Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”
Bago magsara ang probasyon, iniuutos: "Huwag mong tatatakan ang mga salita ng propesiya ng aklat na ito."
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
At sinabi niya sa akin, Huwag mong tatakan ang mga salita ng propesiya ng aklat na ito; sapagkat malapit na ang panahon. Ang di-matuwid, magpatuloy na maging di-matuwid; at ang marumi, magpatuloy na maging marumi; at ang matuwid, magpatuloy na maging matuwid; at ang banal, magpatuloy na maging banal. Apocalipsis 22:10, 11.
In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.
Sa ikalimang kabanata ng Pahayag, ang Diyos Ama ay nakaluklok sa Kanyang trono, at may isang aklat sa Kanyang kamay na tinatakan ng pitong tatak.
And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.
At nakita ko, sa kanang kamay ng nakaupo sa trono, ang isang aklat na may nakasulat sa loob at sa likuran, na tinatakan ng pitong tatak. Pahayag 5:1.
As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.
Habang nagpapatuloy ang salaysay mula sa talatang una hanggang sa kabanata pito, matatagpuan natin na si Hesus, na inilarawan bilang ang Leon ng lipi ni Juda, ang Siyang kumukuha ng aklat mula sa kamay ng Kaniyang Ama at nagsisimulang buksan nang sunud-sunod ang mga tatak. Pagbukas Niya ng ikaanim na tatak at sa paglalahad Niya ng mensaheng kinakatawan ng tatak na iyon, nagwawakas ang kabanata anim. Nagtatapos iyon sa isang tanong na nagbibigay-daan patungo sa kabanata pito, kung saan natatagpuan natin ang kasagutan sa tanong na ibinangon sa huling talata ng kabanata anim.
For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.
Sapagkat dumating na ang dakilang araw ng kaniyang poot; at sino ang makatatayo? Pahayag 6:17.
Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”
Ipinakikilala ng ikapitong kabanata ang isandaan apatnapu't apat na libo at ang 'dakilang karamihan.' Pagkatapos maipakilala ang bayan ng Diyos sa ikapitong kabanata, makikita natin na inaalis na ang ikapitong tatak, na siya ring huli. Ang tanging iba pang hula sa Aklat ng Pahayag na natatakan ay ang pitong kulog ng ikasampung kabanata. Ang payak na punto ay ito: ang kaisa-isang hula sa Aklat ng Pahayag na natatakan at maaaring mabuksan bago magsara ang probasyon ay ang 'pitong kulog.'
For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.
Sa loob ng maraming taon, kung hindi man mga dekada, tinukoy na ng Future for America kung ano ang kinakatawan ng "pitong kulog." Ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa kasaysayan ng kilusang Milerita mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844. Pinagtitibay ni Sister White ang katotohanang ito at idinaragdag niya na ang "pitong kulog" ay kumakatawan din sa "mga pangyayari sa hinaharap na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod." Matatagpuan ang isang detalyadong paglalahad ng mga katotohanang ito sa mga Talahanayan ni Habakuk, para sa sinumang hindi pamilyar sa mga realidad na propetiko na ito.
The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.
Ang katotohanan hinggil sa pitong kulog na inilahad noong nakaraan ay nananatiling katotohanan, ngunit mula noong Agosto ng taong ito ay inalis ng Panginoon ang Kanyang kamay mula sa mga paksang ito at higit pang pagkaunawa ang nahayag. Magsisimula tayo sa ika-sampung kabanata ng Apocalipsis, saka isasaalang-alang ang komentaryo ni Sister White hinggil sa nasabing kabanata. Bago natin ito gawin, kailangan nating tukuyin ang dalawang punto na hindi kaugnay ng pagsasaalang-alang sa pitong kulog.
The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.
Ang unang punto ay na ang pagtukoy sa katotohanan ng pitong kulog na ngayo’y nabuksan ay nangangailangan ng ilang linya ng katotohanan upang mailagay sa ayos ang lahat ng kinakatawan ng pitong kulog. Narito, dalangin ko, ang pagtitiis ng mga banal. Ang ikalawang puntong kaugnay nito ay na ang programang lumilikha ng audio na presentasyon ng mga artikulong ito ay may hangganan sa haba ng panahong kaya nitong magbasa at magsalita. Ang bawat artikulo ay dapat magkasya sa panahong iyon. Mula sa simula ng pag-aaral na ito, ipinababatid ko sa inyo na mangangailangan ito ng ilang artikulo upang maitatag ang katotohanang kinakatawan ng pitong kulog. Ngayon, sa ikasampung kabanata.
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.
At nakita ko ang isa pang makapangyarihang anghel na nanaog mula sa langit, nababalutan ng ulap; at may bahaghari sa ibabaw ng kaniyang ulo, at ang kaniyang mukha ay gaya ng araw, at ang kaniyang mga paa ay tulad ng mga haliging apoy. At may munting aklat na bukás sa kaniyang kamay; at inilagay niya ang kaniyang kanang paa sa dagat, at ang kaniyang kaliwa sa lupa, at sumigaw siya nang malakas, gaya ng pag-ungal ng leon; at nang siya’y sumigaw, inihayag ng pitong kulog ang kanilang mga tinig. At nang maihayag na ng pitong kulog ang kanilang mga tinig, ako’y magsusulat na; at narinig ko ang isang tinig mula sa langit na nagsasabi sa akin, Tatakan mo ang mga bagay na inihayag ng pitong kulog, at huwag mo iyong isulat. At itinaas ng anghel na nakita kong nakatayo sa dagat at sa lupa ang kaniyang kamay sa langit, at nanumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman, na lumikha ng langit, at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroroon, na wala nang panahon; ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag siya’y magsimulang humihip, ang hiwaga ng Diyos ay matatapos, gaya ng ipinahayag niya sa kaniyang mga lingkod na mga propeta. At ang tinig na narinig ko mula sa langit ay muling nagsalita sa akin, at sinabi, Humayo ka at kunin mo ang munting aklat na bukás sa kamay ng anghel na nakatayo sa dagat at sa lupa. At pumaroon ako sa anghel, at sinabi ko sa kaniya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at papaitin nito ang iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na gaya ng pulot. At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko; at sa aking bibig ay naging matamis na gaya ng pulot; at nang aking makain iyon, napait ang aking tiyan. At sinabi niya sa akin, Kailangan mong magpropesiya muli sa harap ng maraming bayan, at mga bansa, at mga wika, at mga hari. Pahayag 10:1-11.
