Future for America and July 18, 2020 - Number Three

Ang mga linya ng mga kilusang repormatibo ay susi sa pag-unawa sa “pitong kulog” ng Kabanata Sampu ng Pahayag. Ang “pitong kulog” ay kumakatawan sa kasaysayan ng pagpapalakas ng mensahe ng unang anghel mula Agosto 11, 1840 hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844. Ang Kabanata Sampu ay nagbibigay ng tatlong panloob na saksi sa loob ng nasabing kabanata upang suportahan ang pang-unawang ito.

Ang mensahe ng unang anghel ay dinala sa buong sanlibutan mula noong 1840 at pasulong. Ipinahayag ni Uriah Smith ang pagkaunawa ng mga tagapanguna, na kaayon kay Sister White. Kinikilala ni Smith na dumating ang unang anghel noong 1798 at ipinakikitang ang unang anghel din ang siyang bumaba noong 1840. Hindi lamang napansin nina Smith at ng mga tagapanguna ang pagkakaiba sa pagitan ng pagdating ng isang mensahe at ng pagbibigay-kapangyarihan dito. Maliwanag na ipinahayag ni Smith na, nang inilagay ng anghel ng Apocalipsis 10 ang isang paa sa dagat at ang isa sa lupa, tinukoy nito ang mensaheng dinadala sa buong sanlibutan.

Samakatuwid, ang unang talata ng ikasampung kabanata ay tumutukoy sa ika-11 ng Agosto, 1840, sapagkat sa panahong iyon ay naganap ang inihulang pagwawakas ng pamamayani ng Imperyong Ottoman, alinsunod sa hula sa Apocalipsis siyam. Si Sister White ay nagsasaad:

Ang talatang una ng ikasampung kabanata ay tumutukoy sa 1840, at sa talatang ikasampu ay nakikita natin si Juan na dumanas ng mapait na pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844. Si Juan ay kumakatawan sa mga nagdala ng mensahe ng munting aklat sa sanlibutan, subalit nagdanas ng mapait na pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844. Ang talatang una hanggang sa talatang ikasampu ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1840 hanggang 1844. Iyan ang isang panloob na patotoo sa loob ng ikasampung kabanata.

Ang isa pang saksi ay si Juan, na kumakain ng maliit na aklat at ito’y matamis sa kaniyang bibig, na sumasagisag sa kaniyang pagtanggap sa mensahe noong Agosto 11, 1840, at pagkatapos ay naging mapait ito sa kaniyang tiyan sa Dakilang Kabiguan noong Oktubre 22, 1844.

Ang talatang ikasampu ay kumakatawan sa mismong kasaysayan ng 1840 hanggang 1844 sa iisang talata. Iyon ang ikalawang panloob na patotoo sa loob ng kabanata na ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa nasabing kasaysayan. Si Sister White ay dati nang tinukoy na ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa isang paglalahad ng pagkakasunod-sunod ng mga pangyayaring naganap sa ilalim ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel. Nagtapos ang mensahe ng ikalawang anghel sa Dakilang Pagkakadismaya, kaya ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa gayunding kasaysayan. Tatlong panloob na patotoo ang sumusuporta sa katotohanang ang kasaysayan mula noong Agosto 11, 1840 hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844 ang kasaysayang propetiko na binibigyang-diin sa kabanatang sampu ng Apocalipsis.

Pagkatapos, sa huling talata, alinsunod sa katotohanang kaugnay ng "pitong kulog", ibinibigay ang isang utos para sa paglalahad ng mensahe, at ipinag-uutos na ang mismong kasaysayan ay maulit.

Ang pitong kulog ay nagsasaad na ang pasimula ng Adventismo—na nagsimula nang ang mensaheng inalisan ng tatak sa “panahon ng wakas” ay binigyang-kapangyarihan—ay maglalarawan sa wakas ng Adventismo, kapag ang mensaheng inalisan ng tatak noong 1989 ay bibigyang-kapangyarihan sa pamamagitan ng pagbaba, hindi ng anghel ng Apocalipsis sampu, kundi ng bumababang anghel ng Apocalipsis labing-walo. Ang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay bumaba noong Setyembre 11, 2001, at tayo ngayon ay papalapit sa pagwawakas ng makasaysayang pag-uulit mula 1840 hanggang 1844.

