Ang tanong na ating pagsisikapang lutasin sa artikulong ito ay kung paano ang unang pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia sa Daniel kabanata dalawa ay sumasang-ayon sa huling pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia sa Apocalipsis kabanata labing-pito. Nilalayon kong ilatag ang ilang katanungan tungkol sa kung ano talaga ang tunay na tinutukoy sa larawan ni Nebukadnezar, at tungkol sa paninindigan ng mga pasimuno na ang kanilang kasaysayan ang kumakatawan sa sandaling tatama ang bato sa mga paa ng larawan.
Tinukoy ni Sister White na narating na natin ang yugto kung saan “ang banal na gawain ng Diyos ay kinakatawan ng mga paa ng larawan, na doo’y ang bakal ay nahalo sa putikang luwad,” na higit pa niyang inilarawan bilang “ang pagkakahalo ng kaparaanan ng iglesya at kaparaanan ng estado.”
“Dumating na tayo sa panahong ang banal na gawain ng Diyos ay inilarawan sa pamamagitan ng mga paa ng larawan, na doo’y ang bakal ay nahaluan ng putikang luwad. May bayan ang Diyos, isang bayang hinirang, na ang pagkilatis nila ay dapat mapabanal, na hindi dapat maging di-banal sa pamamagitan ng paglalagay sa saligan ng kahoy, dayami, at ipa. Bawat kaluluwa na tapat sa mga utos ng Diyos ay makikilala na ang natatanging katangian ng ating pananampalataya ay ang Sabat ng ikapitong araw. Kung pararangalan ng pamahalaan ang Sabat ayon sa iniutos ng Diyos, ito’y tatayo sa kalakasan ng Diyos at sa pagtatanggol ng pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Ngunit ipagtatanggol ng mga estadista ang huwad na Sabat, at ihahalo nila ang kanilang pananampalataya sa pag-obserba ng anak na ito ng kapapahan, itinataas ito higit sa Sabat na pinabanal at pinagpala ng Panginoon, na inilaan Niya upang panatilihing banal ng tao, bilang tanda sa pagitan Niya at ng Kanyang bayan hanggang sa sanlibong sali’t salinlahi. Ang paghahalo ng kapangyarihan ng simbahan at ng estado ay inilarawan ng bakal at luwad. Ang pagkakaisang ito ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia. Ang pagbibigay sa iglesia ng kapangyarihan ng estado ay magdudulot ng masasamang bunga. Halos nalampasan na ng mga tao ang hangganan ng pagtitiis ng Diyos. Inilagak nila ang kanilang lakas sa politika, at nakipag-isa sa kapapahan. Ngunit darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan, at ang kanilang masamang gawa ay babalik sa kanila mismo.” Ang Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1168.
Ang panahong ating narating, na kung kailan ang banal na gawain ng Diyos ay nahahalo sa sining ng pamamahala ng iglesia at ng estado, ay isang paglalarawan ng umuusad na yugto ng panahon. Sinasabi niya na ang paghahalong ito “ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia,” at “magdudulot ng masasamang bunga,” at na “darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan.”
Ang pagsasanib ng simbahan at estado na nagpapahina sa kapangyarihan ng mga iglesia ay isang paglalarawan ng iglesia sa Pergamos, kung saan ang pagsasanib ng pamamalakad ng simbahan at ng pamamalakad ng estado ay kumakatawan sa pagtalikod na nauuna sa pagkahayag ng tao ng kasalanan. Ang Pergamos, at ang emperador na sumasagisag sa kompromiso sa pagitan ng Kristiyanismo at idolatriya, ay nagaganap sa ikaapat na kaharian sa Daniel kabanata dalawa. Ang kompromisong iyon ay kinakatawan sa Daniel kabanata dalawa sa pamamagitan ng paggamit ng salitang "luwad."
