627, 632 at 637
Ang “susi” na nagbubukas sa kailaliman ay ang labanan sa Nineveh, na natupad noong 627, limang taon bago namatay si Mohammed noong 632. Pagkaraan ng limang taon, noong 637, nasakop ng mga puwersang Muslim ang kabisera ng Persia, isa sa dalawang dakilang kapangyarihang pandaigdig na lumahok sa labanan sa Nineveh. Ang pangyayaring ito ay kapansin-pansing nagpabago sa timbangan ng kapangyarihan sa Gitnang Silangan. Ang labanan sa Nineveh noong 627 ay nagpahina sa lakas ng Imperyong Persiano, at pagkalipas ng sampung taon ay nagwakas ang Imperyong Persiano.
Pagpapakababa—782
Isang daan at limampung taon matapos ang kamatayan ni Mohammed noong 632, sa Kampanyang Abbasid ng 782, ang hukbong Abbasid (na iniulat na humigit-kumulang 95,000 kawal) ay naglunsad ng isang napakalaking pananalakay sa teritoryong Bizantino sa Asia Minor (makabagong Turkey). Sila ay sumulong hanggang sa Chrysopolis, sa kabilang panig mismo ng Kipot ng Bosporus mula sa Constantinople—na lubhang napalapit sa kabiserang Bizantino. Ang mga Bizantino, sa ilalim ni Emperatris Irene, ay dumanas ng isang matinding pagkatalo. Bunga nito, napilitan ang mga Bizantino na lumagda sa isang nakahihiyang tigil-putukan na tatlong taon ang haba, na sumasang-ayong magbayad ng malaking taunang tributo (humigit-kumulang 70,000–90,000 gintong dinar) at magsuko ng mga kasuutang seda at mga bihag. Ang kampanyang ito ay isa sa pinakamalaki at pinakamatagumpay na paglusob ng mga Abbasid sa mga lupain ng Bizantino noong ika-8 siglo. Ipinamalas nito ang lumalaking kapangyarihan ng Kalipato ng Abbasid at ang patuloy na paghina ng Imperyong Bizantino.
Limang buwan
Sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis, ang “limang buwan” na katumbas ng isang daan at limampung taon ay binanggit nang dalawang beses: una sa ikalimang talata at muli sa ikasampung talata.
At sa kanila’y ipinagkaloob na huwag nilang patayin ang mga iyon, kundi pahirapan sa loob ng limang buwan: at ang kanilang pahirap ay gaya ng pahirap ng alakdan, kapag tumutuklaw ito sa isang tao. At sa mga araw na yaon ay hahanapin ng mga tao ang kamatayan, at hindi nila ito masusumpungan; at magnanais silang mamatay, at ang kamatayan ay tatakas mula sa kanila. At ang anyo ng mga balang ay tulad ng mga kabayong inihanda sa pakikipagdigma; at sa kanilang mga ulo ay may gaya ng mga putong na tulad ng ginto, at ang kanilang mga mukha ay gaya ng mga mukha ng tao. At sila’y may buhok na gaya ng buhok ng mga babae, at ang kanilang mga ngipin ay gaya ng mga ngipin ng mga leon. At sila’y may mga baluting dibdib, na gaya ng mga baluting bakal; at ang ugong ng kanilang mga pakpak ay gaya ng ugong ng mga karo ng maraming kabayong tumatakbo sa pakikipagdigma. At sila’y may mga buntot na katulad ng mga alakdan, at may mga tibo sa kanilang mga buntot: at ang kanilang kapangyarihan ay ang saktan ang mga tao sa loob ng limang buwan. Pahayag 9:5–10.
