When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.
Nang inutusan ni Elias si Ahab na tipunin ang buong Israel sa Carmel, iyon ay nagsilbing paunang larawan ng pagdadala ng Diyos sa iglesia palabas ng Madilim na Panahon noong 1798, matapos ang tatlo’t kalahating taon ng pag-uusig, at ng Kanyang pagpapatnubay sa iglesia tungo sa 1844 at, pagkaraan, tungo sa 1863. Ang tatlong petsang ito ang huling tatlong palatandaan sa daan ng balangkas ng "pitong ulit," gaya ng inilahad ni Isaias sa kabanata pito.
The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.
Ang gayunding kasaysayan ng 1798, 1844, at 1863 ay inilalarawan din bilang tipo nang pinamunuan ni Moises ang mga anak ni Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto patungo sa Bundok Sinai. Ang kasaysayan ng unang at ikalawang anghel ay kumakatawan sa kilusang Millerita na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798 at nagpatuloy hanggang ang kilusang ito ay naging iglesya noong 1863. Sina Elias at Moises ang dalawang pangunahing saksi ng kasaysayang Millerita, at sila rin ang dalawang pangunahing saksi sa Aklat ng Pahayag sa kasaysayan ng ikatlong anghel.
The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.
Ang kilusang Millerita ang nagmamarka ng pasimula ng walang-hanggang ebanghelyo ng Apocalipsis labing-apat, at ang Future for America ang nagmamarka ng wakas. Sa pagitan ng pasimulang kilusan ng mga Millerita at ng pangwakas na kilusan, matatagpuan natin ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Ayon sa mga historyador ng Iglesia Adventista, noong 1856 pumasok ang nalabi ng kilusang Millerita sa kalagayang Laodiceano, kaya nagtapos ang kapanahunang Filadelfia na kumakatawan sa 1798 hanggang 1856.
In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.
Sa nakaraang artikulo, ipinakita namin na inihanay ng inspirasyon ang pagkabigo sa pagtawid sa Dagat na Pula sa Dakilang Pagkabigo noong 1844. Sa puntong iyon, dumating sa kasaysayan ni Moises ang pagsubok ng Sabat, na kinakatawan ng mana. Sa gayon ding propetikong punto, ang liwanag na nagmula sa Kabanal-banalang Dako ay nagpasimula, para sa mga tumawid sa dagat at sa pananampalataya ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako, ng isang proseso ng pagsubok at paglilinis na nagsimula sa Sabat. Ang prosesong pagsubok na nauna sa 1844 ay nagsimula sa kasaysayan ni Moises sa kaniyang kapanganakan, at para sa mga Millerita noong 1798, kasabay ng paglago ng kaalamang tinukoy ni Daniel na magbubunga ng isang tatlong-yugtong proseso ng pagsubok na hahantong sa paghuhukom.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Marami ang dadalisayin, gagawing maputi, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan: at sinuman sa masasama ay hindi makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:10.
The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.
Ang pagbubukas ng paghuhukom noong Oktubre 22, 1844 ay inilarawan sa pamamagitan ng tipo ng paghuhukom kay Paraon, na nagsimula sa mga panganay ng Egipto at nagwakas sa mga tubig ng Dagat na Pula. Sa sandaling ang marurunong ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya, o tumawid sa Dagat na Pula, ang proseso ng pagsubok na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798 ay nagpatuloy lampas sa 1844. Sa kasaysayan ni Moises, ito ay kinakatawan ng sampung pagsubok, na nabigo ang Israel sa bawat hakbang. Ang huli sa sampung pagsubok ay noong siniyasat ng labindalawang tiktik ang Lupang Pangako. Ang unang pagsubok sa kasaysayan ni Moises ay ang pagsubok sa manna na kumakatawan sa Sabat, at para sa mga Millerite ang Sabat ay kinilalang unang pagsubok pagkatapos ng Oktubre 22, 1844. Yamang ang unang pagsubok ay ang Sabat sa dalawang magkatugmang kasaysayan, ang sumunod na siyam na pagsubok sa kasaysayan ni Moises ay nagtuturo na, matapos ang 1844, magkakaroon ng isang serye ng mga pagsubok na maghahatid sa pagpasok alinman sa Lupang Pangako o sa ilang ng kamatayan. Ang 1863 ay kumakatawan sa pangwakas na pagsubok para sa kilusang Millerite. Sisimulan natin ang pagtalakay na ito kapag nagbalik ang labindalawang tiktik na dala ang kanilang mga ulat tungkol sa Lupang Pangako.
And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.
