It is an acceptable biblical understanding to identify the prophet Ezekiel as thirty years old in his opening verses.
Katanggap-tanggap na biblikal na pagkaunawa ang kilalanin ang propetang si Ezekiel bilang tatlumpung taong gulang sa kaniyang mga pambungad na talata.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him. Ezekiel 1:1–3.
At nangyari, nang ikatatlumpung taon, sa ikaapat na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, samantalang ako ay nasa gitna ng mga bihag sa tabi ng ilog ng Chebar, na ang mga langit ay nabuksan, at ako’y nakakita ng mga pangitain ng Diyos. Sa ikalimang araw ng buwan, na siyang ikalimang taon ng pagkabihag kay haring Jehoiachin, Ang salita ng Panginoon ay hayag na dumating kay Ezekiel na saserdote, na anak ni Buzi, sa lupain ng mga Caldeo sa tabi ng ilog Chebar; at ang kamay ng Panginoon ay naroon sa kaniya. Ezekiel 1:1–3.
Some believe “the thirtieth year” is based upon a specific jubilee cycle, which began with king Josiah and ended with verse one of chapter forty.
Naniniwala ang ilan na ang “ikatatlumpung taon” ay batay sa isang tiyak na siklo ng jubileo, na nagsimula kay haring Josias at nagtapos sa talatang isa ng kabanata apatnapu.
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
Nang ikadalawampu’t limang taon ng aming pagkabihag, sa pasimula ng taon, sa ikasampung araw ng buwan, sa ikalabing-apat na taon pagkaraang masugatan ang lunsod, nang araw ring yaon ay sumasaakin ang kamay ng Panginoon, at dinala niya ako roon. Ezekiel 40:1.
Biblical chronologists date verse one of chapter forty as either April 28 or October 22, 573 BC. All the prophets identify the latter days, so the fall date of October 22, 573 BC is the omega date of a line that began fifty years prior in what is called “Josiah’s Great Passover” on May 5, 622 BC.
Itinatakda ng mga kronologong biblikal ang unang talata ng ikaapatnapung kabanata sa alinman sa Abril 28 o Oktubre 22, 573 BC. Tinutukoy ng lahat ng mga propeta ang mga huling araw, kaya ang petsa ng taglagas na Oktubre 22, 573 BC ang omega na petsa ng isang linya na nagsimula limampung taon na ang una sa tinatawag na “Dakilang Paskuwa ni Josias” noong Mayo 5, 622 BC.
The number thirty is a symbol of the priests who were to be thirty years old when they began to serve. Whether verses one through three of Ezekiel one are identifying Ezekiel’s age as thirty or simply identifying him as a symbol of a priest, he would also be represented as thirty years old. If the thirty years of verse one represent, as others believe, the thirtieth year since Josiah’s Great Passover in 622 BC, the prophetic implications are still the same.
Ang bilang na tatlumpu ay sagisag ng mga saserdote na kailangang tatlumpung taong gulang sa pagsisimula ng kanilang paglilingkod. Isinasaad man ng mga talata isa hanggang tatlo ng unang kabanata ng Ezekiel na tatlumpung taong gulang si Ezekiel o ipinakikilala lamang siya bilang sagisag ng isang saserdote, ilalarawan din siyang tatlumpung taong gulang. Kung ang tatlumpung taon sa talata isa ay kumakatawan, gaya ng pinaniniwalaan ng iba, sa ikatatlumpung taon mula sa Dakilang Paskuwa ni Josiah noong 622 BC, nananatiling pareho ang mga implikasyong propetiko.
Josiah means “foundation,” and his Great Passover began a jubilee period that ended on October 22 on the Day of Atonement 573 BC. The “jubilee line” from Josiah to October 22 aligns with the history of 1840 to 1844. The foundations of 1840 were represented by king Josiah and also by Josiah Litch. October 22 was represented by the horn of the jubilee trumpet being sounded along with the horn of the Day of Atonement.
Ang Josias ay nangangahulugang “pundasyon,” at ang kaniyang Dakilang Paskuwa ay nagsimula ng isang panahong jubileo na nagtapos noong Oktubre 22 sa Araw ng Pagtubos noong 573 BC. Ang “linya ng jubileo” mula kay Josias hanggang Oktubre 22 ay umaayon sa kasaysayan ng 1840 hanggang 1844. Ang mga pundasyon ng 1840 ay kinatawan ni haring Josias at gayundin ni Josiah Litch. Ang Oktubre 22 ay kinatawan ng pagpapatunog ng tambuli ng jubileo kasabay ng tambuli ng Araw ng Pagtubos.