May dalawang magkaibang propetikong yugto na tig-isang daan at limampung taon sa ikalimang trumpeta ng Apocalipsis 9. Ang una ay mula sa pagkamatay ni Mohammed noong 632 hanggang sa pagpapahiya kay Emperatris Irene ng Silangang Roma noong 782. Tinutukoy ng kabanata 9 ang pagbangon ng Islam sa isang lubhang detalyadong paraan. Mula sa pagkakaisa ng mga lipi noong 606, hanggang sa labanan sa Nineveh noong 627, hanggang sa pagkamatay ni Mohammed noong 632, at pagkatapos ay sa pagkatalo ng Persia noong 637, ang pagbangon at pagbagsak ng Islam ay maingat na sinusundan sa propetikong Salita ng Diyos. Ang Islam ng Arabia ang kapangyarihan sa unang propesiya ng pagpapahirap na may isang daan at limampung taon. Ang pag-iisa ng mga lipi ni Mohammed noong 606; kasunod ang “susing” labanan sa Nineveh noong 627, na sinundan ng hula ni Mohammed tungkol sa pagguho ng kapwa Persia at Roma bandang 628, at pagkatapos ay ang kaniyang pagkamatay noong 632. Ang mga petsang ito ay kumakatawan sa isang tiyak na pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari sa linya ng Islam.
Isang daan at limampung taon matapos mamatay si Mohammed noong 632, ang sentro ng kapangyarihan ng Islam ay lumipat mula Arabia tungo sa Turkey, habang itinutulak nito ang Silangang Roma pabalik hanggang sa Constantinople. Ang unang kapighatian ay kumakatawan sa Islam ng Arabia, at ang ikalawang kapighatian ay kumakatawan sa Islam ng Turkey. Sa loob ng unang kapighatian, kapwa ng dalawang propesiya ng panahong isandaan at limampung taon ay nagpapakilala sa pagkakaiba ng Islam ng Arabia at ng Islam ng Turkey, gaya ng inihahayag sa pagkakaiba ng gayunding katotohanan sa pagitan ng una at ikalawang kapighatian.
Ang unang isang daan at limampung taon ay nagsimula sa pagbagsak ng Persia at nagtapos sa pagkakakulong ng Roma sa loob ng mga pader ng Constantinople. Ang ikalawang yugto ng isang daan at limampung taon ay nagsimula sa tagumpay ni Osman (tinatawag ding Ottman) sa Nicomedia. Ang tagumpay ng Ottoman sa Nicomedia ay tumutukoy sa Pagkubkob sa Nicomedia (makabagong-panahong İzmit, Turkey), na naganap mula 1333 hanggang 1337 nang kubkubin ni Sultan Orhan Gazi (anak ni Osman I, ang tagapagtatag ng Ottoman Beylik) ang mahalagang lungsod-Byzantine ng Nicomedia. Ang lungsod ay nakapanindigan sa loob ng ilang taon, ngunit sa wakas ay sumuko noong 1337 dahil sa gutom at kakulangan ng mga suplay. Ang garison ng Byzantine ay pinahintulutang lumikas patungong Constantinople. Ang Nicomedia ay isa sa mga huling pangunahing muog ng Byzantine sa Asia Minor (Anatolia). Ang pagbagsak nito ay mabisang nagwakas sa pamamahala ng Byzantine sa kalakhang bahagi ng kanlurang Anatolia. Ang tagumpay na ito ay nagbigay-daan sa mga Ottoman upang pagtibayin ang kanilang kapangyarihan sa Bithynia at lalo pang lumawak tungo sa Kipot ng Bosporus. Ito ay isang pangunahing hakbang tungo sa pangwakas na pananakop ng Ottoman sa Constantinople (na naganap mahigit isang siglo pagkaraan noong 1453). Ang pagkubkob ay malimit ituring na isa sa mga pangunahing unang tagumpay na nagbago sa maliit na Ottoman beylik tungo sa isang umuusbong na kapangyarihang panrehiyon.
