In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.
Sa pasimula ng sinaunang literal na Israel—sa pagtawid sa Dagat na Pula—at gayundin sa pasimula ng makabagong espirituwal na Israel—sa Dakilang Pagkakadismaya—nagsimula ang isang serye ng umuusad na mga pagsubok na sa huli ay umabot sa pangwakas na pagsubok. Ang pagkabigo sa pangwakas na pagsubok na iyon, sa Aklat ng mga Bilang at sa kasaysayan ng mga Milerita, ay minamarkahan ang pasimula ng paglalagalag sa ilang.
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.
Sa loob ng apatnapung taon, ipinagkait ng kawalan ng pananampalataya, pagbubulung-bulungan, at paghihimagsik sa sinaunang Israel ang pagpasok sa lupain ng Canaan. Ang gayon ding mga kasalanan ang nagpabalam sa pagpasok ng makabagong Israel sa makalangit na Canaan. Sa alinmang kaso, hindi ang mga pangako ng Diyos ang sanhi. Ang kawalan ng pananampalataya, ang pagkamakamundo, ang kawalan ng pagkatalaga, at ang mga alitan sa hanay ng mga taong inaangking bayan ng Panginoon ang siyang nagpanatili sa atin sa daigdig na ito ng kasalanan at dalamhati sa napakaraming taon.
“We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.
“Maaaring kailangan pa nating manatili rito sa sanlibutang ito sa loob ng marami pang taon dahil sa pagsuway, gaya ng nangyari sa mga anak ni Israel; ngunit alang-alang kay Cristo, ang Kanyang bayan ay huwag magdagdag ng kasalanan sa kasalanan sa pamamagitan ng paninisi sa Diyos sa kahihinatnan ng sarili nilang maling landas na tinahak.” Evangelism, 696.
At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.
Sa katapusan ng kasaysayan ng sinaunang Israel, gaya noong pasimula, nagkaroon ng isang sunud-sunod na proseso ng pagsubok na nagwakas nang ang sinaunang literal na Israel ay dinala sa pagkabihag sa Babilonia. Sa katapusan ng makabagong espirituwal na Israel, sila rin ay haharap sa isang sunud-sunod na proseso ng pagsubok. Ang prosesong iyon ay magwawakas kapag ang mga Adventistang Laodiceano ay pinabagsak sa pagdating ng batas ng Linggo. Gaya ng sa sinaunang Israel, ang makabagong Israel ay dadalhin sa pagkabihag ng espirituwal na Babilonia.
The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.
Ang kilusang Millerita na nagsimula ayon sa hula noong 1798 at opisyal na nagwakas noong 1863 ay tipo ng kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo na nagsimula noong 1989 at nagtatapos sa pagsasara ng panahon ng pagsubok ng sangkatauhan at sa Ikalawang Pagparito ni Cristo. Sa pagitan ng pagwawakas ng kilusang Millerita at ng pagdating ng makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel ay ang kasaysayan ng ligal na nakarehistrong Laodiceang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw.
“A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.
Labing-isang araw lamang ng paglalakbay ang pagitan ng Sinai at Kades, sa mga hangganan ng Canaan; at sa pag-asang di maglalaon ay makakapasok na sila sa kaaya-ayang lupain, muling ipinagpatuloy ng mga hukbo ng Israel ang kanilang paglalakbay nang sa wakas ay nagbigay ng hudyat ang ulap para sa pagsulong. Si Jehova ay gumawa ng mga kababalaghan nang ilabas Niya sila mula sa Egipto, at anong mga pagpapala pa ang hindi nila maaasahan, yamang pormal na silang nakipagtipan na tanggapin Siya bilang kanilang Soberano, at kinilala na sila bilang ang hinirang na bayan ng Kataas-taasan? Patriarchs and Prophets, 376.
Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.
Ang kanilang maikling paglalakbay ay umabot sa apatnapung taon, dahil sa kanilang kawalan ng pananampalataya at pagsuway. Kung sana’y ipinamalas nila ang pananampalatayang nakasalig sa makapangyarihang pagliligtas sa kanila mula sa pagkaalipin, madali sana nilang natawid ang Ilog Jordan at nakapasok sa Lupang Pangako. Ang una sana nilang balakid pagkaraan noon ay siya ring balakid na hinarap ni Josue kalaunan. Pagkaraan ng apatnapung taon, ang literal na Israel ay lumisan sa ilang patungo sa Lupang Pangako, at ang una nilang hakbang ay ang Jerico, at ito’y nakatindig bilang isang sagisag ng kapangyarihan ng Diyos tungo sa kaligtasan ng bawat sumasampalataya. Ang Jerico ay sagisag din ng gawaing dapat harapin ng kilusang Millerita noong 1863, ngunit sila’y umatras pabalik sa ilang. Ang simbolismo ni Elias ay tuwirang kaugnay ng simbolismo ng Jerico, at nakapagbibigay-kaalaman na isaalang-alang ang makasaysayang ugnayan ni Elias sa Jerico.
Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.
Ngayon, ang iba pang mga gawa ni Omri na kaniyang ginawa, at ang kaniyang lakas na kaniyang ipinamalas, hindi ba nasusulat sa aklat ng mga kronika ng mga hari ng Israel? Kaya’t si Omri ay natulog na kasama ng kaniyang mga ninuno, at inilibing sa Samaria; at si Ahab na kaniyang anak ay naghari na kahalili niya. At nang ika-tatlumpu’t walong taon ni Asa na hari ng Juda, nagsimulang maghari si Ahab na anak ni Omri sa Israel; at si Ahab na anak ni Omri ay naghari sa Israel sa Samaria sa loob ng dalawampu’t dalawang taon. At si Ahab na anak ni Omri ay gumawa ng masama sa paningin ng Panginoon higit sa lahat ng nauna sa kaniya. At nangyari, na waring isang magaan na bagay lamang sa kaniya ang lumakad sa mga kasalanan ni Jeroboam na anak ni Nebat, na kaniyang pinakasalan si Jezebel na anak ni Ethbaal na hari ng mga Sidonio, at yumaon at naglingkod kay Baal, at sumamba sa kaniya. At nagtayo siya ng isang dambana para kay Baal sa bahay ni Baal, na kaniyang itinayo sa Samaria. At gumawa si Ahab ng isang lund; at si Ahab ay higit na nagpagalit sa Panginoon, ang Diyos ng Israel, kaysa sa lahat ng mga hari ng Israel na nauna sa kaniya. Sa kaniyang mga araw itinayo ni Hiel na taga-Betel ang Jerico; inilagay niya ang pundasyon nito kay Abiram na kaniyang panganay, at itinatag niya ang mga pintuang-bayan nito kay Segub na kaniyang bunso, ayon sa salita ng Panginoon na kaniyang sinalita sa pamamagitan ni Josue na anak ni Nun. At si Elias na Tisbeo, na mula sa mga nananahan sa Gilead, ay nagsabi kay Ahab, Buhay ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, na sa harap niya ako’y nakatayo, hindi magkakaroon ng hamog ni ulan sa mga taong ito, kundi ayon sa aking salita. 1 Mga Hari 16:27–17:1.
