The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.
Ang Kilusang Millerita ay kinakatawan sa ikapitong kabanata ng Isaias ng isang propesiyang animnapu’t limang taon, na nagsimula noong 742 BK. Ang animnapu’t limang taong iyon na naganap sa kasaysayan ni Isaias ay kumakatawan sa animnapu’t limang taon mula 1798 hanggang 1863. Ang Alfa at Omega ay palaging naglalarawan ng wakas sa pamamagitan ng pasimula. Ang propesiya ng animnapu’t limang taon ay tumutukoy sa sumpa ng pitong ulit laban sa hilagang at timog na mga kaharian ng Israel. Ang unang pitong ulit laban sa hilagang kaharian ay nagsimula noong 723 BK, labinsiyam na taon matapos ipahayag ni Isaias ang hula kay Haring Ahaz. Ang huling pitong ulit laban sa timog na kaharian ay nagsimula sa katapusan ng animnapu’t limang taon noong 677 BK.
The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.
Ang unang sumpa ng pitong panahon laban sa Efraim ay nagtapos noong 1798, na siyang panahon ng wakas, nang ang pangitain tungkol sa Ilog Ulai sa mga kabanata walo at siyam ni Daniel ay inalisan ng tatak. Sa makapropesiyang paraan, minarkahan nito ang pagdating ng unang mensahe ng anghel at ang makapropesiyang pasimula ng kilusang Milerita. Ang huling sumpa ng pitong panahon laban sa Juda ay nagtapos noong 1844, na siyang pagdating ng ikatlong mensahe ng anghel. Makalipas ang labinsiyam na taon, noong 1863, ang animnapu't limang taon na kinatawan sa pasimula ng hulang iyon ay minarkahan ang katapusan ng kilusang Milerita, at ang pasimula ng Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Pitong taon bago ang 1863, noong 1856, nagsimulang kilalanin ni James White na ang kilusang Milerita ay tumigil na sa pagiging Iglesia ng Filadelfia at naging Iglesia ng Laodicea. Ang kaniyang apo, sa pagsulat ng talambuhay ni Ellen White, ay nagsalaysay hinggil sa kasaysayan noong 1856, at sa mensaheng Laodiceano.
“The Laodicean Message
Ang Mensahe sa mga Taga-Laodicea
“The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:
Ang mga Adventistang tagapangingilin ng Sabat ay nanindigan na ang mga mensahe sa pitong iglesya sa Apocalipsis 2 at 3 ay naglalarawan sa karanasan ng iglesyang Kristiyano sa pagdaan ng mga siglo. Ang kanilang konklusyon ay na ang mensahe sa iglesya sa Laodicea ay inilalapat sa mga tinagurian na nilang “nominal na Adventista,” yaong mga hindi tumanggap sa ikapitong-araw na Sabat. Sa isang maikling editoryal sa Review noong ika-9 ng Oktubre, naglahad si James White ng ilang katanungang nakapupukaw-isip na kaniyang ipinakilala sa pamamagitan ng ganitong pahayag:
“The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.
Nagsisimulang lumitaw muli ang katanungan, "Bantay, ano na ang gabi?" Sa kasalukuyan ay may puwang lamang para sa iilang tanong, na inihaharap upang itawag ang pansin sa paksang kanilang tinutukoy. Ang ganap na kasagutan, umaasa kami, ay malapit nang maibigay.—Review and Herald, Oktubre 9, 1856.
“Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.
Sa labing-isang katanungang kaniyang itinanong, ang ikaanim ang tuwirang tumuon sa mga taga-Laodicea.
“6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.
6. Hindi ba ang kalagayan ng mga taga-Laodicea (maligamgam, at hindi malamig ni mainit) ay wastong naglalarawan sa kalagayan ng kapulungan ng mga umaangking taglay ang mensahe ng ikatlong anghel? - Ibid.
“The last question lays the matter open:
Ibinubukas ng huling katanungan ang usapin:
“11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.
11. Kung gayon ang ating kalagayan bilang isang bayan, mayroon ba tayong tunay na batayan upang umasa sa pabor ng Diyos malibang pakinggan natin ang ‘payo’ ng Tunay na Saksi? Payo ko sa iyo na bumili ka sa akin ng gintong sinubok sa apoy, upang ikaw ay maging mayaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamtan, at upang hindi mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita. Ang lahat ng aking iniibig ay aking sinasaway at pinarurusahan; kaya’t maging masigasig ka, at magsisi. Narito, ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung marinig ng sinuman ang aking tinig at buksan ang pinto, papasok ako sa kaniya, at makikipaghapunan ako kasama niya, at siya’y makikipaghapunan kasama ko. Ang magtatagumpay ay ipagkakaloob kong umupong kasama ko sa aking trono, gaya rin naman ng ako’y nagtagumpay at nakaupo ako kasama ng aking Ama sa kaniyang trono. Apocalipsis 3:18-21.—Ibid.