Nang magwakas ang ikalawang yugto ng isandaan at limampung taon sa loob ng unang trumpeta noong Hulyo 27, 1449, humingi ng pahintulot ang huling Constantine sa sultang Islamiko upang umakyat sa trono ng Silangang Roma, kaya dumanas siya ng gayunding kahihiyang dinanas ni Emperatris Irene sa pagtatapos ng unang isandaan at limampung taon ng dalawang yugto ng “limang buwan” sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis. Ang pagkapahiya ni ‘Emperatris Irene’ at gayundin ng ‘huling Constantine’ ay nagsilbing sagisag ng pagkapahiyang daranasin kalaunan ng mga Otomano, nang sa pagtatapos ng panahong itinakda sa propesiya tungkol sa ikalawang pagkaaba ay humingi sila ng proteksiyon sa apat na malalaking kapangyarihan sa Europa laban sa banta ng Ehipto.
Ang Panteon
Tamang naunawaan at itinuro ng mga tagapanguna na ang pariralang “the place of his sanctuary was cast down” sa Daniel otso at talatang labing-isa ay natupad kay Constantine.
Oo, itinaas niya ang kaniyang sarili maging hanggang sa Prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang palagiang hain, at ang dako ng kaniyang santuwaryo ay ibinagsak.
Ang “santuwaryo” na tinutukoy rito ay ang templong Pantheon sa lungsod ng Roma, at ang “dakong kinaroroonan” ng templong iyon ay ang Roma. Ang Roma ay “ibinagsak” ni Constantino nang piliin niyang ilipat ang kabisera ng kaniyang imperyo sa Constantinople noong taóng 330. Ang talata labing-isa ay kaugnay ng Apocalipsis labintatlo talata dalawa at tinutukoy ang gayon ding pangyayari.
At ang halimaw na aking nakita ay katulad ng isang leopardo, at ang kaniyang mga paa ay gaya ng mga paa ng isang oso, at ang kaniyang bibig ay gaya ng bibig ng isang leon: at ibinigay sa kaniya ng dragon ang kaniyang kapangyarihan, at ang kaniyang luklukan, at dakilang kapamahalaan.
Ang dragon ay ang paganong Roma, at ibinigay ng paganong Roma ang “luklukan” ng kapangyarihan nito sa simbahang Romano noong 330, nang ilipat nito ang kabisera sa silangan, anupat nag-iwan ng isang kahungkagang pampulitika na malugod namang pinakinabangan ng simbahang papal. Kapag sinimulan natin ang hanay ng silangang Roma mula sa taong 330 hanggang 1453, makikita natin na sa pasimula ng propesiya tungkol sa silangang Roma, ang lunsod ng Roma ay hiniya sa pamamagitan ng pagtanggi ni Constantino sa Roma. Ang kahihiyang iyon ay naulit kay Empress Irene noong 782, sa katapusan ng unang isang daan at limampung taon ng pagpapahirap. Ang kapuwa kahihiyang iyon ay inulit ni Constantino na huli.
Kakaibang mga Pag-angat at mga Pagbagsak
Ang ikalima at ikaanim na trumpeta ng Apocalipsis 9 ay naglalaan ng mga detalye ng pagbagsak ng silangang Roma, samantalang isinasalaysay rin ang pagbangon at pagbagsak ng Islam. Ipinababatid sa atin ng Inspirasyon na pag-aralan ang “pagbangon at pagbagsak” ng mga kaharian sa mga aklat ng Daniel at Apocalipsis. Ang mga kahariang iyon ay nagtataglay ng kani-kaniyang natatanging mga katangiang kaugnay ng kanilang bukod-tanging “mga pagbangon at pagbagsak.” Ang pagbagsak ng Juda ay isinakatuparan sa pamamagitan ng tatlong pagsalakay laban sa Jerusalem. Ang mga Hebreo ay dinalang bihag sa Babilonia at magbabalik sa ilalim ng tatlong utos, na siyang magpapasimula sa 2,300 taon na umakay sa pagdating ng