Ikaw, O hari, ay nakakita, at narito, isang dakilang larawan. Ang dakilang larawang ito, na ang ningning ay napakainam, ay nakatayo sa harap mo; at kakilakilabot ang anyo nito. Ang ulo ng larawang ito ay dalisay na ginto, ang dibdib at mga bisig nito ay pilak, ang tiyan at mga hita nito ay tanso, ang mga binti nito ay bakal, ang mga paa nito ay bahaging bakal at bahaging luwad. Nakita mo hanggang sa may nahukit na isang bato, na hindi sa pamamagitan ng mga kamay, na tumama sa larawan sa mga paa nito na yari sa bakal at luwad, at pinagputol-putol ang mga iyon. Daniel 2:31-34.
Habang nagpapatuloy ang pagpapakahulugan ni Daniel, hindi na ito "luad" kundi naging marumi o "maburak na luad."
At yamang iyong nakita ang mga paa at mga daliri ng paa, na ang bahagi’y luwad ng magpapalayok, at ang bahagi’y bakal, ang kaharian ay mahahati; ngunit sa loob nito ay may tibay ng bakal, sapagka’t iyong nakita ang bakal na nakahalo sa malagkit na putik. Daniel 2:41.
Ang dalisay na luwad, na dating luwad ng Magpapalayok, ay nagiging malagkit na putik. Ang Diyos ang banal na Magpapalayok, at ang kaniyang gawa ay kailanman hindi maputik.
Ngunit ngayo’y, O Panginoon, ikaw ang aming Ama; kami ay luwad, at ikaw ang aming magpapalayok; at kaming lahat ay gawa ng iyong kamay. Isaias 64:8.
Sa kasaysayan ng paganong Roma, ang Iglesia sa Smirna ay purong luwad. Sa kasaysayan ng Pergamo, na siyang ikaapat na kaharian sa Daniel kabanata dalawa, ang luwad ay nagiging maputik na luwad. Ang sa pasimula'y binanggit sa sipi bilang simpleng "luwad", at pagkaraan "luwad ng magpapalayok", ay nagiging "maputik na luwad", sa pagpapatuloy ng pagpapakahulugan. Sa Pergamo naisakatuparan ang pagbabagong iyon upang ihanda ang daan para sa Tiatira, o sa papal na Roma. Ang pagbabagong mula sa "luwad" tungo sa "maputik na luwad" ang siyang pagtalikod na naghahanda ng daan para sa Tiatira, na tinutukoy ni Pablo bilang ang "pagtalikod muna" sa Ikalawang Tesalonica.
Ang abot lamang ng pananaw ng mga Millerita ay ang ikaapat na kaharian ng Roma, at inasahan nila na ang Ikalawang Pagparito ni Cristo ang susunod na pangyayaring propetiko, sapagkat ang batong humahampas sa mga paa ng larawan ay kumakatawan sa Ikalawang Pagparito. Ngunit itinatag ba ni Cristo ang isang kaharian noong 1798? Tunay na pumasok Siya sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844, upang tumanggap ng isang kaharian, ngunit naitatag na ba iyon sa panahong iyon?
Ang sagot sa una sa dalawang katanungang iyon ay hindi itinatag ni Cristo ang Kanyang walang hanggang kaharian noong 1798. Ang ikalawang tanong, kung itinatag man o hindi ni Cristo ang Kanyang walang hanggang kaharian noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ay hindi rin.
May naitatag bang kaharian noong panahon ng Romang Pagano? Itinatanong ko ito sapagkat inunawa ng mga unang tagapagtaguyod na ang ikaapat na kaharian ay kapwa ang Romang Pagano at Romang Papal, na tumutukoy sa 1798 bilang pagwawakas ng ikaapat na kaharian, kung kailan itatatag ni Cristo ang walang hanggang kaharian. Ngunit ang Aklat ng Apocalipsis ay tumutukoy sa apat na kahariang sumusunod sa Romang Pagano.