And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.
At iyong bibilangin para sa iyong sarili ang pitong sabbath ng mga taon, pitong ulit na pitong taon; at ang panahon ng pitong sabbath ng mga taon ay magiging para sa iyo na apatnapu’t siyam na taon. Kung magkagayo’y ipatutunog mo ang trumpeta ng jubileo sa ikasampung araw ng ikapitong buwan; sa araw ng pagtubos ay inyong patutunugin ang trumpeta sa buong inyong lupain. Leviticus 25:8, 9.
Ezekiel is set within the Jubilee line from king Josiah to October 22, a line that represents Revelation ten’s first and second angels from 1840 unto 1844. Ezekiel represents the Millerites of the first and second angels and the one hundred and forty-four thousand of the third angel. Ezekiel represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, but his primary prophetic attribute is that he is a prophet.
Si Ezekiel ay nakalagay sa loob ng linya ng Jubileo mula kay haring Josias hanggang Oktubre 22, isang linyang kumakatawan sa una at ikalawang anghel ng Apocalipsis 10 mula 1840 hanggang 1844. Kinakatawan ni Ezekiel ang mga Millerita ng una at ikalawang mga anghel at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ng ikatlong anghel. Kinakatawan ni Ezekiel ang pagkapari ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ngunit ang kaniyang pangunahing katangiang pangpropesiya ay na siya ay isang propeta.
Prophet, Priest and King
Propeta, Pari, at Hari
There are three biblical characters that began to serve when thirty years of age. Along with Ezekiel were David and Joseph. Because they all began to serve at the age of thirty, they are all priests. David is a symbol of the king, Joseph is the priest and Ezekiel is the prophet in the threefold kingdom of glory that consists of a prophet, a priest and a king.
May tatlong tauhan sa Biblia na nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpung taon. Kasama ni Ezekiel ay sina David at Jose. Sapagkat silang lahat ay nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpu, silang lahat ay mga saserdote. Si David ay sagisag ng hari, si Jose ang saserdote, at si Ezekiel ang propeta sa tatluhang kaharian ng kaluwalhatian na binubuo ng isang propeta, isang saserdote, at isang hari.
However we might apply the prophet Ezekiel as a symbol, he is a priest, and when applied in the line of the jubilee from Josiah to October 22, Ezekiel is a priest who would represent a priest in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand as typified by the history of 1840 to 1844 and king Josiah to October 22, 573 BC.
Gayunman natin mailapat ang propetang si Ezekiel bilang isang sagisag, siya ay isang saserdote; at kapag inilapat sa hanay ng jubileo mula kay Josias hanggang Oktubre 22, si Ezekiel ay isang saserdoteng kakatawan sa isang saserdote sa panahon ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, gaya ng inilarawan ng kasaysayan mula 1840 hanggang 1844 at ni haring Josias hanggang Oktubre 22, 573 BC.
Twenty-two
Dalawampu’t dalawa
The Bible is clear that Ezekiel ministered for twenty-two years. “Twenty-two” is a symbol of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of Divinity combined with humanity. In the history represented by Josiah’s Passover unto chapter forty’s October 22’s Jubilee celebration, Josiah’s Passover typified the work of Josiah Litch in 1838 and 1840. That work was setting forth the time prophecies of the first and second woes. It can now be seen that the prophecy of the first and second woes is much larger than the pioneers recognized.
Malinaw ang Biblia na si Ezekiel ay naglingkod sa loob ng dalawampu’t dalawang taon. Ang “dalawampu’t dalawa” ay isang sagisag ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na siyang watawat ng Pagka-Diyos na pinagsama sa pagkatao. Sa kasaysayang kinakatawanan mula sa Paskuwa ni Josias hanggang sa pagdiriwang ng Jubileo ng Oktubre 22 sa kabanata 40, ang Paskuwa ni Josias ay naglarawan sa gawain ni Josiah Litch noong 1838 at 1840. Ang gawaing iyon ay ang paghaharap ng mga propesiya ng panahon ng una at ikalawang kaabahan. Makikita na ngayon na ang propesiya ng una at ikalawang mga kaabahan ay higit na mas malawak kaysa sa kinilala ng mga pioneer.