“It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:
Maliwanag na ang katotohanan ng bagay na ito ay nagsisimula pa lamang magbukang-liwayway sa isipan ni James White. Ang sumunod na bilang ng Review ay naglathala ng isang pitong-kolum na paglalahad hinggil sa pitong iglesia, sa ilalim ng nasabing pamagat. Sa kaniyang pambungad na pananalita ay ipinahayag niya:
“We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.
Dapat tayong sumang-ayon sa ilang makabagong tagapagpaliwanag na ang pitong iglesyang ito ay dapat unawain bilang kumakatawan sa pitong kalagayan ng Iglesyang Kristiyano sa loob ng pitong yugto ng panahon, na sumasaklaw sa buong kapanahunan ng Kristiyanismo.—Ibid., Okt. 16, 1856.
“He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:
Pagkatapos ay tinalakay niya ang propesiya, na tinugunan ang bawat iglesia nang bukod-bukod. Pagdating sa ikapito, ang iglesia sa Laodicea, ipinahayag niya:
“How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.
Lubhang nakapagpapakumbaba sa atin, bilang isang bayan, ang malungkot na paglalarawan ng iglesyang ito. At hindi ba ang nakapanghihilakbot na paglalarawang ito ang lubos na tumpak na larawan ng ating kasalukuyang kalagayan? Gayon nga; at walang kabuluhan ang pagsisikap na iwasan ang bigat ng mapagsiyasat na patotoong ito sa iglesya ng Laodicea. Tulungan nawa tayo ng Panginoon na tanggapin ito, at makinabang dito.—Ibid.
“After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:
Matapos niyang iukol ang dalawang kolum sa Iglesia sa Laodicea, ang kanyang pangwakas na pahayag ay naglahad ng masidhing panawagan:
“Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.
Mga minamahal na kapatid, dapat nating mapagtagumpayan ang sanlibutan, ang laman, at ang Diyablo, kung hindi ay hindi tayo magkakaroon ng bahagi sa kaharian ng Diyos. . . . Tanganan agad ang gawaing ito, at sa pananampalataya ay angkinin ang mabiyayang mga pangakong para sa mga nagsisising taga-Laodicea. Magsibangon kayo sa pangalan ng Panginoon, at hayaan ninyong lumiwanag ang inyong ilaw sa kaluwalhatian ng Kanyang pinagpalang pangalan.-Ibid.
“The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:
Ang tugon mula sa larangan ay lubhang kapana-panabik. Sumulat si G. W. Holt mula sa Ohio noong ika-20 ng Oktubre:
“Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.
Oo, tunay na naniniwala ako na tayong nasa ikatlong mensahe, taglay ang mga utos ng Diyos at ang pananampalataya ni Jesus, ang iglesyang pinatutungkulan ng pananalitang ito; at hindi kailanman magiging napakaaga para sa atin ang humingi ng gintong dinalisay, at puting kasuotan, at pamahid sa mata, upang tayo’y makakita.—Ibid., Nob. 6, 1856.
“From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:
Mula sa Hilagang-silangan ay may narinig na bagong tinig hinggil sa paksa, ang kay Stephen N. Haskell, mula sa Princeton, Massachusetts. Bilang isang first-day Adventist, sinimulan niyang mangaral sa gulang na dalawampung taon; at makalipas ang tatlong taon ay nasa mensahe na siya ng ikatlong anghel. Isang masusing mag-aaral ng Bibliya, matapos niyang makita ang maikli at paunang editoryal ni White na nagpapakilala sa usapin ng pitong iglesia, pinili niyang sumulat ng isang malawig na lathalain para sa Review:
“The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.
Ang tinutukoy na paksa ay naging isang bagay ng malalim na interes sa akin sa mga nakaraang ilang buwan. . . . Matagal na akong naakay na maniwalang ang mensahe sa mga taga-Laodicea ay nauukol sa atin; ibig sabihin, sa mga sumasampalataya sa mensahe ng ikatlong anghel, dahil sa maraming kadahilanang itinuturing kong mabubuti. Babanggitin ko ang dalawa.-Ibid.
“This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:
Ito ang kaniyang ginawa, sa paglalaan ng dalawang kolum sa kaniyang mga konklusyon. Sa kaniyang pagwawakas ay ipinahayag niya:
“A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.
Ang isang teorya tungkol sa mensahe ng ikatlong anghel ay hinding-hindi, oo, hinding-hindi, makapagliligtas sa atin, kung wala ang kasuotang pangkasal, na siyang katuwiran ng mga banal. Dapat nating lubusin ang kabanalan sa pagkatakot sa Panginoon.-Ibid.
“As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.