Kung ang ikaapat na kahariang bakal sa Daniel 2 ay kumakatawan lamang sa paganong Roma, kung saan ang kompromiso ni Constantino ay inilarawan sa pamamagitan ng luwad na naging malagkit na putik, nagtatag ba si Cristo ng isang kaharian sa kasaysayang iyon? Ang sagot ay oo. Sa krus, na tumutugma sa kasaysayan ng Pergamo, hindi ng Tiatira, itinatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian ng "biyaya." May isang walang-hanggang kaharian na itinatag sa krus, at ang luklukan ng kahariang iyon ay sumasagisag sa isang luklukang itinatatag sa panahon ng huling ulan. Ang luklukan ng huling ulan na iyon ay kumakatawan sa Kaniyang kaharian ng "kaluwalhatian."
Ang pahayag na ginawa ng mga alagad sa pangalan ng Panginoon ay sa bawat bahagi ay ganap na wasto, at ang mga pangyayaring tinutukoy nito ay noon na ring nagaganap. “Naganap na ang panahon; malapit na ang kaharian ng Diyos,” ito ang naging kanilang mensahe. Sa pagwawakas ng “panahon”—ang animnapu’t siyam na linggo sa Daniel 9, na dapat umabot hanggang sa Mesiyas, “ang Pinahiran”—tinanggap ni Cristo ang pagpapahid ng Espiritu pagkatapos ng Kaniyang bautismo na isinagawa ni Juan sa Jordan. At ang “kaharian ng Diyos” na kanilang ipinahayag na malapit na ay naitatag sa pamamagitan ng kamatayan ni Cristo. Ang kahariang ito ay hindi, gaya ng itinuro sa kanila na paniwalaan, isang makalupang imperyo. Ni hindi rin ito ang darating, walang kamatayang kaharian na itatatag kapag “ang kaharian at ang kapamahalaan, at ang kadakilaan ng kaharian sa ilalim ng buong langit, ay ibibigay sa bayan ng mga banal ng Kataas-taasan;” yaong walang hanggang kaharian, na kung saan “ang lahat ng mga kapamahalaan ay maglilingkod at susunod sa Kaniya.” Daniel 7:27. Sa pagkakagamit sa Bibliya, ang pariralang “kaharian ng Diyos” ay ginagamit upang tukuyin kapwa ang kaharian ng biyaya at ang kaharian ng kaluwalhatian. Ang kaharian ng biyaya ay inilalahad ni Pablo sa Sulat sa mga Hebreo. Matapos ituro si Cristo, ang mahabaging Tagapamagitan na “may pakikiramay sa ating mga kahinaan,” ay sinabi ng apostol: “Lumapit nga tayong may paglalakas-loob sa luklukan ng biyaya, upang tayo’y tumanggap ng awa, at makasumpong ng biyaya.” Hebreo 4:15, 16. Ang luklukan ng biyaya ay kumakatawan sa kaharian ng biyaya; sapagkat ang pag-iral ng isang luklukan ay nagpapahiwatig ng pag-iral ng isang kaharian. Sa marami Niyang talinghaga, ginagamit ni Cristo ang pariralang “kaharian ng langit” upang tukuyin ang gawain ng banal na biyaya sa mga puso ng mga tao.
Kaya’t ang trono ng kaluwalhatian ay kumakatawan sa kaharian ng kaluwalhatian; at ang kahariang ito ay tinutukoy sa mga salita ng Tagapagligtas: “Kapag ang Anak ng tao ay dumating sa Kanyang kaluwalhatian, at ang lahat ng banal na anghel na kasama Niya, kung magkagayo’y uupo Siya sa trono ng Kanyang kaluwalhatian; at sa harap Niya ay titipunin ang lahat ng mga bansa.” Mateo 25:31, 32. Ang kahariang ito ay nasa hinaharap pa. Hindi ito itatatag hanggang sa ikalawang pagparito ni Cristo.
