ng pagsubok para sa kapuwa iglesia at sanlibutan ay may iisang mga pasimula at mga wakas na propetiko.
The two voices of Revelation eighteen, represent two distinct calls to two churches. The first church is the one hundred and forty-four thousand of Revelation chapter seven, and the second church that is called is the great multitude of Revelation chapter seven. The call to the one hundred and forty-four thousand is made while the Holy Spirit is being poured out in measure, and the call to the great multitude is made when the Holy Spirit is being poured out without measure.
Ang dalawang tinig ng Pahayag kabanata labing-walo ay kumakatawan sa dalawang natatanging panawagan sa dalawang iglesia. Ang unang iglesia ay ang isang daan at apatnapu’t apat na libo sa Pahayag kabanata pito, at ang ikalawang iglesia na tinatawag ay ang malaking pulutong sa Pahayag kabanata pito. Ang panawagan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ibinibigay samantalang ang Espiritu Santo ay ibinubuhos nang may sukat, at ang panawagan sa malaking pulutong ay ibinibigay kapag ang Espiritu Santo ay ibinubuhos nang walang sukat.
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils” (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, “teaching for doctrines the commandments of men” (Matthew 15:9).
Ang sabi ng propeta, “Nakita ko ang isa pang anghel na bumaba mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at naliwanagan ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian. At siya’y sumigaw nang makapangyarihang tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang Dakilang Babilonya, at naging tahanan ng mga demonyo” (Apocalipsis 18:1, 2). Ito ang gayunding mensahe na ibinigay ng ikalawang anghel. Bumagsak ang Babilonya, “sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid” (Apocalipsis 14:8). Ano ang alak na iyon?—ang kaniyang mga maling doktrina. Ibinigay niya sa sanlibutan ang isang huwad na Sabat kapalit ng Sabat ng ikaapat na utos, at inulit ang kabulaanang unang sinabi ni Satanas kay Eba sa Eden—ang likas na kawalang-kamatayan ng kaluluwa. Marami pang magkakahalintulad na kamalian ang kaniyang pinalaganap sa malayo at malawak, “na itinuturo bilang mga doktrina ang mga utos ng mga tao” (Mateo 15:9).
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
"Nang sinimulan ni Jesus ang Kaniyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa sakrilehiyosong kalapastanganan. Kabilang sa mga huling gawa ng Kaniyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Gayon din, sa huling gawa para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang natatanging panawagan ang ibinibigay sa mga iglesia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay, 'Bumagsak na, bumagsak na ang Babilonia, yaong dakilang bayan, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). At sa malakas na sigaw ng mensahe ng ikatlong anghel ay may tinig na naririnig mula sa langit na nagsasabi, 'Magsilabas kayo mula sa kaniya, bayan Ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag ninyong tanggapin ang kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan' (Apocalipsis 18:4, 5)." Selected Messages, aklat 2, 118.
The mighty angel came down in fulfillment of Revelation chapter eighteen, when the great buildings of New York City were brought down on September 11, 2001, with the arrival of the “east wind” of Islam. He then cried “mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils.” And then in verse four another voice “is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Those two voices are “two distinct calls made to the churches.” The two distinct churches of God in the last days are identified as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude.
Nanaog ang makapangyarihang anghel bilang katuparan ng Apocalipsis kabanata labing-walo, nang ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak noong Setyembre 11, 2001, sa pagdating ng "hanging silanganan" ng Islam. At saka siya’y sumigaw nang buong kapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, “Babilonia, ang dakila, ay bumagsak, bumagsak, at naging tahanan ng mga demonyo.” At saka, sa talatang apat, isa pang tinig “ang narinig mula sa langit na nagsasabi, ‘Lumabas kayo mula sa kaniya, aking bayan.’” Ang dalawang tinig na iyon ay “dalawang magkahiwalay na panawagan na ginawa sa mga iglesia.” Ang dalawang magkahiwalay na iglesia ng Diyos sa mga huling araw ay kinikilala bilang ang isang daan at apatnapu’t apat na libo at ang malaking pulutong.
The testing period for the one hundred and forty-four thousand begins with Islam of the third Woe, which Isaiah identifies as the “day of the east wind.” That testing period ends with the soon-coming Sunday law in the United States and the enforcement of the mark of the beast. The beast is the counterfeit king of the north, the head of modern Babylon. Babylon is the lion in Daniel chapter seven, and the disobedient prophet from Judah, who represents Laodicean Adventism, that dies in the period that begins with the “ass” of Islam (September 11, 2001), and ends with the “lion,” (Modern Babylon).
