Daniel chapter one, represents the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Jehoiakim symbolically identifies that it is the empowerment of the first angel’s message, not its arrival at the “time of the end.” All prophets are identifying the “last days” of the investigative judgment, so the chapter is representing September 11, 2001, when the testing process of the one hundred and forty-four thousand began. In Malachi chapter three, that process has been represented as a cleansing process when a messenger prepares the way for the messenger of the covenant to come suddenly to his temple. The messenger that prepares the way, who is also the “voice” that cries in the wilderness is also a test, which is part of the cleansing process. In Malachi chapter three, the hundred and forty-four thousand are represented as the sons of Levi. The sons of Levi represent those who stood with the messenger Moses, in the rebellion of the golden calf which represented the image of the beast.

Ang unang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa mensahe ng unang anghel sa ika-labing-apat na kabanata ng Apocalipsis. Si Jehoiakim, sa paraang simboliko, ay tumutukoy na ito ay ang pagbibigay-kapangyarihan sa mensahe ng unang anghel, at hindi ang pagdating nito sa "panahon ng wakas." Lahat ng mga propeta ay itinutukoy ang "mga huling araw" ng paghuhukom na may pagsisiyasat, kaya’t ang kabanata ay kumakatawan sa ika-11 ng Setyembre 2001, nang nagsimula ang proseso ng pagsubok ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sa ikatlong kabanata ng Malakias, ang prosesong iyon ay inilarawan bilang isang proseso ng pagdadalisay, kapag ang isang sugo ay naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan na biglang pumarito sa kanyang templo. Ang sugong naghahanda ng daan, na siya ring "tinig" na sumisigaw sa ilang, ay isa ring pagsubok, na bahagi ng prosesong iyon ng pagdadalisay. Sa ikatlong kabanata ng Malakias, ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay inilarawan bilang mga anak ni Levi. Ang mga anak ni Levi ay kumakatawan sa mga nanindigan sa panig ng sugong si Moises, sa paghihimagsik ng gintong guya, na kumakatawan sa larawan ng hayop.

Passing the test of the image of the beast, is another biblical illustration of the second of the three tests that make up the cleansing process. The sons of Levi must pass that test before they are sealed.

Ang matagumpay na pagdaan sa pagsubok na kaugnay ng larawan ng halimaw ay isa pang biblikal na paglalarawan ng ikalawa sa tatlong pagsubok na bumubuo sa proseso ng paglilinis. Ang mga anak ni Levi ay dapat pumasa sa pagsubok na iyon bago sila matatakan.

The sealing of Ezekiel chapters eight and nine, is another illustration of the cleansing process that began on September 11, 2001. In chapter eight, those in Jerusalem who ultimately bow down to the sun, represent the four generations of Laodicean Adventism. In chapter nine, those who receive the seal are sighing and crying for the abominations that are taking place within Jerusalem. Jerusalem is God’s church.

Ang paglalagay ng tatak na nasa Ezekiel, mga kabanata walo at siyam, ay isa pang paglalarawan ng proseso ng paglilinis na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Sa kabanata walo, yaong mga nasa Jerusalem na sa kahuli-hulihan ay yumuyukod sa araw ay kumakatawan sa apat na salinlahi ng Laodiceanong Adventismo. Sa kabanata siyam, ang mga tumatanggap ng tatak ay nagbubuntong-hininga at tumatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na nagaganap sa loob ng Jerusalem. Ang Jerusalem ay ang iglesia ng Diyos.

The three angels’ messages are also an illustration of the cleansing process. The three messages represent a three-step testing process, and it is required that the sons of Levi pass the first test to even be involved with the second test. The third test is a different type of test, for it represents a test that identifies whether the sons of Levi successfully passed the first two tests. It is a prophetic litmus test. The first test is a dietary test (in spiritual terms), for it is passed or failed, based upon whether the sons of Levi accept the message provided by the Holy Spirit through Elijah, the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant.

Ang mga mensahe ng tatlong anghel ay isa ring paglalarawan ng proseso ng pagdadalisay. Ang tatlong mensahe ay kumakatawan sa isang tatlong hakbang na proseso ng pagsubok, at kinakailangan na makapasa ang mga anak ni Levi sa unang pagsubok bago pa man sila makibahagi sa ikalawang pagsubok. Ang ikatlong pagsubok ay naiibang uri ng pagsubok, sapagkat ito ay kumakatawan sa isang pagsubok na nagtitiyak kung matagumpay na nakapasa ang mga anak ni Levi sa unang dalawang pagsubok. Ito ay isang propetikong litmus test. Ang unang pagsubok ay isang pagsubok ukol sa pagkain (sa espirituwal na diwa), sapagkat ang pagkapasa o pagkabigo rito ay nakabatay sa kung tinatanggap ng mga anak ni Levi ang mensaheng ipinagkakaloob ng Espiritu Santo sa pamamagitan ni Elias, ang sugo na naghahanda ng daan para sa sugo ng tipan.

The first verse of the book of Revelation emphasizes the seriousness of that message. It purposely identifies that the message which the human messenger, represented as John, sends to the churches, was given to him by Gabriel, who received it from Christ, who in turn received it from the Father. The message of Elijah possesses the authority of divinity, and to reject the message of John, or Elijah, or the “voice crying in the wilderness”, is to reject the Revelation of Jesus Christ.