Commenting on chapter ten, Sister White states:
Sa kanyang pagtalakay hinggil sa kabanatang ikasampu, ipinahayag ni Sister White:
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.
Ang makapangyarihang anghel na nagbigay ng tagubilin kay Juan ay walang iba kundi si Jesucristo. Ang paglalagay Niya ng Kanyang kanang paa sa dagat, at ng Kanyang kaliwa sa tuyong lupain, ay nagpapakita ng bahaging Kanyang ginagampanan sa pangwakas na mga tagpo ng dakilang tunggalian kay Satanas. Ang posisyong ito ay nagpapahiwatig ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan at kapamahalaan sa buong lupa. Ang tunggalian ay tumitindi at nagiging higit na di-matinag sa bawat kapanahunan, at magpapatuloy na gayon hanggang sa pangwakas na mga tagpo, kung kailan aabot sa rurok ang bihasang pagkilos ng mga kapangyarihan ng kadiliman. Si Satanas, na nakipag-isa sa mga taong masama, ay dadayain ang buong sanlibutan at ang mga iglesia na hindi tumatanggap ng pag-ibig sa katotohanan. Ngunit ang makapangyarihang anghel ay nag-aatas ng pagbibigay-pansin. Siya’y sumisigaw na may malakas na tinig. Ipakikita Niya ang kapangyarihan at kapamahalaan ng Kanyang tinig sa mga nakipag-isa kay Satanas upang salungatin ang katotohanan.
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.
Pagkatapos na magsalita ang pitong kulog na ito, dumating kay Juan ang utos, gaya rin ng kay Daniel, hinggil sa munting aklat: ‘Tatakan mo ang mga bagay na ipinahayag ng pitong kulog.’ Ang mga ito’y tumutukoy sa mga darating na pangyayari na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod. Si Daniel ay tatayo sa kaniyang bahagi sa wakas ng mga araw. Nakita ni Juan ang munting aklat na inalisan ng tatak. Kung magkagayon, ang mga propesiya ni Daniel ay nagkakaroon ng kanilang wastong kinalalagyan sa mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel na ibibigay sa sanlibutan. Ang pag-aalis ng tatak sa munting aklat ang mensaheng may kinalaman sa panahon.
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.
Ang Aklat ni Daniel at ang Aklat ng Pahayag ay iisa. Ang isa ay hula, ang isa nama’y pahayag; ang isa’y aklat na tinatakan, ang isa nama’y aklat na binuksan. Narinig ni Juan ang mga hiwagang winika ng mga kulog, ngunit ipinag-utos sa kanya na huwag niyang isulat ang mga iyon.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
"Ang natatanging liwanag na ibinigay kay Juan, na inihayag sa pamamagitan ng pitong kulog, ay isang paglalarawan ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel. Hindi pinakamabuti para sa bayan na malaman ang mga bagay na ito, sapagkat kinakailangang subukin ang kanilang pananampalataya. Ayon sa kaayusan ng Diyos, ang napakakahanga-hanga at masusulong na mga katotohanan ay ihahayag. Ang unang at ikalawang mensahe ng mga anghel ay dapat ipahayag, ngunit walang karagdagang liwanag na ibubunyag bago magampanan ng mga mensaheng ito ang kanilang tiyak na gawain. Ito ay kinakatawan ng anghel na nakatindig, na ang isang paa ay nasa dagat, na nagpapahayag, sa pamamagitan ng lubhang taimtim na panunumpa, na wala nang panahon." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.
The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.
Ang "makapangyarihang anghel" na bumaba noong Agosto 11, 1840 ay si Cristo, at may isang mensahe sa Kaniyang kamay na ipinag-utos na kainin ni Juan. Ang kinain ni Juan ay isang mensahe, ngunit ito’y isang mensaheng tiyak na nakalaan para sa bayan ng Diyos, at hindi para sa sanlibutan. Mahalagang makilala kung sino ang pinatutungkulan sa siping ito, sapagkat, bagaman bumaba si Cristo noong Agosto 11, 1840, na nagtatanda ng pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel, at sa gayon ay tumutukoy kung kailan dadalhin sa buong sanlibutan ang unang mensahe ng anghel, ang munting aklat na dapat kainin ni Juan ay tumutukoy kung kailan isinuko ng Protestantismo ang balabal ng Protestantismo sa mga Millerita. Nang bumaba si Cristo na may dalang munting aklat, winawakasan Niya ang Kaniyang ugnayang tipan sa iglesya sa ilang at kasabay nito’y kinikilala ang mga Millerita bilang Kaniyang bagong hinirang na bayang tipan. Ang mga Millerita ay isang bayang dating hindi bayan ng Diyos. Kailanma’y hindi nagsasalungatan ang mga propeta.
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.