Nagsisimula ang panahon ng pagsubok para sa isandaan at apatnapu’t apat na libo sa Islam ng ikatlong “Sa Aba,” na tinutukoy ni Isaias bilang ang “araw ng silangang hangin.” Ang panahong iyon ng pagsubok ay nagwawakas sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos at sa pagpapatupad ng tanda ng halimaw. Ang halimaw ang huwad na hari sa hilaga, ang pinuno ng modernong Babilonia. Ang Babilonia ang leon sa ikapitong kabanata ni Daniel, at siya rin ang suwail na propeta mula sa Juda, na kumakatawan sa Adventismong Laodiseyo, na namamatay sa panahong nagsisimula sa “asno” ng Islam (Setyembre 11, 2001), at nagwawakas sa “leon” (modernong Babilonia).
In the period of time represented as “the tomb” of the disobedient prophet of Laodicean Adventism, the latter rain is measured out, as a distinct call is made to the church of the one hundred and forty-four thousand. When that period ends, at the “hour” of the “great earthquake”, representing the Sunday law in the United States; the period of the second voice of Revelation eighteen, arrives with the implementation of the mark of the beast, which is the mark of the king of the north. At the same time Islam of the third Woe is used to bring a progressive escalating judgment upon an apostate world. The message proclaimed by the “ensign” of the one hundred and forty-four thousand during that second distinct call to the church of the “great multitude” identifies the “mark” of the “king of the north”, and the role of Islam of the third Woe, represented as the “children of the east”.
Sa panahong inilarawan bilang “ang libingan” ng masuwaying propeta ng Adventismong Laodiceano, ang huling ulan ay sinukat, habang isang natatanging panawagan ay ginagawa sa iglesia ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kapag nagwakas ang panahong iyon, sa “oras” ng “dakilang lindol”, na kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos; dumarating ang panahon ng ikalawang tinig ng Pahayag labing-walo, kalakip ang pagpapatupad ng tanda ng hayop, na siyang tanda ng hari ng hilaga. Kasabay nito, ginagamit ang Islam ng ikatlong kasawian upang magdala ng sunud-sunod na tumitinding paghatol sa isang apostatang sanlibutan. Ang mensaheng ipinahahayag ng “bandila” ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa panahong iyon ng ikalawang natatanging panawagan sa iglesia ng “malaking karamihan” ay tumutukoy sa “tanda” ng “hari ng hilaga”, at sa papel ng Islam ng ikatlong kasawian, na kinakatawan bilang mga “anak ng silangan”.
The message that enrages the papal power in verse forty-four of Daniel chapter eleven, and the message that initiates the final papal bloodbath, is represented as “tidings out of the east” (Islam) and “the north” (the mark of the beast). In that period, as with the previous period, Islam of the “east wind” brings judgment upon the United States to begin the period, and the period ends when the king of the north comes to his end, “between the seas and the glorious holy mountain”, in the valley of Megiddo and the Mount at Carmel.
Ang mensaheng nagpapagalit sa kapangyarihang papal sa talatang apatnapu’t apat ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel, at ang mensaheng nagpapasimula sa pangwakas na pagdanak ng dugo ng kapangyarihang papal, ay inilarawan bilang “mga balita mula sa silangan” (Islam) at “mula sa hilaga” (ang tanda ng hayop). Sa panahong iyon, gaya ng sa naunang panahon, ang Islam ng “hanging silanganan” ay nagdadala ng paghatol laban sa Estados Unidos upang pasimulan ang panahong iyon, at nagwawakas ang panahon kapag ang hari sa hilaga ay dumating sa kaniyang wakas, “sa pagitan ng mga dagat at ng maluwalhating banal na bundok,” sa libis ng Megido at sa Bundok ng Karmelo.
The judgment period for modern Babylon that represents her deathbed (tomb), begins with the symbol of the east and ends with the symbol of the north, just as the deathbed for the disobedient Laodicean prophet ended in the first distinct call to the churches. The tomb (deathbed) that both the lying prophet of Bethel and the disobedient prophet of Judah are buried in is represented between an “ass” and a “lion”.
