The “last days” represent the announcement of the opening of judgment in the movement of the first angel, and in the movement of the third angel, the close of judgment is announced. In the “last days” God’s people were, and are raised up to announce the judgment of God, but in order to be a messenger of God’s judgment, you must understand the judgment. A primary characteristic of Laodicean Adventism, both the learned class and the unlearned class, is that they do not know the judgment of God. All the prophets are more specifically addressing the last days, than the days in which they lived.

Ang “huling mga araw” ay kumakatawan sa pagpapahayag, sa kilusan ng unang anghel, ng pagbubukas ng paghuhukom; at sa kilusan ng ikatlong anghel ay ipinapahayag ang pagsasara ng paghuhukom. Sa “huling mga araw” ang bayan ng Diyos ay ibinangon noon, at ibinabangon ngayon, upang ipahayag ang paghuhukom ng Diyos; ngunit upang maging sugo ng paghuhukom ng Diyos, dapat mong maunawaan ang paghuhukom. Isang pangunahing katangian ng Laodiseyong Adbentismo—maging ng uring may pinag-aralan at ng uring walang pinag-aralan—ay ito: hindi nila nalalaman ang paghuhukom ng Diyos. Lahat ng mga propeta ay higit na tuwirang tumutukoy sa huling mga araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11.” Selected Messages, book 3, 338.

Bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita nang hindi gaano para sa kanilang sariling kapanahunan gaya ng para sa atin, kaya’t ang kanilang mga propesiya ay may bisa para sa atin. “Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa; at nasusulat ang mga ito para sa ating paalaala, na sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan.” 1 Corinto 10:11. Mga Piniling Mensahe, aklat 3, 338.

All the prophets agree with one another, so their prophecies are all presenting the same illustration, and that illustration is of the last days, which are the days of judgment.

Ang lahat ng mga propeta ay nagsasang-ayon sa isa’t isa, kaya’t ang kanilang mga propesiya ay pawang nagpapakita ng iisang larawan, at ang larawang iyon ay ukol sa mga huling araw, na siyang mga araw ng paghuhukom.

And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

At ang mga espiritu ng mga propeta ay napasasakop sa mga propeta. Sapagkat ang Diyos ay hindi Diyos ng kaguluhan, kundi ng kapayapaan, gaya sa lahat ng mga iglesya ng mga banal. 1 Corinto 14:32, 33.

Jerusalem in Ezekiel’s vision that begins in chapter eight, is God’s church, which is the Laodicean Seventh-day Adventist church in the last days. Chapters eight and nine of Ezekiel, identify two classes of worshippers in the conclusion of the judgment of the house of God. One class is represented with the twenty-five ancient men bowing to the sun, but those who sigh and cry for the abominations done in the church and land, receive the seal of God. In chapter eleven, Ezekiel’s vision continues the illustration of the punishment of the twenty-five men that bow to the sun.

Ang Jerusalem sa pangitain ni Ezekiel, na nagsisimula sa ikawalong kabanata, ay ang iglesia ng Diyos, na sa mga huling araw ay ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano. Ang ikawalo at ikasiyam na mga kabanata ni Ezekiel ay tumutukoy sa dalawang uri ng mga sumasamba sa pagwawakas ng paghatol sa bahay ng Diyos. Ang isang uri ay kinakatawan ng dalawampu’t limang matatandang lalaki na yumuyukod sa araw; ngunit ang mga dumaraing at tumatangis dahil sa mga karumaldumal na ginagawa sa iglesia at sa lupain ay tatanggap ng tatak ng Diyos. Sa ikalabing-isang kabanata, ipinagpapatuloy ng pangitain ni Ezekiel ang paglalarawan ng parusa sa dalawampu’t limang lalaking yumuyukod sa araw.

Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ezekiel 11:1–9.