At nagbalik sila mula sa pagsisiyasat sa lupain pagkaraan ng apatnapung araw. At pumaroon sila kay Moises, at kay Aaron, at sa buong kapulungan ng mga anak ni Israel, sa ilang ng Paran, sa Kades; at ibinalita nila sa kanila at sa buong kapulungan, at ipinakita nila ang bunga ng lupain. At isinalaysay nila sa kaniya, na nagsasabi, Naparoon kami sa lupain na roon mo kami sinugo, at tunay na umaagos iyon ng gatas at pulot-pukyutan; at ito ang bunga nito. Gayon ma'y malalakas ang mga taong tumatahan sa lupain, at ang mga lunsod ay napapaderan at napakalalaki; at bukod dito'y nakita namin roon ang mga anak ni Anak. Ang mga Amalekita ay tumatahan sa lupain sa timog; at ang mga Heteo, at ang mga Jebuseo, at ang mga Amoreo, ay tumatahan sa mga kabundukan; at ang mga Cananeo ay tumatahan sa tabi ng dagat at sa baybayin ng Jordan. At pinatahimik ni Caleb ang bayan sa harap ni Moises, at nagsabi, Umahon tayo agad at angkinin natin iyon; sapagkat tunay na kaya natin itong lupigin. Ngunit sinabi ng mga lalaking umahon na kasama niya, Hindi natin kaya umakyat laban sa bayang iyon; sapagkat sila'y lalong malakas kaysa atin. At nag-ulat sila ng masamang balita tungkol sa lupain na kanilang siniyasat sa mga anak ni Israel, na sinasabi, Ang lupaing dinaanan namin upang siyasatin ay isang lupaing lumalapa sa mga nananahan doon; at ang lahat ng taong nakita namin doon ay mga taong malalaki ang tayog. At doo'y nakita namin ang mga higante, ang mga anak ni Anak, na mula sa lahi ng mga higante; at kami, sa aming sariling paningin, ay parang mga tipaklong, at gayon din sa kanilang paningin. Mga Bilang 13:25-33.
This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.
Ang siping ito mula sa Aklat ng mga Bilang ay naglalaman ng ilang napakahahalagang katotohanan na dapat bigyang-pansin, na madaling malaktawan kapag hindi isinasaalang-alang ang kasaysayang kinakatawan dito bilang tipolohiya ng kilusang Millerita. Isa sa mga punto ay na ang mga mapanghimagsik na may “masamang ulat” ay bumabagsak sa kanilang ikasampu at panghuling pagsubok, at sa panghuling pagsubok na iyon ay nahayag ang dalawang uri ng tao. Ang dalawang uring iyon, na umunlad sa kasaysayan ng nakaraang siyam na pagsubok, ay inihayag ang kanilang mga pagkatao batay sa kung aling “ulat” ang kanilang piniling tanggapin. Noong 1863, tinanggihan ng Milleritang Adbentismo ang ulat ni Moises na kinakatawan ng propesiya tungkol sa pagkaalipin sa Levitico dalawampu’t anim. Ang ulat na iniharap nina Josue at Caleb ay payak na pag-uulit ng “ulat” ng Diyos sa buong kasaysayan ng kanilang pagliligtas mula sa pagkaalipin. Mula pa sa kapanganakan ni Moises, ipinangako na ng Diyos na ilalabas Niya sila mula sa pagkaalipin at dadalhin sila sa lupang ipinangako kay Abraham noong mga dantaon na ang nakalilipas. Ipinakakatawan nina Josue at Caleb ang mga tumindig sa saligang ulat; ang sampung natitirang espiya ay itinanggi na tunay na ibinigay ng Diyos ang ulat na iyon.
And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.
At inilakas ng buong kapisanan ang kanilang tinig at dumaing; at tumangis ang bayan nang gabing yaon. At ang lahat ng mga anak ni Israel ay nagbulung-bulungan laban kay Moises at laban kay Aaron; at sinabi ng buong kapisanan sa kanila, Sana’y nangamatay na lamang kami sa lupain ng Ehipto! o sana’y nangamatay na lamang kami sa ilang na ito! At bakit dinala tayo ng Panginoon sa lupaing ito, upang mabuwal sa tabak, upang ang ating mga asawa at ang ating mga anak ay maging samsam? hindi baga lalong mabuti para sa atin ang bumalik sa Ehipto? At nagsabi sila sa isa’t isa, Humirang tayo ng isang pinuno, at bumalik tayo sa Ehipto. Mga Bilang 14:1–4.
When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.