Ang kaharian ng biyaya ay itinakda kaagad pagkaraan ng pagkahulog ng tao, nang inihanda ang isang panukala para sa pagtubos ng lahing salarin. Noon, umiral ito sa layunin at sa pamamagitan ng pangako ng Diyos; at sa pamamagitan ng pananampalataya, ang mga tao ay maaaring maging mga nasasakupan nito. Gayunman, hindi ito tunay na naitatag hanggang sa kamatayan ni Cristo. Kahit matapos Niyang pasimulan ang Kaniyang misyon sa lupa, ang Tagapagligtas, na napapagal sa katigasan ng puso at kawalan ng pasasalamat ng mga tao, ay maaaring umatras sa sakripisyo ng Kalbaryo. Sa Getsemani, ang saro ng kapighatian ay nanginig sa Kaniyang kamay. Maaari pa nga sana Niyang pahirin ang pawis na dugo sa Kaniyang noo at iwan ang lahing salarin upang mapahamak sa kanilang kasamaan. Kung ginawa Niya ito, wala sanang naging pagtubos para sa nahulog na sangkatauhan. Ngunit nang ibigay ng Tagapagligtas ang Kaniyang buhay, at sa Kaniyang huling hininga’y sumigaw, “Naganap na,” ang katuparan ng panukala ng pagtubos ay natiyak. Ang pangako ng kaligtasan na ginawa sa makasalanang mag-asawa sa Eden ay pinagtibay. Ang kaharian ng biyaya, na dati’y umiral sa pamamagitan ng pangako ng Diyos, ay naitatag noon.
Itinatag ni Cristo ang isang walang hanggang kaharian sa kasaysayang propetiko ng Roma Pagano, hindi sa katapusan ng Roma Papal. Itatatag din Niya ang Kanyang kaharian ng kaluwalhatian sa Kanyang Ikalawang Pagparito, na kinapapalooban ng kasaysayan ng huling ulan, kung kailan papakawalan ang apat na hangin ng Islam.
Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.
“Sa oras na pakawalan ng apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi ang mga gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya. Tutulungan tayo ni Cristo. Lahat ay maaaring maging mga magtatagumpay sa biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. Ang buong langit ay interesado sa gawain. Interesado ang mga anghel.” Spalding at Magan, 3.
Kapag pinakawalan ang apat na hangin, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Kapwa ang huling ulan at ang pagpapakawala ng apat na hangin ay kumakatawan sa mga kaganapang paunti-unting nagaganap, at wala sa dalawa ang kumakatawan sa isang tiyak na sandali sa panahon. Ang apat na hangin ay kumakatawan sa Islam.
Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na inilalarawan bilang isang nagngangalit na kabayo na nagnanais kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa dinaraanan nito.
Matutulog ba tayo sa mismong bingit ng walang hanggang daigdig? Magiging manhid at malamig at patay ba tayo? O, nawa’y magkaroon sa ating mga iglesya ng Espiritu at hininga ng Diyos, na ihininga Niya sa Kanyang bayan, upang sila’y makatindig sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na ang daan ay makitid, at ang pintuan ay makipot. Ngunit sa pagdaan natin sa makipot na pintuan, ang lawak nito ay walang hangganan. Manuscript Releases, tomo 20, 217.
Sa kapanahunang hiningahan ng Espiritu ng Diyos ang bayan ng Diyos, pinipigil ng mga anghel ang galit na kabayo ng Islam, na naghahangad kumawala at nagdadala ng kamatayan at pagkawasak sa dinaraanan nito. Pagkatapos, sila’y tumindig sa kanilang mga paa at nabuhay. Bago sila hiningahan ng Espiritu, ang bayan ng Diyos ay patay, sapagkat ang hininga ng Espiritu ang nagpapabangon sa kanila upang tumindig at mabuhay. Nang sabihin ni Sister White na dumating na tayo sa isang panahon na ang mga paa ng larawan na may halong bakal at putik na malagkit ay kumakatawan sa pagsasanib ng iglesya at estado, ang pagbubuhos ng huling ulan ay nasa hinaharap pa noon.
Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.
May dalawang tinig sa Apocalipsis kabanata labing-walo.
"Nang sinimulan ni Jesus ang Kanyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa kalapastangang paglapastangan nito. Isa sa mga huling gawa ng Kanyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Kaya, sa huling gawain para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang bukod na panawagan ang ipinapahayag sa mga iglesia." Selected Messages, book 2, 118.