At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, tumindig ka sa iyong mga paa, at ako’y magsasalita sa iyo. At pumasok sa akin ang Espiritu nang siya’y magsalita sa akin, at itinindig niya ako sa aking mga paa, at narinig ko ang nagsasalita sa akin. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, sinugo kita sa mga anak ni Israel, sa isang bansang mapaghimagsik na nanghimagsik laban sa akin; sila at ang kanilang mga magulang ay lumabag laban sa akin hanggang sa araw na ito. Sapagkat sila’y mga anak na walang-kahihiyan at matitigas ang puso. Sinusugo nga kita sa kanila; at sasabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos. At sila, kung makikinig man sila o magpapakatigas man sila, (sapagkat sila’y sambahayang mapaghimagsik,) gayunma’y malalaman nila na nagkaroon ng isang propeta sa gitna nila. At ikaw, anak ng tao, huwag kang matakot sa kanila, ni matakot sa kanilang mga salita, bagaman mga dawag at mga tinik ang kasama mo, at ikaw ay tumatahan sa gitna ng mga alakdan; huwag kang matakot sa kanilang mga salita, ni masindak sa kanilang mga anyo, bagaman sila’y sambahayang mapaghimagsik. At sasalitain mo sa kanila ang aking mga salita, kung makikinig man sila o magpapakatigas man sila; sapagkat sila’y lubhang mapaghimagsik. Ngunit ikaw, anak ng tao, pakinggan mo ang aking sinasabi sa iyo; huwag kang maging mapaghimagsik na gaya ng sambahayang yaon na mapaghimagsik: buksan mo ang iyong bibig, at kainin mo ang ibinibigay ko sa iyo. At nang tumingin ako, narito, isang kamay ang isinugo sa akin; at, masdan, may isang balumbon ng aklat sa kamay. At ibinuklat niya iyon sa harap ko; at nasusulatan iyon sa loob at sa labas; at nakasulat doon ang mga panaghoy, pagluluksa, at kapahamakan. Bukod dito’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, kainin mo ang masusumpungan mo; kainin mo ang balumbong ito, at pumaroon ka, magsalita ka sa sambahayan ng Israel. Kaya’t binuksan ko ang aking bibig, at ipinakain niya sa akin ang balumbong iyon. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, pabusugin mo ang iyong tiyan, at punuin mo ang iyong kaloob-looban ng balumbong ito na ibinibigay ko sa iyo. Nang magkagayo’y kinain ko iyon; at ito’y sa aking bibig na parang pulot sa tamis. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, humayo ka, pumaroon ka sa sambahayan ng Israel, at salitain mo sa kanila ang aking mga salita. Sapagkat hindi ka isinugo sa isang bayan na may wikang kakaiba at mahirap unawain, kundi sa sambahayan ng Israel; hindi sa maraming bayan na may wikang kakaiba at mahirap unawain, na ang kanilang mga salita’y hindi mo maiintindihan. Tunay na kung sa kanila kita sinugo, didinggin ka nila. Nguni’t ang sambahayan ng Israel ay hindi makikinig sa iyo; sapagkat sa akin man ay hindi sila nakikinig: sapagkat ang buong sambahayan ng Israel ay walang-kahihiyan at matitigas ang puso. Narito, ginawa kong matatag ang iyong mukha laban sa kanilang mga mukha, at ang iyong noo laban sa kanilang mga noo. Gaya ng adamante, na higit na matigas kaysa batong pingkian, ginawa kong ang iyong noo: huwag mo silang katakutan, ni huwag kang masindak sa kanilang mga anyo, bagaman sila’y sambahayang mapaghimagsik. Bukod dito’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, lahat ng aking mga salitang sasalitain ko sa iyo ay tanggapin mo sa iyong puso, at pakinggan mo sa iyong mga tainga. Ezekiel 2:1-3:10.
When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.
Nang bumaba si Cristo taglay ang munting aklat na kinuha at kinain ni Juan, ito ay nasa kanyang “bibig, gaya ng pulot sa katamisan.” Si Juan na Tagapahayag at si Ezekiel ay kapuwa tumanggap ng mensahe mula sa “kamay” ni Cristo. Si Ezekiel, at samakatuwid si Juan, ay may mensaheng ihahatid sa “sambahayan ng Israel,” hindi sa mga nasa labas ng Israel. Kung ang mga nasa labas ng Israel ang nakarinig ng mensaheng iyon, tinanggap sana nila iyon, ngunit hindi ang Israel, sapagkat ang “buong sambahayan” ng Israel ay “matapang ang mukha at matitigas ang puso.” Ang buong bahay ng Israel (ang buong sambahayan) ay lubos na suwail. Ang Israel noong 1840 ay inilarawan sa Pahayag kabanata sampu bilang ang iglesya sa ilang. Napuno na nila ang saro ng kanilang panahon ng probasyon.
Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.
Bagaman hindi didinggin ng Israel ang mensahe, inutusan pa rin ang propeta na dalhin sa kanila ang mensahe ng maliit na aklat, upang sila’y managot sa pagtanggi sa liwanag ng unang anghel. Sa mga aklat ng paghuhukom, pananagutin sila sa pagtangging pakinggan ang mensahe ng "propeta" na "nasa gitna nila." Ang pagtanggi sa propeta ay pagtanggi sa mensaheng ibinigay sa propeta ni anghel na si Gabriel, na siya namang tumanggap ng mensaheng iyon mula kay Cristo, na tumanggap naman nito mula sa Ama. Nang bumaba si Cristo, na tangan sa Kanyang kamay ang mensahe ng maliit na aklat, iyon ay kahalintulad ng pagbaba ng Espiritu Santo sa Kanyang bautismo. Iyon ay ipinahiwatig nang pauna ni Moises sa nagniningas na palumpong, at iyon din ang mismong palatandaan sa landas na umiiral sa bawat kilusang reporma.
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
Ang gawain ng Diyos sa lupa, mula sa kapanahunan hanggang sa kapanahunan, ay nagpapakita ng kapansin-pansing pagkakatulad sa bawat dakilang repormasyon o kilusang panrelihiyon. Ang mga prinsipyong sinusunod ng Diyos sa pakikitungo sa mga tao ay hindi nagbabago kailanman. Ang mahahalagang kilusan ng kasalukuyan ay may mga kahalintulad sa mga nagdaan, at ang karanasan ng iglesya sa mga naunang kapanahunan ay nagtataglay ng mga aral na may dakilang halaga para sa ating sariling panahon. The Great Controversy, 343.
The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.
Ang pagwawakas ng pamamayani ng Ottoman noong Agosto 11, 1840 (na siyang panahon nang kainin nina Juan at Ezequiel ang munting aklat na nasa “kamay” ni Cristo) ay nagmamarka sa “pagpapalakas” ng mensahe ng unang anghel na “dumating” sa “panahon ng wakas” noong 1798. Ito ay “pinalakas” sa pamamagitan ng pagpapatunay sa pangunahing tuntuning propetiko ng mga Millerita; ang prinsipyong taon-para-sa-araw. Pagkatapos ay sinimulan ni Cristo na itindig ang pundasyon ng templong Millerita, gaya ng ginawa Niya sa Kanyang bautismo.
“Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’
Ang nag-aalinlangang pananampalataya ni Nathanael ay ngayo’y tumibay, at siya’y sumagot at nagsabi, “Rabi, ikaw ang Anak ng Diyos; ikaw ang Hari ng Israel.” Sumagot si Jesus at sinabi sa kanya, “Sapagkat sinabi ko sa iyo, ‘Nakita kita sa ilalim ng punong igos,’ kaya ka ba sumasampalataya? Makikita mo ang mga bagay na higit pa kaysa rito.” At sinabi niya sa kanya, “Katotohanang, katotohanang sinasabi ko sa inyo, mula ngayon ay makikita ninyo ang langit na bukas, at ang mga anghel ng Diyos na umaakyat at bumababa sa Anak ng Tao.”
“In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.