Bukod dito, itinaas ako ng espiritu at dinala ako sa pintuang-silangan ng bahay ng Panginoon, na nakaharap sa silangan; at narito, sa may pasukan ng pintuang-daan ay may dalawampu’t limang lalaki; sa kanila ay nakita ko si Jaazaniah na anak ni Azur, at si Pelatiah na anak ni Benaiah, mga pangulo ng bayan. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Anak ng tao, ang mga ito ang mga lalaking kumakatha ng kasamaan at nagbibigay ng masamang payo sa lunsod na ito: na nagsasabi, “Hindi pa malapit; magtayo tayo ng mga bahay”; ang lunsod na ito ang kawa, at tayo ang laman. Kaya’t magpropesiya laban sa kanila; magpropesiya, O anak ng tao. At ang Espiritu ng Panginoon ay lumukob sa akin, at sinabi sa akin, Magsalita ka: Ganito ang sabi ng Panginoon: Ganito ang inyong sinabi, O sambahayan ng Israel; sapagkat nalalaman ko ang mga bagay na pumapasok sa inyong isipan, bawat isa sa mga iyon. Pinarami ninyo ang inyong mga napatay sa lunsod na ito, at pinuno ninyo ang mga lansangan nito ng mga napatay. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Ang inyong mga napatay na inilagay ninyo sa gitna nito, sila ang laman, at ang lunsod na ito ang kawa; ngunit ilalabas ko kayo mula sa gitna nito. Kayo’y natakot sa tabak; at magdadala ako ng tabak laban sa inyo, sabi ng Panginoong Diyos. At ilalabas ko kayo mula sa gitna niyaon, at ibibigay ko kayo sa mga kamay ng mga dayuhan, at isasagawa ko ang mga kahatulan sa inyo. Ezekiel 11:1-9.

Jerusalem is identified as the “caldron,” and the people in Jerusalem are “the flesh” that is being cooked in the caldron, which is a pot. The judgment of the wicked that is accomplished by the angels with the destroying weapons in their hands, in the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand (for Sister White says the sealing of Ezekiel chapter nine is the same as the sealing of Revelation chapter seven), includes the truth that the wicked are removed from Jerusalem. At the soon-coming Sunday law, spiritual Jerusalem will be cleansed and lifted up as an ensign above all the mountains.

Ang Jerusalem ay tinutukoy bilang “kawa,” at ang mga tao sa Jerusalem ang “laman” na niluluto sa kawang iyon, na isang palayok. Ang paghatol sa masasama, na isinasakatuparan ng mga anghel na may mga sandatang nakapupuksa sa kanilang mga kamay, sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo (sapagkat sinasabi ni Sister White na ang pagtatatak sa Ezekiel kabanata siyam ay kapareho ng pagtatatak sa Apocalipsis kabanata pito), ay kinapapalooban ng katotohanang ang masasama ay inaalis mula sa Jerusalem. Sa nalalapit na pagdating ng batas ng Linggo, ang espirituwal na Jerusalem ay lilinisin at itataas na gaya ng isang watawat sa ibabaw ng lahat ng mga bundok.

And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay maitatatag sa taluktok ng mga bundok, at maitataas higit sa mga burol; at dadagsa roon ang lahat ng mga bansa. At maraming bayan ang paroroon at magsasabi, Halikayo, at tayo’y umakyat sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob; at ituturo niya sa atin ang kanyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kanyang mga landas: sapagkat mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.

The cleansing which is accomplished for Jerusalem at the Sunday law, is the removal of Laodicean Adventists, where only Philadelphian Adventists remain. The legal corporate structure is then finished, for the United States government is the controlling entity in the legal arrangement that was made in 1863, and when the government of the United States enforces Sunday observance upon the land, the corporate structure of the Seventh-day Adventist church is either legally dissolved, or perhaps its name is legally changed to something of the order of the Sunday Adventist church.

Ang paglilinis na natutupad para sa Jerusalem sa panahon ng batas sa Linggo ay ang pag-aalis sa mga Adventistang Laodiceano, kung saan tanging ang mga Adventistang Filadelfiano lamang ang nananatili. Sa gayo’y nagwawakas ang ligal na estrukturang korporatibo, sapagkat ang pamahalaan ng Estados Unidos ang may kontrol na entidad sa kaayusang ligal na itinatag noong 1863, at kapag ipinatutupad ng pamahalaan ng Estados Unidos ang pagtalima sa Linggo sa buong lupain, ang estrukturang korporatibo ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay maaaring ligal na buwagin, o marahil ay ligal na palitan ang pangalan nito upang maging isang uri na gaya ng Iglesia Adventista ng Linggo.