Ang mga obserbasyon hinggil sa ikasampung kabanata ay nasa pampublikong dominyo na sa loob ng maraming taon. Ang hindi kailanman nakilala hanggang kamakailan lamang ay na may isa pang sagradong kasaysayan na nakapaloob sa sagradong kasaysayang iyon. Ang kasaysayang iyon ay makikilala lamang ng mga tumatanggap sa prinsipyong Alpha at Omega na inuugnay ang wakas ng isang bagay sa pasimula nito. Ang nakapaloob na kasaysayan sa loob ng sagradong kasaysayan ay nagsisimula sa isang pagkabigo at nagtatapos sa Dakilang Pagkabigo. Ang kasaysayan ng 1843 hanggang 1844 ay isang natatanging linya ng kasaysayan na nakapaloob ngunit nakabukod sa kasaysayan ng 1840 hanggang 1844. Si Kapatid na White at si Cristo ay kapwa tinatalakay ang linyang ito ng kasaysayan.

Ang "mga propeta at mga taong matuwid ay nagnasang makita ang mga bagay na yaon" na "nakita noong 1843 at 1844." Tinukoy ni Jesus ang sagradong kasaysayang ito sa dalawang Ebanghelyo, ngunit ang bawat pagtukoy ay nasa magkaibang konteksto.

Si Jesus, sa Ebanghelyo ayon kay Mateo, samantalang nagsasalita tungkol sa bisa ng Salita ng Diyos at nananawagan sa mga tao na “makinig,” ay ipinakilala na ang mga Laodiceano, na nagtatakwil sa mensaheng ninais ng mga propeta na makita, ay kinakatawan sa Isaias kabanata anim. Ang Future for America ay paulit-ulit na iniharap ang Isaias kabanata anim sa konteksto ng Setyembre 11, 2001, sapagkat sa pag-atake ng Islam sa petsang iyon ay bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo at naliwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Ang lahat ng mga propeta ay nagkakasundo, at sa talatang tatlo ng Isaias kabanata anim ay nasusumpungan natin ang tuwirang pagtukoy sa mismong anghel na iyon.

Naliwanagan ang lupa ng kanyang kaluwalhatian nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis labing-walo, at nagbibigay si Isaias ng isa pang mahalagang susi nang ipabatid niya na ang kanyang pangitain tungkol sa santuwaryo ay naganap sa taon ng pagkamatay ni Haring Uzias. Nagtangkang gampanan ni Haring Uzias ang gawain ng isang saserdote sa loob ng templo. Walumpung saserdote at ang punong saserdote ang sumalungat at pumigil sa kanya na gawin iyon hanggang sa hampasin siya ng Panginoon ng ketong sa kanyang noo. Tinanggap niya ang tatak ng halimaw dahil sa pagtatangka niyang isanib ang kapangyarihan ng estado at ng iglesya. Hindi siya agad namatay; inalis siya sa trono at pinalitan, at sa paglipas ng panahon ay sa wakas ay namatay siya noong Setyembre 11, 2001. Ang iglesyang Adbentista ay unti-unting namamatay, gaya ng nangyari sa iglesyang Judio noong panahon ni Cristo. Ngunit noong Setyembre 11, 2001, ang Adbentismo, na nauna nang tumanggi sa mensahe ng huling anim na talata ng Daniel labing-isa, ay natapos bilang sungay na Protestante ng Estados Unidos; at ang mga kinakatawan ni Isaias ay tinawag noon upang dalhin ang mensaheng kinakatawan ng unang tinig ng Apocalipsis labing-walo.

Mahalagang kilalanin na ang sungay ng Protestantismo ay inalis mula sa Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw noong Setyembre 11, 2001, sapagkat may tatlong pangunahing elemento sa pagbubukas ng selyo ng mensahe ng Apocalipsis sa mga huling araw. Ang isa ay ang magkakatapat na kasaysayan ng sungay ng Republikanismo at ng sungay ng Protestantismo. Ang isa pang elementong dapat kilalanin ay ang kabuluhan ng pitong iglesia, at siyempre ang ikatlo ay ang “pitong kulog.” Ang tatlong elementong propetiko ang bumubuo sa mensaheng ibinubunyag sa pamamagitan ng pagbubukas ng selyo, at kinakailangang kilalanin na, kung paanong ang iglesia ng mga Hudyo ay pinalampasan noong kapanahunan ni Cristo, ang Adventismo ay pinalalampasan sa “mga huling araw.”