The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.
Ang pagtutuos na ginawa ni Elijah sa mga diyos nina Ahab at Jezebel sa Bundok Karmel ay tugon sa apostasya ng ikapitong hari ng hilagang kaharian ng Israel, na “higit na nagpukaw sa galit ng Panginoong Diyos ng Israel kaysa sa lahat ng mga hari ng Israel na nauna sa kanya.” Ang salitang “provoke” sa nasabing sipi ay tumutukoy sa “araw ng paghihimagsik” na sinasagisag ng ikasampung pagsubok sa Mga Bilang kabanata labing-apat. Ang pagpapukaw ni Ahab sa galit ng Diyos ay kumakatawan sa huli sa sampung pagsubok na idinulot ng masamang ulat ng sampung tiktik sa Mga Bilang kabanata labing-apat. Kaya nga, ito’y kumakatawan sa huling pagsubok para sa kilusang Millerite at sa huling pagsubok para sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.
Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.
Kaya nga, gaya ng sinasabi ng Espiritu Santo: “Ngayon, kung pakikinggan ninyo ang kaniyang tinig, huwag ninyong papagmatigasin ang inyong mga puso, gaya ng sa paghihimagsik, sa araw ng tukso sa ilang.” Hebreo 3:7, 8.
In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.
Sa makapropetikong “araw ng pagpapagalit” na kinakatawan ni Ahab, nanalangin ang propetang si Elias na, kung kinakailangan, ipataw ng Diyos ang mga kahatulan sa Israel upang magsisi ang Kanyang bayan sa mga kasalanang kanilang kinasasangkutan.
“The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’
Ang bayan ng Israel ay unti-unting nawalan ng takot at paggalang sa Diyos, hanggang sa ang Kanyang salita sa pamamagitan ni Josue ay wala nang bigat sa kanila. “Sa mga araw niya [ni Ahab] itinayo ni Hiel na taga-Betel ang Jerico: inilagay niya ang pundasyon nito sa Abiram na kaniyang panganay, at itinayo niya ang mga pintuang-bayan nito sa Segub na kaniyang bunso, ayon sa salita ng Panginoon, na sinalita Niya sa pamamagitan ni Josue na anak ni Nun.”
“While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.
Habang ang Israel ay tumatalikod sa pananampalataya, nanatiling tapat at tunay na propeta ng Diyos si Elias. Lubhang nabagabag ang kaniyang tapat na kaluluwa nang makita niyang ang kawalan ng pananampalataya at kataksilan ay mabilis na naglalayo sa mga anak ng Israel mula sa Diyos, at nanalangin siya na iligtas ng Diyos ang Kaniyang bayan. Nakiusap siya na huwag lubusang itakwil ng Panginoon ang Kaniyang bayang nagkakasala, kundi sa pamamagitan ng mga kahatulan, kung kinakailangan, ay pukawin sila sa pagsisisi at huwag silang pahintulutang sumulong pa sa higit pang kasalanan at sa gayo’y mag-udyok sa Kaniya na lipulin sila bilang isang bansa.
“The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’
Dumating kay Elias ang salita ng Panginoon, upang pumaroon kay Ahab na may dalang mariing pagpapahayag ng Kaniyang mga hatol dahil sa mga kasalanan ng Israel. Naglakbay si Elias araw at gabi hanggang sa marating niya ang palasyo ni Ahab. Hindi siya humingi ng pahintulot na pumasok, at hindi siya naghintay na pormal na ipakilala. Sa lubos na di-inaasahan ni Ahab, tumindig si Elias sa harap ng namamanghang hari ng Samaria, na nakasuot ng magaspang na kasuotan na karaniwang isinusuot ng mga propeta. Hindi siya humingi ng paumanhin sa kaniyang biglaang pagharap, na walang paanyaya; kundi, itinaas niya ang kaniyang mga kamay sa langit, at taimtim na pinagtitibay, sa Diyos na buhay, na lumikha ng langit at lupa, ang mga hatol na darating sa Israel: “Sa mga taong ito ay hindi magkakaroon ng hamog ni ulan, kundi ayon sa aking salita.”
“This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.
"Ang nakagugulat na pagpapahayag ng mga kahatulan ng Diyos dahil sa mga kasalanan ng Israel ay bumagsak na parang kidlat sa haring tumalikod. Para siyang napaparalisa sa pagkabigla at sindak; at bago pa siya makabawi mula sa kanyang pagkagitla, si Elias, na hindi na naghintay upang makita ang magiging bisa ng kanyang mensahe, ay naglaho nang kasingbigla ng kanyang pagdating. Ang kanyang gawain ay bigkasin ang salitang kapahamakan mula sa Diyos, at siya'y agad na umurong. Ang kanyang salita ang nagkandado sa mga kayamanan ng langit, at ang kanyang salita lamang ang tanging susi na makapagbubukas muli ng mga iyon." Testimonies, tomo 3, 273.
Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.
Nakalimutan ng Israel na mahigpit silang inutusan ni Joshua na huwag makihalubilo sa mga bansang pagano, at na kailanman ay huwag muling itayo ang Jericho. Bagaman ang labanan sa Jericho ay isang dakilang pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos at isang sagisag ng pangako ng Diyos na pangunahan ang Kanyang bayan patungo sa Lupang Pangako, may kaugnay din sa Jericho na isang kasalanan, isang sumpa, at isang pagliligtas. Ang “kasalanan” ay yaong kay Achan na nag-imbot sa kayamanan at impluwensiya ng Jericho, ang “sumpa” ay nasa sinumang muling magtatayo ng Jericho, at ang patutot na si Rahab ang kumakatawan sa “pagliligtas.” Ninais ni Achan ang magandang kasuotang Babilonyo. Inakala niyang maitatago niya ang kanyang kasalanan, gaya ng pagsikap nina Adan at Eva na itago ang kanilang kasalanan sa pamamagitan ng kasuotang yari sa mga dahon ng igos. Ninais ni Achan ang kasaganaan na kinakatawan ng Jericho, at minimithi niyang maiuugnay ang sarili sa Babilonia.
Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.
Ang Jerico ay itinatanghal bilang isang sagisag ng gawaing pagdadala ng mensahe ng ikatlong anghel sa sanlibutan, ngunit taglay nito ang isang babala hinggil sa kasalanan ng pag-ibig sa sanlibutan at pagtitiwala rito. Taglay rin ng sagisag ng Jerico ang isang sumpa laban sa muling pagtatayo ng Jerico, at si Rahab ay kumakatawan sa mga nasa Babilonia pa na lumalabas kapag ipinahayag ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel.
“Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.
Ang tapat na kaluluwa ni Elias ay nagdalamhati. Napukaw ang kanyang matuwid na galit, at siya’y nanibugho para sa kaluwalhatian ng Diyos. Nakita niya na ang Israel ay nalugmok sa kahindik-hindik na apostasya. At nang alalahanin niya ang mga dakilang bagay na ginawa ng Diyos para sa kanila, siya’y napuno ng matinding dalamhati at pagkamangha. Ngunit ang lahat ng ito ay nakalimutan na ng nakararami sa bayan. Humarap siya sa Panginoon, at, habang ang kanyang kaluluwa’y sinisikil ng matinding pighati, nakiusap na iligtas Niya ang Kanyang bayan, kung kinakailangan, sa pamamagitan ng mga kahatulan. Ipinamanhik niya sa Diyos na ipagkait sa Kanyang di-mapagpasalamat na bayan ang hamog at ulan, ang mga kayamanan ng langit, upang ang tumalikod na Israel ay umasa nang walang kabuluhan sa kanilang mga diyos, sa kanilang mga diyus-diyosan na ginto, kahoy, at bato, sa araw, buwan, at mga bituin, na inaasahan nilang magpapatubig at magpapayaman sa lupa, at magbubunga ito nang sagana. Sinabi ng Panginoon kay Elias na dininig Niya ang kanyang panalangin at ipagkakait Niya sa Kanyang bayan ang hamog at ulan hanggang sa sila’y manumbalik sa Kanya na may pagsisisi.
“God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.
Sa isang natatanging paraan ay iningatan ng Diyos ang Kanyang bayan laban sa pakikihalubilo sa mga bansang sumasamba sa mga diyus-diyosan na nakapaligid sa kanila, baka malinlang ang kanilang mga puso ng mga kaakit-akit na sagradong halamanan at mga santuwaryo, mga templo at mga dambana, na inayos sa pinakamarangya at lubhang mapang-akit na paraan upang baluktutin ang mga pandama, nang sa gayon ay mapalitan ang Diyos sa isipan ng mga tao.
“The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’
Ang lungsod ng Jerico ay itinalaga sa pinakasukdulang idolatriya. Ang mga naninirahan ay lubhang mayayaman, nguni’t ang lahat ng kayamanang ibinigay sa kanila ng Diyos ay ibinilang nilang kaloob ng kanilang mga diyos. Mayroon silang saganang ginto at pilak; nguni’t, gaya ng mga tao bago ang Baha, sila’y tiwali at lapastangan, at ininsulto at ginalit ang Diyos ng langit sa pamamagitan ng kanilang masasamang gawa. Napukaw ang mga hatol ng Diyos laban sa Jerico. Ito’y isang tanggulan. Nguni’t ang Kapitan ng hukbo ng Panginoon mismo ay bumaba mula sa langit upang pangunahan ang mga hukbo ng langit sa paglusob sa lungsod. Hinawakan ng mga anghel ng Diyos ang napakalalaking pader at ibinagsak ang mga iyon sa lupa. Sinabi ng Diyos na ang lungsod ng Jerico ay magiging sinumpa at na mapapahamak ang lahat maliban kay Rahab at sa kaniyang sambahayan. Ang mga ito ay maliligtas dahil sa kagandahang-loob na ipinakita ni Rahab sa mga sugo ng Panginoon. Ang salita ng Panginoon sa bayan ay: 'At kayo, sa anumang paraan, ingatan ninyo ang inyong sarili sa bagay na sinumpa, baka kayo’y maging sinumpa, kapag kumuha kayo ng bagay na sinumpa, at gawin ninyong sumpa ang kampo ng Israel, at bagabagin ninyo ito.' 'At si Josue ay pinanumpa sila nang panahong yaon, na sinasabi, Sumpain nawa sa harap ng Panginoon ang taong babangon at magtatayo nitong lungsod na Jerico: sa kaniyang panganay niya ilalagay ang patibayan niyon, at sa kaniyang bunso niya itatayo ang mga pintuang-bayan niyon.'
“God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.
Lubhang naging mahigpit ang Diyos hinggil sa Jerico, upang huwag maakit ang bayan sa mga bagay na sinamba ng mga naninirahang doon at huwag mailayo ang kanilang mga puso sa Diyos. Kanyang binantayan ang Kanyang bayan sa pamamagitan ng mga kautusang lubhang tiyak; subalit, sa kabila ng taimtim na utos mula sa Diyos sa pamamagitan ng bibig ni Josue, naglakas-loob si Acan na lumabag. Ang kanyang kasakiman ang nagtulak sa kanya na kumuha ng mga kayamanang ipinagbawal ng Diyos na kanyang hipuin man, sapagkat nasa mga iyon ang sumpa ng Diyos. At dahil sa kasalanan ng taong ito, ang Israel ng Diyos ay naging mahina na gaya ng tubig sa harap ng kanilang mga kaaway.
“Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’
Si Josue at ang matatanda ng Israel ay nasa matinding kapighatian. Nakasubasob sila sa harap ng kaban ng Diyos sa sukdulang pagpapakumbabang-loob sapagkat galit ang Panginoon sa Kaniyang bayan. Nananalangin sila at tumatangis sa harap ng Diyos. Nagsalita ang Panginoon kay Josue: “Bumangon ka; bakit ka nakasubasob nang ganyan? Nagkasala ang Israel, at nilabag din nila ang Aking tipan na iniutos Ko sa kanila; sapagkat kumuha pa sila ng bagay na sinumpa, at nagnakaw rin, at nagkubli rin, at isinama pa nila iyon sa kanilang sariling mga pag-aari. Kaya’t hindi nakatindig ang mga anak ni Israel sa harap ng kanilang mga kaaway, kundi tumalikod sila sa harap ng kanilang mga kaaway, sapagkat sila’y nasa ilalim ng sumpa; ni hindi na Ako sasainyo pa, maliban kung inyong lipulin ang bagay na sinumpa mula sa gitna ninyo.”