Noong 1863, nang sumulat si James White ng isang artikulo sa Review and Herald na tumatanggi sa pagkaunawa ni Miller hinggil sa “pitong panahon,” at sa gayon ding taon ay inilathala ni Uriah Smith ang huwad na tsart na walang anumang pagtukoy sa “pitong panahon” ng Levitico, kapwa nina White at Smith ay isinantabi ang gawain ni William Miller at gumamit ng biblikal na metodolohiya ng apostatang Protestantismo. Ang metodolohiya ng mga tumalikod—na kamakailan lamang ay kanilang kinilalang mga “anak na babae ng Babilonya”—ang ginamit bilang katuwiran upang tanggihan ang mensahe ni Miller na pinatnubayan ng anghel na si Gabriel. Sa ikasampung pagsubok para sa sinaunang Israel ay tuwiran nilang sinabi, “Maglagay tayo ng pinuno, at bumalik tayo sa Egipto.” Ang kabiguan sa ikasampu at panghuling pagsubok ay nakasalalay sa pagtanggi sa “ulat” na kaayon ng ulat mula pa sa pasimula, at sa pagnanais na magbalik sa pagkaalipin sa Egipto. Nang si Jeremias, sa paraang simboliko, ay kumatawan sa mga nadismaya sa nabigong prediksiyon ng 1843, tiyak siyang tinawag ng Diyos na manumbalik sa Diyos at sa dati niyang kasigasigan sa mensahe, ngunit iniutos din sa kanya na kailanman ay huwag bumalik sa mga kinilalang “mga anak na babae ng Babilonya.”
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon: Kung ikaw ay manunumbalik, ay muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko; at kung iyong ihiwalay ang mahalaga mula sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng aking bibig: manumbalik sila sa iyo; ngunit huwag kang manumbalik sa kanila. Jeremias 15:19.
In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.
Noong 1863, si James White at si Uriah Smith ay humirang ng isang bagong kapitan upang pangunahan sila pabalik sa dakong ipinag-utos sa kanila na huwag puntahan. Si Joshua at si Caleb ay kumakatawan sa mga nagnanais na sumulong, si White at si Smith ay kumakatawan sa mga nagnanais na bumalik.
Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.
Isa pang puntong dapat tandaan sa sipi sa Aklat ng mga Bilang ay na ang panghuling paghihimagsik na humatol sa lahat ng mga naghimagsik na mamatay sa ilang sa loob ng susunod na apatnapung taon ay isa sa dalawang pangunahing sangguniang nagtatatag ng prinsipyong araw-para-sa-isang-taon sa propesiya sa Biblia, na marahil ang pinaka-mahalagang tuntuning propetiko na sa pamamagitan ni Miller ay ginamit upang buksan ang mensahe ng walang-hanggang ebanghelyo at ng unang anghel. Ang isa pang biblikal na saksi sa tuntuning ito ay matatagpuan sa Aklat ni Ezekiel.
And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.
At pagkaraan mong maisakatuparan ang mga iyon, humiga kang muli sa iyong kanang tagiliran, at pasanin mo ang kasamaan ng sambahayan ni Juda sa loob ng apatnapung araw; sapagkat itinalaga ko sa iyo ang bawat araw bilang isang taon. Ezekiel 4:6.
What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.
Ang madalas na hindi napapansin hinggil sa dalawang talatang nagtatag ng prinsipyong araw-sa-taon ay ang makasaysayang konteksto ng dalawang talatang iyon.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Ayon sa bilang ng mga araw na inyong siniyasat ang lupain, na apatnapung araw, bawat araw ay katumbas ng isang taon, papasanin ninyo ang parusa ng inyong mga kasamaan, apatnapung taon, at inyong malalaman ang paglabag ko sa pangako. Mga Bilang 14:34.
The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.
Ang talata sa Mga Bilang ay naganap sa pasimula ng sinaunang Israel at sumasagisag sa paghihimagsik ng bayang nasa tipan ng Diyos, at ang talata sa Ezekiel ay naganap sa wakas ng sinaunang Israel at sumasagisag sa paghihimagsik ng bayang nasa tipan ng Diyos. Ang parusa sa pasimula ay kamatayan sa ilang, at ang parusa sa wakas ay pagkaalipin sa lupain ng kanilang mga kaaway. Binibigyang-diin ng prinsipyong araw-para-sa-taon ang paghihimagsik ng bayang nasa tipan ng Diyos. Dalawang parusa, isa sa pasimula at isa sa wakas, ngunit magkaiba ang mga ito. Ang una ay unti-unting pagkamatay habang naglalakbay sa ilang; ang huli ay pagkabihag at pagkaalipin sa literal na Babilonia.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.