Ang panahon ng paghuhukom para sa makabagong Babilonya, na kumakatawan sa kaniyang higaan ng kamatayan (libingan), ay nagsisimula sa simbolo ng silangan at nagwawakas sa simbolo ng hilaga, gaya ng higaan ng kamatayan ng suwail na Laodiceanong propeta, na nagwakas sa unang bukod-tanging panawagan sa mga iglesia. Ang libingan (higaan ng kamatayan) na pinaglibingan kapwa ng sinungaling na propeta ng Bethel at ng suwail na propeta ng Juda ay kinakatawan ng pagiging nasa pagitan ng isang "asno" at isang "leon".
Elijah represents God’s last day people who were confronted with a threefold enemy represented by Ahab, Jezebel and Jezebel’s prophets. Jezebel is the symbol of the papal power in the fourth church of Thyatira, and her prophets at Carmel were represented by the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal represents a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity, thus Jezebel’s false prophets consisted of male and female, representing the combination of Church and State that is represented by the image of the beast in the book of Revelation.
Si Elias ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw na hinarap ng isang tatluhang kaaway na kinakatawan nina Ahab, Jezebel, at ng mga propeta ni Jezebel. Si Jezebel ay sagisag ng kapangyarihang papal sa ikaapat na iglesia, ang Tiatira, at ang kaniyang mga propeta sa Carmelo ay kinakatawan ng mga propeta ni Baal at ng mga saserdote ng sagradong gubat. Si Baal ay kumakatawan sa isang diyos na lalaki at ang mga saserdote ng sagradong gubat ay kumakatawan kay Ashtaroth, isang diyosang babae; kaya’t ang mga bulaang propeta ni Jezebel ay binubuo ng lalaki at babae, na kumakatawan sa pagsasanib ng Simbahan at Estado na kinakatawan ng larawan ng halimaw sa Aklat ng Apocalipsis.
It is the United States that first erects an image of the beast in the United States and thereafter in the world, and it is the United States that is the false prophet of the threefold union. Ahab, the king of the ten tribes, represents the ten kings of Revelation seventeen, that is the dragon, and Jezebel is the beast. Elijah was in confrontation with the threefold union of Modern Babylon, at Mount Carmel, where the whore of Babylon comes to her end with none to help. The triple application of Elijah represents the external confrontation which is brought against God’s last-day people, and Elijah represents the prophet that is in direct confrontation with those three powers.
Ang Estados Unidos ang unang nagtitindig ng larawan ng hayop sa loob ng Estados Unidos, at pagkatapos ay sa sanlibutan, at ang Estados Unidos ang siyang bulaang propeta ng tatluhang unyon. Si Ahab, ang hari ng sampung lipi, ay kumakatawan sa sampung hari ng kabanata 17 ng Apocalipsis, na siyang dragon, at si Jezebel ay ang hayop. Si Elias ay nakipagharap sa tatluhang unyon ng Makabagong Babilonia, sa Bundok Karmelo, kung saan ang patutot ng Babilonia ay sumapit sa kaniyang wakas na walang sinumang sasaklolo. Ang tatluhang aplikasyon ni Elias ay kumakatawan sa panlabas na pakikipagtunggali na ibinabangon laban sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, at si Elias ay kumakatawan sa propeta na nasa tuwirang pakikitunggali sa tatlong kapangyarihang yaon.
An important element of Elijah’s story is the “rain,” which represents the latter rain that is poured out in the history of the confrontation. Leading up to the confrontation at Mount Carmel, Elijah has plainly stated that there would be no rain, except at his word. The period that leads up to the “hour” of Jezebel’s judgment is the period represented by the first distinct “voice” given to the churches. That “voice” arrived on September 11, 2001, and in that period the “rain” was only “measured”, and in that period, there were two competing latter rain messages that were involved with Habakkuk’s debate. One was the counterfeit message of weeping for Tammuz, that represented a “peace and safety message”, and the other was the true message of the third Woe of Islam.
Isang mahalagang elemento sa salaysay ni Elias ang "ulan," na kumakatawan sa huling ulan na ibinubuhos sa kasaysayan ng pagtutunggalian. Bago ang pagtutunggalian sa Bundok Karmel, hayagang ipinahayag ni Elias na hindi uulan, maliban sa kaniyang salita. Ang panahong humahantong sa "oras" ng paghatol kay Jezebel ay ang panahong kinakatawan ng unang natatanging "tinig" na ibinigay sa mga iglesia. Ang "tinig" na iyon ay dumating noong Setyembre 11, 2001, at sa panahong iyon ang "ulan" ay "sinukat" lamang, at sa panahong iyon ay may dalawang nagtatagisang mensahe ng huling ulan na nasangkot sa pagtatalo ni Habakuk. Ang isa ay ang huwad na mensahe ng pagtangis para kay Tammuz, na kumakatawan sa mensaheng "kapayapaan at katiwasayan," at ang ikalawa ay ang tunay na mensahe ng ikatlong sa aba ng Islam.