Sa mga unang ilang alagad na ito, inilalatag sa pamamagitan ng indibiduwal na pagsisikap ang pundasyon ng iglesyang Kristiyano. Una, pinatnubayan ni Juan ang dalawa sa kaniyang mga alagad patungo kay Cristo. Pagkatapos, ang isa sa kanila ay natagpuan ang kaniyang kapatid na lalaki at dinala niya ito kay Cristo. Pagkatapos ay tinawag niya si Felipe upang sumunod sa kanya, at si Felipe’y humayo upang hanapin si Natanael. Spirit of Prophecy, tomo 2, 66.
When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.
Nang bumaba si Cristo noong ika-11 ng Agosto, 1840, na nakabukas ang munting aklat sa Kanyang kamay, ito’y nauna nang inilarawan sa kilusang reporma sa makalupang kasaysayan ni Cristo, sapagkat ang bawat kilusang reporma ay nagtataglay ng magkakaparehong mga palatandaan sa landas. Si Moises at ang kilusang reporma na kanyang pinamunuan ay may gayunding palatandaan. Ang karanasan ni Moises sa nagliliyab na palumpong ay sumagisag sa pagbaba ng Espiritu Santo sa pagbibinyag ni Cristo, na siya namang sumagisag sa 1840, na siya namang sumasagisag sa Setyembre 11, 2001, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo.
The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.
Ang “pagdating” ng mensahe ng unang anghel, ng ikalawang anghel, at ng ikatlong anghel ay pawang kinakatawan ng mga anghel. Ang unang anghel ay may hawak na munting aklat sa kanyang kamay, ang ikalawa ay may hawak na isang kasulatan sa kanyang kamay, at ang ikatlo ay may hawak na isang pergamino sa kanyang kamay. Sa patotoo ng dalawa o tatlo ay napagtitibay ang katotohanan. Ang tatlong anghel, maging sa kanilang pagdating o sa pagkakaloob sa kanila ng kapangyarihan, ay may mensahe sa kanilang kamay.
John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.
Kinakatawan nina Juan at Ezekiel ang mga kumain ng mensahe noong “pinalakas” ang mensahe ng unang anghel, na isang naiibang makasaysayang pananda kaysa sa “pagdating” ng mensahe ng unang anghel noong 1798.
The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.
Ang pagkakaiba sa pagitan ng “pagdating” ng isang mensahe at ng “pagkakaloob dito ng kapangyarihan” ay lubhang mahalagang tandaan. Habang ating pinagninilayan ang sumusunod na sipi, pansinin na ang layunin ng unang anghel ay ganap na magkatulad sa layunin ng anghel sa Apocalipsis labing-walo na nagpapaliwanag sa lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Pansinin din na ang bawat mensahe ay nagdudulot ng pagkakabahagi na nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba.
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.
Ipinakita sa akin ang pagkakainteres na taglay ng buong langit sa gawaing nagaganap sa lupa. Inatasan ni Jesus ang isang makapangyarihang anghel [ang unang anghel] na bumaba at balaan ang mga naninirahan sa lupa na maghanda para sa Kanyang ikalawang pagparito. Nang lisanin ng anghel ang presensiya ni Jesus sa langit, isang lubhang maningning at maluwalhating liwanag ang nanguna sa kanya. Ipinabatid sa akin na ang kanyang misyon ay liwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kanyang kaluwalhatian at balaan ang tao tungkol sa nalalapit na poot ng Diyos. Napakarami ang tumanggap sa liwanag. Ang ilan sa mga ito ay waring napakaseryoso at mapitagan, samantalang ang iba nama’y nagagalak at lubos na nabighani. Ang lahat ng tumanggap sa liwanag ay itinuon ang kanilang mga mukha sa langit at niluwalhati ang Diyos. Bagaman ito’y ibinuhos sa lahat, may ilan na napailalim lamang sa impluwensiya nito, ngunit hindi nila ito taos-pusong tinanggap. Marami ang napuspos ng matinding poot. Ang mga ministro at ang bayan ay nakipag-isa sa mga masasama at mariing sinalungat ang liwanag na ibinuhos ng makapangyarihang anghel. Subalit ang lahat ng tumanggap nito ay humiwalay sa sanlibutan at mahigpit na nagbuklod sa isa’t isa.
“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.
Satanas at ang kaniyang mga anghel ay masigasig na abala sa pagsisikap na mahikayat ang isipan ng marami hangga’t maaari palayo sa liwanag. Ang pangkat na tumanggi rito ay iniwan sa kadiliman. Nakita ko ang anghel ng Diyos na mataimtim na nagmamasid sa Kaniyang nagpapakilalang bayan, upang itala ang karakter na kanilang hinuhubog habang inihaharap sa kanila ang mensaheng buhat sa langit. At habang napakarami sa mga nagpapahayag ng pag-ibig kay Jesus ay tumalikod sa makalangit na mensahe na may paghamak, pang-uuyam, at pagkamuhi, isang anghel na may pergamino sa kaniyang kamay ang gumawa ng kahiya-hiyang talaan. Ang buong langit ay napuspos ng matinding indignasyon na si Jesus ay hinamak nang gayon ng Kaniyang mga nagpapakilalang tagasunod.
“I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.
Namasdan ko ang pagkadismaya ng mga nagtitiwala, sapagkat hindi nila nakita ang kanilang Panginoon sa inaasahang panahon. Nilayon ng Diyos na ikubli ang hinaharap at dalhin ang Kanyang bayan sa puntong dapat silang magpasya. Kung walang pangangaral ng tiyak na panahon para sa pagparito ni Cristo, ang gawaing nilayon ng Diyos ay hindi sana naisakatuparan. Pinangungunahan ni Satanas ang napakarami na tumingin nang malayo sa hinaharap para sa mga dakilang pangyayaring kaugnay ng paghatol at ng wakas ng probasyon. Kinakailangang madala ang mga tao na taimtim na magsikap para sa paghahandang pangkasalukuyan.
“As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.
Nang lumipas ang panahon, yaong mga hindi lubusang tinanggap ang liwanag na mula sa anghel ay nakiisa sa mga humamak sa mensahe, at binalingan nila ang mga nadismaya nang may pag-uyam. Tinandaan ng mga anghel ang kalagayan ng mga nag-aangking tagasunod ni Cristo. Ang paglipas ng tiyak na panahon ay sumubok at nagpatunay sa kanila, at napakarami ang tinimbang sa timbangan at nasumpungang kulang. Malakas nilang ipinag-angking sila’y mga Kristiyano, ngunit halos sa bawat bagay ay nabigong sumunod kay Cristo. Nagbunyi si Satanas sa kalagayan ng mga nag-aangking tagasunod ni Jesus.