Nagkusang-loob si Isaias na maghatid ng mensahe sa di-tapat na bayang hinirang ng Diyos sa kaniyang kasaysayan, at ginamit ni Jesus ang gayon ding mga salita upang tugunan ang gayon ding kalagayan sa Kaniyang kasaysayan. Ang bayang hinirang sa tipan ay pinalalampasan, at tumatanggi silang "makinig" at mapagaling.

Ang gawaing ginagampanan ni Isaias ay ang gayunding gawaing ginampanan nina Juan at Ezekiel nang kainin nila ang maliit na aklat. Dala nila ang isang mensahe ng pagsaway sa bayang hinirang sa ilalim ng tipan, na kasalukuyang isinusuka mula sa bibig ng Panginoon. Ang ikalawang pagkakataon na tumukoy si Jesus sa kasaysayang ninanais makita ng mga propeta at ng mga matuwid ay naitala ni Lucas.

Muli, ang konteksto ng isang pagpapalang nauugnay sa mga may pribilehiyong makita ang mga bagay na ninasa ng mga matuwid na makita ay tumutukoy sa isang bayang tipan na hinirang na pinalalampasan at ayaw “makinig.” Tumutukoy si Kapatid na White sa pagpapahayag ni Cristo ng kahatulan laban sa Capernaum, na isang sagisag ng pagtanggi sa dakilang liwanag, at binigyang-diin niya ang Adbentismo sa pamamagitan ng paglalagay sa loob ng [mga bracket] ng pagsaway laban sa Adbentismo.

Ang mga "makapangyarihang gawa" na naisagawa sa loob ng Adbentismo ay ang mga gawa na ninais ng mga lalaking matuwid at ng mga propeta na makita at marinig. Ang mga makapangyarihang gawang iyon ay naipamalas sa kasaysayan ng 1843 at 1844, nang iprinoklama ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Tinanggihan ng Adbentismo ang sarili nitong kasaysayan, at lalung-lalo na ang kasaysayan ng 1843 at 1844. Isang kasaysayang nagsisimula at nagwawakas sa isang pagkabigo, at gayundin isang kasaysayang nilayon upang akayin sila patungo sa bagong lupa.

Ang binubuksan ngayon ng Leon ng lipi ni Juda ay ang kasaysayan ng 1843 at 1844. Ang “pitong kulog” ay kumakatawan sa 1840 hanggang 1844, ngunit ang panahong iyon ay naglalaman ng isang natatanging kasaysayan na naging tipo mula pa sa pasimula ng kasaysayan ng tipan. Bawat kilusang repormatibo ay magkaparis sa isa’t isa, taglay ang magkakaparehong mga pananda. Kung sila’y magkakaiba sa isa’t isa, lilikha si Satanas ng magkakaibang balak ng pagsalakay para sa bawat kilusang repormatibo, ngunit kailanman ay hindi niya iyon ginagawa.

Ang pangunahing punto sa bahaging ito, kaugnay ng kabuuang mensaheng ating ibinabahagi, ay na nang tumigil ang Adventismo sa pagsusuot ng balabal ng Protestantismo at naalis iyon sa kanila nang ganap noong Setyembre 11, 2001, patuloy nilang iginigiit na sila ang kilusang nalalabi na nagpapahayag ng malakas na sigaw ng ikatlong anghel. Gayunman, sila ang huwad. Kung hindi ninyo matukoy kung aling kilusan ang sa kasalukuyan ay may tangan sa sungay ng Protestantismo, halos imposibleng maunawaan ang paralelismo sa pagitan ng dalawang sungay sa Estados Unidos.

Ang kasaysayan ng 1843 at 1844 ay kinakatawan sa bawat kilusang repormatibo, at ating gagamitin ngayon ang pasimula ng sinaunang Israel bilang bayang hinirang ng Diyos at ang pagtatapos ng Israel bilang bayang hinirang ng Diyos upang ilarawan ang gayon din sa makabagong Israel, na nakatuon sa 1843 at 1844 gaya ng kinakatawan sa bawat linya ng mga kilusang repormatibo.