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.
"Ipinakita sa akin na dito ay inilalarawan ng Diyos kung paano Niya itinuturing ang kasalanan sa mga nagpapakilalang sila’y Kaniyang bayang tumutupad sa Kaniyang mga utos. Yaong mga pinarangalan Niya sa isang natatanging paraan sa pagkakaloob sa kanila na masaksihan ang mga kahanga-hangang pagpapamalas ng Kaniyang kapangyarihan, gaya ng naranasan ng sinaunang Israel, at na sa kabila nito’y maglalakas-loob na balewalain ang Kaniyang tahasang mga tagubilin, ay magiging mga paksa ng Kaniyang poot. Ibig Niyang ituro sa Kaniyang bayan na ang pagsuway at ang kasalanan ay lubhang kasuklam-suklam sa Kaniya at hindi dapat ipalagay na magaan." Testimonies, tomo 3, 263, 264.
The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.
Kasama sa salaysay tungkol sa Jericho ang babala na huwag magtiwala sa inaakalang lakas at kaluwalhatian ng masama at mayamang lungsod. Ang “lungsod” sa propesiya ng Biblia ay isang kaharian, at si Achan ay kumuha ng isang Babilonyong kasuotan. Sa propesiya, ang kasuotan ay kumakatawan sa karakter; kaya, sa “mga huling araw,” ang pagtatago ni Achan ng Babilonyong kasuotan ay kumakatawan sa isang tagong pagnanais na magtaglay ng karakter ng espirituwal na Babilonia. Ang karakter, o wangis, ng espirituwal na Babilonia ang siyang pinagnanasaan ng Estados Unidos kapag pinagsasama nito ang simbahan at ang estado.
Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.
Nahaharap sa posibilidad na ang kabataan ng kilusang Millerita ay maipasailalim sa sapilitang paglilingkod-militar sa Digmaang Sibil, at kinikilala ang pangangailangan ng organisasyon, ang mga pinuno ng kilusan ay naging legal na nakaugnay sa mayamang bansang hindi kailanman nila dapat sumanib o makibagay. Itinadhana pa nga ng Saligang-Batas ng nasabing mayamang bansa na kailanman ay hindi kailangan na ang isang simbahan ay nakaugnay sa estado. May mga denominasyong umiral noong panahon ng mga Millerita na umiiral pa rin hanggang ngayon; ang ilan sa mga denominasyong iyon ay kailanman ay hindi pumasok sa ugnayang legal sa pamahalaan ng Estados Unidos, at ang kanilang pasyang huwag itatag ang gayong ugnayan ay kailanman, sa anumang paraan, ay hindi naging hadlang sa pag-oorganisa ng kani-kanilang mga simbahan.
Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.
Matagal na ang lumipas matapos ang pakikidigma ni Josue sa Jerico; sa kapanahunan ni Ahab, nakalimutan na ng bayang tumalikod sa Diyos ang lahat ng mga babala hinggil sa pagtalikod ni Acan at sa pagkawasak ng Jerico. Nanalangin si Elias sa Diyos, na, kung kinakailangan, ipairal ang mga hatol ng Diyos upang dalhin ang Kaniyang bayan sa pagsisisi. Nang itala ni Malakias ang mga huling salita ng Lumang Tipan, ang pangako ay nakapaloob sa konteksto ng paglalapat ng Panginoon ng sumpa sa sanlibutan. Ang sumpang kaugnay ng Jerico ay sasapit sa sinumang lalaking magtatayo muli ng Jerico. Ang sumpa ay sasapit sa sinumang, gaya ni Acan, magnanais na ilagak ang pagtitiwala sa kayamanan at karangyaan na kaugnay ng Jerico. Ang "kasalanan" ni Acan ay kumakatawan sa tagong, di-pinabanal na panloob na pagnanais na isuot ang kasuotang Babilonyo. Ang "sumpa" ay para sa gawaing pagsasakatuparan ng mga panloob na pagnanais na iyon.
Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.
Ang mensahe ni Miller ay ang mensahe ni Elias para sa kaniyang kapanahunan, at ang Digmaang Sibil ay kumakatawan sa mga kahatulang kaakibat ng mensahe ni Elias. Sa kalagitnaan ng Digmaang Sibil noong 1863, muling itinayo ng Adbentismong Millerita ang Jerico, na pinatotohanan ng mga detalye ng sumpa ni Josue laban sa sinumang gumawa nito.
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
At pinanumpa ni Josue sila nang panahong yaon, na sinasabi, Sumpain sa harap ng Panginoon ang lalaking babangon at magtatayo ng lungsod na ito, ang Jerico: sa kaniyang panganay ilalagay niya ang saligan nito, at sa kaniyang bunso itatayo niya ang mga pintuang-bayan nito. Josue 6:26.
The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.
Ang salitang "adjured" sa utos ni Josue ay kapwa isang panunumpa at isang sumpa. Sinusumpa ang lumalabag sa utos ni Josue, at pinagpapala ang tumutupad sa panunumpa. Ang salitang isinaling "adjured" ay isinasalin din bilang "seven times" sa Levitico dalawampu't anim. Ang panunumpa at sumpa ni Moises, ayon sa ipinahahayag ni Daniel sa kabanata siyam, ay may kaugnayan sa muling pagtatayo ng Jerico.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Oo, ang buong Israel ay lumabag sa iyong kautusan, maging sa pagtalikod, upang huwag nilang sundin ang iyong tinig; kaya’t ang sumpa at ang panunumpang nasusulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos ay ibinuhos sa amin, sapagka’t kami ay nagkasala laban sa kaniya. Daniel 9:11.
Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.
Sinabi ni Sister White, “Lubhang maingat ang Diyos hinggil sa Jericho, baka ang bayan ay maakit sa mga bagay na sinamba ng mga naninirahan roon at mailayo ang kanilang mga puso sa Diyos.” Lubhang maingat ang Diyos sa pagsasakatuparan ng pagwasak sa Jericho, at dahil dito lubha rin Siyang maingat sa pagtatala ng babalang kinakatawan ni Achan. Maingat Siya sa pagtatala ng sumpang kaugnay ng muling pagtatayo ng Jericho at maingat din sa paglalahad ng mga banal na taktika na ginamit upang ibagsak ang mga pader.