When the wicked in Jerusalem are removed from the caldron, by the destroying angels, the Laodicean Adventist church ends, and the Philadelphian movement becomes spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. Micah addresses the ancient men, that Isaiah calls the scornful men that call light darkness and darkness light, and through a question, identifies that the ancient men should have known “judgment.” They should have known the time of their visitation.

Kapag inalis ng mga anghel na pumupuksa ang mga masama sa Jerusalem mula sa kawa, magwawakas ang Laodiceanong iglesiang Adventista, at ang kilusan ng Filadelfia ay magiging espirituwal na Jerusalem, na itinataas bilang isang watawat. Kinausap ni Mikas ang mga matatanda, na tinatawag ni Isaias na mga mapanlibak, yaong tumatawag sa liwanag na kadiliman at sa kadiliman na liwanag; at, sa pamamagitan ng isang tanong, tinukoy na ang mga matatanda ay dapat sana’y nakababatid ng “paghatol.” Dapat sana’y nalalaman nila ang panahon ng kanilang pagdalaw.

And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Micah 3:1–3.

At aking sinabi, Dinggin ninyo, isinasamo ko sa inyo, O kayong mga pangulo ng Jacob, at kayong mga prinsipe ng bahay ni Israel; hindi baga sa inyo ang makaalam ng kahatulan? Kayong napopoot sa mabuti, at umiibig sa masama; na hinuhubaran sila ng balat, at inaalis ang kanilang laman mula sa kanilang mga buto; na siya ring kumakain ng laman ng aking bayan, at hinuhubaran sila ng kanilang balat; at binabali nila ang kanilang mga buto, at hinihiwa-hiwa nila ang mga iyon, na para sa palayok, at gaya ng laman sa loob ng kaldero. Micah 3:1-3.

God intended, and still intends that His last day people “know judgment,” and judgment is not a singular concept. It is a progressive history, possessing several elements and specific waymarks. It is a prophetic period that began in 1798, and continues until the end of the millennium. It is both investigative and executive. It is accomplished upon every man who has ever lived upon planet earth, and also upon the angels that were expelled from heaven. The periods of judgment are an essential understanding, for God’s faithful in the last days, for the answer to Micah’s question is, “yes, Israel is to understand the judgment.”

Ninais ng Diyos, at patuloy Niyang ninanais, na ang Kanyang bayan sa mga huling araw ay “umunawa sa paghuhukom,” at ang paghuhukom ay hindi iisang konsepto. Ito ay isang umuusad na kasaysayan, na nagtataglay ng ilang sangkap at mga tiyak na palatandaan. Ito ay isang panahong propetiko na nagsimula noong 1798, at nagpapatuloy hanggang sa wakas ng sanlibong taon. Ito ay kapwa mapagsiyasat at nagpapatupad. Ito ay isinasakatuparan sa bawat taong nabuhay kailanman sa daigdig, at gayundin sa mga anghel na pinalayas mula sa langit. Ang mga kapanahunan ng paghuhukom ay mahalagang pagkaunawa para sa mga tapat ng Diyos sa mga huling araw, sapagkat ang sagot sa tanong ni Micah ay, “oo, ang Israel ay dapat maunawaan ang paghuhukom.”

Jeremiah identifies that the ancient men of Jerusalem in the last days represent the culmination of a “perpetual backsliding,” as represented by the four generations of escalating rebellion, symbolized by Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Jeremiah identifies that the ancient men are wrapped up in spiritualism, for they “worship” “the sun, the moon, and all the host of heaven.” He identifies they are to “fall, and not rise,” for “they have rejected the word of the Lord.” With these characteristics Jeremiah identifies that the “people know not the judgment of the Lord.”

Tinutukoy ni Jeremias na ang mga matatanda ng Jerusalem sa mga huling araw ay kumakatawan sa kasukdulan ng isang “walang patid na pagtalikod,” na inilalarawan sa apat na salinlahing papatindi nang papatinding paghihimagsik, na sinasagisag ng apat na patindi nang patinding mga kasuklam-suklam na gawa sa kabanata walo ng Ezekiel. Tinutukoy ni Jeremias na ang mga matatanda ay lubos na nasasangkot sa espiritismo, sapagkat sila ay “sumasamba” sa “araw, buwan, at buong hukbo ng langit.” Itinutuon niyang sila ay “mabubuwal, at hindi babangon,” sapagkat “kanilang itinakwil ang salita ng Panginoon.” Sa pamamagitan ng mga katangiang ito, kinikilala ni Jeremias na ang “mga tao ay hindi nakaaalam ng kahatulan ng Panginoon.”