Ipinropesiya ni Moises na magbabangon ang Panginoon ng isang propeta na gaya niya, at ang propetang iyon ay si Jesus. Pinatutunayan ni Lucas sa Mga Gawa na tinupad ni Jesus ang propesiya ni Moises.

Si Jesus ang propetang dapat nating dinggin.

Ang linya ng reporma ni Cristo ay nagsisimula sa “panahon ng wakas,” gaya ng lahat ng linya ng reporma. Ang “panahon ng wakas” sa mga araw ni Cristo ay ang Kaniyang kapanganakan. Itinuturo ng Banal na Kasulatan na sa Kaniyang kapanganakan ay nagkaroon ng paglagô ng kaalaman, alinsunod sa kahulugan ng “panahon ng wakas” sa aklat ni Daniel. Maging sa mga pastol, sa mga pantas mula sa silangan, sa galit na si Herodes, o kina Ana at Simeon sa templo—nagkaroon ng paglagô ng kaalaman nang Siya’y ipanganak. Sa puntong iyon, nalampasan ang pamunuan ng iglesya ng mga Hudyo. Ang paghihiwalay ay progresibo, ngunit nagsimula sa kanilang pagtanggi sa mensaheng inalisan ng selyo sa “panahon ng wakas.”

Ang pamunuan ng Adventismo ay nilampasan noong 1989, nang natupad ang Daniel 11:40. Ang "panahon ng wakas" sa kasaysayan ni Moises, na sumasagisag kay Hesus, ay ang kaniyang kapanganakan, kung saan lumago ang kaalaman ng kaniyang pamilya, at pagkaraan ay ng anak na babae ni Paraon, tungkol sa sanggol na si Moises. Ang kaniyang pangalan, siyempre, ay nangangahulugang "iniligtas mula sa tubig," at ang pangalang "Hesus" ay nangangahulugang "Si Jehova ay nagliligtas."

Pagkaraan ng 'panahon ng wakas', ipinapakita ng lahat ng linya ng reporma ang isang punto kung kailan ang kaalamang lumago sa partikular na kasaysayang iyon ay ipinopormal sa anyo ng isang mensaheng maaaring itanghal bilang patotoo sa salinlahing mananagot para sa liwanag na inalisan ng tatak sa 'panahon ng wakas'.

Ginawang pormal ni Juan Bautista ang mensahe ni Cristo, at ang mensahe ni Moises ay ginawang pormal sa ikaapatnapung taon niya, nang tinangka niyang iligtas ang Israel mula sa Ehipto sa sarili niyang lakas. Ngayon ay nasa pampublikong talaan na ang mensahe ng pagliligtas mula sa Ehipto.

Pagkaraan ng apatnapung taon, ang mensahe ni Moises ay pinagkalooban ng kapangyarihan sa nagniningas na palumpong, at sinamahan iyon ng dalawang tanda ng pagka-Diyos, na kinakatawan ng tungkod na naging ahas at ng ketonging kamay na inihugot ni Moises mula sa kaniyang dibdib. Ang mensahe ni Jesus ay pinagkalooban ng kapangyarihan sa Kaniyang bautismo na sinamahan ng dalawang tanda ng pagka-Diyos, ang tinig ng Ama at ang Espiritu Santo. Ang susunod na panandang-daan sa kapwa mga kasaysayan ay kumakatawan sa unang pagkabigo, ang panahon ng paghihintay, ang pagdating ng ikalawang anghel o 1843.

Ang kabiguan sa linya ni Moises ay inilarawan ng kaniyang asawa nang bumaba ang anghel upang patayin si Moises dahil sa hindi niya pagtutuli sa kaniyang anak. Sa takot, si Zipporah mismo ang nagsagawa ng pagtutuli sa kanilang anak. Nakalimutan ni Moises na tuliin ang kaniyang anak! Ang mismong tanda ng tipan na ibinigay kay Abraham ay nakalimutan ni Moises. Ipinahayag ni Amang Abraham ang hula tungkol sa pagkabihag ng mga Hebreo sa Ehipto at sa kanilang pagpapalaya mula roon, at ang kaniyang propesiya ay tuwirang tutuparin sa pamamagitan ni Moises, at nakalimutan ni Moises na tuliin ang kaniyang anak. Sa puntong iyon, pinabalik ni Moises si Zipporah upang manatili sa kaniyang ama hanggang matapos ang pagpapalaya. Nanatili siya sa Midian hanggang sa pinangunahan ni Moises ang mga anak ni Israel sa pagtawid sa tubig ng Dagat na Pula, na, ipinababatid sa atin ng apostol Pablo, ay sumasagisag sa bautismo, ang mismong ritong pumalit sa pagtutuli. Huwag ninyong kaligtaan ang puntong iyon. Ang pagdating ng palatandaang kumakatawan sa ikalawang anghel sa kasaysayan ni Moises, ang palatandaang nagbubunga ng unang kabiguan sa kasaysayang iyon, ay isang pagtanggi sa pangunahing alituntunin ng tipanang ugnayan ni Abraham sa Diyos.