It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.
Walang pasubali, si Jesus, bilang Pinuno ng hukbo ng Panginoon, ang nag-utos sa mga anghel na ibagsak ang mga pader ng Jerico, at walang bagay sa Salita ng Diyos ang nangyayari nang di-sinasadya; ngunit sa pagkakataong ito, sinasabi sa atin ng propetisa na “lubhang maingat ang Diyos hinggil sa Jerico.” Pitong araw na inilibot ang kaban sa palibot ng lungsod, at ang isang araw ay isang taon sa propesiya. Ang prinsipyong iyon ay itinala sa pasimula ng apatnapung taon ng paglalagalag sa ilang, at sa katapusan ng apatnapung taong iyon ay pinalibutan nila ang Jerico sa loob ng pitong araw.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Ayon sa bilang ng mga araw na inyong siniyasat ang lupain, na apatnapung araw, bawat araw ay katumbas ng isang taon, papasanin ninyo ang parusa ng inyong mga kasamaan, apatnapung taon, at inyong malalaman ang paglabag ko sa pangako. Mga Bilang 14:34.
Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.
Pitong araw na iniikot ang kaban sa paligid ng lungsod, at sa ikapitong araw ay inilibot ito sa lungsod nang "pitong ulit." Nagbibigay ito ng dalawang propetikong saksi na ang Jerico ay nauugnay sa "pitong ulit" ng panunumpa ni Moises. Ang bayang nasa tipan ng Diyos ay mga saserdote, at pitong saserdote ang umihip ng pitong trumpeta.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Kayo rin, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayong bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo. 1 Pedro 2:5.
A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.
Ang pakakak ay sumasagisag alinman sa isang mensaheng babala, isang paghatol, o isang panawagan sa isang banal na kapulungan, depende sa kontekstong kinaroroonan nito. Sa mga huling araw ay hihipan ng mga bantay ang pakakak, gaya ng paghipan dito ng mga Milerita sa kanilang kasaysayan. Ang mga saserdote ay kumakatawan sa mga bantay sa mga kuta ng Sion na humihip ng pakakak, na nagbibigay-babala sa bayan ng Diyos tungkol sa nalalapit na paghatol, samantalang tinatawag din ang gayunding mga tao sa isang banal na kapulungan.
Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.
Hipan ninyo ang pakakak sa Sion, at patunugin ang hudyat sa aking banal na bundok: manginig ang lahat ng nananahan sa lupain, sapagkat dumarating ang araw ng Panginoon, sapagkat malapit na … Hipan ninyo ang pakakak sa Sion, ipangilin ang isang ayuno, tawagin ang isang taimtim na kapulungan: Tipunin ang bayan, pakabanalin ang kapulungan, papagtipunin ang mga matanda, tipunin ang mga bata, at ang mga sanggol na sumususo: lumabas ang lalaking ikakasal mula sa kaniyang silid, at ang babaing ikakasal mula sa kaniyang silid-kublihan. Tumangis ang mga saserdote, ang mga ministro ng Panginoon, sa pagitan ng portiko at ng dambana, at sabihin nila, Kahabagan mo ang iyong bayan, O Panginoon, at huwag mong ibigay ang iyong mana sa kadustaan, upang huwag maghari sa kanila ang mga bansa: bakit sasabihin nila sa gitna ng mga bayan, Nasaan ang kanilang Diyos? Joel 2:1, 15-17.
The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!
Ang mensahe ng pakakak ay ang mensahe ni Elias. Lahat ng iba’t ibang gamit ng salitang “pito” sa Josue kabanata anim ay yaon ding salita o kaugnay na anyo ng salitang isinalin bilang “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim. Gayon man, ang putaheng binubuo ng mga alamat na inihahain ng mga teologo ng Laodicea ay nag-aangkin na ang salitang isinalin bilang “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim ay kumakatawan lamang sa kapuspusan ng kapangyarihan, o sa kaganapan, o sa iba pang hangal na baryasyon ng kanilang pagtangging si Miller ay tama sa paglalapat ng halagang numerikal sa salitang isinalin bilang “pitong ulit.” Pinangunahan ng mga saserdote ang bayan sa pag-ikot sa lungsod nang pitong ulit, hindi “lubos” o “ganap” na paikot sa Jerico. Ang salitang isinalin bilang “pitong ulit” ay kumakatawan sa isang halagang numerikal!
At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.
Sa Jerico, nang sumigaw ang bayan, ito’y kumakatawan sa malakas na sigaw ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na nahugot mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay sa ikalawang kabanata ng aklat ni Daniel, na humampas at pinagputol-putol ang larawan.
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
At sa mga araw ng mga haring ito ay magtatatag ang Diyos ng langit ng isang kaharian na kailanman ay hindi mawawasak; at ang kahariang yaon ay hindi maiiwan sa ibang bayan, kundi dudurugin at lilipulin nito ang lahat ng mga kahariang ito, at mananatili magpakailanman. Yamang nakita mo na ang bato ay nahugot mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay, at dinurog nito ang bakal, ang tanso, ang luwad, ang pilak, at ang ginto; ipinakilala ng Dakilang Diyos sa hari kung ano ang mangyayari pagkaraan nito; at ang panaginip ay tunay, at ang kahulugan nito ay tiyak. Daniel 2:44, 45.
God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.
Maingat na itinala ng Diyos ang mga mahalagang metal na natagpuan sa Jericho—ginto, pilak, tanso, at bakal. Sa makahulang pakahulugan, ang luwad ay kumakatawan sa bayan ng Diyos, gaya ng isinasagisag ni Rahab. Ang Jericho ay kumakatawan sa wakas ng lahat ng makalupang kaharian sa panahon ng malakas na sigaw ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.
But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.
Ngunit ang lahat ng pilak at ginto, at mga kasangkapang tanso at bakal, ay itinalaga sa Panginoon: ilalagay ang mga iyon sa kabang-yaman ng Panginoon. Josue 6:19.
Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.
Ang Jericho ay kumakatawan sa gawaing pagsakop sa Lupang Pangako, isang gawaing sumasagisag sa gawain ng makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel. Ang gawaing iyon ay kinabibilangan ng isang babala, isang sumpa, at ng pagliligtas sa mga nasa labas ng pagkasaserdote, gaya ng kinakatawan ng patutot na si Rahab.
Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.
Ang propetikong “sumpa” ni Josue ay natupad pagkaraan, sa mga araw nina Ahab at Elias. Ang sumpa laban sa muling pagtatayo ng Jerico ay naglalaman ng tiyak na hulang nagsasaad na ang sinumang gagawa niyon ay mamamatay ang kaniyang bunsong anak kapag itinayo niya ang mga pintuang-bayan ng Jerico, at mamamatay ang kaniyang panganay kapag inilatag niya ang mga pundasyon nito. Sa panahon ni Elias, tinupad ni Hiel na taga-Betel ang hulang iyon; namatay ang kaniyang bunsong anak nang itinayo niya ang mga pintuang-bayan, at namatay ang kaniyang panganay nang inilatag niya ang mga pundasyon. Ang “sumpa” na kaugnay ng mensahe ni Elias ay kinakatawan ng gawaing muling pagtatayo ng Jerico.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: At kaniyang ibabaling ang puso ng mga ama tungo sa mga anak, at ang puso ng mga anak tungo sa kanilang mga ama, baka ako’y dumating at hampasin ang lupain ng sumpa. Malakias 4:5, 6.
The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.
Ang sumpa ng kasaysayang Millerita na iniuugnay sa mensaheng Elias ni Miller ay inihula ni Josue at natupad sa panahon nina Elias at Ahab.
In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.
Nang mga araw niya itinayo ni Hiel na Bethelita ang Jerico: inilagay niya ang pundasyon niyon nang mamatay si Abiram na kaniyang panganay, at itinayo niya ang mga pintuang-bayan niyon nang mamatay si Segub na kaniyang bunso, alinsunod sa salita ng Panginoon, na kaniyang sinalita sa pamamagitan ni Josue na anak ni Nun. 1 Mga Hari 16:34.
The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.
Ang sumpa ng muling pagtatayo ng Jerico ay hindi maihihiwalay sa pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos nang ibinagsak Niya ang mga pader ng Jerico. Sinabi ni Sister White, "Yaong mga Kaniyang lalo pang pinarangalan sa pamamagitan ng pagpapasaksi sa mga kahanga-hangang pagpapahayag ng Kaniyang kapangyarihan, gaya ng naranasan ng sinaunang Israel, at na sa kabila nito'y maglalakas-loob na balewalain ang Kaniyang tahasang mga tagubilin, ay sasailalim sa Kaniyang poot." Kamakailan lamang ay nakibahagi ang mga Millerite sa pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos na umabot sa rurok sa Midnight Cry; gayunman, tinanggihan nila ang panunumpa ni Moises tungkol sa pitong ulit na tinutukoy din ni Daniel bilang ang sumpa ni Moises.
Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.
Ang mga pangalan, sa Salita ng Diyos, ay sagisag ng pagkatao, at ang pangalan ng lalaking muling nagtayo ng Jericho, kasama ang mga pangalan ng kaniyang panganay at bunsong anak, ay lubhang makabuluhan. Ang pangalang Hiel ay nangangahulugang "ang buhay na Diyos ng lakas" at nagpapahiwatig na si Hiel ay isang tagasunod ng buhay na Diyos. Ang katotohanang siya ay kinilalang isang Bethelita ay nag-uugnay sa kaniya sa iglesia. Si Abiram, ang kaniyang panganay, ay nangangahulugang "ama ng kaitaasan," sa diwa ng pagiging itinaas at itinanghal. Ang kaniyang bunsong anak na si Segub ay nangangahulugang "mataas," at "itanghal at itaas." Ang tatlong pangalang ito ay kumakatawan sa mga aspeto ng katangian ng Diyos, ngunit, sa konteksto ng propesiyang tinupad nila, inilalarawan nila ang isang lalaking itinataas at itinatanghal ang sarili higit sa Makapangyarihang Diyos na nagpabagsak sa Jericho. Ang "tarangkahan" sa propesiya ay kumakatawan sa isang iglesia.
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
"Sa mapagpakumbaba at nananampalatayang kaluluwa, ang bahay ng Diyos sa lupa ay ang pinto ng langit. Ang awit ng pagpupuri, ang panalangin, ang mga salitang binibigkas ng mga kinatawan ni Cristo, ay mga itinalagang kasangkapan ng Diyos upang ihanda ang isang bayan para sa iglesya sa itaas, para sa lalong mataas na pagsamba na doo’y walang anumang nagpaparumi ang makakapasok." Testimonies, tomo 5, 491.
The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.
Ang pasimula ng gawain para sa pagtatatag ng isang iglesia ay noong 1860, ayon sa patotoo ng mga mananalaysay na Adventista, tulad ni Arthur White, apong lalaki ni Ellen White.
“While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.
Bagaman si Ellen White ay nagsulat at naglathala nang may kahabaan hinggil sa pangangailangan ng kaayusan sa pamamahala ng gawain ng iglesia (tingnan ang Early Writings, 97-104), at bagaman patuloy na inihaharap ni James White sa mga mananampalataya ang pangangailangang ito sa pamamagitan ng mga talumpati at mga artikulo sa Review, nagluwat ang iglesia sa pagkilos. Ang inilahad sa pangkalahatang pananalita ay mainam na tinanggap, ngunit pagdating sa pagsasalin nito tungo sa isang konstruktibong pagsasakatuparan ay nagkaroon ng pagtutol at pagsalungat. Ang maiikling artikulo ni James White noong Pebrero ay gumising sa hindi kakaunti mula sa pagiging kampante, at ngayo’y lubhang marami na ang nasasabi.
“J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:
Si J. N. Loughborough, na nagtatrabaho kasama si White sa Michigan, ang unang tumugon. Sumasang-ayon ang kaniyang pananalita, subalit may himig na nagtatanggol:
“‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’
'Wika ng isa, kung kayo'y mag-organisa upang magmay-ari sa bisa ng batas, kayo'y magiging bahagi ng Babilonya. Hindi; nauunawaan ko na may malaking pagkakaiba sa pagitan ng tayo'y nasa kalagayang mapangalagaan natin ang ating ari-arian sa pamamagitan ng batas at ng paggamit sa batas upang ipagtanggol at ipatupad ang ating mga paniniwalang panrelihiyon. Kung mali ang pangangalaga sa ari-arian ng Iglesia, bakit hindi rin mali para sa mga indibidwal na magmay-ari ng anumang ari-arian sa bisa ng batas?-Review and Herald, Marso 8, 1860.'