“He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.
Nadakip na niya sila sa kaniyang silo. Naakay na niya ang nakararami na lisanin ang tuwid na landas, at sinusubukan nilang umakyat sa langit sa ibang paraan. Nakita ng mga anghel na ang mga dalisay at banal ay nahahalo sa mga makasalanan sa Sion at sa mga mapagpaimbabaw na maibigin sa sanlibutan. Binantayan nila ang mga tunay na alagad ni Jesus; ngunit ang mga tiwali ay nakaaapekto sa mga banal. Yaong ang mga puso ay nag-aalab sa matinding pananabik na makita si Jesus ay pinagbawalan ng mga nagpapakilalang kapatid na magsalita tungkol sa Kaniyang pagparito. Pinagmasdan ng mga anghel ang tagpo at nakidama ng habag sa nalabi na umiibig sa pagpapakita ng kanilang Panginoon.
“Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.
Isa pang makapangyarihang anghel [ang ikalawang anghel] ay inatasang bumaba sa lupa. Ibinigay ni Jesus sa kanyang kamay ang isang kasulatan, at pagdating niya sa lupa, siya’y sumigaw, ‘Bumagsak, bumagsak ang Babilonia.’ Pagkatapos, nakita kong muling itinaas ng mga nadismaya ang kanilang mga mata sa langit, na nag-aantabay na may pananampalataya at pag-asa sa pagpapakita ng kanilang Panginoon. Ngunit marami ang tila nanatili sa isang tulalang kalagayan, wari’y natutulog; gayon man, nakita ko ang bakas ng malalim na dalamhati sa kanilang mga mukha. Nakita ng mga nadismaya mula sa Kasulatan na sila ay nasa panahon ng pag-antala, at na kinakailangan nilang maghintay nang may pagtitiyaga sa katuparan ng pangitain. Ang gayunding katibayan na nag-udyok sa kanila na asahan ang kanilang Panginoon noong 1843 ay siya ring nag-udyok sa kanila na asahan Siya noong 1844. Gayon man, nakita kong ang nakararami ay hindi na taglay ang siglang naging tanda ng kanilang pananampalataya noong 1843. Ang kanilang pagkadismaya ay nagpahina sa kanilang pananampalataya.
“As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.
Nang ang bayan ng Diyos ay nagkaisa sa sigaw ng ikalawang anghel, sinubaybayan ng makalangit na hukbo nang may pinakamalalim na pagkainteres ang epekto ng mensahe. Nakita nila na marami na nagtataglay ng pangalang Cristiano ay bumaling nang may pag-alipusta at panunuya laban sa mga nabigo. Habang lumalabas mula sa mga labing nanunuya ang mga salitang, “Hindi pa kayo umaakyat!” isang anghel ang itinala ang mga iyon. Wika ng anghel, “Kinukutya nila ang Diyos.” Ipinabaling sa akin ang pansin sa isang kahalintulad na kasalanang naganap noong sinaunang panahon. Si Elias ay iniakyat sa langit, at ang kanyang balabal ay napasa kay Eliseo. Noon, may mga masasamang kabataan, na mula sa kanilang mga magulang ay natutuhang hamakin ang tao ng Diyos, ang sumunod kay Eliseo at nanunuyang sumigaw, “Umakyat ka, kalbo; umakyat ka, kalbo.” Sa gayong paglapastangan sa Kanyang lingkod, nilapastangan nila ang Diyos, at noon at doon din ay tinanggap ang kanilang parusa. Sa gayunding paraan, yaong mga nanglibak at nang-uyam sa kaisipan tungkol sa pag-akyat ng mga banal ay dadalawin ng poot ng Diyos, at ipadarama sa kanila na hindi magaang bagay ang magwalang-galang sa kanilang Maylalang.
“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….
Iniatas ni Jesus sa ibang mga anghel na lumipad nang mabilis upang buhayin at patatagin ang nanglulupaypay na pananampalataya ng Kaniyang bayan at ihanda sila upang maunawaan ang mensahe ng ikalawang anghel at ang mahalagang hakbang na malapit nang isagawa sa langit. Nakita kong tinanggap ng mga anghel na ito ang dakilang kapangyarihan at liwanag mula kay Jesus at mabilis na lumipad sa lupa upang tuparin ang kanilang atas na tulungan ang ikalawang anghel sa kaniyang gawain. Isang dakilang liwanag ang nagningning sa bayan ng Diyos habang sumigaw ang mga anghel, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; magsilabas kayo upang salubungin Siya.” Pagkatapos ay nakita kong tumindig ang mga nabigo at, na kaayon ng ikalawang anghel, ipinahayag nila, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; magsilabas kayo upang salubungin Siya.” Ang liwanag mula sa mga anghel ay tumagos sa kadiliman sa lahat ng dako. Pinagsikapan ni Satanas at ng kaniyang mga anghel na hadlangan ang paglaganap ng liwanag na ito at ang pagganap ng nilalayong bisa nito. Nakipagtalo sila sa mga anghel mula sa langit, na sinasabi sa kanila na nilinlang ng Diyos ang bayan, at na, sa kabila ng lahat ng kanilang liwanag at kapangyarihan, hindi nila mapapaniwala ang sanlibutan na si Cristo ay dumarating. Ngunit bagaman pinagsumikapan ni Satanas na harangan ang daan at ilayo ang mga isip ng bayan sa liwanag, ipinagpatuloy ng mga anghel ng Diyos ang kanilang gawain....
“As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.