Ang unang pagkadismaya kaugnay kay Cristo ay ang pagkamatay ni Lazaro, na tiyak nina Marta at Maria na hindi sana naganap kung hindi nagtagal si Hesus hanggang sa si Lazaro ay apat na araw nang patay. Napakalaki ang pagkadismaya sa pagpapahintulot ni Hesus na mamatay at mabulok sa libingan ang kaniyang malapit na kaibigang si Lazaro, hindi lamang sa dalawang magkapatid na babae kundi maging sa mga alagad. Gayunman, ang pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro ay naging selyo ng buong ministeryo ni Cristo.

Ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ng Diyos ay inilalarawan sa kasaysayan ng 1843 at 1844, sapagkat ipinabatid sa atin na si Lazaro ang siyang nanguna kay Cristo sa Kanyang matagumpay na pagpasok sa Jerusalem. Ang kasaysayan ng matagumpay na pagpasok ang kasaysayang ginagamit ni Sister White upang ilarawan ang Sigaw sa Hatinggabi ng 1843 at 1844. Isa itong maling pagkaunawa tungkol sa pagkakaroon ni Cristo ng kapangyarihang bumuhay ng mga patay sa pamamagitan ng malikhaing kapangyarihan ng Diyos. Ipinahayag nina Maria at Elizabeth na nalalaman nila na si Jesus ay may kapangyarihang muling buhayin si Lazaro sa huling pakakak, ngunit hindi nila makita na Siya ay tunay na may kapangyarihang muling buhayin noon at doon mismo. Kanilang ikinaila ang mismong katotohanang Kanyang naparito upang ipamalas sa Kanyang bautismo at kamatayan, na siyang pasimula at wakas ng Kanyang personal na tatlo’t kalahating taong ministeryo. Hindi nila nakita hanggang sa maalis ang bato mula sa libingan, gaya rin ng kung paanong ang Kanyang kamay ay pagkaraan ay inalis mula sa isang pagkakamali sa ilang mga bilang sa tsart ng 1843.

Matapos niyang ilayo si Zipora mula sa nalalapit na pakikipagtuos sa Paraon, tinagpo siya ng kaniyang nakatatandang kapatid na si Aaron, at ang dalawang sugo ay nagpunta sa Egipto, na kumakatawan sa mensahe ng ikalawang anghel. Bago pa man ilapat ang alinmang salot sa Egipto, binalaan ni Moises ang Paraon na kung hindi niya papayagang lumabas at sumamba ang Israel, ang panganay ng Diyos, ay papatayin ng Diyos ang mga panganay ng Egipto.

Ang Sigaw sa Hatinggabi ay isang hula na sa hinaharap ay matutupad.

Ang Mensaheng Sigaw sa Hatinggabi na ipinahayag kay Paraon ay nagtukoy sa kamatayan ng mga panganay bilang tugon sa pagsalansang ni Paraon. Nang maitala ang mensaheng iyon, ang mga salot, na kumakatawan sa kapangyarihan ng Sigaw sa Hatinggabi noong tag-init ng 1844, ay ipinataw sa Egipto. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay lumaganap sa buong lupain na parang daluyong noong tag-init ng 1844. Nilipos ng mga salot ang Egipto, at nang dumating ang ipinangakong kamatayan ng mga panganay, isang sigaw ang narinig sa hatinggabi sa buong Egipto.

Ang matagumpay na pagpasok ni Cristo sa Jerusalem ay humantong sa krus ng Kalbaryo, at ang mga alagad ni Cristo at ang iba pa niyang mga tagasunod ay nakaranas ng isang Dakilang Pagkadismaya.