Ang unang tinig ay isang panawagang gumising para sa bayan ng Diyos, at ang ikalawang tinig ay ang panawagang gumising para sa iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonia pa.
May isang sanlibutang nakahandusay sa kasamaan, sa panlilinlang at pagkalinlang, sa mismong lilim ng kamatayan—natutulog, natutulog. Sino ang nakararanas ng matinding paghihirap ng kaluluwa upang gisingin sila? Aling tinig ang makaaabot sa kanila? Ang aking isipan ay inihahatid sa hinaharap, kung kailan ibibigay ang hudyat, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; magsilabas kayo upang salubungin Siya.” Ngunit ang ilan ay magpapaliban sa pagkuha ng langis upang muling mapunuan ang kanilang mga ilawan, at huli na nilang matutuklasan na ang pagkatao, na kinakatawan ng langis, ay hindi maililipat. Bible Echo, Mayo 4, 1896.
Sa siping ito, dalawang tanong ang ibinangon. Sino ang nagdaranas ng paghihirap ng kaluluwa upang sila’y mapukaw? Anong tinig ang makaaabot sa kanila?
Ang “tinig” na gumigising sa sanlibutan ay ang ikalawang tinig ng Apocalipsis 18 na tumatawag sa iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia. Kapuwa ang bayan ng Diyos at ang sanlibutan ay kailangang magising sa pamamagitan ng Sigaw sa Hatinggabi, na hindi iba kundi isa pang sagisag ng Huling Ulan.
Tama ba ang mga Millerite sa pagtukoy na sa kapanahunan ng ikaapat na kaharian ay itatatag ni Cristo ang isang kahariang walang hanggan? Oo.
Itinatag Niya ang Kanyang kaharian ng “biyaya” sa krus, na naganap sa kasaysayan ng ikaapat na kaharian sa hula ng Biblia. Ang kahariang iyon ay ang paganong Roma. Sa Daniel 2, nasasagisag ba ang pagtalikod na nauuna sa iglesya ng Tiatira? Oo, sapagkat ang luwad na kumakatawan sa bayan ng Diyos ay nagbago mula sa luwad tungo sa burak na putik. Kung gayon, saan naroroon ang Tiatira sa larawan? O kasama nga ba ito sa larawan? Ito ay kinakatawan sa larawan, at nagbigay-liwanag si Nebukadnezar sa katunayang iyon nang marating niya ang rurok ng kanyang mapagmalaking kapalaluan sa ikaapat na kabanata ng Daniel.
Nagsalita ang hari at nagsabi, Hindi ba ito ang dakilang Babilonia, na aking itinayo para sa bahay ng kaharian sa lakas ng aking kapangyarihan, at sa karangalan ng aking kamahalan? Daniel 4:30.
Bago pa ang hatol kay Nabucodonosor na 2,520 araw ng pamumuhay na gaya ng hayop sa parang, ipinamalas niya ang kanyang kapalaluan sa pamamagitan ng pagtatanong kung siya nga ba ang nagtayo ng kahariang ito, ang Dakilang Babilonia? Ang patutot sa Apocalipsis 17 ay may nakasulat sa kanyang noo, “HIWAGA, ANG DAKILANG BABILONIA, INA NG MGA PATUTOT AT NG MGA KARUMALDUMAL SA LUPA.” Ang Simbahang Romano, gaya ng pagtawag sa kanya ni Sister White, ay ang Dakilang Babilonia. Ang ulong ginto sa larawan ay kumakatawan sa literal na Babilonia at kumakatawan din sa espirituwal na Babilonia, ang ikalimang kaharian ng propesiya sa Biblia na may natatanging katangian bilang ang kapangyarihang tumanggap ng nakamamatay na sugat. Sa Isaias 23, ang kapangyarihang papal, na kinakatawan bilang Tiro, ay malilimutan sa loob ng pitumpung taon, gaya ng mga araw ng isang hari. Ang literal na Babilonia, na kinakatawan ni Nabucodonosor, ay tumanggap din ng nakamamatay na sugat na napagaling nang si Nabucodonosor ay pinalayas mula sa kanyang kaharian sa loob ng 2,520 araw. Ang literal na Dakilang Babilonia ay naging tipo ng espirituwal na Dakilang Babilonia, at kapwa pansamantalang inalisan ng kanilang mga kaharian, at pagkatapos ay ibinalik. Ang patutot sa Apocalipsis 17 ay wala ngang pilak na kopa sa kanyang kamay, ni tansong kopa o bakal na kopa; mayroon siyang gintong kopa.