Ang unang talata ng Aklat ng Pahayag ay binibigyang-diin ang kabigatan ng mensaheng iyon. Sinasadya nitong tukuyin na ang mensaheng ipinapadala ng mensaherong tao, na kinakatawan ni Juan, sa mga iglesia, ay ibinigay sa kanya ni Gabriel, na tumanggap nito mula kay Cristo, na siya namang tumanggap mula sa Ama. Ang mensahe ni Elias ay nagtataglay ng awtoridad ng pagka-Diyos, at ang pagtanggi sa mensahe ni Juan, o ni Elias, o ng "tinig na sumisigaw sa ilang", ay pagtanggi sa Pahayag ni Jesu-Cristo.

The second test is a visual test, for once the sons of Levi have eaten the message of Elijah, that was in the hand of the angel that descended to lighten the earth with his glory, they have accepted the biblical methodology that allows them to rightly discern the signs of the times. That methodology allows the sons of Levi to recognize that those signs of the times are demonstrating that church and state are coming together in the United States, in fulfillment of the image of the beast test. More importantly, those signs of the times, when placed within the context of the sacred reform lines, are the essence of Alpha and Omega, the beginning illustrating the ending. The sacred reform lines identify that God’s people must do all in their power to cooperate in the work of preparing themselves for the seal of God.

Ang ikalawang pagsubok ay isang biswal na pagsubok, sapagkat matapos nilang kainin ang mensahe ni Elias, na nasa kamay ng anghel na bumaba upang paliwanagan ang lupa sa kaniyang kaluwalhatian, tinanggap nila ang biblikal na metodolohiya na nagbibigay-kakayahan sa kanila na wastong mabatid ang mga tanda ng mga panahon. Ang metodolohiyang iyon ay nagbibigay-daan sa mga anak ni Levi na makilala na ang mga tandang iyon ng mga panahon ay nagpapakita na ang simbahan at ang estado ay nagkakasama sa Estados Unidos, sa katuparan ng pagsubok ng larawan ng hayop. Higit na mahalaga, ang mga tandang iyon ng mga panahon, kapag inilagay sa konteksto ng mga banal na linya ng reporma, ay siyang diwa ng Alfa at Omega, ang pasimula na naglalarawan sa wakas. Ang mga banal na linya ng reporma ay itinuturo na ang bayan ng Diyos ay dapat gawin ang lahat ng nasa kanilang kapangyarihan upang makipagtulungan sa gawaing paghahanda ng kanilang sarili para sa tatak ng Diyos.

Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

Kaya nga, mga minamahal, yamang lagi kayong tumatalima, hindi lamang sa aking harapan kundi ngayon, lalo pa sa aking kawalan, ganapin ninyo ang inyong sariling kaligtasan na may takot at panginginig. Sapagkat ang Diyos ang gumagawa sa inyo, upang kayo’y magnais at magsagawa ayon sa kanyang mabuting kalooban. Gawin ninyo ang lahat ng mga bagay na walang pagbubulung-bulungan at pagtatalo, upang kayo’y maging walang kapintasan at walang sala, mga anak ng Diyos na walang maipaparatang, sa gitna ng isang lahing baluktot at saliwas, na sa gitna nila’y lumiliwanag kayo na gaya ng mga ilaw sa sanlibutan. Filipos 2:12-15.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, four in number, represent Seventh-day Adventists around the world, who recognize September 11, 2001 as the identification of the descent of the angel of Revelation eighteen, and they choose to take the hidden manna that is in his hand and eat it. The hidden manna that is to be eaten, as the apostle Paul just cited, represents God (the hidden manna), that works within His people to do His will and good pleasure. Paul represents the messenger to the Philadelphians, and to reject his message was death. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent those who choose to eat the hidden manna.

Daniel, Hananiah, Mishael at Azariah, na apat ang bilang, ay kumakatawan sa mga Adventista ng Ikapitong Araw sa buong daigdig, na kumikilala sa Setyembre 11, 2001 bilang ang pagkakakilanlan ng pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo, at pinipili nilang kunin ang tagong mana na nasa kaniyang kamay at kainin ito. Ang tagong mana na dapat kainin, gaya ng kasasabi lamang ni Apostol Pablo, ay kumakatawan sa Diyos (ang tagong mana), na gumagawa sa loob ng Kaniyang bayan upang isagawa ang Kaniyang kalooban at ang Kaniyang mabuting kaluguran. Si Pablo ay kumakatawan sa mensahero sa mga taga-Filadelfia, at ang pagtanggi sa kaniyang mensahe ay kamatayan. Daniel, Hananiah, Mishael at Azariah ay kumakatawan sa mga pumipiling kumain ng tagong mana.

Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:6–8.

Ngayon, sa mga ito ay kabilang sa mga anak ni Juda sina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah; na pinangalanan ng pinuno ng mga bating; sapagkat ibinigay niya kay Daniel ang pangalang Belteshazzar; at kay Hananiah, Shadrach; at kay Mishael, Meshach; at kay Azariah, Abednego. Ngunit ipinasya ni Daniel sa kaniyang puso na hindi niya madungisan ang kaniyang sarili sa bahagi ng pagkain ng hari, ni sa alak na iniinom ng hari; kaya’t hiniling niya sa pinuno ng mga bating na huwag niyang madungisan ang kaniyang sarili. Daniel 1:6-8.

Daniel determines that he desires to eat the message that was brought down out of heaven on September 11, 2001, and also to refuse the message represented as the diet and drink of Babylon. Ashpenaz had selected which of the Judean captives should be brought before the king.