Ang Dakilang Pagkakadismaya ng mga alagad at ng mga Millerita ay kinakatawan din sa pamamagitan ng pagkaipit ng mga Hebreo sa pagitan ng hukbo ni Faraon at ng Dagat na Pula.

Mahalagang makita na, nang pumasok si Cristo sa Jerusalem, ang inspirasyon ng sandaling iyon ay nagbunga ng isang bugso ng papuri, na sinikap patahimikin ng mga Fariseo. Ang ubod ng korong iyon ng papuri ay ang pagtutukoy kay Jesus bilang Anak ni David, ang mismong sagisag na ginamit ni Cristo upang markahan ang wakas ng kaniyang pasalitang pakikipagtalastasan sa mga mapagtalong Judio. Lubhang nakaiinis sa mga Judio ang pagkilala na, sa pagtawag kay Jesus na Anak ni David, sa pamamagitan ng implikasyon ay tinutukoy nila ang matagumpay na pagpasok ni Haring David sa Jerusalem.

Sa kasaysayan ng gawain ni David sa pagdadala ng kaban sa Jerusalem, ang paggagawad ng kapangyarihan sa mensahe ay kinakatawan ng paggagawad ng kapangyarihan kay David.

Pagkatapos noon ay nagpasiyang dalhin ni David ang kaban patungo sa Jerusalem. Sa pagdadala ng kaban sa Lunsod ni David, magkakaroon ng pagkadismaya, gaya ng sa bawat linya ng reporma. Si Uzzah, na ang pangalan ay nangangahulugang lakas, bagaman lubos na batid niyang hindi siya pinahintulutang hipuin ang kaban, gayon pa man ginawa niya ito. Ang mismong suliraning nagdala sa kaban sa pagkabihag noong una pa man ay ang pagsuway sa ipinahayag na kalooban ng Panginoon, at ang mapangahas na pag-aakala hinggil sa kapangyarihang kaugnay ng kaban ng Diyos. Gayunman, si Uzzah, isang malakas na tauhan ni David, ay sumuway, gaya ng pagsuway ni Moises sa utos hinggil sa pagtutuli. Si Uzzah ay hinampas ng kamatayan, at ang kaban ay nagluwat sa labas ng Jerusalem hanggang sa maunawaan ni David na ang mga nagbabantay sa pook na kinalagyan ng kaban matapos ang pagkamatay ni Uzzah ay pinagpapala. Kaya’t muling nagpasimula si David na dalhin ang kaban sa Jerusalem. Habang sumasayaw si David papasok sa Jerusalem, nakita ng kaniyang asawa ang kaniyang kahubaran at lubhang nadismaya.

Tatlong hanay ng mga kilusang pangreporma na pawang tumutukoy sa 1843 at 1844, ang panahong ninasang makita at marinig ng mga matuwid at ng mga propeta. Madaling makita ang mga katangian ng pagdating ng ikalawang anghel na sa gayon ay minamarkahan ang isang panahon ng pag-antala at ng pagkakadismaya. Ang mas malalalim na katotohanan ay nagtuturo na ang pagkakadismaya ay hindi basta simpleng hindi pagkakaunawa sa panig ni Moises, o ni Uza, o nina Marta at Maria, kundi isang pagkakadismaya na kaugnay ng pagtanggi sa isang saligang prinsipyo na kaugnay ng mismong kasaysayan kung saan naganap ang pagkakadismaya. Kay Moises, ito ang tanda ng pagtutuli; kay Uza, ito ang kapangahasan tungkol sa mga utos ng Diyos hinggil sa kaban; kina Marta at Maria, ito ang kakulangan ng pananampalataya sa malikhaing kapangyarihan ni Cristo na bumuhay na mag-uli.