Nang magkagayo’y nagpatirapa si Moises at si Aaron sa harap ng buong kapulungan ng mga anak ni Israel. At si Josue na anak ni Nun, at si Caleb na anak ni Jefune, na kabilang sa mga nagsiyasat sa lupain, ay hinapak ang kanilang mga kasuotan; at sila’y nagsalita sa buong kapisanan ng mga anak ni Israel, na sinasabi, Ang lupain na aming dinaanan upang siyasatin ay lubhang mabuting lupain. Kung kalulugdan tayo ng Panginoon, dadalhin niya tayo sa lupaing ito at ibibigay niya ito sa atin; isang lupaing umaapaw sa gatas at pulot-pukyutan. Huwag lamang kayong manghimagsik laban sa Panginoon, ni matakot man kayo sa mga tao ng lupain; sapagkat sila ay tinapay para sa atin: ang kanilang pagtatanggol ay lumisan sa kanila, at ang Panginoon ay sumasa atin; huwag ninyo silang katakutan. Ngunit ang buong kapulungan ay nag-utos na batuhin sila ng mga bato. At ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nagpakita sa Tolda ng Kapisanan sa harap ng lahat ng mga anak ni Israel. At sinabi ng Panginoon kay Moises, Hanggang kailan ako gagalitin ng bayang ito? at hanggang kailan sila hindi maniniwala sa akin, sa kabila ng lahat ng mga tanda na ipinakita ko sa gitna nila? Sasalutin ko sila at aalisan sila ng mana, at gagawa ako mula sa iyo ng isang bansang higit na dakila at mas makapangyarihan kaysa sa kanila. At sinabi ni Moises sa Panginoon, Kung magkagayon, maririnig ito ng mga Ehipsiyo (sapagkat sa iyong kapangyarihan ay inilabas mo ang bayang ito mula sa kanila); at sasabihin nila ito sa mga nananahan sa lupaing ito; sapagkat kanilang narinig na ikaw, Panginoon, ay nasa gitna ng bayang ito, na ikaw, Panginoon, ay nakikitang mukhaan, at na ang iyong ulap ay nakatayo sa ibabaw nila, at na ikaw ay nangunguna sa kanila, kung araw ay sa isang haliging ulap, at kung gabi ay sa isang haliging apoy. Ngayon, kung papatayin mo ang buong bayang ito na gaya ng isang tao, ang mga bansa na nakarinig ng kabantugan mo ay magsasalita, na nagsasabi, Sapagkat hindi nagawa ng Panginoon na dalhin ang bayang ito sa lupaing kanyang isinumpang ibibigay sa kanila, kaya’t pinatay niya sila sa ilang. At ngayo’y ipinamanhik ko sa iyo, maging dakila nawa ang kapangyarihan ng aking Panginoon, ayon sa iyong sinabi, na nagsasabi, Ang Panginoon ay mapagpahinuhod at dakila sa awa, nagpapatawad ng kasamaan at pagsalangsang, ngunit sa anumang paraan ay hindi niya aariing walang sala ang may sala, dinadalaw ang kasamaan ng mga ama sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi. Ipagpatawad mo, ipinamanhik ko sa iyo, ang kasamaan ng bayang ito ayon sa kadakilaan ng iyong awa, at gaya ng iyong ipinagpatawad sa bayang ito, mula sa Ehipto hanggang ngayon. Mga Bilang 14:5-19.
The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.
Ang kasaysayang kinakatawan sa mga talatang ito ay naging isang biblikal na simbolo na tinatawag na “araw ng paghihimagsik.” Ang “araw ng paghihimagsik” ay tinutukoy sa Mga Awit siyamnapu’t lima, Jeremias tatlumpu’t dalawa, at Hebreo tatlo, ngunit hindi natin tatalakayin ang simbolong iyon sa ngayon. May isang mahalagang prinsipyong natukoy sa naunang sipi na dapat kilalanin. Ang prinsipyong ito ay inilalarawan din ng propetang Samuel, ni Lucifer, ni Ellen White, at, siyempre, ni Moises sa bahaging ito.
And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.