Ipinasiya ni Daniel na ang nais niya ay kainin ang mensaheng ibinaba mula sa langit noong Setyembre 11, 2001, at na tanggihan din ang mensaheng kinakatawan ng pagkain at inumin ng Babilonya. Pinili na ni Ashpenaz kung sinu-sino sa mga bihag na taga-Juda ang dapat iharap sa hari.

And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. Daniel 1:4, 5.

At nagsalita ang hari kay Ashpenaz, na pangulo ng kaniyang mga bating, na magdala siya ng ilan sa mga anak ng Israel, na mula sa binhi ng hari, at mula sa mga prinsipe; mga kabataang walang kapintasan, na may kaaya-ayang anyo, bihasa sa lahat ng karunungan, mahusay sa kaalaman, at nakauunawa ng agham, at yaong may kakayahang makatayo sa palasyo ng hari, na maaari nilang turuan ng katuruan at ng wika ng mga Caldeo. Daniel 1:4, 5.

If we follow the chain of command identified in Revelation chapter one, and verse one, Nebuchadnezzar had instructed Ashpenaz to select the children who fulfilled the prediction that Isaiah had proclaimed to Hezekiah. Ashpenaz took the message and then gave it to Melzar, the prince of the eunuchs. Nebuchadnezzar represents the heavenly father; Ashpenaz represents Christ and Melzar represents Gabriel. Ashpenaz knew which children to select, and he knew Daniel would make the right dietary decision, before he brought him before the king.

Kung susundin natin ang kadena ng pamumuno na tinukoy sa Pahayag kabanata 1, talata 1, inatasan ni Nebukadnezar si Aspenaz na piliin ang mga anak na tumupad sa propesiyang ipinahayag ni Isaias kay Ezequias. Tinanggap ni Aspenaz ang mensahe at saka niya ito ibinigay kay Melzar, ang pinuno ng mga bating. Si Nebukadnezar ay kumakatawan sa Ama sa langit; si Aspenaz ay kumakatawan kay Cristo at si Melzar ay kumakatawan kay Gabriel. Batid ni Aspenaz kung sinu-sinong mga anak ang nararapat piliin, at batid din niyang gagawa si Daniel ng tamang pasya ukol sa pagkain, bago niya iharap si Daniel sa hari.

Now God had brought Daniel into favour and tender love with the prince of the eunuchs. And the prince of the eunuchs said unto Daniel, I fear my lord the king, who hath appointed your meat and your drink: for why should he see your faces worse liking than the children which are of your sort? then shall ye make me endanger my head to the king. Daniel 1:9, 10.

Ngayo’y ipinagkaloob ng Diyos kay Daniel ang pagtangi at magiliw na pag-ibig ng pangulong bating. At sinabi ng pangulong bating kay Daniel, Ako’y natatakot sa aking panginoon na hari, na siyang nagtakda ng inyong pagkain at inumin: sapagkat bakit niya makikitang mas masama ang anyo ng inyong mga mukha kaysa sa mga kabataang kauri ninyo? kung magkagayo’y ilalagay ninyo sa panganib ang aking ulo sa hari. Daniel 1:9, 10.

Melzar here identifies the first step of the three angels’ messages. The first step is to fear God, as illustrated by Melzar’s fear of Nebuchadnezzar. The Hebrew word “truth” that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet has previously been demonstrated in these articles to represent the three-step testing process of the three angels. In doing so, it was established upon several witnesses that the first angel’s message contained all three of the three tests that are represented by the three angels’ messages. The first angel’s message is identified as the everlasting gospel, defining it as the same gospel from the days of Adam through to the Second Coming of Christ.

Dito, tinutukoy ni Melzar ang unang hakbang ng mga mensahe ng tatlong anghel. Ang unang hakbang ay ang pagkatakot sa Diyos, na inilalarawan sa pagkatakot ni Melzar kay Nebukadnezar. Ang salitang Hebreo na “katotohanan,” na binuo sa pamamagitan ng pagsasama ng una, ikalabintatlo, at huling titik ng alpabetong Hebreo, ay naipakita na sa mga artikulong ito na kumakatawan sa tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok ng tatlong anghel. Sa gayon, sa patotoo ng ilang saksi ay napatunayan na ang mensahe ng unang anghel ay naglalaman ng lahat ng tatlo sa tatlong pagsubok na kinakatawan ng mga mensahe ng tatlong anghel. Ang mensahe ng unang anghel ay kinikilala bilang ang walang-hanggang ebanghelyo, na tinutukoy ito bilang yaon ding ebanghelyo mula sa mga araw ni Adan hanggang sa Ikalawang Pagparito ni Cristo.

And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

At nakita ko ang isa pang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng himpapawid, na taglay ang walang-hanggang ebanghelyo upang ipangaral sa mga nananahan sa lupa, at sa bawat bansa, at lipi, at wika, at bayan, na nagsasabi na may malakas na tinig: Matakot kayo sa Diyos, at magbigay ng kaluwalhatian sa kanya; sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghatol; at sambahin ninyo siya na lumikha ng langit, at ng lupa, at ng dagat, at ng mga bukal ng tubig. Apocalipsis 14:6, 7.