tatlong anghel sa kasaysayan mula 1798 hanggang 1844. Ang Babilonia ay bumagsak sa isang gabi. Ang Roma ay nagkadurug-durog, at sa loob ng pagkadurug-durog na iyon ay naihayag ang dalawang aspeto ng Roma sa ilalim ng lokasyon ng alinman sa kanlurang Roma o silangang Roma. Ang pagbangon at pagbagsak ng imperyong Ptolemaiko at ng imperyong Seleucido sa unang ikatlong bahagi ng Daniel 11 ay tumitipo sa pagbangon at pagbagsak ng papal na Roma. Ang patotoong iyon ay payak na konklusyon ng kasaysayan ni Alejandro at ng pagkalusaw ng Gresya. Hindi tulad ng Roma, ang Gresya ay nahati sa apat na bahagi na sa kahuli-hulihan ay naging dalawa. Ang Roma ay nahati sa silangan at kanluran, at pagkaraan nito ang kanlurang Roma ay hinating makahula sa tatlo, na kumakatawan sa tatluhang pamahalaan ng Roma. Para sa silangang Roma, hinati ni Constantino ang kaniyang kaharian sa kaniyang tatlong anak na lalaki. Maliwanag na ang kanlurang Roma at silangang Roma ay magkatulad na mga linya na kumakatawan sa iglesiang Romano at sa estadong Romano. Kasama ng dalawang-tiklop na paghahating iyon ay may higit pang tatlong-tiklop na paghahati. Ang Gresya ay apat tungo sa dalawa, ang Babilonia ay isang gabi, ang Juda ay tatlong pagsalakay. Sa Islam, ang kanilang “pagbangon” ay inilalarawan bilang isang “pagpapalaya” at ang kanilang “pagbagsak” ay isang “pagpipigil.”
Nagsimula kay Mohammed ang kanilang pagbangon, at pinigilan sila noong Agosto 11, 1840. Pinakawalan sila at kaagad na pinigilan noong 9/11. Kamakailan ay pinakawalan sila noong Oktubre 7, 2023, at mula noon ay patuloy silang pinipigilan sa Gaza. Muling pakakawalan ang Islam upang hudyatan ang pagtatatag ng larawan ng hayop. Ang linya ng propetikong kasaysayan ng Islam na inilalarawan sa mga kabanata siyam hanggang labing-isa ng aklat ng Apocalipsis ay tumutukoy sa propetikong kasaysayan ng Islam sa ikatlong kaabahan. ‘Ang propetikong kasaysayan ng Islam sa ikatlong kaabahan’ ay kinakatawan din ng ikapitong anghel at gayundin ng ikatlong anghel. Dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, nang magsimulang magpatunog ang ikapitong anghel. Ang ikatlong anghel at ang ikatlong kaabahan ay dumating sa propetikong kasaysayan noong 9/11. Mula 9/11 hanggang sa batas ukol sa Linggo, ang propetikong kasaysayan ng una at ikalawang kaabahan ay nauulit na, at patuloy pa ring nauulit.
Ang “susi” ng labanan sa Nineve ay nagtatatag ng tuwiran at di-mapaghihiwalay na ugnayan ng dalawang kapangyarihan, ang Roma at Persia, sa Islam. Tinutukoy ng Nineve nang higit na malinaw kaysa sa alinmang iba pang talata ng Kasulatan ang unti-unting pagbagsak ng kapuwa Kanlurang Roma at Silangang Roma.
Si Herodes ay isang sagisag ng dragon; kinakatawan niya ang Roma. Ang dragon sa katapusan ng sanlibutan ay ang Nagkakaisang mga Bansa. Sa pagpapatupad ng batas ng Linggo, bumabagsak ang ikaanim na kaharian at nagsisimula ang ikapito, ngunit ibinibigay nila ang kanilang kaharian sa ikawalong kaharian sa sarili nilang pagdiriwang ng kaarawan. Kasisilang pa lamang ng ikapitong kaharian, at agad itong sumasang-ayong ibigay ang kaharian nito sa patutot ng Babilonia sa loob ng isang oras, gaya ng isinagisag ni Herodes nang ipangako niya kay Salome ang hanggang kalahati ng kaniyang kaharian.