Ezekiel as a biblical prophet identifies more specific dates in his writings than any other biblical author.
Si Ezekiel, bilang isang propetang biblikal, ay tumutukoy sa mas tiyak na mga petsa sa kaniyang mga sulatin kaysa sa sinumang ibang may-akda sa Biblia.
Ezekiel is the omega of the day equaling a year in Bible prophecy. In the book of Numbers, the alpha mention of the day-year principle is represented at the first rebellion at Kadesh that brought about forty years of wandering in the wilderness. The last, or omega, rebellion is being represented by Ezekiel in chapter four as Jerusalem is destroyed.
Si Ezekiel ang omega ng prinsipyong ang isang araw ay katumbas ng isang taon sa propesiya ng Bibliya. Sa aklat ng Mga Bilang, ang alpha na pagbanggit sa prinsipyong araw-taon ay inilalarawan sa unang paghihimagsik sa Kadesh na nagbunga ng apatnapung taon ng paglalagalag sa ilang. Ang huling paghihimagsik, o omega, ay inilalarawan ni Ezekiel sa ikaapat na kabanata habang winawasak ang Jerusalem.
Alpha
Alfa
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. Numbers 14:34, 35.
Ayon sa bilang ng mga araw na inyong pinanmanikan sa lupain, na apatnapung araw, bawat araw ay katumbas ng isang taon, ay papasanin ninyo ang inyong mga kasamaan, sa makatuwid baga’y apatnapung taon, at inyong makikilala ang aking paglabag sa pangako. Akong Panginoon ang nagsalita, walang pagsalang gagawin ko ito sa buong masamang kapulungang ito na nagpipisan laban sa akin: sa ilang na ito sila’y malilipol, at doon sila’y mamamatay. Mga Bilang 14:34, 35.
Omega
Omega
Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. Ezekiel 4:4–7.
Humiga ka rin sa iyong kaliwang tagiliran, at ipatong mo roon ang kasamaan ng sambahayan ng Israel: ayon sa bilang ng mga araw na hihiga ka roon ay dadalhin mo ang kanilang kasamaan. Sapagkat inilagay ko sa iyo ang mga taon ng kanilang kasamaan, ayon sa bilang ng mga araw, tatlong daan at siyamnapung araw: sa gayon ay dadalhin mo ang kasamaan ng sambahayan ng Israel. At kapag natupad mo na ang mga iyon, humiga kang muli sa iyong kanang tagiliran, at dadalhin mo ang kasamaan ng sambahayan ng Juda sa loob ng apatnapung araw: bawat araw ay itinakda ko sa iyo na katumbas ng isang taon. Kaya iharap mo ang iyong mukha sa pagkubkob sa Jerusalem, at ang iyong bisig ay mahubad, at magpahayag ka ng hula laban dito. Ezekiel 4:4–7.
Kadesh and Jerusalem’s destruction represent the alpha and omega rebellions representing the day-for-a-year principle. The “day-for-a-year principle” was the primary rule of the Millerites in the history of 1840 to 1844, as typified in the Jubilee line of king Josiah unto October 22. Ezekiel sets forth more dates than any other prophet. Within the dating of Ezekiel, the line of the Jubilee is identified, tying Ezekiel’s witness directly into the history of the first and second angels, and thereafter the history of the third angel.
Ang Kadesh at ang pagkawasak ng Jerusalem ay kumakatawan sa mga paghihimagsik na alpha at omega na kumakatawan sa prinsipyong isang araw para sa isang taon. Ang “prinsipyong isang araw para sa isang taon” ang pangunahing tuntunin ng mga Millerita sa kasaysayan mula 1840 hanggang 1844, gaya ng inilalarawan sa pamamagitan ng tipo sa linya ng Jubileo ni Haring Josiah hanggang sa Oktubre 22. Naglalahad si Ezekiel ng higit na maraming petsa kaysa sa sinumang ibang propeta. Sa mga petsang inilalahad ni Ezekiel, natutukoy ang linya ng Jubileo, na tuwirang nag-uugnay sa patotoo ni Ezekiel sa kasaysayan ng una at ikalawang anghel, at pagkatapos nito ay sa kasaysayan ng ikatlong anghel.