The true “latter rain” message was based upon the role of Islam of the third Woe. That message originated at one source (which was Future for America), and the two messages contended for supremacy until history confirmed the validity of the true message, and also confirmed the foolishness of a “peace and safety” message in such a time as this.
Ang tunay na mensahe ng "huling ulan" ay nakabatay sa papel ng Islam sa ikatlong "Sa Aba". Ang mensaheng iyon ay nagmula sa iisang pinagmulan, ang Future for America, at ang dalawang mensahe ay nagtagisan para sa pangingibabaw hanggang sa pinagtibay ng kasaysayan ang bisa ng tunay na mensahe, at pinagtibay din nito ang kahangalan ng isang mensaheng "kapayapaan at katiwasayan" sa ganitong kapanahunan.
“The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.
Ang mga propesiya ni Daniel at ni Juan ay dapat maunawaan. Ipinapaliwanag nila ang isa’t isa. Ipinagkakaloob nila sa sanlibutan ang mga katotohanang nararapat maunawaan ng lahat. Ang mga propesiyang ito ay nararapat maging saksi sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng kanilang katuparan sa mga huling araw na ito, sila mismo ang magpapaliwanag. Kress Collection, 105.
The first fulfillment of Elijah in the triple application of Elijah, is confirmed by the second Elijah, who Jesus identified as John the Baptist. Together those two witnesses establish the third Elijah.
Ang unang katuparan ni Elias sa tatluhang paglalapat kay Elias ay pinagtitibay ng ikalawang Elias, na kinilala ni Jesus bilang si Juan Bautista. Magkatuwang, ang dalawang saksing iyon ay itinatatag ang ikatlong Elias.
And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Verily I say unto you, Among them that are born of women there hath not risen a greater than John the Baptist: notwithstanding he that is least in the kingdom of heaven is greater than he. And from the days of John the Baptist until now the kingdom of heaven suffereth violence, and the violent take it by force. For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:7–15.
At nang sila’y makaalis, pinasimulang sabihin ni Jesus sa mga karamihan tungkol kay Juan, Ano ang inyong pinaroonan sa ilang upang makita? Isang tambo na pinayayanig ng hangin? Datapuwa’t ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang taong nararamtan ng malalambot na kasuotan? Narito, ang nagsusuot ng malalambot na kasuotan ay nasa mga bahay ng mga hari. Datapuwa’t ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang propeta? Oo, sinasabi ko sa inyo, at higit pa kaysa isang propeta. Sapagka’t siya ito, na tungkol sa kaniya’y nasusulat, Narito, sinusugo ko ang aking sugo sa unahan ng iyong mukha, na maghahanda ng iyong daan sa harap mo. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, sa mga ipinanganak ng mga babae ay hindi bumangon ang hihigit kay Juan na Bautista; gayon ma’y ang lalong maliit sa kaharian ng langit ay lalong dakila kaysa sa kaniya. At mula sa mga araw ni Juan na Bautista hanggang ngayon ay pinagbubuhatan ng karahasan ang kaharian ng langit, at sinasakmal ito ng mga mararahas. Sapagka’t ang lahat ng mga propeta at ang kautusan ay nanghula hanggang kay Juan. At kung ibig ninyong tanggapin, siya ang Elias na paririto. Ang may mga pakinig na ipakikinig, ay makinig. Mateo 11:7-15.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.
Sa kasalukuyan, sa espiritu at kapangyarihan ni Elias at ni Juan Bautista, ang mga sugo na hinirang ng Diyos ay tumatawag ng pansin ng isang mundong nakatakdang humarap sa paghatol sa mga taimtim na pangyayaring malapit nang maganap, kaugnay ng mga huling oras ng probasyon at ng pagpapakita ni Cristo Jesus bilang Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon. Di maglalaon, hahatulan ang bawat tao ayon sa mga gawang ginawa sa katawan. Dumating na ang oras ng paghatol ng Diyos, at nakasalalay sa mga kasapi ng Kanyang Iglesia sa lupa ang mabigat na pananagutan na magbigay-babala sa mga yaong wari’y nakatayo sa mismong bingit ng walang hanggang kapahamakan. Sa bawat tao sa malawak na sanlibutan na magbibigay-pansin, kailangang ilahad nang malinaw ang mga alituntuning nakataya sa dakilang tunggaliang nagaganap, mga alituntuning kung saan nakasalalay ang mga kapalaran ng buong sangkatauhan.