The first step of the first angel’s message is the fear of God. The second step is to give him glory and the third is the arrival of the hour of his judgment. In relation to the other two angels’ messages, the first angel’s message is, “fear God.” The second angel’s message then announces the fall of Babylon, and whether in the Millerite movement of the first angel, or the movement of the third angel the call out of Babylon is where the manifestation of the outpouring of the Holy Spirit is accomplished. In that period of time, whether it is represented as the Midnight Cry, the loud cry, or the latter rain those proclaiming the message glorify God. The second angel’s message is where God is given glory, and that period of time leads to a point in time where the investigative judgment began in the Millerite history, or the judgment of the whore of Babylon which takes place in the Sunday law crisis.

Ang unang hakbang ng mensahe ng unang anghel ay ang pagkatakot sa Diyos. Ang ikalawang hakbang ay ang pagbibigay sa Kanya ng kaluwalhatian, at ang ikatlo ay ang pagdating ng oras ng Kanyang paghatol. Kaugnay ng dalawa pang mensahe ng mga anghel, ang mensahe ng unang anghel ay, “Matakot sa Diyos.” Pagkatapos, inihahayag ng mensahe ng ikalawang anghel ang pagbagsak ng Babilonya, at maging sa kilusang Milerita ng unang anghel o sa kilusan ng ikatlong anghel, ang panawagang lumabas mula sa Babilonya ang siyang dako kung saan nagaganap ang pagpapakita ng pagbubuhos ng Banal na Espiritu. Sa panahong iyon, maging kung ito man ay kinakatawan bilang ang Sigaw sa Hatinggabi, ang malakas na sigaw, o ang Huling Ulan, ang mga nagpahayag ng mensahe ay lumuluwalhati sa Diyos. Sa mensahe ng ikalawang anghel ibinibigay sa Diyos ang kaluwalhatian, at ang panahong iyon ay humahantong sa isang takdang sandali kung kailan nagsimula ang Pagsisiyasat na Paghatol sa kasaysayan ng mga Milerita, o ang paghatol sa patutot ng Babilonya na nagaganap sa krisis ng batas sa Linggo.

Melzar’s fear represents the first angel’s message, and it begins the dietary testing of ten days, which the number ten also signifies a test. Melzar’s expression of fearing the king, was the same as Daniel fearing God more than the king, and purposing in his heart not to be defiled with the diet of Babylon. The period of time that the testing of Daniel and the three worthies was three years, thus representing the three steps of the three angels’ messages.

Ang takot ni Melzar ay kumakatawan sa unang mensahe ng anghel, at dito nagsisimula ang pagsubok na may kinalaman sa pagkain sa loob ng sampung araw, na ang bilang na sampu ay nagsasagisag din ng isang pagsubok. Ang pagpapahayag ni Melzar na siya’y natatakot sa hari ay gaya rin ng kay Daniel, na may higit na takot sa Diyos kaysa sa hari, at ipinasya sa kaniyang puso na huwag siyang madungisan ng diyeta ng Babilonia. Ang panahon ng pagsubok para kay Daniel at sa tatlong tapat ay tatlong taon, kaya’t kumakatawan ito sa tatlong hakbang ng mga mensahe ng tatlong anghel.

And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Daniel 1:5.

At itinakda ng hari para sa kanila ang araw-araw na bahagi mula sa pagkain ng hari at mula sa alak na kaniyang iniinom; sa gayon ay sinustentuhan sila sa loob ng tatlong taon, upang sa katapusan niyon sila’y makatayo sa harap ng hari. Daniel 1:5.

Daniel chapter one represents the empowerment of the first angel’s message, and there marks the beginning of the dietary test, which in Millerite history was represented by the eating of the little book. The testing period for Daniel and the three worthies was accomplished in the initial ten days, of those three years. Ten is a symbol of a testing process as represented by ancient Israel when they rejected the tenth test represented by the message of Joshua and Caleb. It is also represented in the time of persecution in the church of Smyrna.

Ang unang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa pagpapalakas sa mensahe ng unang anghel, at doon nagsisimula ang pagsubok ukol sa pagkain, na sa kasaysayang Millerite ay kinakatawan ng pagkain ng munting aklat. Ang panahon ng pagsubok para kay Daniel at sa tatlong mararangal ay naisagawa sa unang sampung araw ng tatlong taong iyon. Ang sampu ay isang sagisag ng proseso ng pagsubok, gaya ng inilarawan sa sinaunang Israel nang kanilang tanggihan ang ikasampung pagsubok na kinakatawan ng mensahe nina Josue at Caleb. Ito rin ay kinakatawan sa panahon ng pag-uusig sa iglesia ng Smyrna.

Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

Huwag kang matakot sa alinman sa mga bagay na iyong titiisin: narito, ihahagis ng diyablo ang ilan sa inyo sa bilangguan, upang kayo’y subukin; at magkakaroon kayo ng kapighatian sa loob ng sampung araw; maging tapat ka hanggang sa kamatayan, at ibibigay ko sa iyo ang putong ng buhay. Apocalipsis 2:10.

The counsel to the church of Smyrna was to not fear the testing process, for if they feared God, He would reward their godly fear with a crown of life. That godly fear is represented by Daniel’s desire to eat the heavenly manna.

Ang tagubilin sa Iglesia sa Smyrna ay huwag matakot sa proseso ng pagsubok, sapagkat kung sila’y may takot sa Diyos, gagantimpalaan Niya ang kanilang banal na pagkatakot ng isang korona ng buhay. Ang banal na pagkatakot na iyon ay kinakatawan ng pagnanais ni Daniel na kumain ng manna mula sa langit.