At that time, saith the Lord, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves: And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth. And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the Lord of hosts. Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the Lord; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return? Why then is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return. I hearkened and heard, but they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle. Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:1–9.

Sa panahong yaon, sabi ng Panginoon, ilalabas nila mula sa kanilang mga libingan ang mga buto ng mga hari ng Juda, at ang mga buto ng kaniyang mga prinsipe, at ang mga buto ng mga saserdote, at ang mga buto ng mga propeta, at ang mga buto ng mga naninirahan sa Jerusalem: At ikakalat nila ang mga yaon sa harap ng araw, ng buwan, at ng buong hukbo ng langit, na kanilang inibig, at pinaglingkuran, at sinundan, at hinanap, at sinamba; hindi sila titipunin, ni ililibing; sila’y magiging dumi sa ibabaw ng lupa. At ang kamatayan ay pipiliin kaysa buhay ng lahat ng nalabi sa masamang sambahayang ito, na naiwan sa lahat ng mga pook na pinagtabuyan ko sa kanila, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Bukod dito, sasabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoon; Mabubuwal ba ang tao at hindi babangon? lilihis ba siya at hindi babalik? Bakit kung gayo’y ang bayang ito ng Jerusalem ay nananatili sa walang patid na pagtalikod? mahigpit nilang tinanganan ang kasinungalingan, tumatanggi silang bumalik. Ako’y nakinig at nakarinig, ngunit hindi sila nagsalita nang matuwid: walang sinumang nagsisi sa kaniyang kasamaan, na nagsasabi, Ano ang aking nagawa? bawa’t isa’y bumaling sa kaniyang sariling landas, gaya ng kabayong sumisibad tungo sa pagbabaka. Oo, nalalaman ng tagak sa himpapawid ang kaniyang mga takdang panahon; at ang kalapati at ang garsa at ang langay-langayan ay nakaaalam ng panahon ng kanilang pagdating; ngunit hindi nalalaman ng aking bayan ang kahatulan ng Panginoon. Paanong inyong sinasabi, Marunong kami, at nasa amin ang kautusan ng Panginoon? Narito, tunay na sa walang kabuluhan niya ito ginawa; walang kabuluhan ang panulat ng mga eskriba. Ang marurunong ay napapahiya, sila’y nagulumihanan at nahuli: narito, itinakuwil nila ang salita ng Panginoon; at anong karunungan ang nasa kanila? Jeremias 8:1-9.

In chapter five, Jeremiah identifies those who know not the Lord’s judgment are “foolish.”

Sa ikalimang kabanata, tinutukoy ni Jeremias bilang "mangmang" ang mga hindi nakaaalam ng kahatulan ng Panginoon.

Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. Jeremiah 5:1–4.

Magsitakbo kayo paroo’t parito sa mga lansangan ng Jerusalem, at tingnan ninyo ngayon, at alamin, at saliksikin sa mga malalapad na dako nito, kung makasusumpong kayo ng isang tao, kung mayroon mang naglalapat ng kahatulan, na naghahanap ng katotohanan; at aking patatawarin ito. At bagaman sinasabi nila, Buhay ang Panginoon; walang pagsalang nagsisumpa sila ng kabulaanan. O Panginoon, hindi baga ang iyong mga mata ay nasa katotohanan? Pinalo mo sila, ngunit hindi sila nagdalamhati; nilipol mo sila, ngunit tumanggi silang tumanggap ng pagtutuwid: pinatigas nila ang kanilang mga mukha nang higit kaysa sa bato; tumanggi silang manumbalik. Kaya’t sinabi ko, Tunay na ang mga ito’y dukha; sila’y mga mangmang: sapagkat hindi nila nalalaman ang daan ng Panginoon, ni ang kahatulan ng kanilang Diyos. Jeremias 5:1-4.

