Elias - Ang Bilang na Tatlo

At nangyari, sa oras ng paghahandog sa hapon, na lumapit ang propetang si Elias at nagsabi, Panginoon, Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Israel, malaman nawa sa araw na ito na ikaw ang Diyos sa Israel, at na ako’y iyong lingkod, at na ginawa ko ang lahat ng mga bagay na ito ayon sa iyong salita. 1 Hari 18:36.

Kung hindi ako naparito at nagsalita sa kanila, hindi sana sila nagkaroon ng kasalanan; ngunit ngayo’y wala na silang takip sa kanilang kasalanan. Juan 15:22.

Sapagkat sila’y mga anak na matitigas ang mukha at matitigas ang puso. Sinusugo kita sa kanila; at sasabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos. At sila, makikinig man sila o ayaw man nilang makinig, (sapagkat sila’y isang sambahayang mapanghimagsik,) gayon ma’y malalaman nila na nagkaroon ng propeta sa gitna nila. Ezekiel 2:4, 5.

Yaong mga nakatalaga sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay nagsasaliksik sa Banal na Kasulatan ayon sa gayunding paraan na ginamit ni Amang Miller. Sa munting aklat na pinamagatang "Views of the Prophecies and Prophetic Chronology," ibinigay ni Amang Miller ang mga sumusunod na tuntuning payak ngunit matalino at mahalaga para sa pag-aaral at pagpapakahulugan ng Bibliya:

"1. Bawat salita ay dapat magkaroon ng angkop na bigat at kaugnayan sa paksang inilalahad sa Bibliya; 2. Ang buong Banal na Kasulatan ay kinakailangan, at mauunawaan sa pamamagitan ng masigasig na paglalaan ng sarili at pag-aaral; 3. Walang anumang ipinahayag sa Banal na Kasulatan ang maaaring maitago, ni mananatiling nakatago, sa mga humihingi nang may pananampalataya, na hindi nag-aalinlangan; 4. Upang maunawaan ang doktrina, tipunin ang lahat ng mga pahayag ng Banal na Kasulatan hinggil sa paksang nais mong malaman, saka hayaang ang bawat salita ay magkaroon ng nararapat nitong impluwensya; at kung makabubuo ka ng iyong teorya nang walang salungatan, hindi ka maaaring magkamali; 5. Ang Banal na Kasulatan ay dapat maging tagapagpaliwanag ng sarili nito, yamang ito’y sariling pamantayan. Kung ako’y aasa sa isang guro upang ipaliwanag ito sa akin, at siya’y maghuhula lamang sa kahulugan nito, o nanaisin na maging ganoon ito dahil sa kanyang sektaryong kredo, o upang maituring na marunong, kung gayon ang kanyang paghuhula, pagnanais, kredo, o karunungan ang magiging aking pamantayan, at hindi ang Bibliya."

Ang nakasaad sa itaas ay isang bahagi ng mga alituntuning ito; at sa ating pag-aaral ng Bibliya, makabubuti sa ating lahat na isaalang-alang at sundin ang mga prinsipyong nakalahad.

“Ang tunay na pananampalataya ay nakasalig sa Kasulatan; ngunit gumagamit si Satanas ng napakaraming lalang upang baluktutin ang Kasulatan at magpasok ng kamalian, kaya’t kinakailangan ang malaking pag-iingat kung ibig malaman ng sinuman kung ano talaga ang itinuturo nito. Isa sa mga dakilang paglilinlang ng panahong ito ang labis na pagbibigay-diin sa damdamin, at ang pag-aangking katapatan habang binabalewala ang mga tuwirang pahayag ng salita ng Diyos sapagkat ang salitang iyon ay hindi sumasang-ayon sa damdamin. Marami ang walang ibang saligan ng kanilang pananampalataya kundi damdamin. Ang kanilang relihiyon ay pawang pananabik; kapag iyon ay humupa, wala na ang kanilang pananampalataya. Maaaring ang damdamin ay ipa, ngunit ang salita ng Diyos ang trigo. At, ‘ano,’ wika ng propeta, ‘ang ipa sa trigo?’”