At sinabi sa kaniya, Narito, ikaw ay matanda, at ang iyong mga anak ay hindi lumalakad sa iyong mga daan: ngayon ay maglagay ka sa amin ng isang hari upang humatol sa amin, gaya ng lahat ng mga bansa. Ngunit ikinalungkot ni Samuel ang bagay na ito, nang kanilang sabihin, Bigyan mo kami ng isang hari upang humatol sa amin. At dumalangin si Samuel sa Panginoon. At sinabi ng Panginoon kay Samuel, Dinggin mo ang tinig ng bayan sa lahat ng sinasabi nila sa iyo: sapagkat hindi ikaw ang kanilang itinakwil, kundi ako ang kanilang itinakwil, upang ako’y huwag maghari sa kanila. Ayon sa lahat ng mga gawa na kanilang ginawa mula nang araw na iniahon ko sila mula sa Egipto hanggang sa araw na ito, na ako’y kanilang pinabayaan at pinaglingkuran ang ibang mga diyos, gayon din ang ginagawa nila sa iyo. Kaya ngayon, dinggin mo ang kanilang tinig; gayon man, mahigpit mo silang sawayin, at ipakita mo sa kanila ang paraan ng hari na maghahari sa kanila. At isinalaysay ni Samuel sa bayan na humihingi sa kaniya ng isang hari ang lahat ng mga salita ng Panginoon. At sinabi niya, Ito ang magiging paraan ng hari na maghahari sa inyo: Kukunin niya ang inyong mga anak na lalaki, at itatalaga sila para sa kaniyang sarili, sa kaniyang mga karo, at upang maging mga nangangabayo; at ang iba’y tatakbo sa unahan ng kaniyang mga karo. At maglalagay siya para sa kaniya ng mga pinuno ng libu-libo at mga pinuno ng limampu; at pagagawa niya sa kanila ang pagbubungkal ng kaniyang bukirin, at pag-aani ng kaniyang ani, at ang paggawa ng kaniyang mga kasangkapang pandigma, at ng mga kasangkapan ng kaniyang mga karo. At kukunin niya ang inyong mga anak na babae upang maging mga magtitimpla ng pabango, at maging mga magluluto, at mga magtitinapay. At kukunin niya ang inyong mga bukid, at ang inyong mga ubasan, at ang inyong mga olivar, pati ang pinakamabubuti sa mga iyon, at ibibigay sa kaniyang mga lingkod. At kukunin niya ang ikasampu ng inyong binhi, at ng inyong mga ubasan, at ibibigay sa kaniyang mga punong-kawal at sa kaniyang mga lingkod. At kukunin niya ang inyong mga aliping lalaki at ang inyong mga aliping babae, at ang inyong pinakamagigiting na kabataan, at ang inyong mga asno, at ipagagawa niya sila ng kaniyang gawain. Kukunin niya ang ikasampu ng inyong mga tupa; at kayo’y magiging kaniyang mga alipin. At dadaing kayo nang araw na yaon dahil sa inyong haring inyong pinili; at ang Panginoon ay hindi kayo didinggin nang araw na yaon. Gayunman, tumanggi ang bayan na sumunod sa tinig ni Samuel; at kanilang sinabi, Hindi; kundi magkakaroon kami ng isang hari sa amin; upang kami man ay maging gaya ng lahat ng mga bansa; at ang aming hari ang hahatol sa amin, at lalabas sa unahan namin, at makikipaglaban sa aming mga digmaan. At narinig ni Samuel ang lahat ng mga salita ng bayan, at inulit niya ang mga iyon sa pakinig ng Panginoon. At sinabi ng Panginoon kay Samuel, Dinggin mo ang kanilang tinig, at maglagay ka sa kanila ng isang hari. At sinabi ni Samuel sa mga lalaki ng Israel, Humayo ang bawa’t isa sa kaniyang lungsod. 1 Samuel 8:5-22.
In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.
Sa siping ito, tinanggihan ng sinaunang Israel ang Diyos bilang kanilang hari, at ang kasaysayan ay tumuturo tungo sa panahong ipinahayag nila na wala silang ibang hari kundi si Cesar. Tinanggihan nila ang teokrasya ng Diyos, at iginigiit nila na pagkalooban sila ng isang hari mula sa kanilang sariling sambayanan, subalit sa huli’y ipinahayag nila na ang kanilang hari ay isang haring Romano. Ang haring Romano sa mga huling araw ay ang papa ng Roma.
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Ngunit sumigaw sila, “Alisin siya! Alisin siya! Ipako siya sa krus!” Sinabi sa kanila ni Pilato, “Ipapako ko ba sa krus ang inyong hari?” Sumagot ang mga punong saserdote, “Wala kaming hari kundi si Cesar.” Juan 19:15.
The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.