Then said Daniel to Melzar, whom the prince of the eunuchs had set over Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah, Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. Daniel 1:10–14.

Nang magkagayo’y sinabi ni Daniel kay Melzar, na itinalaga ng prinsipe ng mga bating upang mamahala kina Daniel, Hananias, Misael, at Azarias, Ipinamamanhik ko sa iyo, subukin mo ang iyong mga lingkod sa loob ng sampung araw; at bigyan mo kami ng mga gulay na makakain, at tubig na maiinom. Pagkatapos ay masdan mo ang kaanyuan ng aming mga mukha sa harap mo, at ang kaanyuan ng mga kabataang kumakain ng bahagi ng pagkain ng hari; at ayon sa iyong makikita, gawin mo sa iyong mga lingkod. Kaya’t pumayag siya sa kanila sa bagay na ito, at sinubok sila sa loob ng sampung araw. Daniel 1:10-14.

The first test was to fear God, as illustrated by Melzar and Daniel purposing in his heart to not defile himself with Babylonian food and drink. The second element of the first angel’s message is to give God glory, which represents a visual manifestation of the effects of the diet. At the end of ten days, Daniel and the three worthies glorified God by their physical appearance.

Ang unang pagsubok ay ang matakot sa Diyos, gaya ng inilarawan sa pamamagitan ni Melzar at ng pasiya ni Daniel sa kaniyang puso na huwag niyang dungisan ang kaniyang sarili sa pagkaing at inuming Babilonyano. Ang ikalawang elemento ng mensahe ng unang anghel ay ang magbigay ng kaluwalhatian sa Diyos, na kumakatawan sa isang nakikitang kapahayagan ng mga epekto ng diyeta. Pagkaraan ng sampung araw, si Daniel at ang tatlong mararangal na lalaki ay niluwalhati ang Diyos sa pamamagitan ng kanilang panlabas na anyo.

And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Thus Melzar took away the portion of their meat, and the wine that they should drink; and gave them pulse. As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:15–17.

At pagkaraan ng sampung araw, ang kanilang anyo ay lumitaw na lalong maaliwalas at lalong mataba sa laman kaysa sa lahat ng mga kabataang na kumain ng bahagi ng pagkain ng hari. Kaya’t inalis ni Melzar ang bahagi ng kanilang pagkain, at ang alak na dapat nilang inumin; at binigyan niya sila ng mga gulay. Tungkol naman sa apat na kabataang ito, pinagkalooban sila ng Diyos ng kaalaman at kasanayan sa lahat ng pagkatuto at karunungan; at si Daniel ay nagkaroon ng pagkaunawa sa lahat ng mga pangitain at mga panaginip. Daniel 1:15-17.

The four children passed the first test of diet, which is where Adam and Eve fell, and which represented the first test Christ addressed immediately after His baptism. Christ’s baptism was the empowerment of the first message in his prophetic line. It empowered and endorsed the message proclaimed by the “voice in the wilderness”. Then, as with Daniel and the three worthies, Christ was tested upon diet for forty days, as was Daniel for ten days. Daniel and Christ were typifying the test of the hidden manna in the angel’s hand that descended on September 11, 2001. Two tests would follow for Christ, and for Daniel. The second test was where Daniel and the three worthies glorified God by their countenances. The test that followed the dietary test for Christ also represented glory.

Ang apat na kabataan ay nakapasa sa unang pagsubok ukol sa pagkain, na siyang pinagbagsakan nina Adan at Eba, at na kumakatawan sa unang pagsubok na hinarap ni Cristo kaagad pagkatapos ng Kaniyang bautismo. Ang bautismo ni Cristo ang naging pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe sa Kaniyang linyang propetiko. Pinalakas at pinagtibay nito ang mensaheng ipinahayag ng “tinig na sumisigaw sa ilang”. Pagkatapos, gaya ng nangyari kay Daniel at sa tatlong mararangal, si Cristo ay sinubok ukol sa pagkain sa loob ng apatnapung araw, gaya ni Daniel na sinubok sa loob ng sampung araw. Si Daniel at si Cristo ay kumakatawan, bilang mga tipo, sa pagsubok ng tagong mana sa kamay ng anghel na bumaba noong Setyembre 11, 2001. Dalawang pagsubok ang susunod para kay Cristo, at para kay Daniel. Ang ikalawang pagsubok ay kung saan niluwalhati nina Daniel at ng tatlong mararangal ang Diyos sa pamamagitan ng kanilang anyo. Ang pagsubok na sumunod sa pagsubok sa pagkain para kay Cristo ay kumatawan din sa kaluwalhatian.

And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Matthew 4:3–8.

At sinabi ng diyablo sa kaniya, Kung ikaw ang Anak ng Diyos, iutos mo sa batong ito na maging tinapay. At sumagot sa kaniya si Jesus, na sinasabi, Nasusulat, Hindi mabubuhay ang tao sa tinapay lamang, kundi sa bawat salita ng Diyos. At dinala siya ng diyablo sa isang mataas na bundok, at ipinakita sa kaniya ang lahat ng mga kaharian ng sanlibutan sa isang saglit ng panahon. At sinabi ng diyablo sa kaniya, Lahat ng kapangyarihang ito ay ibibigay ko sa iyo, at ang kaluwalhatian ng mga ito; sapagkat ito’y naibigay sa akin; at kanino man naisin ko, ibinibigay ko ito. Kaya’t kung sasamba ka sa akin, magiging iyo ang lahat. At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Lumagay ka sa likuran ko, Satanas; sapagkat nasusulat, Sambahin mo ang Panginoon mong Diyos, at sa kaniya lamang ka maglilingkod. Mateo 4:3-8.