In the last days Laodicean Adventism, those who are represented as the foolish virgins of the parable of the ten virgins, which Sister White identifies represents the “experience of the Adventist people,” “know not the way of the Lord, nor the judgment of their God.” In the next chapter Jeremiah identifies that “the way” of the Lord is the “old paths,” but the foolish Laodicean Adventists refuse to walk therein, or to hearken to the sound of the trumpet. The “trumpet” is a symbol of judgment, which of course, the foolish Laodicean Adventists do not know.

Sa Laodiceang Adbentismo sa mga huling araw, yaong inilarawan bilang mga mangmang na dalaga sa talinghaga ng sampung dalaga, na kinikilála ni Kapatid na White na kumakatawan sa “karanasan ng bayang Adbentista,” ay “hindi nakikilala ang daan ng Panginoon, ni ang hatol ng kanilang Diyos.” Sa kasunod na kabanata, tinutukoy ni Jeremias na ang “daan” ng Panginoon ay ang “mga daang sinauna,” ngunit tumatanggi ang mga mangmang na Laodiceang Adbentista na lumakad doon, o makinig sa tunog ng trumpeta. Ang “trumpeta” ay isang sagisag ng paghatol, na, siyempre, hindi nalalaman ng mga mangmang na Laodiceang Adbentista.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumindig kayo sa mga lansangan, at tingnan, at magtanong tungkol sa mga sinaunang landas, kung saan naroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit kanilang sinabi, Hindi kami lalakad doon. Naglagay din ako sa inyo ng mga bantay, na nagsasabing, Makinig kayo sa tunog ng pakakak. Ngunit kanilang sinabi, Hindi kami makikinig. Kaya’t dinggin ninyo, kayong mga bansa, at alamin, O kapulungan, kung ano ang nasa gitna nila. Dinggin mo, O lupa: narito, magdadala ako ng kasamaan laban sa bayang ito, yaong bunga ng kanilang mga pag-iisip, sapagkat hindi nila pinakinggan ang aking mga salita, ni ang aking kautusan, kundi ito’y kanilang itinakwil. Jeremias 6:16-19.

The “evil” that is brought upon the “congregation” that refused to “hearken to the sound of the trumpet,” and “walk” in “the old paths,” where the “rest” of the latter rain would be found, occurs when the “congregation” “rejects His law” at the soon coming Sunday law.

Ang "kasamaan" na ipinapasapit sa "kapulungan" na tumangging "pakinggan ang tunog ng pakakak," at "lumakad" sa "mga dating landas," kung saan matatagpuan ang "kapahingahan" ng huling ulan, ay nagaganap kapag ang "kapulungan" ay "itinatakwil ang Kanyang kautusan" sa pagdating ng nalalapit na Batas ng Linggo.

The triple application of Elijah identifies the work of a messenger and movement in the time of the executive judgment, which begins at the soon-coming Sunday law. Closely related to the triple application of Elijah is the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant. The triple application of the messenger that prepares the way is identifying a work by a messenger and movement in the time of the investigative judgment. The messenger who prepares the way, and Elijah are closely related triple applications, as is the triple application of Rome with the triple application of Babylon’s fall, but they possess important distinctions that are associated with the judgment of God.

Ang tatluhang paglalapat ni Elias ay tumutukoy sa gawain ng isang sugo at ng isang kilusan sa panahon ng paghuhukom na nagpapatupad ng hatol, na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo. Malapit na kaugnay ng tatluhang paglalapat ni Elias ang tatluhang paglalapat ng sugong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan. Ang tatluhang paglalapat ng sugong naghahanda ng daan ay nagpapakilala ng isang gawain ng isang sugo at ng isang kilusan sa panahon ng paghuhukom ng pagsisiyasat. Ang sugong naghahanda ng daan at si Elias ay malapit na magkaugnay na mga tatluhang paglalapat, gaya rin ng ugnayan ng tatluhang paglalapat ng Roma sa tatluhang paglalapat ng pagbagsak ng Babilonya, ngunit taglay nila ang mahahalagang pagkakaibang kaugnay sa paghuhukom ng Diyos.

The triple applications of Elijah and the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant are associated with two distinct works of judgment which are accomplished by God, through His chosen messenger and the movement that joins to the message of the messenger. Those two works are associated with two distinct periods of judgment, although there is overlap between the symbols.