Along with the “Jubilee line,” Ezekiel lies on his side for three hundred and ninety days, then on his other side for forty days. “Four hundred and thirty” is a symbol of the old and new covenants, for Abram’s covenant promise of four hundred years of captivity in Egypt found the second witness of thirty years with the apostle Paul. Together Abram (later Abraham) of ‘the old’ and Saul (later Paul) of ‘the new’ combined their witnesses to establish four hundred and thirty years as a symbol of the everlasting covenant. “Three hundred and ninety days” “shalt thou bear the iniquity of the house of Israel.” “And” “thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days.” Together the right side and the left side equal Abram and Paul.
Kasabay ng “linya ng Jubileo,” nakahiga si Ezekiel sa isang tagiliran sa loob ng tatlong daan at siyamnapung araw, at pagkatapos ay sa kabilang tagiliran sa loob ng apatnapung araw. Ang “apat na raan at tatlumpu” ay sagisag ng lumang tipan at ng bagong tipan, sapagkat ang pangako sa tipan ni Abram tungkol sa apat na raang taon ng pagkabihag sa Ehipto ay nagkaroon ng ikalawang patotoo sa tatlumpung taon ng apostol na si Paul. Pinagsama nina Abram (na kalaunan ay Abraham) mula sa ‘luma’ at Saul (na kalaunan ay Paul) mula sa ‘bago’ ang kanilang mga patotoo upang itatag ang apat na raan at tatlumpung taon bilang sagisag ng walang-hanggang tipan. “Tatlong daan at siyamnapung araw” “ay papasanin mo ang kasamaan ng sambahayan ng Israel.” “At” “papasanin mo ang kasamaan ng sambahayan ng Judah nang apatnapung araw.” Kapag pinagsama, ang kanang tagiliran at ang kaliwang tagiliran ay katumbas nina Abram at Paul.
The covenant was always based upon obedience or disobedience—life or death. The year-day principle in Millerite history was a life-or-death issue, and the history was announced by the first angel as the everlasting gospel. The “gospel” is a life-or-death issue, and the life-or-death testing issue of Millerite history was set within the context of the principle of a day equating to a year. The prediction that empowered the message of the first angel was the three hundred and ninety-one years and fifteen days prophecy of the second woe. Within the three hundred and ninety days that Ezekiel lay upon his left side is an illustration of the three hundred and ninety-one years and fifteen days time prophecy of the second woe. It requires prophetic discernment to rightly divide the prophecy, but it is nothing less than the continuing work of the Lion of the tribe of Judah unsealing the message of the midnight cry.
Ang tipan ay laging nakabatay sa pagsunod o pagsuway—buhay o kamatayan. Ang prinsipyong ang isang araw ay katumbas ng isang taon ay isang usapin ng buhay o kamatayan sa kasaysayan ng mga Millerite, at ang kasaysayang iyon ay ipinahayag ng unang anghel bilang walang-hanggang ebanghelyo. Ang “ebanghelyo” ay isang usapin ng buhay o kamatayan, at ang usapin ng buhay o kamatayan na nagsilbing pagsubok sa kasaysayan ng mga Millerite ay nakapaloob sa konteksto ng prinsipyong ang isang araw ay katumbas ng isang taon. Ang hulang nagbigay ng kapangyarihan sa mensahe ng unang anghel ay ang propesiya ng ikalawang pagkaaba tungkol sa tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw. Sa loob ng tatlong daan at siyamnapung araw na nakahiga si Ezekiel sa kaniyang kaliwang tagiliran ay makikita ang isang paglalarawan ng propesiya hinggil sa takdang panahon ng ikalawang pagkaaba na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw. Kinakailangan ang propetikong pagkilatis upang wastong mabigyang-kahulugan ang propesiya, ngunit ito ay walang iba kundi ang patuloy na gawain ng Leon ng lipi ni Juda sa pag-aalis ng tatak sa mensahe ng sigaw sa hatinggabi.
I contend that Ezekiel must be treated as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, but primarily as a symbol of the gift of the Spirit of Prophecy, whether represented as a manifestation of a latter-day prophet, or as a manifestation of the covenant people who understand the principle of line upon line methodology.
Ipinagpapalagay ko na si Ezekiel ay dapat ituring bilang isang sagisag ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ngunit pangunahin bilang isang sagisag ng kaloob ng Espiritu ng Propesiya, maging ito man ay inihaharap bilang isang pagpapahayag ng isang propeta sa mga huling araw, o bilang isang pagpapahayag ng bayang tipan na nakauunawa sa simulain ng pamamaraang taludtod sa ibabaw ng taludtod.