After Christ passed the test of diet, Satan then offered the “glory” of all the kingdoms of the world, and Christ instead chose to glorify the King of all kings. Adam and Eve failed the first test, and immediately sought to hide their countenances with fig leaves, for they no longer demonstrated the glory of God, as represented by the robe of light they had previously worn. When Daniel and the three worthies passed the dietary test, they were then given “knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams.”

Matapos maipasa ni Cristo ang pagsubok ukol sa pagkain, inialok ni Satanas ang “kaluwalhatian” ng lahat ng mga kaharian ng sanlibutan, at sa halip ay pinili ni Cristo na luwalhatiin ang Hari ng lahat ng mga hari. Si Adan at si Eva ay nabigo sa unang pagsubok, at agad na nagsikap na takpan ang kanilang mga anyo ng mga dahon ng igos, sapagkat hindi na nila ipinamalas ang kaluwalhatian ng Diyos, na kinakatawan ng balabal ng liwanag na dati nilang isinuot. Nang maipasa nina Daniel at ng tatlong mararangal ang pagsubok sa pagkain, pagkatapos ay ipinagkaloob sa kanila ang “kaalaman at kakayahan sa lahat ng pag-aaral at karunungan: at si Daniel ay nagkaroon ng pagkaunawa sa lahat ng mga pangitain at mga panaginip.”

They passed the second test, which was a visual test that had been administered by Melzar. In Millerite history, the second angel’s message marked the distinction between those who accepted and those who rejected the message of the “voice” crying in the wilderness, as represented by William Miller. Prophetically the Millerite movement then became the visible and only true horn of Protestantism, and those who rejected the message and movement became the daughters of Rome. They had chosen to eat the diet and drink the wine of Babylon, as opposed to the little book. At the end of three years, Daniel and the worthies were brought in to be judged by Nebuchadnezzar.

Nalampasan nila ang ikalawang pagsubok, na isang pagsubok sa paningin na isinagawa ni Melzar. Sa kasaysayang Milerita, ang mensahe ng ikalawang anghel ay nagtakda ng pagkakabukod sa pagitan ng mga tumanggap at ng mga tumanggi sa mensahe ng “tinig na sumisigaw sa ilang,” na kinakatawan ni William Miller. Sa pananaw na propetiko, ang kilusang Milerita noon ay naging hayag at tanging tunay na sungay ng Protestantismo, at yaong mga tumanggi sa mensahe at sa kilusan ay naging mga anak na babae ni Roma. Pinili nilang kumain ng pagkain at uminom ng alak ng Babilonia, taliwas sa munting aklat. Sa katapusan ng tatlong taon, si Daniel at ang mga karapat-dapat ay iniharap upang hatulan ni Nebukadnezar.

Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:18–21.

At nang matapos ang mga araw na itinakda ng hari na ipaharap sila, dinala sila ng pinuno ng mga eunuko sa harap ni Nebuchadnezzar. At nangusap ang hari sa kanila; at sa kanilang lahat ay walang nasumpungang gaya nina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah; kaya’t sila’y tumayo sa harap ng hari. At sa lahat ng bagay ng karunungan at kaunawaan na itinanong sa kanila ng hari, nasumpungan niya sila na sampung ulit na higit kaysa sa lahat ng mga salamangkero at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian. At nagpatuloy si Daniel hanggang sa unang taon ni haring Cyrus. Daniel 1:18-21.

Daniel and the three worthies passed the test of “ten” days, and then were found to be “ten” times wiser than all the others when they passed their final exam/test.

Si Daniel at ang tatlong mararangal ay napagtagumpayan ang pagsubok ng “sampung” araw, at pagkaraan ay nasumpungang “sampung” ulit na higit na marunong kaysa sa lahat ng iba pa nang makapasa sila sa kanilang pangwakas na pagsusulit.

Daniel chapter one, is the first reference to the first angel’s message in the book that consists of the books of Daniel and Revelation. It possesses the identical characteristics as the first angel of Revelation chapter fourteen. It upholds the truth first mentioned in Revelation’s first verse, for Nebuchadnezzar gave a message to Ashpenaz, who in turn gave the message to Melzar, who then interacted with Daniel. The Father gave a message to Christ, who in turn gave the message to Gabriel, who then interacted with John.

Ang unang kabanata ng aklat ni Daniel ang unang pagtukoy sa mensahe ng unang anghel sa aklat na binubuo ng mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis. Taglay nito ang ganap na magkatulad na mga katangian ng unang anghel sa kabanata labing-apat ng Apocalipsis. Pinaninindigan nito ang katotohanang unang binanggit sa unang talata ng Apocalipsis, sapagkat nagbigay si Nebuchadnezzar ng mensahe kay Ashpenaz, na siya namang nagbigay ng mensahe kay Melzar, na pagkatapos ay nakipag-ugnayan kay Daniel. Ibinigay ng Ama ang mensahe kay Cristo, na siya namang nagbigay ng mensahe kay Gabriel, na pagkatapos ay nakipag-ugnayan kay Juan.