Ang tatlong aplikasyon ni Elias at ang tatlong aplikasyon ng mensaherong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan ay nauugnay sa dalawang bukod na gawain ng paghuhukom na isinasakatuparan ng Diyos, sa pamamagitan ng Kanyang hinirang na mensahero at ng kilusang umaanib sa kanyang mensahe. Ang dalawang gawaing iyon ay nauugnay sa dalawang bukod na yugto ng paghuhukom, bagaman may pagsasapaw sa pagitan ng mga simbolo.

The work of the third and final Elijah is in relation to the executive judgment of the threefold union of modern Babylon, and the work of the messenger who prepares the way, is in relation to the investigative judgment and cleansing of God’s people. Malachi chapter three, is introduced with the last verse of chapter two.

Ang gawain ng ikatlong at pangwakas na Elias ay may kaugnayan sa pagpapatupad ng hatol sa tatluhang pagsasanib ng makabagong Babilonya, at ang gawain naman ng mensaherong naghahanda ng daan ay may kaugnayan sa pagsusuring paghuhukom at sa paglilinis ng bayan ng Diyos. Ang ikatlong kabanata ng Malakias ay ipinakikilala sa pamamagitan ng huling talata ng ikalawang kabanata.

Ye have wearied the Lord with your words. Yet ye say, Wherein have we wearied him? When ye say, Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment? Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 2:17–3:4.

Pinapagod ninyo ang Panginoon sa pamamagitan ng inyong mga salita. Gayon ma’y sinasabi ninyo, Sa anong bagay ba namin Siya pinapagod? Kapag inyong sinasabi, Ang bawat gumagawa ng kasamaan ay mabuti sa paningin ng Panginoon, at nalulugod Siya sa kanila; o, Nasaan ang Diyos ng kahatulan? Narito, susuguin Ko ang Aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap Ko: at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa Kaniyang templo, ang sugo ng tipan na inyong kinalulugdan; narito, Siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng Kaniyang pagdating? at sino ang makatatayo sa Kaniyang pagpapakita? sapagkat Siya’y tulad sa apoy ng tagapagdalisay, at parang sabon ng mga tagapag­laba: At Siya’y uupo na parang tagapagdalisay at tagapaglinis ng pilak: at Kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila na tulad sa ginto at pilak, upang makapaghandog sila sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y magiging kalugod-lugod sa Panginoon ang handog ng Juda at ng Jerusalem, gaya ng sa mga araw noong una, at gaya ng sa mga taong nagdaan. Malakias 2:17–3:4.

In the last days, according to the testimony of Malachi, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1888. The rebellion of 1888, was typified by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, and the doctrinal argument of Korah’s rebellion was whether those who do evil, are still righteous in the sight of the Lord.

Sa mga huling araw, ayon sa patotoo ni Malakias, ang Diyos ay pinapagod ng Laodiseyong Adbentismo na kumakapit sa paghihimagsik ng 1888. Ang paghihimagsik noong 1888 ay sinagisagan ng paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram, at ang doktrinal na argumento ng paghihimagsik ni Korah ay kung yaong mga gumagawa ng kasamaan ay nananatiling matuwid pa rin sa paningin ng Panginoon.

Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

Ngayon si Korah, anak ni Izhar, anak ni Kohath, anak ni Levi, at sina Dathan at Abiram, mga anak ni Eliab, at si On, anak ni Peleth, mga anak ni Reuben, ay nagsama ng mga lalaki: At sila’y tumindig sa harap ni Moises, kasama ang ilan sa mga anak ni Israel, dalawang daan at limampung pangulo ng kapulungan, bantog sa kapulungan, mga lalaking kilalang-kilala: At sila’y nagtipon laban kay Moises at laban kay Aaron, at sinabi sa kanila, Sobra na ang inaangkin ninyo sa inyong sarili, yamang ang buong kapulungan ay banal, bawat isa sa kanila, at ang Panginoon ay nasa gitna nila: bakit nga itinataas ninyo ang inyong sarili higit sa kapulungan ng Panginoon? Mga Bilang 16:1-3.