I contend that Ezekiel’s light upon the three hundred and ninety-one years and fifteen days prophecy aligns with the dirt brush man casting the jewels into the larger casket.
Iginigiit ko na ang liwanag ni Ezekiel hinggil sa hula ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw ay umaayon sa taong may pangkuskos ng alikabok na naghahagis ng mga hiyas sa mas malaking kabaong.
I contend that the light from Ezekiel is an essential element of the capstone message, when the temple is finished.
Ipinaglalaban ko na ang liwanag mula kay Ezekiel ay isang mahalagang sangkap ng mensahe ng panulukang-bato, kapag natapos na ang templo.
Ezekiel is at October 22 in verse one of chapter forty, and it is there that the vision of the future temple is given to Ezekiel. That temple is the temple of the one hundred and forty-four thousand, of which Ezekiel is a symbol. That group will have passed two tests before they reach the third and litmus test. Ezekiel is portrayed as receiving his light in the temple, and therefore the light he produces as a symbol represents the light that comes when God’s people enter the Most Holy Place in alignment with Daniel chapter ten.
Nasa Oktubre 22 si Ezekiel sa unang talata ng ikaapatnapung kabanata, at doon ibinigay kay Ezekiel ang pangitain tungkol sa templo sa hinaharap. Ang templong iyon ay ang templo ng isandaan at apatnapu't apat na libo, na sinasagisag ni Ezekiel. Makapapasa na ang pangkat na iyon sa dalawang pagsubok bago nila marating ang ikatlo at mapagpasyang pagsubok. Inilalarawan si Ezekiel na tumatanggap ng kanyang liwanag sa templo, at samakatuwid, ang liwanag na ibinibigay niya bilang isang sagisag ay kumakatawan sa liwanag na dumarating kapag ang bayan ng Diyos ay pumapasok sa Dakong Kabanal-banalan, alinsunod sa ikasampung kabanata ng Daniel.
The light of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed is unsealed just before probation closes.
Ang liwanag ng Apocalipsis ni Jesucristo na inaalisan ng tatak ay inaalisan ng tatak kaagad bago magsara ang panahon ng awa.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
At sinabi niya sa akin, Huwag mong tatakan ang mga salita ng hula ng aklat na ito: sapagkat malapit na ang panahon. Ang hindi matuwid, ay magpatuloy na hindi maging matuwid pa: at ang marumi, ay magpatuloy na maging marumi pa: at ang matuwid, ay magpatuloy na maging matuwid pa: at ang banal, ay magpatuloy na maging banal pa. Apocalipsis 22:10, 11.
The “time is at hand” just before probation closes in verse eleven, and the Revelation of Jesus Christ is therefore unsealed at that time, for “the time is at hand.”
Ang “panahon ay malapit na” bago magsara ang panahon ng biyaya sa talatang labing-isa, at kung gayon, ang Apocalipsis ni Jesucristo ay inalisan na ng tatak sa panahong iyon, sapagkat “ang panahon ay malapit na.”
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Ang Pahayag ni Jesucristo, na ibinigay sa kaniya ng Dios, upang ipakita sa kaniyang mga alipin ang mga bagay na kinakailangang mangyari sa madaling panahon; at ito’y kaniyang ipinadala at ipinaalam sa pamamagitan ng kaniyang anghel sa kaniyang alipin na si Juan: Na siyang nagpatotoo sa salita ng Dios, at sa patotoo ni Jesucristo, at sa lahat ng mga bagay na kaniyang nakita. Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng hulang ito, at tinutupad ang mga bagay na nasusulat doon: sapagka’t malapit na ang panahon. Apocalipsis 1:1–3.
Probation closes for Laodicean Seventh-day Adventism at the Sunday law and Adventism is represented as Jerusalem in chapter nine of Ezekiel. There those who sigh and cry for the abominations done in the land and in the church receive the seal. The sealing takes place when the east winds of Islam are angering the nations, just before probation closes. In Ezekiel chapter eight, the four generations of Adventism conclude with the fourth generation being symbolized by the twenty-five leaders bowing to the sun.