Walang mahahatulan dahil sa hindi pagtatalima sa liwanag at kaalamang kailanma’y hindi nila natanggap, at hindi rin nila maaaring makamtan. Ngunit marami ang tumatangging tumalima sa katotohanang iniharap sa kanila ng mga sugo ni Cristo, sapagkat nais nilang makiayon sa pamantayan ng sanlibutan; at ang katotohanang umabot sa kanilang unawa, ang liwanag na nagliwanag sa kaluluwa, ang siyang hahatol sa kanila sa Paghuhukom. Sa mga huling araw na ito ay taglay natin ang naipong liwanag na nagliliwanag sa lahat ng mga kapanahunan, at tayo’y pananagutin nang ayon dito. Ang landas ng kabanalan ay hindi kapantay ng antas ng sanlibutan; ito’y landas na itinaas. Kung lalakad tayo sa daang ito, kung tatakbo tayo sa landas ng mga utos ng Panginoon, masusumpungan natin na “ang landas ng matuwid ay gaya ng maningning na liwanag, na lumiliwanag nang lalo at lalo hanggang sa ganap na araw.” Review and Herald, Nobyembre 25, 1884.

Minsan ay sinabi ng aking kapatid na ayaw niyang makinig sa anuman na may kinalaman sa doktrinang aming pinanghahawakan, sa takot na siya’y mahikayat. Ayaw niyang dumalo sa mga pagtitipon, ni makinig sa mga pangangaral; ngunit pagkaraan ay ipinahayag niya na nakita niyang kasing-sala siya na para bang narinig niya ang mga iyon. Ipinagkaloob sa kanya ng Diyos ang isang pagkakataon upang makilala ang katotohanan, at pananagutin Niya siya dahil sa pagkakataong ito. Marami sa atin ang may pagkiling laban sa mga doktrinang kasalukuyang tinatalakay. Ayaw nilang dumalo upang makinig, hindi nila sinisiyasat nang mahinahon, kundi inilalabas nila ang kanilang mga pagtutol sa kadiliman. Lubos silang nasisiyahan sa kanilang paninindigan. “Sinasabi mo, Ako’y mayaman, at dumami ang aking mga pag-aari, at wala akong pangangailangan ng anuman; at hindi mo nalalaman na ikaw ay kahabag-habag, kaawa-awa, dukha, bulag, at hubad: Pinapayuhan kitang bumili sa akin ng ginto na dinalisay sa apoy, upang ikaw ay yumaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamtan, at upang huwag mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita. Ang lahat ng aking iniibig ay aking sinasaway at pinarurusahan: kaya’t magmasigasig ka, at magsisi” (Apocalipsis 3:17-19).

Ang kasulatang ito ay tumutukoy sa mga nabubuhay na nasa saklaw ng tinig ng mensahe, ngunit ayaw lumapit upang pakinggan ito. Paano mo nalalaman na hindi ang Panginoon ang nagbibigay ng mga panibagong katunayan ng Kanyang katotohanan, inilalagay ito sa isang bagong ayos, upang maihanda ang daan ng Panginoon? Ano-anong mga plano ang iyong inilalatag upang ang bagong liwanag ay maipasok sa mga hanay ng bayan ng Diyos? Anong katibayan ang mayroon ka na hindi nagpadala ang Diyos ng liwanag sa Kanyang mga anak? Ang lahat ng pag-asa sa sarili, pagkamakasarili, at pagmamapuri sa sariling opinyon ay dapat iwaksi. Dapat tayong lumapit sa paanan ni Jesus at matuto mula sa Kanya na maamo at mapagpakumbaba ang puso. Hindi tinuruan ni Jesus ang Kanyang mga alagad gaya ng pagtuturo ng mga rabbi sa kanilang mga alagad. Marami sa mga Judio ang lumapit at nakinig samantalang inihahayag ni Cristo ang mga hiwaga ng kaligtasan, ngunit hindi sila dumating upang matuto; dumating sila upang pumuna, upang Siya’y masilo sa ilang pagkakasalungatan, upang magkaroon sila ng anumang magagamit upang maimpluwensiyahan ang bayan laban sa Kanya. Nasiyahan sila sa kanilang kaalaman, ngunit ang mga anak ng Diyos ay dapat makilala ang tinig ng Tunay na Pastol. Hindi ba ito ang panahon na lubhang nararapat na mag-ayuno at manalangin sa harap ng Diyos? Nasa panganib tayo ng pagkakabaha-bahagi, nasa panganib ng pagpapanig sa isang pinagtatalunang punto; at hindi ba natin dapat hanapin ang Diyos nang buong taimtim, na may pagpapakumbaba ng kaluluwa, upang ating malaman kung ano ang katotohanan? Selected Messages, aklat 1, 413.