At ang babae ay nararamtan ng purpura at iskarlata, at nagagayakan ng ginto at mahahalagang bato at mga perlas, na may hawak na isang ginintuang kopa sa kaniyang kamay, na puno ng mga kasuklam-suklam na bagay at ng mga karumihan ng kaniyang pakikiapid. Pahayag 17:4.
Ang ginto ay kumatawan sa literal na Babilonia at kumakatawan din ito sa espirituwal na Babilonia, ang ikalimang kaharian ng propesiya ng Biblia na nakatanggap ng sugat na nakamamatay noong 1798, nang ang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia ay lumuklok sa trono. Ang literal na Babilonia sa imahe ay sinundan ng isang kahariang pilak na binubuo ng dalawang kapangyarihan, ang mga taga-Media at ang mga Persa, at ang Persang sungay sa Daniel walo ay umusbong na huli at higit na mataas. Si Dario na taga-Media ang unang sungay, at ang kaniyang heneral, si Ciro, isang Persa, ang sa dakong huli ay luluklok sa kapangyarihan pagkaraan ni Dario na haring taga-Media.
Si Ciro ay isang tipo ni Cristo na magsisimula ng proseso ng pagpapalaya sa bayan ng Diyos mula sa pagkabihag. Ang imperyong Medo-Persiano ay kumakatawan sa ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia, na siya namang Estados Unidos. Ang Estados Unidos ay may dalawang sungay na kumakatawan sa Republikanismo at Protestantismo. Si Dario ay kumakatawan sa sungay ng Republikanismo ng Estados Unidos at si Ciro ay kumakatawan sa sungay ng Protestantismo. Kung paanong sinimulan ni Ciro ang proseso ng pagpapalaya sa bayan ng Diyos upang muling itayo ang Jerusalem at ang templo, gayon din naman ang Estados Unidos ang lupain na ibinangon upang palayain ang mga bihag ng pagkabihag sa espirituwal na Babilonia upang maitindig ang espirituwal na templo, na ang saligan ay inilatag ng mga Millerita. Ang literal na pagkabihag sa Babilonia na pitumpung taon ay isang tipo ng pagkabihag sa espirituwal na Babilonia sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon. Ang Estados Unidos ang mga balikat na pilak sa larawan ni Nebukadnesar.
Ang ikatlong kahariang yari sa tanso ay ang Gresya, na kumakatawan sa isang pandaigdigang kaharian. Ang kahariang iyon ay ang United Nations, na sa Apocalipsis 17 ay yaong kahariang noong 1798 ay hindi pa dumating. Ang sampung hari ng Apocalipsis 17 ay nagkakasundo na ibigay ang kanilang kaharian sa papasiya, ang ikawalong kaharian, na isa sa pitô. Ginagawa nila ang kasunduang ito sapagkat pinipilit sila ng Estados Unidos, at sapagkat ang sanlibutan ay winawasak ng "apat na hangin" ng Islam, na pinakakawalan sa panahon ng huling ulan, na nagsisimulang ibuhos nang lubos sa batas ng Linggo sa Estados Unidos.