Sa mismong punto ng pagbagsak ng Estados Unidos, isinisilang ang mga Nagkakaisang Bansa at isinasakatuparan ang tatluhang pagkakaisa. Si Herodes ang dragon, at si Herodias ang kapapahan, at ang Estados Unidos ay si Salome. Si Herodes ay nakatali sa isang labag sa batas na alyansa sa pag-aasawa, sapagkat pinakasalan niya ang asawa ng kaniyang kapatid, at sa antas ng propesiya ay mayroon siyang ugnayang insestuwoso kay Salome, sapagkat malinaw na pinagnanasahan niya si Salome habang sumasayaw ito. Nakikipagrelasyon ang dragon kapuwa sa ina at sa anak na babae. Mahalagang makita ito kapag natukoy ninyong ang Roma sa kanluran at ang Roma sa silangan ay kumakatawan sa pamamalakad ng simbahan at pamamalakad ng estado, ayon sa pagkakasunod. Ang Roma, ang ikaapat na kaharian sa propesiya ng Biblia, ay nagluklok sa kapapahan sa trono sa antas ng propesiya, at sa paggawa nito ay naging tipolohikal na larawan ito ng Estados Unidos, na muling magluluklok sa kapapahan sa trono.
Ang unti-unting pagbagsak ng kanlurang Roma mula 330 hanggang 476 ay kumakatawan sa unti-unting pagbagsak ng Estados Unidos mula 1798 hanggang sa batas ng Linggo. Ang taóng “330” at ang taóng “1798” ay kapwa mga palatandaang panghula na tinatawag na “ang takdang panahon” o ang “panahon ng kawakasan” sa aklat ni Daniel. Ang 330 ang nagmamarka ng mga pasimula ng kanluran at silangang Roma. Ang katapusan ng kapwa ay ang pagpapakumbaba sa pinuno ng Roma, gaya ng pagpapakumbaba ni Constantine sa lunsod ng Roma sa pasimula. Ang 476 ang katapusan ng isang panahong panghula na nagmamarka kung paano nagkawatak-watak ang maringal na kaayusang pampolitika ng Roma sa ilalim ng tatlong hakbang. Ang isang yugto na nagsimula sa pagtatakwil sa lunsod noong 330 ay sinundan ng pagpapakumbaba sa kanilang buong kaayusang pampolitika—ang kanilang maluwalhating republika, na naging pangunahing ipinagmamapuri ng sinaunang Roma, ay binuwag—at sa wakas ay umabot sa 476, nang hindi na kailanman magkakaroon ng isang pinuno sa Roma na mula sa tunay na dugong Romano. Ang dalawang linya ng Roma na nagsimula sa taóng 330, at ang sipi kung saan inilahad ang dalawang linyang iyon, ay kabilang din ang dalawang linyang panghula ng limang buwan. Ang linya ng kanlurang Roma ay nagsisimula at nagtatapos sa unti-unting pagpapakumbaba. Ang linya ng silangang Roma ay nagsisimula at nagtatapos sa unti-unting pagpapakumbaba noong 1449, nang si Constantine na huli ay humingi ng pahintulot upang maghari.
Ang isa sa mga yugtong sumasaklaw sa limang buwan ay humahantong sa pagtatapos ng Islam na Arabe bilang tuon ng propesiya at sa pagsisimula ng Islam na Turko noong 782. Noong petsang iyon ay napahiya si Emperatris Irene, katugma ng pagkapahiya ng huling Constantine sa pagtatapos ng ikalawang propesiya hinggil sa limang buwan. Dalawang propesiya hinggil sa limang buwan sa loob ng iisang salaysay na binubuo ng labinlimang talata. Ang isa ay naglalarawan ng kasaysayan ng Islam ng Arabia; ang isa naman, ng Islam ng Turkiya. Kapuwa nagtatapos ang mga ito sa pagkapahiya ng Silangang Roma. Ang pagtatapos ng isa sa mga propesiya ay natupad sa pagkapahiya ng isang babae, at ang sa isa naman ay sa pagkapahiya ng isang lalaki. Hanay sa hanay, tinutukoy ng mga ito ang isang pagkapahiya ng simbahan at ng estado ng Silangang Roma. Ang dalawang pagkapahiyang ito ay dulot ng Islam ng unang pagkaaba. Ang pagkapahiya ng huling Constantine noong 1449 ay nagpapasimula ng isang yugtong tumatagal ng apat na taon at nagtatapos noong 1453, kasabay ng pagbagsak ng mga pader ng Constantinople. Ang 1449 ay kumakatawan sa isang pagkapahiya, at noong 1453 ay bumagsak ang mga pader at nagwakas ang isang kaharian.