Kay Moises, ang pinakasentral na tema ng kanyang ministeryo ay ang pagtatatag ng isang tipanang ugnayan sa isang bayang hinirang, at nalimutan ni Moises ang tanda ng nasabing tipan. Kay Uzzah, ito ay ang mismong simulain ng kabanalan ng kautusan ng Diyos, na sinasakatawan ng kaban. Kay Marta at Maria, ito ay ang mismong sentro ng ministeryo ni Cristo, na nagsisimula sa Kanyang bautismo at nagwawakas sa Kanyang kamatayan, paglilibing, at muling pagkabuhay, gaya ng inilalarawan bilang tipo sa pasimula ng Kanyang ministeryo. Ang unang pagkabigo noong 1843 ay naganap sa pamamagitan ng isang pagkakamali sa ilang bilang sa tsart na siyang katuparan ng propesiya ni Habakkuk. Ang pagkakamaling iyon ay may kinalaman sa pangunahing simulain ng kilusan ni Miller—ang simulain na ang isang araw ay katumbas ng isang taon.

Ang “pitong kulog” ay kumakatawan sa kilusang Adbentista noong 1840 hanggang 1844, ngunit sa loob ng kilusang iyon ay naroon ang kasaysayan ng 1843 hanggang 1844 na nagsimula at nagtapos sa isang pagkadismaya, sa gayo’y inilalagay ang lagda ng Alpha at Omega sa kasaysayang iyon. At ang kasaysayang iyon ang mismong kasaysayang itinuturo nina Jesus at Ellen White bilang banal na kasaysayan na lagi nang pinananabikan ng mga matuwid na makita.

Ang apat na linyang iyon—si Moises, si David, si Cristo, at ang mga Millerita—ay nagtuturo na kapag ang talinghaga ng sampung dalaga ay uulitin sa wakas ng sanlibutan, magkakaroon ng isang pagpapalakas—hindi ng mensahe ng ikalawang anghel, kundi ng mensahe ng ikatlong anghel—na susundan ng isang pagkabigo, na magpapasimula ng isang panahon ng paghihintay.

Nang pumanaog ang unang anghel noong Agosto 11, 1840, pinagtibay nito ang pangunahing alituntuning propetiko ng mga Milerita, at ang kanilang unang pagkabigo ay tiyak na maiuugnay sa alituntuning iyon. Nang matapos ang pagkabigong iyon at ang panahon ng pag-antala sa Sigaw sa Hatinggabi, ang mensaheng iyon ay may kaugnayan din sa prinsipyong araw para sa isang taon, gayundin ang pagtukoy na si Cristo ay paririto noong Oktubre 22, 1844. Ang apat na palatandaan sa landas mula 1840 hanggang 1844 ay pawang nauugnay sa prinsipyong araw para sa isang taon.

Ang mga Judio ay ginawang mga tagapag-ingat ng kautusan ng Diyos, at ang usaping inilalarawan sa kasaysayan ni Moises ay ang kautusan ng Diyos at ang mga palatuntunan. Sa kasaysayan ni David, muli, ang kautusan ng Diyos ang naging usapin. Sa kasaysayan ni Cristo, ang usapin ay ang kautusan ng Diyos, sapagkat kung walang pagbububo ng dugo ay walang kapatawaran sa kasalanang ipinahayag sa makasalanan sa pamamagitan ng kautusan ng Diyos. Ngunit ang Adventismo ay ginawang tagapag-ingat hindi lamang ng kautusan ng Diyos kundi maging ng Salitang Propetiko.

Samakatuwid, ang tema sa linya ng kasaysayang Millerita ay ang mga tuntuning propetiko ng Diyos. Sa katapusan ng Adventismo, muli ay magiging hinggil ito sa mga tuntunin ng pagpapakahulugang propetiko, subalit mula noong 1844, ang panahong propetiko ay hindi na dapat ilapat. Ang mga tuntunin sa katapusan ay nakabatay sa Alfa at Omega na ipinakikita ang wakas mula sa pasimula.

Sa pagwawakas ng pamamayani ng Imperyong Ottoman, sa katuparan ng ikalawang kapahamakang kumakatawan sa propetikong gawain ng Islam, natupad ang tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na propesiya sa Pahayag 9:15, at ang “prinsipyong araw para sa isang taon,” na siya mismong ubod ng gawain ni Miller, ay napagtibay.

Nang umatake ang Islam noong Setyembre 11, 2001, natupad ang pagdating ng ikatlong sa-aba bilang katuparan ng Apocalipsis 8:13, at napagtibay ang simulain na siyang ubod ng gawain ng Future for America; ang simulain na yaon ay payak na inihahayag bilang ang pag-uulit ng kasaysayan. Pinagtibay ang isang hula hinggil sa isang pakakak ng sa-aba na kumakatawan sa Islam, nang kapwa natupad ang anghel ng Apocalipsis 10 noong 1840 at ang anghel ng Apocalipsis 18 noong 2001. Naulit ang kasaysayan. Ang susunod na dapat asahan ay isang pagkabigo.