The message that is conveyed, which is the message that is now being unsealed, identifies the communication process of the Father to His church. The first thing the Father chooses to identify for His church, is the three-step testing process of the three angels. God’s prophetic Word has very carefully detailed the process with several lines of prophecy, and also with the history of the Millerites. These truths are an essential element of the hidden manna that was in the angel’s hand, when he descended on September 11, 2001.

Ang mensaheng ipinapahayag, na siyang mensaheng ngayo’y inaalisan ng tatak, ay tumutukoy sa proseso ng pakikipag-ugnayan ng Ama sa Kanyang iglesya. Ang unang bagay na pinili ng Ama na itukoy para sa Kanyang iglesya ay ang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok ng tatlong anghel. Ang propetikong Salita ng Diyos ay masusing idinetalye ang prosesong ito sa pamamagitan ng ilang linya ng propesiya, at gayundin sa pamamagitan ng kasaysayan ng mga Millerita. Ang mga katotohanang ito ay mahalagang sangkap ng nakatagong maná na nasa kamay ng anghel, nang siya’y bumaba noong Setyembre 11, 2001.

It is impossible to participate, and therefore to pass the second test, if you have not passed the first test. This truth was clearly represented in the history of Christ and the Millerites. Daniel chapter two is the second test, by which as Sister White states, “our eternal destiny will be decided.” She further states that it is the test we must “pass, before we are sealed.” That test is now almost finished.

Imposible ang makilahok, at samakatuwid ang makapasa, sa ikalawang pagsubok kung hindi mo naipasa ang unang pagsubok. Ang katotohanang ito ay maliwanag na inilarawan sa kasaysayan ni Cristo at ng mga Millerita. Ang ikalawang kabanata ng Daniel ay ang ikalawang pagsubok, na sa pamamagitan nito, gaya ng pahayag ni Sister White, “mapagpapasyahan ang ating walang-hanggang kapalaran.” Sinabi rin niya na ito ang pagsubok na dapat nating “ipasa, bago tayo matatakan.” Ang pagsubok na iyon ay ngayo’y halos tapos na.

Daniel chapter two, is about the test of the image of the beast, and it is only fitting that the chapter is about a great image, and that it was only because Daniel had passed the dietary test, and been blessed with “ten times” more “understanding” and “wisdom” that he could recognize that test. As with the warning of the test in the writings of Ellen White, the image test in Daniel chapter two is a test representing life or death consequences.

Ang ikalawang kabanata ng Daniel ay tungkol sa pagsubok ng larawan ng halimaw, at nararapat lamang na ang kabanatang iyon ay tungkol sa isang malaking larawan; at dahil lamang sa si Daniel ay nakapasa sa pagsubok sa pagkain at pinagkalooban ng "sampung ulit" na higit na "pagkaunawa" at "karunungan," kaya napagkilala niya ang pagsubok na iyon. Gaya ng babala hinggil sa pagsubok sa mga sinulat ni Ellen White, ang pagsubok ng larawan sa ikalawang kabanata ng Daniel ay isang pagsubok na may kahihinatnang buhay o kamatayan.

For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Daniel 2:12, 13.

Sa kadahilanang ito ay nagalit ang hari at lubhang nagngitngit, at iniutos na lipulin ang lahat ng mga pantas sa Babilonia. At lumabas ang kautusan na patayin ang mga pantas; at hinanap nila si Daniel at ang kaniyang mga kasama upang patayin. Daniel 2:12, 13.

There are a few other prophetic issues in Daniel chapter one we need to address, and we will continue with those issues in the next article.

May ilang iba pang usaping propetiko sa unang kabanata ng Daniel na dapat nating talakayin, at ipagpapatuloy natin ang pagtatalakay sa mga usaping iyon sa susunod na artikulo.

“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

Nakita ko ang isang pangkat na mahigpit ang pagbabantay at matatag ang paninindigan, na hindi nagbibigay ng anumang pagsang-ayon sa mga magpapayanig sa itinatag na pananampalataya ng kapulungan. Tiningnan sila ng Diyos nang may lubos na kaluguran. Ipinakita sa akin ang tatlong baitang—ang unang, ikalawa, at ikatlong mensahe ng mga anghel. Sinabi ng aking kasamang anghel, “Sa aba ng sinumang mag-alis ng isang bloke o umantig man lamang sa isang pasak ng mga mensaheng ito. Ang wastong pagkaunawa sa mga mensaheng ito ay lubhang mahalaga. Ang kapalaran ng mga kaluluwa ay nakasalalay sa paraan ng pagtanggap sa mga ito.” Muli akong pinaraan sa mga mensaheng ito, at nakita ko kung gaano kamahal ang naging kabayaran ng karanasan ng bayan ng Diyos. Ito’y natamo sa pamamagitan ng maraming pagdurusa at matitinding tunggalian. Pinatnubayan sila ng Diyos nang hakbang-hakbang, hanggang sa inilagay Niya sila sa isang matibay at di-natitinag na plataporma. Nakita kong may mga indibidwal na lumapit sa plataporma at siniyasat ang pundasyon. Ang ilan, na may kagalakan, ay kaagad na sumampa roon. Ang iba’y nagsimulang humanap ng kamalian sa pundasyon. Nais nilang magkaroon ng mga pagpapahusay, at sa gayon ay magiging higit na sakdal ang plataporma at lalong magiging masaya ang mga tao. May ilan na bumaba mula sa plataporma upang siyasatin ito at nagpahayag na mali ang pagkakalatag nito. Ngunit nakita kong halos lahat ay nanindigang matatag sa plataporma at pinayuhan ang mga bumaba na itigil ang kanilang mga reklamo; sapagkat ang Diyos ang Punong Tagapagtayo, at sila’y nakikipaglaban laban sa Kaniya. Isinaysay nila ang kahanga-hangang gawa ng Diyos na naghatid sa kanila sa matibay na plataporma, at sama-samang itiningala ang kanilang mga mata sa langit at, sa malakas na tinig, niluwalhati ang Diyos. Ito’y nakaapekto sa ilan sa mga nagreklamo at lumisan sa plataporma, at sila, na may mapagpakumbabang anyo, ay muling sumampa roon.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The [rending] of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