In the last days, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1957, which is simply the manifestation of the rebellion of 1888, placed into an official statement. The book, Questions on Doctrine enshrined the rebellion of 1888, which was a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, according to the testimony of the angel who instructed Sister White that she must stay at the conference of 1888, in order to record the repetition of history of Korah’s rebellion. Two-hundred and fifty men of renown gathered together with Korah, Dathan and Abiram, against Moses, God’s representative in the rebellion.

Sa mga huling araw, ang Diyos ay pinapagod ng Laodikeng Adbentismo na kumakapit sa paghihimagsik noong 1957, na siyang payak na manipestasyon ng paghihimagsik noong 1888 na isinaad sa isang opisyal na pahayag. Ang aklat na Questions on Doctrine ay idinambana ang paghihimagsik noong 1888, na siyang pag-uulit ng paghihimagsik nina Korah, Dathan at Abiram, ayon sa patotoo ng anghel na inatasan si Sister White na manatili sa kumperensya noong 1888, upang itala ang pag-uulit ng kasaysayan ng paghihimagsik ni Korah. Dalawang daan at limampung lalaking bantog ay nagtipon kasama nina Korah, Dathan at Abiram, laban kay Moises, kinatawan ng Diyos, sa paghihimagsik.

The twenty-five men that bow to the sun in Ezekiel chapter eight, represent a tithe, or a tenth of the two hundred and fifty men that offered incense in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which typified the leaders of the rebellion of 1888, whose doctrinal rebellion was formalized in 1957, with the publishing of the book Questions on Doctrine.

Ang dalawampu’t limang lalaki na yumuyukod sa araw sa kabanata walo ng Ezekiel ay kumakatawan sa ikapu, o ikasampu, ng dalawang daan at limampung lalaking nag-alay ng insenso sa rebelyon nina Korah, Dathan at Abiram, na naging tipo ng mga pinuno ng rebelyon noong 1888, na ang kanilang doktrinal na rebelyon ay isinapormal noong 1957 sa pamamagitan ng paglalathala ng aklat na Questions on Doctrine.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram rejected the “judgment” which God had rendered, pronouncing them to wander in the wilderness for forty years. Laodicean Adventism began to wander in the wilderness of Laodicea in 1863, after they rejected the Laodicean message which was presented in 1856, that produced the judgment of wandering in the wilderness for many more years, due to their lack of faith. In the rebellion of 1888, they were still unwilling to accept the Laodicean message which was brought by Elders Jones and Waggoner.

Tinanggihan nina Korah, Dathan at Abiram ang “hatol” na ipinahayag ng Diyos, na nagsaad na sila’y magpalabuy-laboy sa ilang sa loob ng apatnapung taon. Ang Adventismong Laodiceano ay nagsimulang magpalabuy-laboy sa ilang ng Laodicea noong 1863, matapos nilang tanggihan ang Laodiceanong mensahe na iniharap noong 1856, na nagbunga ng hatol na magpalabuy-laboy sa ilang sa loob pa ng maraming taon, dahil sa kakulangan ng kanilang pananampalataya. Sa paghihimagsik noong 1888, ayaw pa rin nilang tanggapin ang Laodiceanong mensahe na dinala ng mga Elder na sina Jones at Waggoner.

Those who rebelled in 1888, not only rejected the spiritual authority of Elders Jones and Waggoner, but the authority of the prophetess Ellen White and the authority of the Holy Spirit too, for they acted out the idea that the whole congregation was equally holy.

Yaong mga naghimagsik noong 1888 ay hindi lamang itinakwil ang espirituwal na awtoridad nina Elder Jones at Waggoner, kundi pati ang awtoridad ng propetisang si Ellen White at maging ang awtoridad ng Espiritu Santo, sapagkat ipinamalas nila sa gawa ang kaisipang ang buong kongregasyon ay pantay-pantay sa kabanalan.

In 1863, they had returned to eat with the lying prophet of Bethel, and in doing so they ultimately accepted the definition of salvation that was represented by the rebellion of Korah, and then officially enshrined the false doctrine in the book, Questions on Doctrine. That doctrine is a false definition of “justification by faith.”

Noong 1863, sila’y nagbalik upang kumain kasama ang sinungaling na propeta ng Bethel, at sa paggawa nito ay sa wakas tinanggap nila ang pakahulugan ng kaligtasan na kinakatawan ng paghihimagsik ni Korah, at pagkatapos ay opisyal nilang pinagtibay ang maling doktrina sa aklat na Questions on Doctrine. Ang doktrinang iyon ay isang maling depinisyon ng “pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya.”