“James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:
Tinapos ni James White ang kaniyang pahayag sa Review, inilalatag sa harap ng iglesia ang usapin ng pangangailangan ng pag-oorganisa ng gawaing paglilimbag sa mga salitang ito: ‘Kung may tumutol sa aming mga mungkahi, maaari ba nilang ilahad sa sulat ang isang panukalang maaari nating, bilang isang bayan, pagbatayan ng ating pagkilos?’-Ibid., February 23, 1860. Ang unang ministro na nagpapagal sa larangan na tumugon ay si R. F. Cottrell, isang matatag na patnugot na korespondente ng Review. Ang kaniyang agarang tugon ay walang pasubaling negatibo:
“‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.
"Hiniling ni Kapatid na White sa mga kapatid na magsalita hinggil sa kaniyang panukala upang siguruhin ang ari-arian ng iglesia. Hindi ko tiyak kung anong hakbang ang nilalayon niya sa mungkahing ito, ngunit nauunawaan kong ang layunin ay mairehistro bilang isang relihiyosong katawan alinsunod sa batas. Sa ganang akin, inaakala kong mali ang 'magkaroon tayo ng pangalan para sa ating sarili,' yamang iyan ang nasa saligan ng Babilonia. Hindi ko inaakalang sasang-ayunan ito ng Diyos.-Ibid., Marso 22, 1860." Arthur White, Ellen G. White, tomo 1, 420, 421.
James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.
Sinimulan ni James White ang kaniyang pagsisikap na maging isang iglesia noong 1860, at ang isang iglesia ay kinakatawan ng isang "tarangkahan". Ganito ang sinabi ni Ellen White tungkol sa taong 1860.
“In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.
“Noong 1860, tumawid sa bungad ng aming tahanan ang kamatayan, at binali ang bunsong sanga ng puno ng aming angkan. Ang munting si Herbert, ipinanganak noong Setyembre 20, 1860, ay namatay noong Disyembre 14 ng gayon ding taon.” Testimonies, tomo 1, 103.
In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.
Noong 1863, nawalan din ng kanilang panganay na anak ang mag-asawang White. Matapos maglaro at labis na nainitan, pumasok siya sa silid kung saan inihahanda ang mga tsart na yari sa tela at nag-idlip sa ibabaw ng ilang basang tela na ginagamit sa paghahanda ng mga tsart. Ang mga tsart ng 1843 at 1850 ay kumakatawan sa mga saligan ng kilusang Millerita. Ang tsart na ginawa noong 1863 ay kumakatawan sa isang pagtanggi sa "pitong panahon" ng Levitico dalawampu't anim, gaya ng dating inilarawan sa dalawang tapyas ni Habacuc. Naglalahad ito ng isang huwad na mensaheng saligan.
“When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:
Nang dumating ang mga magulang sa Topsham noong Biyernes, Nobyembre 27, [1863], natagpuan nila sa himpilan ang tatlo nilang anak na lalaki at si Adelia na naghihintay sa kanila. Waring nasa mabuting kalusugan silang lahat, maliban kay Henry na may sipon. Ngunit pagsapit ng susunod na Martes, Disyembre 1, lubhang nagkasakit si Henry ng pulmonya. Makalipas ang ilang taon, muling binuo ni Willie, ang kaniyang bunsong kapatid na lalaki, ang salaysay:
‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.
'Samantalang wala ang kanilang mga magulang, sina Henry at Edson, sa ilalim ng pangangasiwa ni Kapatid na Howland, ay masikhay na abala sa paglalapat ng mga tsart sa tela, handa nang ipagbili. Nagtatrabaho sila sa isang inuupahang gusali ng tindahan, mga isang bloke ang layo mula sa tahanan ng pamilyang Howland. Di-kalaunan ay nagkaroon sila ng ilang araw na pahinga habang naghihintay ng mga tsart na ipapadala mula sa Boston. . . . Pagbabalik mula sa isang mahabang paglalakad sa pampang ng ilog, siya [Henry], dala ng kawalang-ingat, ay humiga at natulog sa ilang mamasa-masang telang ginagamit na likurang sapin ng mga papel na tsart. May malamig na hangin na pumapasok mula sa isang nakabukas na bintana. Ang kawalang-ingat na ito ay nagbunga ng malubhang sipon.' Arthur White, Ellen G. White, tomo 2, 70.
In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.
Noong 1863, nagtapos ang kilusang Milerita sa pagkakatatag ng isang iglesia at sa pagtanggi sa mga pundasyong katotohanang inilarawan sa dalawang tapyas ni Habakuk. Ang pangunahing pinuno, na inilarawan ng huwaran ni Hiel na taga-Betel, ay sinimulan ang gawaing pagtatayo ng mga pintuang-bayan noong 1860 at, dahil dito, nasawi ang kaniyang bunsong anak. Noong 1863, ang mga huwad na tsart ang naging pahingahan kung saan nag-idlip ang panganay na anak ni Hiel. Tinamaan siya ng ginaw at namatay din sa parehong taon. Ang kaniyang pagkamatay ay tuwirang naugnay sa pagtulog sa ibabaw ng mga tsart na noon ay ginagawa. Ngunit ang tsart na ginagawa noong 1863 ay huwad na salin ng pundasyong itinatag ni Elias, na kinakatawan ni Miller.
The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.
Ang utos ni Josue laban sa muling pagtatayo ng Jerico ay inihayag sa salitang “adjure.” Ito ay kumakatawan sa isang panunumpa at isang sumpa, at iyon ding salita ang isinalin bilang “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim. Ito ang sumpang kalakip ng mensahe ni Elias, at ang sumpang iyon ay naganap noong 1860 at 1863 nang muling itinayo ng Adbentismong Millerita ang Jerico sa pamamagitan ng pagtatatag ng isang ligal na iglesia at ng pagtanggi sa batong katitisuran ni Miller. Si Hiel ay isang Bethelita, kaya’t propetikong binibigyang-diin ang gawain ni Hiel sa muling pagtatayo ng Jerico, bilang gawain ng pagtatayo ng isang iglesia.
The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”
Ang “sumpa” ni Joshua ay ipinahayag kaugnay ng salaysay hinggil sa labanan sa Jeriko, isang labanan na hindi maisasalaysay nang hindi paulit-ulit na tinutukoy ang “pitong beses.”