Ang pagtatakwil sa teokrasya ay lubhang nakasasakit at tumama nang personal kay Samuel, anupa’t inunawa niya ito bilang pagtatakwil sa kanyang katungkulan bilang propeta. Subalit tiniyak ng Diyos na maunawaan ni Samuel na ang kanilang pagtatakwil ay sa Diyos, at hindi sa propeta. Sa dalawang talatang ito, na naglalahad ng ugnayang propetiko nina Moises at Samuel sa paghihimagsik ng sinaunang Israel, ang parusang sumunod dahil sa paghihimagsik ay hindi ang wakas para sa sinaunang Israel. Mayroon pang isang pangkat na kinakatawan nina Josue at Caleb na papasok sa Lupang Pangako, at sa salaysay ni Samuel, ang wakas ng sinaunang Israel ay nasa pagwawakas ng paghahari ng mga hari ng Israel, hindi sa pasimula.
Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.
Nakipagmatuwiran si Moises sa Diyos na ipagpatuloy Niya ang Kanyang gawain sa gitna ng sinaunang Israel, sapagkat ipinangatwiran ni Moises na ang pagwawakas sa kanila sa sandaling iyon ay magbubunga ng maling paglalarawan sa banal na kasaysayan ng pagliligtas sa Kanyang bayan at sa Kanyang pangakong pangunahan sila patungo sa lupaing ipinangako ng Diyos kay Abraham. Ang punto rito ay pinipili ng Diyos na pahintulutan ang paghihimagsik na maganap at magpatuloy kapag nilalayon Niyang gamitin ang paghihimagsik bilang patotoo sa katotohanan.
The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.
Ang saloobin ng matuwid na poot na ipinamalas ni Samuel ay ipinamalas din ni Ellen White.
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
Kailanma’y hindi ko pa nakita sa gitna ng ating bayan ang gayong matibay na pagkakuntento sa sarili at kawalang-kahandaang tumanggap at kilalanin ang liwanag, gaya ng nahayag sa Minneapolis. Ipinakita sa akin na wala ni isa sa pangkat na nagkupkop sa espiritung nahayag sa pulong na iyon ang muling magkakaroon ng malinaw na liwanag upang matalos ang kahalagahan ng katotohanang ipinadala sa kanila mula sa langit, hangga’t hindi nila ibinababa ang kanilang kapalaluan at ipinahayag na hindi ang Espiritu ng Diyos ang nagpapakilos sa kanila, kundi ang kanilang isipan at puso ay napuspos ng pagkiling at pagtatangi. Nais ng Panginoon na lumapit sa kanila, na pagpalain sila at pagalingin sa kanilang mga pagtalikod, ngunit hindi sila tumalima. Pinakilos sila ng gayunding espiritu na nag-udyok kina Korah, Dathan, at Abiram. Ang mga lalaking iyon sa Israel ay nagpasiyang salungatin ang lahat ng katibayan na magpapatunay na sila’y mali, at nagpatuloy sila sa kanilang landas ng pagkakawalay ng loob hanggang sa marami ang nahila upang makipisan sa kanila.
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
Sino ang mga ito? Hindi ang mahihina, hindi ang mga mangmang, hindi ang mga hindi naliwanagan. Sa paghihimagsik na iyon ay may dalawang daan at limampung mga pangulo na bantog sa kapulungan, mga lalaking tanyag. Ano ang kanilang patotoo? “Banal ang buong kapulungan, bawat isa sa kanila, at ang Panginoon ay nasa gitna nila: kaya bakit nga itataas ninyo ang inyong mga sarili sa ibabaw ng kapulungan ng Panginoon?” [Numbers 16:3]. Nang si Korah at ang kanyang mga kasamahan ay nangamatay sa ilalim ng kahatulan ng Diyos, hindi nakita ng mga taong kanilang nilinlang ang kamay ng Panginoon sa himalang ito. Kinabukasan, inakusahan ng buong kapulungan sina Moises at Aaron, “Pinatay ninyo ang bayan ng Panginoon” [verse 41], at dumapo ang salot sa kapulungan, at mahigit sa labing-apat na libo ang nangamatay.
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.