The rebellion of 1863 was the beginning of the rejection of Miller’s jewels that were reflected upon Habakkuk’s two tables. In Habakkuk chapter two, the “debate” of verse one ultimately produces two classes of worshippers who are manifested over their disagreement of the message that tarried.

Ang rebelyon noong 1863 ang pasimula ng pagtakwil sa mga hiyas ni Miller na sinasalamin sa dalawang tapyas ni Habakuk. Sa kabanata ikalawa ng Habakuk, ang "pagtatalo" sa talatang isa ay sa wakas ay nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba, na nahahayag dahil sa kanilang hindi pagkakasundo hinggil sa mensaheng naantala.

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

Narito, ang kaluluwa niyang palalo ay hindi matuwid sa kaniya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya. Habakkuk 2:4.

The “faith” of the “just” in the “debate” of Habakkuk chapter two, was based upon the “vision” that had been plainly written upon tables. In the rebellion of 1863, the first step to remove what was written on the tables was accomplished by those who no longer possessed the faith of the “just.” The rebellion of 1863, represented the first seed of the rebellion that would ultimately enshrine a false definition of the doctrine of justification by faith in 1957.

Ang “pananampalataya” ng “matuwid” sa “pagtatalo” sa ikalawang kabanata ni Habakuk ay nakasalig sa “pangitain” na maliwanag na nasulat sa mga tapyas. Sa paghihimagsik noong 1863, ang unang hakbang upang alisin ang nakasulat sa mga tapyas ay naisakatuparan ng mga wala nang taglay ang pananampalataya ng “matuwid.” Ang paghihimagsik noong 1863 ay kumatawan sa unang binhi ng paghihimagsik na sa kalaunan ay magluluklok ng isang maling pakahulugan ng doktrina ng pagpapawalang-sala sa pamamagitan ng pananampalataya noong 1957.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

Sa Kanyang dakilang awa ay nagsugo ang Panginoon ng isang napakahalagang pabalita sa Kanyang bayan sa pamamagitan nina Elder Waggoner at Jones. Ang pabalitang ito ay upang ilantad nang higit na maliwanag sa harap ng sanlibutan ang itinaas na Tagapagligtas, ang hain para sa mga kasalanan ng buong sanlibutan. Inilahad nito ang pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya sa Tagapanagot; inanyayahan nito ang mga tao na tanggapin ang katuwiran ni Cristo, na nahahayag sa pagsunod sa lahat ng mga utos ng Diyos. Nawala si Jesus sa paningin ng marami. Kinailangan na maituon ang kanilang mga mata sa Kanyang banal na pagkatao, sa Kanyang mga merito, at sa Kanyang di-nagbabagong pag-ibig para sa pamilyang pantao. Ipinagkaloob sa Kanyang mga kamay ang lahat ng kapangyarihan, upang Siya’y magpamahagi sa mga tao ng saganang mga kaloob, na ipinagkakaloob ang walang-katumbas na kaloob ng Kanyang sariling katuwiran sa walang-kayang kasangkapang pantao. Ito ang pabalitang iniutos ng Diyos na ibigay sa sanlibutan. Ito ang pabalita ng ikatlong anghel, na ipahahayag na may malakas na tinig, at sasamahan ng masaganang pagbubuhos ng Kanyang Espiritu. Mga Patotoo para sa mga Ministro, 91.

“The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

Ang katotohanan para sa kapanahunang ito, ang mensahe ng ikatlong anghel, ay nararapat na ipahayag na may malakas na tinig, ibig sabihin, na may papalakas na kapangyarihan, habang tayo'y lumalapit sa dakilang pangwakas na pagsubok. The 1888 Materials, 1710.

“The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.

Ang panahon ng pagsubok ay nasa ating harapan na, sapagkat ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel ay nagsimula na sa paghahayag ng katuwiran ni Cristo, ang Manunubos na nagpapatawad ng kasalanan. Ito ang pasimula ng liwanag ng anghel na ang kaluwalhatian niya’y pupuno sa buong daigdig. Selected Messages, aklat 1, 362.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.