Nagtatapos ang panahon ng pagsubok para sa Laodiceanong Seventh-day Adventism sa batas ukol sa Linggo, at ang Adventismo ay inilalarawan bilang Jerusalem sa ikasiyam na kabanata ng Ezekiel. Doon yaong mga nagbubuntong-hininga at dumaraing dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa lupain at sa iglesya ay tumatanggap ng tatak. Ang pagtatatak ay nagaganap kapag ang mga hanging silangan mula sa Islam ay nagpapagalit sa mga bansa, bago magsara ang panahon ng pagsubok. Sa ikawalong kabanata ng Ezekiel, ang apat na salinlahi ng Adventismo ay nagwawakas, na ang ikaapat na salinlahi ay sinasagisagan ng dalawampu’t limang pinunong yumuyukod sa araw.
That vision was given symbolically one day before the Sunday law, or just before the close of probation as represented by six, six, six.
Ang pangitaing iyon ay ibinigay sa sagisag na paraan isang araw bago ang kautusan ukol sa Linggo, o bago pa man ang pagtatapos ng panahon ng biyaya, gaya ng kinakatawan ng anim, anim, anim.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.
At nangyari, nang ikaanim na taon, nang ikaanim na buwan, nang ikalimang araw ng buwan, habang ako’y nakaupo sa aking bahay, at ang mga matanda ng Juda ay nakaupo sa harap ko, na ang kamay ng Panginoong Diyos ay bumagsak doon sa akin. Nang magkagayo’y tumingin ako, at narito, isang wangis na gaya ng anyo ng apoy: mula sa anyo ng kaniyang mga balakang pababa, apoy; at mula sa kaniyang mga balakang paitaas, gaya ng anyo ng kaningningan, gaya ng kulay ng ambar. At kaniyang iniunat ang anyo ng isang kamay, at kinuha ako sa isang hibla ng aking ulo; at itinaas ako ng espiritu sa pagitan ng lupa at ng langit, at dinala ako sa mga pangitain ng Diyos sa Jerusalem, sa pintuan ng panloob na pintuang-daan na nakaharap sa hilagaan; kung saan naroon ang luklukan ng larawang paninibugho, na nagpapasiklab ng paninibugho. At, narito, ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel ay naroon, ayon sa pangitain na aking nakita sa kapatagan. Ezekiel 8:1–4.
The vision of the sixth year, sixth month and fifth day came just before ‘666,’ a symbol of the Sunday law, when probation closes for Laodicean Adventism. That vision was “according to the vision” Ezekiel “saw in the plain.” The vision he saw in the plain is found earlier, in chapter three.
Ang pangitain ng ikaanim na taon, ikaanim na buwan at ikalimang araw ay dumating bago ang “666,” isang sagisag ng kautusan ng Linggo, kung kailan nagsasara ang panahon ng biyaya para sa Laodiceang Adventismo. Ang pangitaing iyon ay “ayon sa pangitain” na nakita ni Ezekiel “sa kapatagan.” Ang pangitaing nakita niya sa kapatagan ay matatagpuan nang mas maaga, sa ikatlong kabanata.
Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:23.
Nang magkagayo’y bumangon ako at lumabas sa kapatagan: at narito, ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nakatayo roon, gaya ng kaluwalhatiang aking nakita sa tabi ng ilog ng Chebar: at ako’y nagpatirapa. Ezekiel 3:23.
The vision of the “plain”, which was the vision of the sixth year, sixth month and fifth day, was the vision Ezekiel had seen earlier at the river of Chebar.
Ang pangitain ng “kapatagan”, na siyang pangitain noong ikaanim na taon, ikaanim na buwan at ikalimang araw, ay ang pangitaing nauna nang nakita ni Ezekiel sa Ilog Chebar.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
At nangyari, nang ikatatlumpung taon, nang ikaapat na buwan, nang ikalimang araw ng buwan, samantalang ako’y nasa gitna ng mga bihag sa tabi ng ilog ng Chebar, na ang langit ay nabuksan, at ako’y nakakita ng mga pangitain ng Diyos. Ezekiel 1:1.
The “visions of God” which Ezekiel “saw,” by the river of Chebar, were the vision of the plain, which was also the vision of Ezekiel chapters eight through eleven. Those visions were presented in the context of Ezekiel looking into the sanctuary, which is where the "marah" looking-glass vision of chapter ten is accomplished. Ezekiel represents those who partake of the prophetic light radiating from the Most Holy Place as the Revelation of Jesus Christ is brought forth just before the close of probation.