“Samantalang nagwakas ang paglilingkod ni Jesus sa banal na dako, at Siya’y pumasok sa Kabanal-banalang Dako, at tumayo sa harap ng kaban na naglalaman ng kautusan ng Diyos, nagpasugo Siya ng isa pang makapangyarihang anghel na may ikatlong mensahe sa sanlibutan. Isang pergamino ang inilagay sa kamay ng anghel, at samantalang bumabâ siya sa lupa na may kapangyarihan at kamahalan, ipinahayag niya ang isang kakilakilabot na babala, kalakip ang pinakanakapanindak na pagbabanta na kailanman ay naihatid sa tao. Ang mensaheng ito ay inilaan upang gawing mapagbantay ang mga anak ng Diyos, sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila ng oras ng tukso at kapighatiang nasa unahan nila. Sinabi ng anghel, ‘Dadalahin sila sa mahigpit na sagupaan laban sa hayop at sa kaniyang larawan. Ang tanging pag-asa nila sa buhay na walang hanggan ay ang manatiling matatag. Bagaman nakataya ang kanilang buhay, kailangang panghawakan nila ang katotohanan.’ Ganito tinatapos ng ikatlong anghel ang kaniyang mensahe: ‘Narito ang pagtitiyaga ng mga banal: narito ang mga nagsisitupad ng mga utos ng Diyos, at ng pananampalataya ni Jesus.’ Habang inuulit niya ang mga salitang ito, itinuro niya ang santuwaryong makalangit. Ang diwa ng lahat ng yumayakap sa mensaheng ito ay itinituon sa Kabanal-banalang Dako, na doo’y nakatayo si Jesus sa harap ng kaban, na gumagawa ng Kaniyang panghuling pamamagitan para sa lahat ng mga kinahahabagan pa at para sa mga sa kamangmangan ay lumabag sa kautusan ng Diyos. Ang pagbabayad-salang ito ay isinasagawa para sa mga patay na matuwid gayundin para sa mga buháy na matuwid. Sinasaklaw nito ang lahat ng mga namatay na tumiwala kay Cristo, ngunit, sapagkat hindi nila tinanggap ang liwanag tungkol sa mga utos ng Diyos, ay nagkasala sa kamangmangan sa paglabag sa mga tuntunin nito.” Early Writings, 245-254.
A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.
Makalipas ang ilang pahina sa gayunding aklat, habang tinatalakay ang gayunding mga konseptong bagong tinukoy, tinukoy ni Sister White na ang pagtanggi sa tatlong mensahe sa kasaysayan ng mga Millerite ay naipakita na bilang isang tipo sa kasaysayan ni Cristo. Doon ay nagbigay siya ng dalawang saksi na tumutukoy sa isang sunud-sunod na proseso ng pagsubok na nangangailangan ng pagtatagumpay sa bawat pagsubok upang makapagpatuloy sa susunod na pagsubok.
“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.
Nakita ko ang isang pangkat na mahigpit ang pagbabantay at matatag ang paninindigan, na hindi nagbibigay ng anumang pagsang-ayon sa mga magpapayanig sa itinatag na pananampalataya ng kapulungan. Tiningnan sila ng Diyos nang may lubos na kaluguran. Ipinakita sa akin ang tatlong baitang—ang unang, ikalawa, at ikatlong mensahe ng mga anghel. Sinabi ng aking kasamang anghel, “Sa aba ng sinumang mag-alis ng isang bloke o umantig man lamang sa isang pasak ng mga mensaheng ito. Ang wastong pagkaunawa sa mga mensaheng ito ay lubhang mahalaga. Ang kapalaran ng mga kaluluwa ay nakasalalay sa paraan ng pagtanggap sa mga ito.” Muli akong pinaraan sa mga mensaheng ito, at nakita ko kung gaano kamahal ang naging kabayaran ng karanasan ng bayan ng Diyos. Ito’y natamo sa pamamagitan ng maraming pagdurusa at matitinding tunggalian. Pinatnubayan sila ng Diyos nang hakbang-hakbang, hanggang sa inilagay Niya sila sa isang matibay at di-natitinag na plataporma. Nakita kong may mga indibidwal na lumapit sa plataporma at siniyasat ang pundasyon. Ang ilan, na may kagalakan, ay kaagad na sumampa roon. Ang iba’y nagsimulang humanap ng kamalian sa pundasyon. Nais nilang magkaroon ng mga pagpapahusay, at sa gayon ay magiging higit na sakdal ang plataporma at lalong magiging masaya ang mga tao. May ilan na bumaba mula sa plataporma upang siyasatin ito at nagpahayag na mali ang pagkakalatag nito. Ngunit nakita kong halos lahat ay nanindigang matatag sa plataporma at pinayuhan ang mga bumaba na itigil ang kanilang mga reklamo; sapagkat ang Diyos ang Punong Tagapagtayo, at sila’y nakikipaglaban laban sa Kaniya. Isinaysay nila ang kahanga-hangang gawa ng Diyos na naghatid sa kanila sa matibay na plataporma, at sama-samang itiningala ang kanilang mga mata sa langit at, sa malakas na tinig, niluwalhati ang Diyos. Ito’y nakaapekto sa ilan sa mga nagreklamo at lumisan sa plataporma, at sila, na may mapagpakumbabang anyo, ay muling sumampa roon.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
Itinuro ako pabalik sa pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay isinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias [sumasagisag sa unang mensahe ng anghel] upang ihanda ang daan para kay Jesus. Ang mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi napakinabangan ng mga aral ni Jesus [sumasagisag sa ikalawang mensahe ng anghel]. Ang kanilang pagsalungat sa mensaheng nagpahayag ng Kanyang pagdating ay naglagay sa kanila sa kalagayang hindi nila madaling matatanggap ang pinakamalakas na katibayan na Siya ang Mesiyas. Inakay ni Satanas ang mga tumanggi sa mensahe ni Juan na humakbang pa lalo, upang tanggihan at ipako sa krus si Cristo [sumasagisag sa ikatlong mensahe ng anghel]. Sa paggawa nito ay inilagay nila ang kanilang sarili sa kalagayang hindi nila matatanggap ang pagpapala sa araw ng Pentecostes, [sumasagisag sa anghel ng Apocalipsis labing-walo] na sana’y nagturo sa kanila ng daan patungo sa makalangit na santuwaryo. Ang pagkakapunit ng tabing ng templo ay nagpakita na ang mga hain at mga ordenansa ng mga Judio ay hindi na tatanggapin. Ang dakilang Hain ay inihandog na at tinanggap na, at ang Espiritu Santo na bumaba sa araw ng Pentecostes ay nagdala sa mga isipan ng mga alagad mula sa makalupang santuwaryo tungo sa makalangit, kung saan pumasok si Jesus sa pamamagitan ng Kanyang sariling dugo, upang ibuhos sa Kanyang mga alagad ang mga kapakinabangan ng Kanyang pagbabayad-sala. Ngunit ang mga Judio ay naiwan sa lubos na kadiliman. Nawala sa kanila ang lahat ng liwanag na sana’y kanilang natamo hinggil sa panukala ng kaligtasan, at patuloy na nagtiwala sa kanilang mga walang-saysay na hain at mga handog. Ang makalangit na santuwaryo ay pumalit sa makalupang santuwaryo, gayunman wala silang kaalaman sa pagbabagong ito. Kaya’t hindi sila napakinabangan ng pamamagitan ni Cristo sa Banal na Dako.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.