Habang ipinagpapatuloy ni James White ang kaniyang mga editoryal hinggil sa mensahe para sa iglesya sa Laodicea, ang mga kaisipang binabasa na ngayon ng mga Adventistang nangingilin ng Sabbath sa Review ay nakabibigla; ngunit sa maingat at mapanalanging pagninilay ay nakita nilang ang mga ito ay naaangkop. Ipinakita ng mga liham sa editor ang malawakang pagsang-ayon at nagbigay-hudyat na may nagaganap na pagbabangong-espirituwal. Na ang nakapupukaw na mensahe ay hindi bunga lamang ng pag-aalab ng damdamin ay pinatunayan ng unang artikulo sa Testimony No. 3, na inilathala noong Abril, 1857, na pinamagatang Be Zealous and Repent. Nagbubukas ito sa ganitong mga salita, “Ipinakita sa akin ng Panginoon sa pangitain ang ilang bagay tungkol sa iglesya sa kasalukuyan nitong maligamgam na kalagayan, na aking isasalaysay sa inyo.” -1T, p. 141. Dito, inilahad ni Ellen White ang ipinakita sa kaniya tungkol sa mga pag-atake ni Satanas laban sa iglesya sa pamamagitan ng panlupang kasaganaan at mga pag-aari. Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342-344.
The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.
Ang kilusang Millerita ay nagsimula, ayon sa propesiya, bilang Iglesia sa Filadelfia, at noong 1856 ito’y naging Iglesia sa Laodicea. Pagkaraan ng pitong taon ay nagwakas ang kilusan, at ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay nagsimula bilang Iglesia sa Laodicea at mananatili nang gayon, hanggang sa ito’y iluluwa mula sa bibig ng Panginoon. Ang kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay lumabas mula sa kawan ng Iglesia sa Laodicea, gaya ng paglabas ng kilusang Millerita mula sa kawan ng Iglesia sa Sardis. Ang kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay kahalintulad sa kilusang Millerita sapagkat ang unang kilusan ay nagbago mula sa Filadelfia patungo sa Laodicea at ang huling kilusan ay nagbabago mula sa Laodicea patungo sa Filadelfia. Ang punto ng paglipat mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea sa kasaysayan ng kilusang Millerita ay tiyak na minarkahan noong 1856, kaya’t ang punto ng paglipat ay kinakailangang markahan din sa huling kilusan, sapagkat ang Diyos ay hindi nagbabago. Ang punto ng paglipat ay kinikilala sa Apocalipsis labing-isa sa pamamagitan ng dalawang propeta na pinaslang sa mga lansangan.
And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.
At kapag natapos na nila ang kanilang patotoo, ang hayop na umaahon mula sa kalalimang walang hanggan ay makikipagdigma laban sa kanila, at magwawagi laban sa kanila, at papatayin sila. At ang kanilang mga bangkay ay nakahandusay sa lansangan ng dakilang lungsod, na sa espirituwal ay tinatawag na Sodoma at Egipto, kung saan ipinako rin sa krus ang ating Panginoon. Pahayag 11:7, 8.
The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.
Ang huling kilusan ay mamamatay, saka titindig, at pagkaraan ay mabubuhay na mag-uli bilang ang watawat. Sa gayong paggawa, ito’y aayon sa sungay na Republikano. Ang sungay na Republikano ay gumagawa ng larawan para sa hayop, at ang hayop na siyang ginagawan nito ng larawan ay tinutukoy sa Apocalipsis labimpito, at ang hayop na iyon ay kinikilala bilang ang ikalimang ulo na tumanggap ng nakamamatay na sugat, na mabubuhay na mag-uli bilang ang ikawalong ulo. Ito’y mabubuhay na mag-uli bilang ang ikawalo na mula sa pito.
And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.
At ang halimaw na dating umiiral at ngayo’y wala, siya rin ang ikawalo, at kabilang sa pito, at paroroon sa kapahamakan. Apocalipsis 17:11.
The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.
Ang sungay na Republikano ay bubuo ng larawan ng halimaw na iyon, at dahil dito ang naturang sungay ay papatayin at saka mabubuhay na muli. Kapag ito’y muling binuhay, ito ang magiging ikawalong ulo, na kabilang sa pitong naunang mga ulo. Ang sungay na Protestante ay nakasakay sa gayunding halimaw na mula sa lupa tulad ng sungay na Republikano at kailangan nitong taglayin ang gayunding propetikong dinamika. Ang paglilipat mula sa Philadelphia patungong Laodicea sa kilusang Millerite ay paunang huwaran ng paglilipat mula sa Laodicea patungong Philadelphia sa huling kilusan.
When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.
Nang tumanggap ang huling kilusan ng sugat na ikamamatay noong Hulyo 18, 2020, ito ay namatay bilang Laodicea. Nang, gaya ng inilalarawan sa Pahayag labing-isa, ito ay lumipat tungo sa Filadelfia, kakatawanin nito ang ikawalong iglesia, na siya ring isa sa pito. Ang pagkamatay noong taong 2020 ay may katapat sa Republikanong sungay, sapagkat mula sa wakas ng panahon noong 1989 ay nagkaroon na ng anim na pangulo. Ang ikaanim na pangulo ay tumanggap ng sugat na ikamamatay, na pagagalingin sa 2024. Ang ulong iyon kung magkagayon ay magiging ikawalong ulo ng Estados Unidos mula sa wakas ng panahon noong 1989, at magiging isa ito sa pito. Ang kapwa mga sungay ay ang ikaanim na nagiging ikawalo. Ang katotohanang ito ay malaking bahagi ng mensahe ng Pahayag ni Jesucristo na inaalisan ng tatak bago mismo ang pagsasara ng probasyon.