Kamatayan ni Mohammed
Ang isa sa dalawang yugtong tiglilimang buwan ay nagsisimula sa pagkamatay ni Mohammed, na tinutukoy bilang hari sa pananalitang “may hari silang namumuno sa kanila” sa talatang labing-isa.
At mayroon silang isang hari sa ibabaw nila, na siyang anghel ng kalaliman, na ang kaniyang pangalan sa wikang Hebreo ay Abaddon, ngunit sa wikang Griego ay Apollyon ang kaniyang pangalan.
Ang hari sa ibabaw nila ay si Mohammed, sapagkat siya ay kinilala sa talata isa, kaya’t hindi siya ibang tauhang Islamiko; siya ay si Mohammed na hari, at ang isang hari ay isang kaharian at ang Islam ang kaharian ni Mohammed.
At humihip ang ikalimang anghel, at nakita ko ang isang bituin na nahulog mula sa langit tungo sa lupa: at sa kaniya ay ibinigay ang susi ng balong walang hanggan. At binuksan niya ang balong walang hanggan; at pumailanlang ang usok mula sa balon, gaya ng usok ng isang malaking pugon; at pinadilim ng usok ng balon ang araw at ang hangin. At mula sa usok ay nagsilabas ang mga balang sa ibabaw ng lupa: at sa kanila ay ibinigay ang kapangyarihan, gaya ng kapangyarihang taglay ng mga alakdan sa lupa. Apocalipsis 9:1–3.
Ang pag-uulit ng una at ikalawang pagkaaba sa loob ng ikatlong pagkaaba ay kahalintulad ng pag-uulit ng una at ikalawang anghel sa loob ng ikatlong anghel. Si Mohammed, ang hari, ay binigyan ng susi upang buksan ang balon ng kalaliman, at tinutukoy ng 9/11 ang panahon ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa ikatlong anghel. Pagkatapos ay bumaba si Cristo bilang makapangyarihang anghel nang sumapit sa kasaysayang propetiko ang unang paghampas ni Balaam. Pagkatapos ay nabuksan ang balon ng kalaliman at muling naging paksa ng kasaysayan ng daigdig ang Islam. Pagkatapos ay inakay ni Cristo ang Kaniyang bayan pabalik sa mga dating landas ni Jeremias, at nagsimulang ipahayag ang mensahe ng ikatlong pagkaaba at ng ikatlong anghel. Noong 2015, ipinahayag ni Trump ang kaniyang hangaring tumakbo bilang pangulo, na pumukaw sa mga globalistang kapangyarihan ng dragon, at pagkatapos ay pinakawalan ng balon ng kalaliman ang ateismong sa bandang huli ay pumatay kay Trump sa mga lansangan ng Sodoma at Egipto. Sa pagsapit ng batas hinggil sa Linggo, aahon mula sa balon ng kalaliman ang hayop na siyang ikawalo at kabilang sa pito. Ang simula at ang katapusan ng panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay tumutukoy sa pagbangon ng isang kapangyarihang mula sa balon ng kalaliman.