“In these final hours of probation for the sons of men, when the fate of every soul is so soon to be decided forever, the Lord of heaven and earth expects His church to arouse to action as never before. Those who have been made free in Christ through a knowledge of precious truth, are regarded by the Lord Jesus as His chosen ones, favored above all other people on the face of the earth; and He is counting on them to show forth the praises of Him who hath called them out of darkness into marvelous light. The blessings which are so liberally bestowed are to be communicated to others. The good news of salvation is to go to every nation, kindred, tongue, and people.
Sa mga huling oras ng probasyon para sa mga anak ng tao, kapag ang kapalaran ng bawat kaluluwa ay malapit nang pagpasiyahan magpakailanman, ang Panginoon ng langit at lupa ay inaasahan na magbangon at kumilos ang Kaniyang iglesya gaya ng kailanma’y hindi pa nagawa. Yaong mga napalaya kay Cristo sa pamamagitan ng pagkakilala sa mahalagang katotohanan ay itinuturing ng Panginoong Jesus bilang Kaniyang mga hinirang, na pinapaboran higit sa lahat ng ibang mga tao sa ibabaw ng lupa; at inaasahan Niya silang ipahayag ang kapurihan ng Siyang tumawag sa kanila mula sa kadiliman tungo sa kagila-gilalas na liwanag. Ang mga pagpapalang lubhang saganang ipinagkakaloob ay nararapat ibahagi sa iba. Ang mabuting balita ng kaligtasan ay dapat makarating sa bawat bansa, lipi, wika, at bayan.
“In the visions of the prophets of old the Lord of glory was represented as bestowing special light upon His church in the days of darkness and unbelief preceding His second coming. As the Sun of Righteousness, He was to arise upon His church, ‘with healing in His wings.’ Malachi 4:2. And from every true disciple was to be diffused an influence for life, courage, helpfulness, and true healing.
Sa mga pangitain ng mga sinaunang propeta, ang Panginoon ng kaluwalhatian ay inilarawan bilang nagkakaloob ng natatanging liwanag sa Kaniyang iglesia sa mga araw ng kadiliman at kawalan ng pananampalataya na nauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito. Bilang Araw ng Katuwiran, Siya’y sisikat sa Kaniyang iglesia, “na may kagalingan sa Kaniyang mga pakpak.” Malakias 4:2. At mula sa bawat tunay na alagad ay lalaganap ang impluwensiya para sa buhay, lakas ng loob, pagkamatulungin, at tunay na kagalingan.
“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.” Prophets and Kings, 716, 717.
"Ang pagdating ni Cristo ay magaganap sa pinakamadilim na kapanahunan sa kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga araw ni Noe at ni Lot ay naglalarawan ng kalagayan ng sanlibutan bago sumapit ang pagdating ng Anak ng tao. Ang Banal na Kasulatan, na tumuturo tungo sa panahong ito, ay nagsasaad na si Satanas ay gagawa sa buong kapangyarihan at 'sa lahat ng daya ng kalikuan.' 2 Thessalonians 2:9, 10. Ang kaniyang paggawa ay hayagang nahahayag sa mabilis na paglaganap ng kadiliman, sa napakaraming kamalian, mga erehiya, at mga panlilinlang ng mga huling araw na ito. Hindi lamang binibihag ni Satanas ang sanlibutan, kundi ang kaniyang mga panlilinlang ay nagpapaalsa sa mga iglesyang nagpapahayag na sila'y kay ating Panginoong Jesu-Cristo. Ang dakilang apostasya ay uunlad tungo sa kadilimang kasinglalim ng hatinggabi. Sa bayan ng Diyos ito'y magiging gabing pagsubok, gabing pagluha, gabing pag-uusig alang-alang sa katotohanan. Ngunit mula sa gabing yaon ng kadiliman ay sisilang ang liwanag ng Diyos." Prophets and Kings, 716, 717.