Itinuro sa akin na balikan ang pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay sinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ihanda ang daan para kay Jesus. Ang mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nakinabang sa mga turo ni Jesus. Early Writings, 258.

Ngunit ikaw, O Daniel, isara mo ang mga salita, at selyuhan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas: marami ang paroo’t parito, at lalago ang kaalaman.... At sinabi niya, Humayo ka, Daniel; sapagkat ang mga salita ay isinara at sinelyuhan hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang dadalisayin, papuputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at wala ni isa sa masasama ang makauunawa, ngunit ang pantas ay makauunawa. Daniel 12:4, 9, 10.

At nang sila’y umalis, pinasimulang sabihin ni Jesus sa karamihan tungkol kay Juan, Ano ang inyong pinaroonan sa ilang upang makita? Isang tambo bang niyayanig ng hangin? Datapuwa’t ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang lalaking may suot na malalambot na kasuotan? Narito, ang mga nagsusuot ng malalambot na kasuotan ay nasa mga bahay ng mga hari. Datapuwa’t ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang propeta? Oo, sinasabi ko sa inyo, at higit pa sa isang propeta. Sapagka’t siya ito, na tungkol sa kaniya ay nasusulat, Narito, sinusugo ko ang aking sugo sa unahan ng iyong mukha, na maghahanda ng iyong daan sa harap mo. Mateo 11:7-10.

"Noong taong 1840, isang panibagong kahanga-hangang katuparan ng propesiya ang nagpukaw ng malawak na interes. Dalawang taon bago nito, si Josiah Litch, isa sa mga pangunahing ministro na nangangaral ng Ikalawang Pagparito, ay naglathala ng isang pagpapaliwanag ng Apocalipsis 9, na naghayag ng hula tungkol sa pagbagsak ng Imperyong Otomano. Ayon sa kaniyang mga pagkalkula, ang kapangyarihang ito ay ibabagsak . . . sa ika-11 ng Agosto, 1840, kung kailan inaasahang mabubuwag ang kapangyarihang Otomano sa Constantinople. At ito, sa aking paniniwala, ay mapatutunayang gayon nga ang mangyayari.'"

Sa mismong oras na itinakda, ang Turkiya, sa pamamagitan ng mga embahador nito, ay tumanggap ng proteksiyon ng mga nagkakaisang kapangyarihan ng Europa, at sa gayo’y inilagay ang sarili nito sa ilalim ng pamamahala ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayaring ito’y eksaktong tumupad sa hula. Nang ito’y nabatid, napakarami ang nakumbinsi sa pagiging wasto ng mga simulain ng pagpapakahulugan ng propesiya na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at ang kilusang Adbiyento ay nabigyan ng isang kagila-gilalas na sigla. Ang mga lalaking may karunungan at mataas na katayuan ay nakipagkaisa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumaganap ang gawain. Ang Dakilang Tunggalian, 334, 335.

Ako nga’y nagbibinyag sa inyo sa tubig sa pagsisisi; datapuwa’t ang dumarating na kasunod ko ay lalong makapangyarihan kaysa akin, na hindi ako karapat-dapat magdala ng kaniyang panyapak; siya’y magbibinyag sa inyo sa Espiritu Santo at sa apoy: ang kaniyang panilo ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lilinisin nang lubos ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig; datapuwa’t susunugin niya ang ipa sa apoy na hindi mapapatay. Mateo 3:11, 12.

At gayon nga nasusulat, ang unang taong si Adan ay naging buhay na kaluluwa; ang huling Adan ay naging espiritung nagbibigay-buhay. Gayon man, hindi ang espirituwal ang nauna, kundi ang likas; at pagkatapos, ang espirituwal. 1 Corinto 15:45, 46.