Ipinabalik sa akin ang pansin sa pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay sinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ihanda ang daan para kay Jesus. Ang mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nila napakinabangan ang mga aral ni Jesus. Ang kanilang pagsalungat sa mensaheng nagpahayag ng Kaniyang pagdating ay naglagay sa kanila sa kalagayang hindi nila madaling matanggap ang pinakamatibay na katunayan na Siya ang Mesiyas. Inakay ni Satanas ang mga tumanggi sa mensahe ni Juan na lumayo pa, na tanggihan at ipako sa krus si Cristo. Sa paggawa nito, inilagay nila ang kanilang sarili sa kalagayang hindi nila matatanggap ang pagpapala sa araw ng Pentecostes, na sana’y nagturo sa kanila ng daan papasok sa makalangit na santuwaryo. Ang [pagkapunit] ng tabing ng templo ay nagpakita na ang mga hain at mga ordinansa ng mga Judio ay hindi na tatanggapin. Ang dakilang Hain ay naihandog na at tinanggap na, at ang Espiritu Santo na bumaba sa araw ng Pentecostes ay dinala ang isipan ng mga alagad mula sa makalupang santuwaryo patungo sa makalangit, na doo’y si Jesus ay pumasok sa pamamagitan ng Kaniyang sariling dugo, upang ibuhos sa Kaniyang mga alagad ang mga kapakinabangan ng Kaniyang pagbabayad-sala. Ngunit ang mga Judio ay naiwan sa ganap na kadiliman. Nawala sa kanila ang lahat ng liwanag na maaari sana nilang taglayin hinggil sa panukala ng kaligtasan, at patuloy pa ring nagtitiwala sa kanilang walang saysay na mga hain at mga handog. Ang makalangit na santuwaryo ay pumalit na sa makalupang santuwaryo, gayunman wala silang kaalaman sa pagbabagong naganap. Kaya’t hindi nila napakinabangan ang pamamagitan ni Cristo sa banal na dako.

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

Marami ang tumitingin nang may pangingilabot sa ginawa ng mga Hudyo sa pagtakwil at pagpapako kay Cristo; at samantalang binabasa nila ang kasaysayan ng Kanyang kahiya-hiyang pag-aalipusta at pagmamalupit, iniisip nilang minamahal nila Siya, at hindi sana nila Siya ikinaila gaya ng ginawa ni Pedro, ni ipinako Siya sa krus gaya ng ginawa ng mga Hudyo. Ngunit ang Diyos na bumabasa sa mga puso ng lahat ay inilagay sa pagsubok ang pag-ibig kay Jesus na kanilang ipinahahayag na nadarama. Ang buong langit ay nagmasid nang may sukdulang pagkainteres sa pagtanggap sa mensahe ng unang anghel. Ngunit marami na nag-angking umiibig kay Jesus, at nagbubuhos ng luha habang binabasa ang salaysay ng krus, ay kinutya ang mabuting balita ng Kanyang pagdating. Sa halip na tanggapin ang mensahe nang may kagalakan, ipinahayag nila na ito’y isang panlilinlang. Namuhi sila sa mga umiibig sa Kanyang pagpapakita at itinakwil sila mula sa mga iglesya. Yaong mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi napakinabangan ang ikalawa; gayundin ay hindi nila napakinabangan ang sigaw sa hatinggabi, na siyang dapat sana’y naghanda sa kanila upang pumasok, kasama ni Jesus, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong makalangit. At sa pagtanggi sa dalawang naunang mensahe, lubha nilang pinadilim ang kanilang pagkaunawa anupa’t wala silang nakikitang liwanag sa mensahe ng ikatlong anghel, na nagpapakita ng daan patungo sa Kabanal-banalang Dako. Nakita ko na, kung paanong ipinako ng mga Hudyo si Jesus sa krus, gayon din ipinako ng mga iglesyang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito, at kaya’t wala silang kaalaman sa daan patungo sa Kabanal-banalang Dako, at hindi sila mapapakinabangan ng pamamagitan ni Jesus doon. Gaya ng mga Hudyo, na naghahandog ng kanilang mga haing walang kabuluhan, inihahandog nila ang kanilang mga panalanging walang kabuluhan sa dakong iniwan na ni Jesus; at si Satanas, na nalulugod sa pandaraya, ay nagsusuot ng anyong relihiyoso, at iginigiya ang mga isipan ng mga nag-aangking Kristiyanong ito sa kaniya, na gumagawa sa pamamagitan ng kaniyang kapangyarihan, ng kaniyang mga tanda at ng mga kababalaghang sinungaling, upang itali sila sa kaniyang bitag. Early Writings, 258-261.