Sa panahon ng batas sa Linggo sa Estados Unidos, itinatatag ng Diyos ang Kanyang kaharian ng “kaluwalhatian” habang itinataas Niya ang Kanyang bayan bilang watawat upang tawagin ang iba pang mga anak ng Diyos na lumabas mula sa Babilonya. Kaya, ang sungay ng Protestantismo ay lumilitaw na panghuli at higit na mataas kaysa sa una, alinsunod sa dalawang sungay ng Medo-Persia. Kapag sumang-ayon ang United Nations na ilipat ang pamamahala ng sanlibutan sa papasiya, pakakawalan ang apat na hangin ng Islam at ang pandaigdigang kaharian ay haharap sa digmaang sumunod sa pagkamatay ng unang sungay ng Gresya na nabali at nagbunga ng apat na sungay.
Kapag ang larawan ay sumapit sa mga paang bakal (statecraft) at maputik na luwad (churchcraft), at sa sampung daliri ng paa (sampung hari), ang batong nahugot mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay ay tumatama sa mga paa ng larawan. Ang mga Millerita ay tumpak kaugnay sa larawan ni Daniel, hangga’t kaya nilang maging tumpak mula sa kanilang pananaw sa kasaysayang propetiko. Ngunit ang Alpha at Omega ay laging ipinakikita ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at ang apat na kaharian ng larawan ni Nebukadnezar ay kumakatawan sa apat na literal na kaharian na nagsisilbing mga tipo ng kanilang mga espirituwal na katapat sa katapusan ng sanlibutan.
Sa hanay ng mga kaharian sa kasaysayan, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Daniel pito, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Daniel walo, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Pahayag labing-pito, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Daniel dalawa, na kumakatawan sa unang pagbanggit ng mga kaharian ng propesiya sa Biblia, ang makabagong espirituwal na Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Ang unang (Alpha) paglalarawan ng mga kaharian ng propesiya sa Biblia ay tumutukoy sa huli (Omega).
“Dumating na tayo sa panahong ang banal na gawain ng Diyos ay inilarawan sa pamamagitan ng mga paa ng larawan, na doo’y ang bakal ay nahaluan ng putikang luwad. May bayan ang Diyos, isang bayang hinirang, na ang pagkilatis nila ay dapat mapabanal, na hindi dapat maging di-banal sa pamamagitan ng paglalagay sa saligan ng kahoy, dayami, at ipa. Bawat kaluluwa na tapat sa mga utos ng Diyos ay makikilala na ang natatanging katangian ng ating pananampalataya ay ang Sabat ng ikapitong araw. Kung pararangalan ng pamahalaan ang Sabat ayon sa iniutos ng Diyos, ito’y tatayo sa kalakasan ng Diyos at sa pagtatanggol ng pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Ngunit ipagtatanggol ng mga estadista ang huwad na Sabat, at ihahalo nila ang kanilang pananampalataya sa pag-obserba ng anak na ito ng kapapahan, itinataas ito higit sa Sabat na pinabanal at pinagpala ng Panginoon, na inilaan Niya upang panatilihing banal ng tao, bilang tanda sa pagitan Niya at ng Kanyang bayan hanggang sa sanlibong sali’t salinlahi. Ang paghahalo ng kapangyarihan ng simbahan at ng estado ay inilarawan ng bakal at luwad. Ang pagkakaisang ito ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia. Ang pagbibigay sa iglesia ng kapangyarihan ng estado ay magdudulot ng masasamang bunga. Halos nalampasan na ng mga tao ang hangganan ng pagtitiis ng Diyos. Inilagak nila ang kanilang lakas sa politika, at nakipag-isa sa kapapahan. Ngunit darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan, at ang kanilang masamang gawa ay babalik sa kanila mismo.” Ang Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1168.
Ang wastong pagkaunawa ng mga tagapanguna sa Daniel kabanata dalawa ay ginawang "bago" ng Alfa at Omega.
At ang nakaupo sa trono ay nagsabi, Narito, ginagawa kong bago ang lahat ng bagay. At sinabi niya sa akin, Isulat mo: sapagkat ang mga salitang ito ay tapat at totoo. At sinabi niya sa akin, Naganap na. Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas. Ibibigay ko sa nauuhaw, nang walang bayad, ang tubig mula sa bukal ng tubig ng buhay. Pahayag 21:5, 6.