"Nang ako'y nagpasyang lisanin ang Minneapolis, ang anghel ng Panginoon ay tumayo sa tabi ko at nagsabi: 'Hindi gayon; may isang gawain ang Diyos para sa iyo sa dakong ito. Ang mga tao ay inuulit ang paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram. Inilagay na kita sa iyong marapat na kalagayan, na hindi kikilalanin ng mga wala sa liwanag; hindi nila didinggin ang iyong patotoo; ngunit Ako'y sasaiyo; ang Aking biyaya at kapangyarihan ang magtataguyod sa iyo. Hindi ikaw ang kanilang hinahamak, kundi ang mga sugo at ang mensaheng Aking ipinadadala sa Aking bayan. Hinamak nila ang salita ng Panginoon. Binulag ni Satanas ang kanilang mga mata at binaluktot ang kanilang paghatol; at maliban na magsisi ang bawat kaluluwa sa kanilang kasalanang ito—ang hindi pinabanal na pagsasarili na lumalapastangan sa Espiritu ng Diyos—sila'y lalakad sa kadiliman. Aalisin ko ang kandelero mula sa kinalalagyan nito, maliban na sila'y magsisi at magbalik-loob, upang sila'y Aking pagalingin. Inalabo nila ang kanilang espirituwal na paningin. Hindi nila ibig na ipamalas ng Diyos ang Kanyang Espiritu at ang Kanyang kapangyarihan; sapagkat taglay nila ang espiritu ng panunuya at pagkasuklam laban sa Aking salita. Ang kagaanan, kawalang-kabuluhan, pagbibiro, at pagpapatawa ay araw-araw na isinasagawa. Hindi nila itinuon ang kanilang puso upang hanapin Ako. Sila'y lumalakad sa mga baga ng sarili nilang sinindihan, at maliban na sila'y magsisi, sila'y mahihiga sa dalamhati. Ganito ang sabi ng Panginoon: Manatili ka sa iyong puwesto ng tungkulin; sapagkat Ako ay sumasaiyo, at hindi kita iiwan ni pababayaan ka.' Ang mga salitang ito mula sa Diyos ay hindi ko pinangahas na ipagsawalang-bahala." The 1888 Materials, 1067.
Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.
Ipinantulad ni Sister White ang kaniyang saloobin sa saloobin ni Samuel at inatasang manatili kasama ng mga rebelde at ng kanilang rebelyon, at “tumayo sa” “puwesto” ng kaniyang “tungkulin.” Inutusan siyang manindigan sa kaniyang puwesto, matapos niyang (ang propetisa) pasiyahang iwan ang mga rebelde at ang kanilang rebelyon sa kanilang sarili.
The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.
Ang panuntunan ng unang pagbanggit, na isang pangunahing bahagi ng prinsipyong Alpha at Omega, ay nagtuturo na ang unang pagbanggit sa isang paksa ay may sukdulang kahalagahan. Kaakibat sa pinakasimula ng paghihimagsik ni Lucifer ang katotohanang, kung naisin ng Diyos, taglay Niya ang lahat ng kapangyarihang kailangan upang pawiin si Lucifer sa mismong unang makasariling pag-iisip pa lamang na umusbong sa isip ni Lucifer. Maaaring alisin ng Diyos si Lucifer mula sa sangnilikha, at taglay Niya ang kapangyarihan na, kung pinili Niyang gawin iyon, magagawa Niya iyon sa paraang walang ibang mga anghel ang makaaalam man lamang kung ano ang naganap. Siyempre, hindi Niya iyon ginawa, sapagkat, bukod sa iba pa, iyon ay magiging pagtanggi sa Kaniyang karakter; gayunman, taglay Niya ang kapangyarihang lumikha na magpapahintulot sana sa Kaniya na gawin mismo ang gayong bagay. Ngunit hindi Niya iyon ginawa. Mapagtiis Niyang hinayaan na maging bahagi ng patotoo hinggil sa Kaniyang karakter ang paghihimagsik, bahagi ng patotoo ng alitang nagsimula sa langit at sa kalaunan ay darating sa lupa. Ito ang naisakatuparan ng diyalogo ni Moises para sa sinaunang Israel. Hinayaan ng Diyos na mamatay sa ilang ang salinlahing mapaghimagsik, at ginamit Niya ang kasaysayang iyon bilang isang biblikal na halimbawa upang higit pang isulong ang mga katotohanang kaugnay ng walang hanggang ebanghelyo.
So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.
Gayon din ang nangyari sa pagtanggi sa Diyos bilang Hari sa mga araw ni Samuel. Inutusan si Samuel na magpatuloy at manindigan sa kanyang tungkulin, sa kabila ng kanyang mga personal na paninindigan at kaalamang propetiko. Ang aspektong ito ng propetiko at makasaysayang pangangasiwa ng Diyos ay kinikilala rin sa muling pagtatayo ng templo pagkatapos ng pagkabihag sa Babilonya. Ipinropesiya at pinamahalaan ng Diyos ang bawat bahagi ng pitumpung taon ng pagkabihag: ang pagbabalik sa Jerusalem, ang muling pagtatayo ng Jerusalem, ng templo, at ng mga lansangan at mga pader. Itinakda Niya ang mga hulang pang-panahon na tumukoy kung kailan sila palalayain mula sa pagkabihag. Tinukoy Niya kung ilang mga dekreto ang magsisilbing pananda sa pasimula ng dalawang libo’t tatlong daang taon. Tinukoy Niya sa pangalan si Ciro, ang haring pagano na magsisimula ng proseso sa pamamagitan ng unang dekreto. Ang lahat ng mga bahagi ng muling pagtatayo ng Jerusalem at ng templo ay tiyak na tinukoy, at Siya ay nagbangon ng mga matuwid na lalaki at mga propeta upang maisakatuparan ang gawain.