For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.
Sa kadahilanang ito, mahalagang maging malinaw hinggil sa kasaysayang Milerita na siyang tipo ng ating kasalukuyang kasaysayan. Pinagtibay ni Sister White ang paglalapat ni James White ng Laodicea sa kilusan noong 1856, kaya hindi ito isang paglalapat na hinango sa lohikang pantao. Pitong taon bago legal na nakaugnay ang Iglesia ng mga Adbentista ng Ikapitong Araw sa sungay na Republikano, ito ay kinilala sa pamamagitan ng inspirasyon bilang Iglesia ng Laodicea. Ibig sabihin, kailanman ay wala ni isang araw sa kasaysayan ng Iglesia ng mga Adbentista ng Ikapitong Araw na ito ay naging anupaman maliban sa hubad, dukha, bulag, kahabag-habag at aba. Ang katotohanang propetiko na ito ang nagbibigay ng konteksto at katwiran upang kilalanin ang apat na lalong lumalalang mga kasuklam-suklam sa Ezekiel kabanata walo bilang apat na salinlahi ng Adbentismo.
When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.
Kapag tinitingnan ang kasaysayang Milerita ayon sa balangkas ng animnapu’t limang taon ng Isaias 7, dapat kilalanin na ang propesiya ng pitong panahon ang payong propetiko na sumasaklaw sa buong kasaysayan ng kilusang Milerita. Noong 1856, ang mensahe sa Iglesya sa Laodicea ay naging napapanahong katotohanan para sa Adbentismong Milerita. Ang nagharap ng mensahe ng Laodicea ay hindi si James o si Ellen White, kundi ang Tapat at Totoong Saksi.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.
At sa anghel ng iglesia ng mga taga-Laodicea ay isulat: Ganito ang sabi ng Amen, ang tapat at tunay na Saksi, ang pasimula ng paglalang ng Diyos: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na hindi ka malamig ni mainit; mabuti pa sana kung ikaw ay malamig o mainit. Kaya, sapagkat ikaw ay maligamgam, at hindi malamig ni mainit, iluluwa kita mula sa aking bibig. Sapagkat sinasabi mo, Ako’y mayaman, at dumami ang aking mga ari-arian, at wala akong kailangan; at hindi mo nalalaman na ikaw ay aba at kaawa-awa at dukha at bulag at hubad: Pinapayuhan kitang bumili sa akin ng gintong dinalisay sa apoy, upang ikaw ay maging mayaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamtan, at upang huwag mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita. Ang lahat ng aking iniibig ay aking sinasaway at dinidisiplina; kaya’t maging masigasig ka, at magsisi. Narito, nakatayo ako sa pintuan at tumutuktok: kung marinig ng sinuman ang aking tinig at buksan ang pinto, ako’y papasok sa kaniya, at makikipaghapunan ako sa kaniya, at siya’y makikipaghapunan sa akin. Sa magtatagumpay ay ipagkakaloob kong umupo kasama ko sa aking trono, gaya rin naman ng ako’y nagtagumpay, at nakaupo ako kasama ng aking Ama sa kanyang trono. Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:14-22.
The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.
Tinutukoy ng Totoong Saksi na kung sinumang tao ay “makikinig” sa Kanyang tinig, Siya ay papasok at “makikipaghapunan sa kaniya.” Kung bubuksan ng Laodicea ang pintuan, papasok si Cristo at makikipaghapunan sa kanila. Kung papayagang pumasok si Cristo, Siya’y may dalang mensahe, sapagkat ang simbolismo ng pagkain ay kumakatawan sa pagtanggap ng isang mensahe. Maaaring ituring ang mensaheng iyon bilang simpleng “mensahe sa Laodicea,” ngunit mababaw na pagsasaalang-alang iyon sa kung ano ang kinakatawan ng mensaheng Kanyang iniaalok. Noong 1856, naglatag si Hiram Edson ng isang serye ng walong artikulo na naglalaman ng impormasyong propetiko na nagpapalawak sa pagkaunawa sa kauna-unahang “propesiya ng panahon” na pinatnubayan ng mga anghel ng Diyos si William Miller upang kilalanin at ipahayag. Sa walong artikulong iyon, wastong tinukoy ni Edson ang animnapu’t limang taon na binabanggit sa Isaias 7.
The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.