Sa pamamagitan ng hayagang pagsaway sa kanilang kawalan ng pananampalataya, ang mga alagad na ito ay lalo pang napahiwalay kay Jesus. Lubha silang nagdamdam, at, nagnanais na sugatan ang Tagapagligtas at pagbigyang-lugod ang masamang layon ng mga Pariseo, tinalikuran Siya at iniwan Siya na may paghamak. Nagpasya na sila, kinuha ang anyo na walang espiritu, ang ipa na walang butil. Ang kanilang pasya ay hindi na kailanman nabaligtad; sapagkat hindi na sila muling lumakad na kasama ni Jesus.

"'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.

Narito, aking susuguin ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, ang Sugo ng Tipan, na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? at sino ang makakatayo kapag siya’y nahayag? sapagkat siya’y gaya ng apoy ng tagapadalisay, at gaya ng sabon ng mga tagapagpaputi. At siya’y uupo na parang tagapadalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila na gaya ng ginto at pilak, upang sila’y maghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ni Juda at ng Jerusalem ay magiging kalugud-lugod sa Panginoon, gaya ng sa mga unang araw, at gaya ng sa mga taong una. Malakias 3:1-4.

At iyong sasabihin kay Faraon, Ganito ang sabi ng Panginoon, Ang Israel ay aking anak, ang aking panganay: At sinasabi ko sa iyo, Payaunin mo ang aking anak upang ako’y paglingkuran; at kung tumanggi kang payaunin siya, narito, aking papatayin ang iyong anak, ang iyong panganay. Exodo 4:22, 23.

Ang kapuwa propesiya ng Daniel 8:14, “Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y lilinisin ang santuwaryo,” at ang mensahe ng unang anghel, “Katakutan ninyo ang Diyos, at luwalhatiin ninyo Siya; sapagkat dumating na ang oras ng Kaniyang paghatol,” ay tumukoy sa paglilingkod ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, sa paghuhukom na pagsisiyasat, at hindi sa pagparito ni Cristo upang tubusin ang Kaniyang bayan at lipulin ang mga masama. Ang pagkakamali ay hindi nasa pagkakalkula ng mga panahong propetiko, kundi sa pangyayaring magaganap sa wakas ng dalawang libo at tatlong daang araw. Dahil sa pagkakamaling ito, ang mga mananampalataya ay nakaranas ng pagkadismaya, gayon man, ang lahat ng ipinahayag ng propesiya, at ang lahat ng may batayan sila sa Kasulatan upang asahan, ay natupad. Sa mismong panahon na kanilang tinatangisan ang pagkabigo ng kanilang mga pag-asa, naganap ang pangyayaring ipinahayag ng mensaheng iyon, na kailangang matupad bago mahayag ang Panginoon upang magbigay ng gantimpala sa Kaniyang mga lingkod.

Si Cristo ay dumating, hindi sa lupa, gaya ng inaasahan nila, kundi, gaya ng ipinahiwatig sa tipo, sa Kabanal-banalang Dako ng templo ng Diyos sa langit. Inilalarawan Siya ng propetang Daniel bilang sa panahong ito’y pumaparoon sa Matanda sa mga Araw: “Nakita ko sa mga pangitain sa gabi, at, narito, isang gaya ng Anak ng tao ay dumating na kasama ang mga alapaap ng langit, at pumaroon”—hindi sa lupa, kundi—“sa Matanda sa mga Araw, at inilapit Siya sa harap Niya.” Daniel 7:13.

Ang pagdating na ito ay inihula rin ng propetang Malakias: “Ang Panginoon, na inyong hinahanap, ay biglang darating sa Kanyang templo, maging ang Sugo ng tipan, na inyong kinalulugdan: narito, Siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.” Malakias 3:1. Ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo ay biglaan, di-inaasahan, para sa Kanyang bayan. Hindi nila Siya roon inaasahan. Inaasahan nila na Siya’y darating sa lupa, “sa nagliliyab na apoy, na maghihiganti sa mga hindi nakakakilala sa Diyos, at sa mga hindi tumatalima sa ebanghelyo.” 2 Tesalonica 1:8.

Ngunit hindi pa handa ang bayan na makipagtagpo sa kanilang Panginoon. Mayroon pang isang gawaing paghahanda na kinakailangang maisakatuparan para sa kanila. Ibibigay ang liwanag upang ituon ang kanilang mga isip sa templo ng Diyos sa langit; at habang sa pananampalataya ay susundan nila ang kanilang Dakilang Saserdote sa Kanyang paglilingkurang saserdotal doon, mahahayag ang mga bagong tungkulin. Isa pang mensahe ng babala at pagtuturo ang ibibigay sa iglesya.