Ang “mga pangitain ng Diyos” na “nakita” ni Ezekiel sa tabi ng ilog Chebar ay ang pangitain sa kapatagan, na siya ring pangitain sa mga kabanata walo hanggang labing-isa ng Ezekiel. Inilahad ang mga pangitaing iyon sa konteksto ng pagtingin ni Ezekiel sa loob ng santuwaryo, kung saan natutupad ang pangitain sa salamin na "marah" sa kabanata sampu. Kinakatawan ni Ezekiel ang mga nakikibahagi sa liwanag ng propesiya na sumisinag mula sa Dakong Kabanal-banalan habang inihahayag ang Pahayag ni Jesu-Cristo bago mismo ang pagtatapos ng panahon ng pagsubok.
When we identify king Josiah’s Jubilee line that begins with Passover and ends on October 22, we are identifying the symbol of the spring feasts and the fall feasts as set forth in Leviticus twenty-three. There the spring and fall feasts are set forth with twenty-two verses each, just as Ezekiel’s ministry was for twenty-two years. Aligning Ezekiel in the thirtieth year of the Jubilee line allows Ezekiel’s birth to align with Josiah’s revival. If he was thirty years old in the thirtieth year of the Jubilee cycle, then Ezekiel would have been born at Josiah’s reformation.
Kapag tinutukoy natin ang linya ng Jubileo ni Haring Josiah na nagsisimula sa Paskuwa at nagtatapos sa Oktubre 22, tinutukoy natin ang sagisag ng mga kapistahan sa tagsibol at ng mga kapistahan sa taglagas gaya ng inilalahad sa Levitico dalawampu’t tatlo. Doon, ang mga kapistahan sa tagsibol at ang mga kapistahan sa taglagas ay inilalahad sa tigdalawampu’t dalawang talata, gaya ng ministeryo ni Ezekiel na tumagal nang dalawampu’t dalawang taon. Ang paglalagay kay Ezekiel sa ikatatlumpung taon ng linya ng Jubileo ay nagbibigay-daan upang maitapat ang kapanganakan ni Ezekiel sa muling pagbangong espirituwal ni Josiah. Kung tatlumpung taong gulang siya sa ikatatlumpung taon ng siklo ng Jubileo, kung gayon ay noong repormasyon ni Josiah ipinanganak si Ezekiel.
Ezekiel is a symbol of those who by faith enter into the Most Holy Place. Once there, they see the wheels within the wheels representing the complex play of human interactions. As with John in Revelation chapter ten, Ezekiel represents the Millerites, but more directly the one hundred and forty-four thousand. His parallel three-hundred-ninety-one-year-and-fifteen-day time prophecy illustrates the final judgment of Laodicean Adventism with the destruction of Jerusalem, and it includes the enigma of thirty-eight and forty.
Si Ezekiel ay sagisag ng mga taong pumapasok sa Dakong Kabanal-banalan sa pamamagitan ng pananampalataya. Kapag naroon na sila, nakikita nila ang mga gulong sa loob ng mga gulong na kumakatawan sa masalimuot na takbo ng mga pakikipag-ugnayan ng mga tao. Gaya ni Juan sa ikasampung kabanata ng Apocalipsis, si Ezekiel ay kumakatawan sa mga Millerite, ngunit higit na tuwiran sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang kaniyang kahilerang propesiyang pangpanahon na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw ay naglalarawan ng pangwakas na paghatol sa Adventismong Laodiceano sa pamamagitan ng pagkawasak ng Jerusalem, at kabilang dito ang palaisipan ng tatlumpu’t walo at apatnapu.
It includes the symbolism of four hundred and thirty years.
Kabilang dito ang sagisag ng apat na raan at tatlumpung taon.
It includes the four-year period represented by 1333 to 1337, 1449 to 1453 and 1840 to 1844.
Kabilang dito ang apat-na-taóng yugto na kinakatawan ng 1333 hanggang 1337, 1449 hanggang 1453, at 1840 hanggang 1844.
We will begin our considerations of this most important subject in the next article.
Sisimulan natin ang ating mga pagsasaalang-alang sa napakahalagang paksang ito sa susunod na artikulo.
“In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him.” Testimonies, volume 5, 753.
“Sa mga pangitaing ibinigay kay Isaias, kay Ezekiel, at kay Juan ay nakikita natin kung gaano kalapit na kaugnay ang langit sa mga pangyayaring nagaganap sa ibabaw ng lupa at kung gaano kalaki ang pangangalaga ng Diyos sa mga tapat sa Kaniya.” Testimonies, volume 5, 753.