Ang pasimula ng gawain ni Miller ay ang pagkakatuklas sa pitong panahon, at pitong taon bago magwakas ang kilusang ipinangalan sa kaniyang ministeryo, isang higit na malalim na pahayag hinggil sa mismong hulang iyon ay inihandog sa Adbentismo ng mga Millerita. Inihandog ito sa gayunding taon na kinilala sila, sa pamamagitan ng inspirasyon, bilang mga Laodiceano. Sa makahulang panukat, makalipas ang dalawang libo limandaan at dalawampung araw, noong 1863, itinakwil ang unang tuklas ni Miller hinggil sa makahulang panahon. Dumating noong 1856 ang mensaheng Laodiceano para sa kilusang Adbentista, at kumatok ang Panginoon sa pinto nang walong ulit, sa pamamagitan ng walong artikulo, upang tingnan kung Siya’y makapapasok. Sa pagwawakas ng kilusan, ninais ng Tunay na Saksi na makihapunan kasama ang Kaniyang bayan sa pamamagitan ng pagkain sa mismong unang mensahe hinggil sa panahon mula pa sa pasimula ng kilusan. Tinanggihan ng Kaniyang bayan na kumain, at makalipas ang pitong taon, o dalawang libo limandaan at dalawampung makahulang araw, isinara ng Kaniyang bayan ang pintong nabuksan sa pamamagitan ng susi ni David, na inilagay sa kamay ni William Miller. Bumalik sila sa isang matandang Samaritanong propeta na pinakain sila ng kasinungalingan, na tinatakan ang kanilang kapalaran na mamatay sa pagitan ng isang asno at isang leon.
In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.
Noong 1856, ang Protestanteng sungay ay nasa krisis ng libis ng pangitain, sapagkat kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak. Noong 1856, ang Republikanong sungay ay nasa isang krisis din.
1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.
Noong 1856, nagpatuloy ang marahas na tunggaliang kilala bilang “Bleeding Kansas,” ang Digmaan sa Hangganan ng Kansas-Missouri. Ang pakikibaka ay hinggil sa kung papasok ba ang Kansas sa Unyon bilang isang malayang estado o isang estadong may pagkaalipin. Kinasangkutan ng tunggaliang ito ang mararahas na sagupaan sa pagitan ng mga naninirahang pabor sa pagkaalipin at laban sa pagkaalipin.
On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.
Noong Mayo 22, 1856, naganap din ang isang marahas na pangyayari sa bulwagan ng Senado ng Estados Unidos, nang ang Kinatawang si Preston Brooks, isang tagapagtaguyod ng pagkaalipin mula sa South Carolina, ay malupit na umatake kay Senador Charles Sumner ng Massachusetts gamit ang kaniyang tungkod. Si Sumner ay nagbigay ng talumpating laban sa pagkaalipin na pinamagatang "The Crime Against Kansas," na lubhang ikinagalit ni Brooks. Ang insidente ng pamamalo gamit ang tungkod ay naglantad sa tumitinding tensyon sa pagitan ng Hilaga at Timog hinggil sa usapin ng pagkaalipin.
In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.
Noong 1856, itinatag ang Partido Republikano bilang tugon sa kaguluhang pampulitika na idinulot ng Kansas-Nebraska Act na ipinasa noong 1854, na nagbunga ng lumalaking pagtutol sa pagpapalawak ng pagkaalipin sa mga bagong teritoryo. Ang unang pambansang kumbensiyon ng partido ay idinaos sa Philadelphia, at si John C. Fremont ang hinirang bilang kanilang unang kandidato sa pagkapangulo sa halalan ng 1856.
The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.
Ang Kansas-Nebraska Act ay nagtatag ng kaayusan para sa mga teritoryo ng Kansas at Nebraska at pinahintulutan ang mga naninirahan sa mga nasabing teritoryo na magpasya kung papayagan nila ang pagkaalipin sa loob ng kanilang mga hangganan. Ang konseptong ito, na kilala bilang “popular sovereignty,” ay sa praktika’y nagpawalang-bisa sa Missouri Compromise ng 1820, na nagbawal sa pagkaalipin sa hilaga ng guhit-paralelo 36°30' sa Teritoryo ng Louisiana. Ang batas ay nagkaroon ng malalim na epekto sa usapin ng pagkaalipin sa mga teritoryo. Muling nagpasiklab ito ng mga tensiyong panrehiyon sapagkat binuksan nito ang posibilidad na lumawak ang pagkaalipin sa mga pook na dating itinuturing na malayang lupa, gaya ng Kansas. Ang pagpasa ng Kansas-Nebraska Act ay nagbunsod ng dagsa ng mga naninirahang pabor at laban sa pagkaalipin patungo sa Teritoryo ng Kansas, na bawat isa’y umaasang maimpluwensiyahan ang magiging kinalabasan ng botohan sa “popular sovereignty.” Ang tunggalian para sa pagkontrol sa teritoryo ay humantong sa mararahas na sagupaan at sa isang panahon ng kawalan ng batas na nakilala bilang “Bleeding Kansas” noong 1856.
The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.
Ang halalang pampanguluhan noong 1856 ay isang makabuluhang kaganapang politikal. Ipinamalas nito ang tatlong-panig na tunggalian sa pagitan nina Demokratang James Buchanan, Republikano John C. Fremont, at dating Pangulong Millard Fillmore ng American Party. Nagwagi si James Buchanan sa halalan at naging ika-15 Pangulo ng Estados Unidos.
James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.