Ang hayop na iyong nakita ay naging gayon, at ngayo’y wala; at aahon mula sa kalaliman, at mapapasa kapahamakan: at manggigilalas ang mga nananahan sa lupa, na ang mga pangalan ay hindi nasulat sa aklat ng buhay mula pa nang itatag ang sanlibutan, pagka kanilang namasdan ang hayop na naging gayon, at ngayo’y wala, at gayon ma’y naroon. Apocalipsis 17:8.
Ang Islam ang susi na nagbukas sa kalalim-laliman noong 9/11 at siyang nagbubukas sa kalalim-laliman sa batas ng Linggo. Sa kalagitnaan ng panahon ng pagtatatak, ang halimaw na dragon ng globalismo ay lumabas din mula sa kalalim-laliman.
At kapag matapos na nila ang kanilang patotoo, ang halimaw na umaahon mula sa kalalim-laliman ay makikipagdigma laban sa kanila, at dadaigin sila, at papatayin sila. Apocalipsis 11:7.
Ang susing nagbubukas sa lahat ng tatlong palatandaan ng isang kapangyarihang mula sa hukay ng kalaliman ay ibinigay kay Mohammed, ang hari ng kaharian ng Islam. Ang labanan sa Nineveh noong 627 ay kumatawan sa isang labanan sa pagitan ng dalawang kapangyarihan na umubos sa lakas ng magkabilang panig at nagbigay-daan sa mabilis na pag-angat ng Islam sa kapangyarihan. Ang susi ay pinihit noong 9/11 at nagsimula ang pag-angat ng Islam, bagaman napigilan ito di-nagtagal pagkatapos nito. Ang labanan sa Nineveh ay masagisag na inilarawan noong 9/11, sapagkat doon nagsimula ang pag-angat ng Islam habang bumababa ang makapangyarihang anghel upang tanglawan ang lupa ng Kaniyang kaluwalhatian, at ang bituin, na nangangahulugang sugo, ay nahulog din mula sa langit. Ang labanan sa Nineveh ay masagisag ding inilalarawan sa katapusan, kapag dumating ang batas ng Linggo at nagsimula ang ikalawang yugto ng Panahon ng Kadiliman habang tinatakpan ng usok ng relihiyong Islam ang araw.
Exeter
Ang batas sa Linggo ay paunang inilalarawan nang dumating ang mensahe ng sigaw sa hatinggabi sa pagtitipon sa kampo sa Exeter. Pagkatapos nito ay nagsisimula ang mga pangwakas na pagkilos sa pagtatayo ng larawan ng hayop. Ang pagbuo, o ang pagtatayo ng larawan, ay nagsimula noong 9/11, ngunit sa pagtatapos ng yugtong ito, ang yugto ng pagpapahayag ng sigaw sa hatinggabi ay isa ring fraktal ng buong yugto ng pagbuo ng larawan na nagsimula noong 9/11. Ang simula ay kumakatawan sa katapusan. Ang unang pagkaaba ay paunang naglalarawan sa ikatlong pagkaaba, kung paanong ang unang anghel ay paunang naglalarawan sa ikatlong anghel. Ang labanan sa Nineveh sa pagtatapos ng panahon ng pagtatatak ay tumutukoy sa labanan sa Nineveh sa simula. Ang labanan sa Nineveh sa panahon ng batas sa Linggo ang katapusan ng panahon ng pagtatatak na nagsimula noong 9/11, ngunit ito rin ang katapusan ng yugto ng pagpapahayag ng sigaw sa hatinggabi. Samakatuwid, ang Nineveh ay paunang inilalarawan sa simula ng pagpapahayag ng sigaw sa hatinggabi na tumutukoy sa mga huling hakbang sa pagbuo ng larawan ng hayop sa Estados Unidos, at sa panahon ng batas sa Linggo ay nagaganap ang pagsisimula ng pagbuo ng larawan ng hayop sa sanlibutan. Ang Nineveh ang susi sa pagtutugma ng iba’t ibang linya na nagkakaroon ng ganap na katuparan sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu.
Magpapatuloy pa tayo sa susunod na artikulo.