Sabi ng propeta: “Sino ang makatatagal sa araw ng Kanyang pagdating? At sino ang makatatayo kapag Siya ay nahayag? Sapagkat Siya ay tulad ng apoy ng tagadalisay, at tulad ng sabon ng mga tagapaglaba; at Siya’y uupo na parang tagadalisay at tagapaglinis ng pilak; at Kanyang lilinisin ang mga anak ni Levi, at dadalisayin sila na gaya ng pagdadalisay sa ginto at pilak, upang sila’y makapaghandog sa Panginoon ng isang handog sa katuwiran.” Malakias 3:2, 3. Yaong mga nabubuhay sa ibabaw ng lupa kapag ang pamamagitan ni Cristo ay magwawakas sa santuwaryo sa itaas ay dapat tumayo sa harap ng isang banal na Diyos na walang tagapamagitan. Ang kanilang mga balabal ay dapat walang dungis; ang kanilang pagkatao ay dapat mapadalisay mula sa kasalanan sa pamamagitan ng dugo ng pagwiwisik. Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos at ng sarili nilang masikap na pagpapagal, kailangan nilang maging mga mananagumpay sa pakikipagbaka laban sa kasamaan. Samantalang nagpapatuloy sa langit ang paghuhukom na may pagsisiyasat, samantalang ang mga kasalanan ng mga nagsisising mananampalataya ay inaalis mula sa santuwaryo, dapat magkaroon ng isang natatanging gawaing paglilinis, ng pagwawaksi ng kasalanan, sa gitna ng bayan ng Diyos sa lupa. Ang gawaing ito ay mas malinaw na inilalahad sa mga mensahe ng Pahayag 14.

Kapag ang gawaing ito ay naisakatuparan na, ang mga tagasunod ni Cristo ay magiging handa sa Kanyang pagpapakita. “Kung magkagayo’y magiging kalugud-lugod sa Panginoon ang handog ng Juda at Jerusalem, gaya noong mga unang araw, at gaya noong mga unang taon.” Malakias 3:4. Kung magkagayon, ang iglesia na sa pagparito ng ating Panginoon ay tatanggapin Niya para sa Kanyang sarili ay magiging isang “maluwalhating iglesia, na walang batik, ni kulubot, ni anumang gayong bagay.” Efeso 5:27. Kung magkagayon ay lilitaw siya “gaya ng bukang-liwayway, marilag gaya ng buwan, maliwanag gaya ng araw, at kakilakilabot gaya ng isang hukbong may mga watawat.” Awit ni Solomon 6:10.

Bukod sa pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, ipinahula rin ni Malachi ang Kanyang ikalawang pagparito, ang Kanyang pagdating para sa pagpapatupad ng paghuhukom, sa mga salitang ito: ‘At ako’y lalapit sa inyo sa paghuhukom; at ako’y magiging mabilis na saksi laban sa mga mangkukulam, at laban sa mga mangangalunya, at laban sa mga nanunumpa nang may kasinungalingan, at laban sa mga nang-aapi sa manggagawang upahan sa kanyang sahod, sa babaing bao, at sa ulila, at sa mga nagpapalihis ng karapatan ng taga-ibang-bayan, at hindi natatakot sa Akin, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.’ Malachi 3:5. Tinutukoy ni Jude ang gayunding tagpo nang kanyang sabihin, ‘Narito, ang Panginoon ay dumarating na kasama ang sampu-sampung libo ng Kanyang mga banal, upang isagawa ang paghuhukom sa lahat, at upang patunayang may sala ang lahat ng mga di-maka-Diyos sa kanila tungkol sa lahat ng kanilang mga gawaing di-maka-Diyos.’ Jude 14, 15. Ang pagdating na ito, at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, ay magkakaiba at hiwalay na mga pangyayari.

Ang pagdating ni Cristo bilang ating Punong Saserdote sa Kabanal-banalang Dako, para sa paglilinis ng santuwaryo, na inilantad sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng inilahad sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na inihula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng kasintahang-lalaki sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. Ang Dakilang Tunggalian, 424-426.

“Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.