Ang pagkapangulo ni James Buchanan ay pangunahing kilala sa kabiguang nitong mabisang tugunan ang lumalalang mga tensiyon at pagkakahati sa pagitan ng Hilaga at Timog, na sa bandang huli ay humantong sa pagsiklab ng Digmaang Sibil ng Amerika hindi naglaon matapos siyang umalis sa tungkulin. Ang kanyang pagkapangulo ay madalas na itinuturing na isa sa mga pinakadi-matagumpay na pagkapangulo sa kasaysayan ng Amerika, dahil sa mga malalaking kabiguang ito sa pamumuno at pamamahala sa krisis.
The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.
Ipinahayag ng kasumpa-sumpang Pasyang Dred Scott noong 1857 na ang mga alipin, maging inalipin man o malaya, ay hindi mga mamamayan at hindi makapagsampa ng kaso sa mga pederal na hukuman. Ipinahayag din nito na hindi maaaring hadlangan ng Kongreso ang pagkaalipin sa mga teritoryo ng Estados Unidos. Hayagang sinuportahan ng Demokratang si Buchanan ang Pasyang Dred Scott na pabor sa pagkaalipin.
Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.
Hindi lamang ang paninindigang pabor sa pagkaalipin ng Demokratang si Buchanan ang nagpahintulot na umigting ang mga tensiyon hanggang sa mauwi sa Digmaang Sibil, kundi ang kanyang kawalan ng kakayahang pangasiwaan ang ekonomiya ng bansa ay nagbunsod din sa Panic of 1857, na isa sa mga pinakamatitinding pagbagsak ng ekonomiya sa kasaysayan ng Amerika bago ang Dakilang Depresyon. Nagbunga ang Panic of 1857 ng isang matinding depresyong pang-ekonomiya na tumagal ng ilang taon. Nagsara ang mga negosyo at mga bangko, tumaas ang antas ng kawalan ng trabaho, at bumagsak ang pamilihan ng sapi.
During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.
Sa panahon ng pagkapangulo ni Buchanan, sinimulan ng mga estado sa Katimugan ang kanilang proseso ng paghihiwalay mula sa Unyon, at sila’y humiwalay bilang tugon sa pagkakahalal sa Republikanong si Abraham Lincoln noong 1860. Pinili ni Buchanan ang pasibong pamamaraan sa pagharap sa krisis ng paghihiwalay, iginiit niyang walang awtoridad ang pamahalaang pederal na sapilitang hadlangan ang paghihiwalay. Ang kakulangan sa mapagpasyang pagkilos na ito ay nagbigay-daan upang umigting ang kilusang paghihiwalay. Ang kakulangan niya sa matatag na pamumuno at ang pag-aatubili niyang gumawa ng mapagpasyang hakbang upang tugunan ang krisis ng paghihiwalay ay nag-ambag sa pananaw ng Katimugan na maaari nitong lisanin ang Unyon nang hindi haharap sa pagsalungat na militar.
In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.
Noong 1860, si Abraham Lincoln, ang unang pangulong Republikano, ay nahalal. Noong Enero 1, 1863, nilagdaan at ipinalabas ni Pangulong Lincoln ang pangwakas na Proklamasyon ng Emansipasyon, na naghayag na ang lahat ng mga inalipin sa mga teritoryong hawak ng Konpederasyon ay palalayain. Ang kautusang ehekutibo na ito ay nagkaroon ng makabuluhang epekto sa Digmaang Sibil sapagkat ginawang pakikibaka ang salungatan hindi lamang para sa pagpapanatili ng Unyon, kundi pati para sa pagwawakas ng pag-aalipin. Hindi kaagad pinalaya ng Proklamasyon ng Emansipasyon ang lahat ng mga inalipin. Ito ay umiral lamang sa mga teritoryong hawak ng Konpederasyon, kung saan limitado ang kapangyarihan ng Unyon. Habang sumusulong ang mga puwersa ng Unyon at nagkakamit ng kontrol sa mga teritoryo ng Konpederasyon, naipatupad ang proklamasyon, at pinalaya ang mga inalipin sa mga pook na iyon. Ang Proklamasyon ng Emansipasyon ay isang napakahalagang hakbang tungo sa tuluyang pagwawakas ng pag-aalipin sa Estados Unidos at nagbukas ng daan para sa pagpasa ng Ikalabintatlong Susog sa Konstitusyon ng Estados Unidos, na ipinasa at niratipika noong Disyembre 6, 1865.
The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.
Mula noong dekada 1850 at sumunod na panahon, ang sungay na Republikano ay nasa krisis hinggil sa isyu ng pagkaalipin. May dalawang pangunahing pagkakabahagi sa bansa, na kinakatawan ng dalawang pangunahing uri ng kaisipang pulitikal. Nagsimula ang isang proseso ng paghihiwalay noong 1856, nang ang mga pangkat na laban at pabor sa pagkaalipin ay lumipat sa teritoryo ng Kansas sa pagtatangkang panindigan ang kanilang mga pananaw hinggil sa pagkaalipin, sa mismong panahong inihihiwalay ang Philadelphia mula sa Laodicea. Ang mga Demokrata ay pabor sa pagkaalipin at ang mga Republikano ay laban sa pagkaalipin.
In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.