Marami ang tumitingin nang may pangingilabot sa ginawa ng mga Hudyo sa pagtakwil at pagpapako kay Cristo; at samantalang binabasa nila ang kasaysayan ng Kanyang kahiya-hiyang pag-aalipusta at pagmamalupit, iniisip nilang minamahal nila Siya, at hindi sana nila Siya ikinaila gaya ng ginawa ni Pedro, ni ipinako Siya sa krus gaya ng ginawa ng mga Hudyo. Ngunit ang Diyos na bumabasa sa mga puso ng lahat ay inilagay sa pagsubok ang pag-ibig kay Jesus na kanilang ipinahahayag na nadarama. Ang buong langit ay nagmasid nang may sukdulang pagkainteres sa pagtanggap sa mensahe ng unang anghel. Ngunit marami na nag-angking umiibig kay Jesus, at nagbubuhos ng luha habang binabasa ang salaysay ng krus, ay kinutya ang mabuting balita ng Kanyang pagdating. Sa halip na tanggapin ang mensahe nang may kagalakan, ipinahayag nila na ito’y isang panlilinlang. Namuhi sila sa mga umiibig sa Kanyang pagpapakita at itinakwil sila mula sa mga iglesya. Yaong mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi napakinabangan ang ikalawa; gayundin ay hindi nila napakinabangan ang sigaw sa hatinggabi, na siyang dapat sana’y naghanda sa kanila upang pumasok, kasama ni Jesus, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong makalangit. At sa pagtanggi sa dalawang naunang mensahe, lubha nilang pinadilim ang kanilang pagkaunawa anupa’t wala silang nakikitang liwanag sa mensahe ng ikatlong anghel, na nagpapakita ng daan patungo sa Kabanal-banalang Dako. Nakita ko na, kung paanong ipinako ng mga Hudyo si Jesus sa krus, gayon din ipinako ng mga iglesyang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito, at kaya’t wala silang kaalaman sa daan patungo sa Kabanal-banalang Dako, at hindi sila mapapakinabangan ng pamamagitan ni Jesus doon. Gaya ng mga Hudyo, na naghahandog ng kanilang mga haing walang kabuluhan, inihahandog nila ang kanilang mga panalanging walang kabuluhan sa dakong iniwan na ni Jesus; at si Satanas, na nalulugod sa pandaraya, ay nagsusuot ng anyong relihiyoso, at iginigiya ang mga isipan ng mga nag-aangking Kristiyanong ito sa kaniya, na gumagawa sa pamamagitan ng kaniyang kapangyarihan, ng kaniyang mga tanda at ng mga kababalaghang sinungaling, upang itali sila sa kaniyang bitag. Early Writings, 258-261.
The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.
Ang mga sipi mula sa aklat na Early Writings ay paulit-ulit nang itinuro sa pamamagitan ng ministeryo ng Future for America. Subalit may mga katotohanang inilalarawan ng mga siping ito na nananatiling hindi napapansin.
The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.
Ang mga palatandaan sa landas ng kasaysayan ng kilusang Millerite ay nakasalig sa ilang mga kilusang reporma sa Bibliya. Kung walang kahit kaunting pagkakakilala sa mga palatandaan sa landas na matatagpuan sa bawat kilusang reporma, malabong maunawaan ng sinuman ang kahalagahan ng pagkakaiba sa pagitan ng kung kailan “dumarating” ang isang mensahe at kung kailan ito “binibigyan ng kapangyarihan.” Malamang din na marami sa mga pamilyar sa magkakahalintulad na mga kilusang reporma ay nakaligtaan ang ilang napakahalagang katangian ng iba’t ibang palatandaan sa landas ng mga kilusang reporma.
The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.
Ang "pitong kulog," na kumakatawan sa mga pangyayari sa pasimula ng Adventismo at sa mga pangyayari sa wakas ng Adventismo, ay ang liwanag na inaalisan ng selyo kaagad bago magsara ang probasyon. Ipinabatid sa atin na ang "pitong kulog" ay kumakatawan kapwa sa "isang pagbabalangkas ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel," at sa "mga pangyayaring darating na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod." Taglay ng "pitong kulog" ang lagda ng Alfa at Omega.
The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”
Ang "pagbabalangkas ng mga pangyayari" na naganap "sa ilalim ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel," ay nagsisilbing tipo ng mga pangyayaring nagaganap sa ilalim ng mensahe ng ikatlong anghel. Nang utusan si Juan na huwag isulat ang mga sinalita ng pitong kulog, ang utos na iyon ay isinagisag na ng utos na ibinigay kay Daniel na tatakan ang kanyang aklat, sapagkat ipinabatid sa atin na, pagkatapos na "ibinigkas ng pitong kulog ang kanilang mga tinig, dumating ang utos kay Juan, gaya ng kay Daniel, hinggil sa munting aklat: 'Tatakan mo ang mga bagay na sinalita ng pitong kulog.'"
Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.
Kapwa sina Ezekiel at Juan ay naglalarawan na ang bayan ng Diyos ay kumakain ng mensahe sa panahon ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel noong 1840, at inilalarawan naman ng propetang si Jeremias ang pagkadismayang naganap sa bayan ng Diyos nang tila nabigo ang mensahe ng unang anghel.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Aking nasumpungan ang Iyong mga salita, at aking kinain yaon; at ang Iyong salita ay naging sa akin ang kagalakan at katuwaan ng aking puso: sapagkat tinatawag ako sa Iyong pangalan, O Panginoon, Diyos ng mga hukbo. Hindi ako naupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y naupo na nag-iisa dahil sa Iyong kamay: sapagkat pinuspos Mo ako ng poot. Bakit ang aking sakit ay walang patid, at ang aking sugat ay walang lunas, na ayaw gumaling? Magiging lubos Ka bang gaya ng sinungaling sa akin, at gaya ng tubig na natutuyo? Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manunumbalik, ay ibabalik nga kita, at ikaw ay tatayo sa harap Ko: at kung iyong ihihiwalay ang mahalaga mula sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng Aking bibig: magsibalik sila sa iyo; ngunit huwag kang bumalik sa kanila. At gagawin kitang isang kutang pader na tanso sa bayang ito: at sila’y makikipaglaban sa iyo, ngunit hindi sila magtatagumpay laban sa iyo: sapagkat Ako’y kasama mo upang iligtas ka at upang magpalaya sa iyo, sabi ng Panginoon. At ililigtas kita mula sa kamay ng masama, at tutubusin kita mula sa kamay ng mabagsik. Jeremias 15:16-21.
Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.
Natagpuan ni Jeremias ang mga salita ng maliit na aklat, gaya ng ginawa rin nina Juan at Ezekiel, at kinain din niya ang mensahe, ngunit ang mensaheng iyon ay naging isang mensahe (tubig) na nabigo. Para bang nagsinungaling ang Diyos, na, siyempre, ay imposibleng mangyari, ngunit ang paratang ng isang “kasinungalingan” ang nagbibigay ng susi upang mailugar si Jeremias sa unang pagkadismaya ng mga Millerite na inilarawan sa Aklat ni Habakuk.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.
Ako’y tatayo sa aking bantayan, at magpupuwesto ako sa moog; magbabantay ako upang makita kung ano ang sasabihin niya sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. At sinagot ako ng Panginoon, at sinabi: Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang ang bumabasa nito ay tumakbo. Sapagkat ang pangitain ay para sa takdang panahon; ngunit sa wakas ito’y magsasalita, at hindi magsisinungaling. Bagaman ito’y mag-antala, hintayin mo ito; sapagkat tiyak na darating, hindi ito magluluwat. Habakkuk 2:1-3.
The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.
Ang pangitain ng mensahe ng unang anghel ay isinulat sa tsart ng mga pasimuno noong 1843 na pinatnubayan ng "kamay" ng Diyos.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
Aking nakita na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang nais; na ang Kaniyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang Kaniyang kamay. Early Writings, 74.
The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.
Ang “takdang panahon” ng 1843 ay inilarawan sa tsart, at dahil doon tinatawag itong tsart ng 1843. Inilathala ito noong 1842, bilang katuparan ng utos sa Aklat ni Habakuk na “isulat ang pangitain, at gawin itong malinaw sa mga talahanayan.” Ang pangitain ay dapat gawing maliwanag sa “mga talahanayan,” nasa maramihan, na sa gayon ay tinutukoy na matapos alisin ng Panginoon ang Kaniyang kamay mula sa kamalian sa tsart ng 1843 ay itatama iyon sa tsart ng mga payunir noong 1850. Ang kamaliang iyon ang nagbunga ng unang kabiguan, at si Jeremias ay kumakatawan sa mga kumain ng munting aklat noong Agosto 11, 1840 at nabigo nang hindi natupad ang takdang panahon ng 1843.
When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.
Nang kinain ni Jeremias ang munting aklat noong 1840, iyon ay naging "ang kagalakan at kasayahan" ng kanyang puso, ngunit nang dumating ang kabiguan, hindi na siya "nagalak," at siya ay "umupong nag-iisa dahil sa" "kamay" ng Diyos. Ang kamay ng Diyos ay nagtakip ng "isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang," kaya’t nagbunsod kay Jeremias na isaalang-alang ang posibilidad na nagsinungaling ang Diyos. Ang pangakong ibinigay kay Jeremias ay na kung siya ay "magbabalik," mula sa kanyang panghihina ng loob, gagawin ng Diyos si Jeremias na "bibig" ng Diyos. Kung si Jeremias ay magbabalik sa Diyos mula sa kanyang kabiguan at kikilalanin na siya ay nasa panahon ng pag-antala ng talinghaga ng sampung dalaga, gagamitin siya ng Diyos upang maging tagapagsalita na tutukoy nang tiyak kung kailan dapat dumating ang pangitain at hindi na mag-antala.
The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.
Ang layunin ng paglalahad ng mga katunayang ito rito ay upang itatag na, sa lahat ng mga mensahe ng mga anghel, ang kanilang “pagdating” at “pagpapalakas” ay nagpapahayag ng isang mensaheng buhay-o-kamatayan na nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba. Ang tatlong anghel ay tatlong hakbang ng isang progresibong proseso ng pagsubok. Mas mahalaga sa aming nilalayong punto ang katotohanang, bagaman ang pagkaunawa sa pitong kulog ay kinilala di-kalaunan matapos ang pagdating ng “panahon ng wakas” noong 1989, nang ang huling anim na talata ng Daniel ay naalisan ng selyo na nagpapahayag ng pagtatapos ng paghuhukom, mayroon pang isang pag-aalis ng selyo sa pitong kulog sa wakas ng kasaysayan ng ikatlong anghel.
The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.
Ang kasaysayan ng pasimula ng Adbentismo ay nagsisimula sa pag-aalis ng tatak ng unang anghel noong 1798, at nagtatapos sa pag-aalis ng tatak ng isang katotohanang pinagtakpan ng Panginoon ng Kanyang kamay upang magbunga ng isang pagkakabigo. Pagkaraan, inalis Niya ang Kanyang kamay (inalis ang tatak), at inihayag ang mensahe ng panahon ng pagluluwat.
The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.
Ang kasaysayan ng pagwawakas ng Adbentismo ay nagsisimula sa pagbubukas ng selyo ng mensahe ng ikatlong anghel noong 1989, at nagwawakas sa pagbubukas ng selyo ng isang katotohanang tinakpan ng Panginoon ng Kanyang kamay upang magbunga ng isang pagkadismaya. Ngayon ay inaalis Niya ang Kanyang kamay, at sa gayo’y binubuksan Niya ang selyo ng mensahe ng unang pagkadismaya at ng panahon ng pag-antala. Binubuksan Niya ang selyo ng layunin ng Hulyo 18, 2020.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.
Kaya nga, ganito ang sabi ng Panginoon: Kung ikaw ay magbabalik-loob, muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko; at kung ihihiwalay mo ang mahalaga sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng aking bibig; sila ang manumbalik sa iyo, ngunit huwag kang manumbalik sa kanila. At sa bayang ito ay gagawin kitang isang kutang pader na tansô; at sila’y makikipaglaban sa iyo, ngunit hindi sila magtatagumpay laban sa iyo; sapagkat ako’y sumasaiyo upang iligtas ka at upang ikaw ay sagipin, sabi ng Panginoon. At ililigtas kita mula sa kamay ng masama, at tutubusin kita mula sa kamay ng mabagsik. Jeremias 15:19-21.