Ang pagkadismaya ang magbubunsod ng isang panahon ng paghihintay. Ang pagkadismaya ang magpapahina ng loob at magpapawatak-watak sa mga nasasangkot sa gawain. Ang pagkadismaya ay magaganap sa pamamagitan ng pagwawalang-bahala sa isang pangunahing batas ng propesiya, sa katunayan, sa pangunahing tuntunin ng propesiya na itinatag sa pasimula ng Adventismo. Ang pagkakaloob ng kapangyarihan noong Setyembre 11, 2001 ay nauugnay sa Islam at ang pagkadismaya noong Hulyo 18, 2020 ay tungkol sa Islam. Ipinababatid sa atin na ang nagbigay-daan kay Samuel Snow at sa iba pa pagkaraan upang makilala ang petsang Oktubre 22, 1844 ay ang pag-alis ng Panginoon ng Kaniyang kamay mula sa isang pagkakamali sa ilang bilang sa tsart ng 1843. Nang magkagayon, nakita nina Snow at ng mga Millerite na ang gayunding mga ebidensiyang nagtulak sa kanila upang ipanghula ang taong 1843 bilang panahon ng katuparan ng propesiyang dalawang libo at tatlong daang taon ay siya ring mismong mga ebidensiyang nagbigay-daan upang matukoy nila ang Oktubre 22, 1844.

Dapat nating asahan na ang mga ebidensiyang humantong sa isang prediksiyon na aatakihin ng Islam ang Estados Unidos noong Hulyo 18, 2020, ay magpapatunay na, sa nalalapit na Batas ng Linggo, ang Islam ang hatol na ipinapataw laban sa Estados Unidos, na hindi na iuugnay sa pangyayaring iyon ang elemento ng panahon.

Apat na pangunahing palatandaan sa kasaysayan mula 1840 hanggang 1844. Bawat palatandaan ay kaugnay ng paglalapat ng pangunahing tuntunin ni Miller—ang simulain na ang isang araw ay katumbas ng isang taon.

May apat na pangunahing panandang-daan sa kasaysayan mula 2001 hanggang sa batas ng Linggo. Ang Setyembre 11, 2001 ay may kinalaman sa Islam. Ang nabigong hula noong Hulyo 18, 2020 ay tungkol sa Islam. Ang bawat panandang-daan ay kaugnay ng paglalapat ng pangunahing tuntunin ng Future for America: ang pag-uulit ng kasaysayan. Ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa mga pangyayaring darating na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunud-sunod. Ang una sa apat na panandang-daan ay ang Setyembre 11, 2001, na tumutukoy sa isang pagsalakay sa Estados Unidos ng Islam bilang katuparan ng ikatlong "sa aba." Ang huling panandang-daan, na kumakatawan sa batas ng Linggo sa ating kasaysayan, ay dapat na tungkol sa Islam, sapagkat ang Alfa at Omega ay laging inilalarawan ang wakas mula sa pasimula, at ang "pitong kulog" ay tinatakan Niya para sa mismong kasaysayang ito. Sasalakayin ng Islam ang Estados Unidos sa panahon ng batas ng Linggo.

Ito ay isa sa tatlong pangunahing elemento ng pag-aalis ng selyo sa Pitong Kulog na ngayo’y ibinubukas. Nang ipahayag ni Moises ang mensaheng sumasagisag sa Hiyaw sa Hatinggabi sa kaniyang linya ng kasaysayan, ang mga panghuling pagkilos ay naging mabilis. Sumunod ang sampung sobrenatural at mapangwasak na salot, hanggang sa matupad ang hula tungkol sa panganay, na lumikha ng hiyaw sa Hatinggabi sa Ehipto. Nang pumasok si Cristo sa Jerusalem, nagsimula na ang mga mabilis na hakbang patungo sa krus. Nang ipahayag ang mensahe, hindi na maaaring umurong. Mula sa pulong-kampo sa Exeter noong Agosto 12, 1844, wala pang dalawang buwan ang lumipas at natupad ang hula.