Noong 1856, ang Bleeding Kansas ay kumatawan sa isang mikrokosmos ng nalalapit na digmaan. Sa taong iyon, isang Demokrata na pabor sa pagkaalipin ang nahalal bilang pinuno ng sungay ng Republikano, at ang kaniyang di-mabisang pamumuno ay naging sagisag ng isang di-mabisang pagkapangulo, hanggang sa mga kamakailang huling araw na ito. Siya ang nauna sa unang pangulong Republikano na napilitang linisin ang kaguluhang iniwan ng pagkapangulo ni Buchanan.
By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”
Pagsapit ng 1863, ang republikanong sungay ay nagpalabas ng pinakamahalagang atas ehekutibo sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa ng Pahayag labintatlo. Ang atas ehekutibo ay tumutugon sa usapin ng pagkaalipin. Isang talata ng proklamasyon ang nagsasaad, "Na sa unang araw ng Enero, sa taon ng ating Panginoon isang libo walong daan at animnapu’t tatlo, ang lahat ng mga taong pinananatiling alipin sa alinmang Estado o tinukoy na bahagi ng isang Estado, na ang mga mamamayan nito ay noon ay nagrerebelde laban sa Estados Unidos, ay magiging, sa panahong iyon, mula noon, at magpakailanman, malaya; at ang Ehekutibong Pamahalaan ng Estados Unidos, kabilang ang awtoridad militar at pandagat nito, ay kikilala at magpapanatili sa kalayaan ng naturang mga tao, at hindi gagawa ng anumang kilos upang supilin ang naturang mga tao, o sinuman sa kanila, sa alinmang pagsisikap na kanilang gawin para sa kanilang tunay na kalayaan." Bagaman ang pagresolba sa suliranin ng pagkaalipin ay historikal na hindi pa ganap sa panahong iyon, kinikilala ang diwa ng Saligang-Batas nang isinulat ni Lincoln, "ang lahat ng mga taong pinananatiling alipin sa alinmang Estado ... ay magiging, sa panahong iyon, mula noon, at magpakailanman, malaya."
Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.
Si Lincoln ay bumabalik sa saligang prinsipyong ipinahayag sa Saligang-Batas, na nagsasaad na "ang lahat ng tao ay nilikhang pantay-pantay." Si Lincoln ay bumabalik sa mga saligang katotohanan sa gayunding panahon na ang sungay na Protestante ay tinatanggihan ang saligang propesiya nito, na siyang propesiya ng pagkaalipin. Samakatuwid, sa mismong panahong ang sungay na Republikano ay gumagawa ng pinakamahalagang "kautusang ehekutibo" sa kasaysayan nito hinggil sa pagkaalipin, ang sungay na Protestante ay gumawa ng pinakamahalagang kautusang ehekutibo sa kasaysayang propetiko nito hinggil sa propesiya ng pagkaalipin, na kinakatawan ng panunumpa at sumpa ni Moises. Pinili ng sungay na Republikano na bumalik sa mga saligan, pinili ng sungay na Protestante na tanggihan ang saligan nito at bumalik sa mga yaong ipinagtagubilin sa kaniya na huwag kailanman balikan.
In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.
Noong 1863, ang Republikanong sungay ay nahati sa dalawang kampo, gaya ng pagkakahati ng kaharian ng sinaunang Israel sa panahon nina Jeroboam at Rehoboam. Noong 1863, ang Protestanteng sungay ay naging legal na nakaugnay sa Republikanong sungay, na kinakatawan ng dalawang dambana ni Jeroboam sa Bethel at Dan. Ang dalawang sungay ay sumusulong sa kasaysayan na magkahanay sa isa’t isa, at ang kasaysayan ng 1863 ay partikular na kumakatawan sa kasaysayan ng mga huling araw.
Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.
Ang kasaysayang Millerita ay nauulit sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na may ilang propetikong pasubali. Isa sa mga pasubaling iyon ay na ang patutunguhang madla sa kasaysayang Millerita ay una, yaong mga nasa labas ng kilusan, at pagkaraan, ang mismong kilusan. Sa kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang dalawang tinig ng Apocalipsis labing-walo ay nagtutukoy ng dalawang patutunguhang madla, ngunit ang mga patutunguhang iyon ay nasa kabaligtarang pagkakasunud-sunod kumpara sa kasaysayang Millerita. Ang unang patutunguhan ay ang bayan ng Diyos, at ang ikalawang tinig ay tumutukoy sa iba pang kawan ng Diyos, na nasa Babilonia pa.
Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.
Isa pang propetikong paalala ay na, bagaman ang dalawang kasaysayan ay dumadaloy mula sa isang iglesia tungo sa iba, ang mga Millerita ay lumipat mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea, at ang makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel ay lumilipat mula sa Laodicea tungo sa Filadelfia. Ipinakikilala nito na ang mga Millerita ay lumipat mula sa ika-anim tungo sa ikapitong iglesia at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay lumilipat mula sa ikapitong iglesia tungo sa ikawalong iglesia, na kabilang sa mga pito.
The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.