In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.
Sa kabila ng lahat ng hayagang banal na paunang-kaalamang propetiko at pakikialam, ang paghihimagsik na naghatid sa pagkabihag sa Babilonia ay nagdala na ng pagtatapos sa Kaniyang personal na presensya sa piling ng bayan ng Diyos. Ang kaluwalhatian ng Shekinah ay hindi na kailanman nagbalik sa muling itinayong templo. Ang buong kasaysayan ay ginamit upang magbigay ng propetikong balangkas sa kasaysayan ng wakas ng sanlibutan, bagaman ang templo ay hindi na muling pinagpala ng presensya ng Shekinah sa Kabanal-banalang Dako. Sa ganitong diwa, ang muling itinayong templo ay patotoo, hindi ng presensya ng Diyos, kundi ng paghihimagsik ng Israel. Gayunman, ang mga propeta ng kasaysayang iyon, gaya nina Samuel at Sister White sa Minneapolis, ay nagpatuloy na gumanap sa tungkulin bilang mga propeta.
The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.
Ang paghihimagsik ni Lucifer ang unang binanggit sa dakilang tunggalian sa pagitan ni Cristo at ni Satanas, at pinahintulutan ng Diyos na magpatuloy ang paghihimagsik na iyon para sa Kaniyang sariling mga layunin. Si Samuel, sa kabila ng kaniyang matuwid na galit laban sa pagnanais ng Israel na maging gaya ng ibang mga bansa, ay inatasang makibahagi sa pagpapahid ng langis sa unang dalawang hari. At ang mga propeta ng Diyos ay nakibahagi sa muling pagtatayo ng templo ng Diyos, ang templong hindi na kailanman muling magkakaroon ng Shekinah na presensiya ng Diyos.
Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.
Yaong mga gumagamit ng kanilang “mga pinggan ng mga pabula” laban sa Salitang Propetiko, sa tangkang ikubli ang rebelyon ng Adventismo noong 1863, at pinipiling ibatay ang kanilang pangangatwiran sa lohikang kung may anumang nangyaring mali noong 1863, ipinagbawal na sana iyon ng propetisa, ay kusang nagbubulag-bulagan sa unang simulain na natukoy na sa pinakaunang pagbanggit ng paghihimagsik laban sa Diyos. Pinahihintulutan ng Diyos ang rebelyon para sa Kaniyang sariling mga layunin, at kung pipiliin Niyang manatiling walang-kinikilingan o tahimik ang Kaniyang mga propeta sa mga rebelyong maaaring dumating, iyon ay Kaniyang pasiya.
As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.
Habang sinisimulan nating isaalang-alang ang proseso ng pagsubok mula 1844 hanggang 1863, na sinagisagan ng sampung pagsubok na nabigo ang sinaunang Israel matapos nilang tumawid sa Dagat na Pula, mahalagang maunawaan ang katotohanang biblikal na ito. Ginagampanan ng mga propeta ng Diyos ang kanilang pagiging propeta sa mga panahon ng pagsunod at ng pagsuway, at may mga pagkakataon na hindi nila tinututulan ang mga usaping sa panlabas na pagtingin ay inaasahang tututulan ng isang propeta. May mga pagkakataon na malinaw na batid nila ang paghihimagsik ngunit pinipigil sila, at sa iba namang pagkakataon ay ipinapatong ng Panginoon ang Kanyang kamay sa kanilang mga mata hinggil sa nasabing paghihimagsik. Kapag kinilala ang pananaw na iyon, ang 1863 ay nagiging isang mahalagang palatandaan sa kasaysayan ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, para sa kapwa ang sungay ng Protestantismo at ang sungay ng Republikanismo.
I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.
Ako rin ay nagsalita sa pamamagitan ng mga propeta, at pinarami ko ang mga pangitain, at gumamit ako ng mga paghahalintulad sa pamamagitan ng ministeryo ng mga propeta. Oseas 12:10.