In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.
Noong 1863, ang mensahe o "panunumpa" ni Moises, na iniharap ni Elias at inikatawan ni William Miller, ay nagbunga ng isang "sumpa." Kapwa ang mensahe ni Moises at ang gawain ni Elias ay itinakwil. Si Elias ay nagbalik noong 1989, ngunit hindi muling naipag-ugnay kay Moises hanggang matapos ang Setyembre 11, 2001. Hindi pa naipagtatanggol ang impormasyong iyon, subalit ito ay di-mapapasubalian.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.
Ang mga ministerong di-pinabanal ay inihahanay ang kanilang sarili laban sa Diyos. Sa iisang hininga ay pinupuri nila si Cristo at ang diyos ng sanlibutang ito. Bagaman sa pagpapahayag ay tinatanggap nila si Cristo, niyayakap nila si Barabas, at sa kanilang mga gawa ay sinasabi, 'Hindi ang taong ito, kundi si Barabas.' Magsipag-ingat ang lahat ng bumabasa ng mga linyang ito. Ipinagmalaki ni Satanas ang kaya niyang gawin. Nais niyang buwagin ang pagkakaisang ipinanalangin ni Cristo na umiral sa Kanyang iglesia. Sinasabi niya, 'Lalabas ako at magiging espiritung sinungaling upang linlangin ang mga kaya kong malinlang, upang manuligsa at humatol, at magpakalat ng kabulaanan.' Kung ang anak ng pandaraya at bulaan na saksi ay patuluyin ng isang iglesiang tumanggap ng malaking liwanag at matitibay na katibayan, itatakwil ng iglesiang iyon ang mensaheng ipinadala ng Panginoon, at tatanggapin ang pinaka-di-makatuwirang mga pag-aangkin at mga maling palagay at maling mga teorya. Tinatawanan ni Satanas ang kanilang kahangalan, sapagkat batid niya kung ano ang katotohanan.
“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’
Marami ang tatayo sa ating mga pulpito na may dalang sulo ng huwad na propesiya sa kanilang mga kamay, na sinindihan mula sa impiyernong sulo ni Satanas. Kapag pinagyayaman ang pagdududa at kawalan ng pananampalataya, ang mga tapat na ministro ay aalisin mula sa piling ng mga taong nag-aakalang lubhang marami ang kanilang nalalaman. "Kung nalaman mo," wika ni Cristo, "oo, ikaw man, sa araw mong ito man lamang, ang mga bagay na nauukol sa iyong kapayapaan! Nguni't ngayo'y ikinukubli ang mga ito sa iyong mga mata."
“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.
Subalit ang saligan ng Diyos ay nananatiling matatag. Nakikilala ng Panginoon ang mga sa Kanya. Ang pinabanal na ministro ay dapat walang daya sa kaniyang bibig. Dapat siyang maging hayag na gaya ng araw, malaya sa bawat bahid ng kasamaan. Ang pinabanal na ministeryo at palimbagan ay magiging isang kapangyarihan sa pagpapatanglaw ng liwanag ng katotohanan sa suwail na salinlahing ito. Liwanag, mga kapatid, higit pang liwanag ang kailangan natin. Hipan ang sangkakal sa Sion; ihudyat ang babala sa banal na bundok. Tipunin ang hukbo ng Panginoon, na may mga pusong pinabanal, upang pakinggan kung ano ang sasabihin ng Panginoon sa Kaniyang bayan; sapagkat mayroon Siyang nadagdagang liwanag para sa lahat ng makikinig. Sila’y mag-armas at masangkapan, at sumulong sa pagbabaka—sa pagtulong sa Panginoon laban sa mga makapangyarihan. Ang Diyos Mismo ang gagawa para sa Israel. Bawat dila ng kabulaanan ay patatahimikin. Ibabagsak ng mga kamay ng mga anghel ang mga mapanlinlang na pakana na binabalangkas. Ang mga kuta ni Satanas ay kailanma’y hindi magtatagumpay. Sasamahan ng pagtatagumpay ang mensahe ng ikatlong anghel. Gaya ng pagguho ng mga pader ng Jerico nang ibinagsak ng Kapitan ng hukbo ng Panginoon, gayon magtatagumpay ang bayang nag-iingat ng mga utos ng Panginoon, at ang lahat ng sumasalungat na puwersa ay madadaig. Huwag magreklamo ang sinumang kaluluwa laban sa mga lingkod ng Diyos na naparito sa kanila na may mensaheng mula sa langit. Huwag na kayong humanap ng mga kapintasan sa kanila, na sinasabi, ‘Sila’y lubhang tiyak; napakadiin ng kanilang pananalita.’ Maaaring madiin ang kanilang pananalita; ngunit hindi ba ito kailangan? Gagawin ng Diyos na kikilabutan ang mga tainga ng mga nakikinig, kung hindi nila diringgin ang Kaniyang tinig o ang Kaniyang mensahe. Kaniyang ipahahayag ang hatol laban sa mga sumasalungat sa salita ng Diyos.
“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.
"Si Satanas ay nagsagawa ng lahat ng maaaring hakbang upang walang dumating sa gitna natin, bilang isang bayan, na magsansala at magsaway sa atin, at hihimok sa atin na iwaksi ang ating mga kamalian. Ngunit may isang bayan na magpapasan ng kaban ng Diyos. May ilan na lalabas mula sa atin na hindi na magpapasan ng kaban. Ngunit hindi magagawa ng mga ito na magtayo ng mga pader upang hadlangan ang katotohanan; sapagkat ito’y magpapatuloy, pasulong at pataas, hanggang sa wakas. Noon pa man ay nagbangon ang Diyos ng mga lalaki, at mayroon pa rin Siyang mga lalaking naghihintay sa pagkakataon, nakahandang gawin ang Kanyang ipag-uutos—mga lalaking susuungin ang mga paghihigpit na walang iba kundi mga pader na pinahiran ng hindi pinatibay na argamasa. Kapag inilagay ng Diyos ang Kanyang Espiritu sa mga tao, sila’y gagawa. Ihahayag nila ang salita ng Panginoon; itataas nila ang kanilang tinig gaya ng pakakak. Ang katotohanan ay hindi mababawasan ni mawawalan ng kapangyarihan sa kanilang mga kamay. Ipapakita nila sa bayan ang kanilang mga pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan." Testimonies to Ministers, 409-411.