Nagsimulang lumipat ang sungay na Republikano mula sa isang bansang pabor sa pagkaalipin tungo sa isang bansang laban sa pagkaalipin, sa kasaysayang nakapaligid sa taong 1863. Itinatag ng krisis ng kasaysayang iyon ang dalawang partidong politikal na sila ring magkatunggali sa mga "huling araw" na ito. At kung paanong ang unang pangulong Republikano sa kasaysayang iyon ay pinaslang ilang araw lamang matapos magwakas ang digmaan, ang huling pangulong Republikano ay simbolikong pinaslang at iniwang nakahandusay sa lansangan na parang patay habang ang sanlibutan ay nagalak. Siya ay pinaslang, hindi ilang araw lamang matapos magwakas ang Digmaang Sibil, kundi kaagad bago magsimula ang pangwakas na digmaang sibil.
The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.
Nauna sa unang pangulong Republikano ang pinakahindi-epektibong pangulo sa kasaysayan ng Amerika, at ang gayon din ang mauuna sa huling pangulong Republikano. Ang hindi pagiging epektibo ng Demokratang pangulo na nauna sa unang pangulong Republikano ang nagbunsod sa krisis na nauwi sa Digmaang Sibil, at ang gayunding hindi pagiging epektibo ay nagaganap ngayon. Ang Demokratang pangulo na mauuna sa huling pangulong Republikano ay namahala sa ekonomiya sa paraang nagbunga ng pinakamalaking pagbagsak pang-ekonomiya sa kasaysayan ng Amerika hanggang sa panahong iyon. Ang dalawang sungay ay nagpapatuloy na magkaagapay hanggang sa Batas ng Linggo. Noong 1863, nagsimula ang unang salinlahi ng dalawang sungay, at para sa dalawang sungay, ang ikaapat at huling salinlahi ay nakaharap sa silangan at yumuyukod sa araw.
The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.
Ang mensahe ni Elias ay laging sinasamahan ng mga hatol ng Diyos na nagpapatibay sa mensaheng babala. Ang lipunang pandaigdig ay namumuhay ngayon tulad ng mga tao bago ang baha. Sila’y kumakain, umiinom, at umaasa na ang mga globalistang higante sa teknolohiya ang lulutas sa anumang suliraning maaaring lumitaw. Ipinapahayag ng Salita ng Diyos na ang sanlibutan ay nasa bingit na ng isang napakalaking krisis.
“‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?
'Ano na ang lagay ng gabi?' Natatanto ko ba ang kabuluhan ng mga mensaheng ito? Nauunawaan ko ba ang bahaging kanilang ginagampanan sa pangwakas na gawain ng dakilang sistemang panlunas? Gayon ba ako kapamilyar sa 'tiyak na salita ng propesiya' na nakikita ko, sa mga pangyayaring nagaganap sa paligid ko, ang positibong katunayan na ang Dumarating na Hari ay nasa mismong pintuan na? Nadarama ko ba ang pananagutang nakasalalay sa akin, batay sa liwanag na ibinigay ng Diyos? Ginagamit ko ba ang bawat talentong ipinagkatiwala sa akin bilang kanyang katiwala, sa mahusay na nakatuong pagsisikap na iligtas ang mga napapahamak? O ako ba'y maligamgam at walang malasakit, bahagyang nahahalo sa masamang sanlibutan, ginagamit ang mga yaman at kakayahang ibinigay sa akin ng Diyos, higit na para sa pagpapalugod sa sarili, mas pinahahalagahan ang sarili kong kaaliwan at kaginhawaan kaysa sa ikasusulong ng kanyang adhikain? Pinalalakas ko ba, sa pamamagitan ng aking lakad, ang 'paniniwalang lumalaganap sa sanlibutan na ang Seventh-day Adventists ay pinatutunog ang trumpeta nang di-tiyak, at sumusunod sa landas ng mga makasanlibutan'?
“We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.
"Naririnig natin ang mga yabag ng isang Diyos na papalapit upang parusahan ang sanlibutan dahil sa kanilang kasamaan. Malapit na sa atin ang wakas ng panahon. Ibinibigkis na ang mga naninirahan sa sanlibutan sa mga bungkos upang sunugin. Ikaw ba’y ibibigkis na kasama ng mga panirang damo? Nauunawaan mo ba na taon-taon ay libo-libo at libo-libo, at sampung ulit ng sampung libo, ang mga kaluluwang napapahamak, namamatay sa kanilang mga kasalanan? Ginagawa na ng mga salot at mga hatol ng Diyos ang kanilang gawain, at ang mga kaluluwa ay napapahamak sapagkat hindi pa suminag sa kanilang landasin ang liwanag ng katotohanan." General Conference Daily Bulletin, Abril 1, 1897.
With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.
Sa aking kaluluwa ay hinangad kita sa gabi; oo, sa aking espiritu na nasa loob ko ay hahanapin kita nang maaga: sapagka’t pagka ang iyong mga kahatulan ay nasa lupa, ang mga nananahan sa sanlibutan ay matututo ng katuwiran. Isaias 26:9.