“Christ Himself was the Lord of the temple. When He should leave it, its glory would depart—that glory once visible in the holy of holies over the mercy seat, where the high priest entered only once a year, on the great day of atonement, with the blood of the slain victim (typical of the blood of the Son of God shed for the sins of the world), and sprinkled it upon the altar. This was the Shekinah, the visible pavilion of Jehovah.
Si Cristo mismo ang Panginoon ng templo. Kapag ito ay Kaniyang iniwan, ang kaluwalhatian nito ay lilisan—yaong kaluwalhatiang minsang nakita sa kabanal-banalan sa ibabaw ng luklukan ng awa, na pinapasukan ng pinakapunong saserdote minsan lamang sa isang taon, sa dakilang araw ng pagtubos, taglay ang dugo ng pinatay na handog (na sumasagisag sa dugo ng Anak ng Diyos na ibinuhos para sa mga kasalanan ng sanlibutan), at iwiniwisik iyon sa ibabaw ng dambana. Ito ang Shekinah, ang nakikitang tabernakulo ni Jehova.
“It was this glory that was revealed to Isaiah, when he says, ‘In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple’ [Isaiah 6:1–8 quoted].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1139.
“Ito ang kaluwalhatiang inihayag kay Isaias, nang kaniyang sabihin, ‘Noong taong mamatay ang haring si Uzias ay nakita ko rin ang Panginoon na nakaupo sa isang luklukan, mataas at natataas, at napuno ng kaniyang laylayan ang templo’ [Isaias 6:1–8 sinipi].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1139.
“The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.
“Ang pangitaing ibinigay kay Isaias ay kumakatawan sa kalagayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ipinagkakaloob sa kanila ang pribilehiyong makita sa pamamagitan ng pananampalataya ang gawaing isinasagawa sa makalangit na santuwaryo. ‘At nabuksan ang templo ng Dios sa langit, at nakita sa kaniyang templo ang kaban ng kaniyang tipan.’ Habang tumitingin sila sa pamamagitan ng pananampalataya sa kabanal-banalang dako, at nakikita ang gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo, napag-uunawa nilang sila ay bayang may maruruming labi,—isang bayang ang mga labi ay malimit nang nagsalita ng walang kabuluhan, at ang kanilang mga kaloob ay hindi napaging banal at nagamit sa ikaluluwalhati ng Diyos. Tunay ngang maaari silang mawalan ng pag-asa habang inihahambing nila ang sarili nilang kahinaan at kawalang-karapatan sa kalinisan at kariktan ng maluwalhating karakter ni Cristo. Ngunit kung sila, gaya ni Isaias, ay tatanggap ng tatak na nilalayong ipataw ng Panginoon sa puso, kung kanilang pagpapakumbabain ang kanilang mga kaluluwa sa harap ng Diyos, may pag-asa para sa kanila. Ang bahaghari ng pangako ay nasa itaas ng trono, at ang gawang ginawa para kay Isaias ay gagawin sa kanila. Tutugunin ng Diyos ang mga pagsusumamong nagmumula sa pusong nagsisisi.
“The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.
“Ang layunin ng dakila at maringal na gawang ito ng Diyos ay tipunin ang mga bigkis para sa makalangit na kamalig; sapagkat ang lupa ay mapupuspos ng kaluwalhatian ng Panginoon. Kaya nga huwag manglupaypay ang sinuman kapag nakikita nila ang laganap na kasamaan at naririnig ang pananalitang nagmumula sa maruruming labi. Kapag ang mga kapangyarihan ng kadiliman ay pumila laban sa bayan ng Diyos; kapag titipunin ni Satanas ang kaniyang mga hukbo para sa huling dakilang tunggalian, at ang kaniyang kapangyarihan ay waring dakila at halos napakalupig, ang malinaw na pagtanaw sa banal na kaluwalhatian, sa tronong mataas at matayog, na nilulukuban ng bahaghari ng pangako, ay magbibigay ng kaaliwan, katiyakan, at kapayapaan.” Review and Herald, Disyembre 22, 1896.
“Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.
“Sa pampang ng ilog Chebar, nakita ni Ezekiel ang isang ipoipo na waring nagmumula sa hilaga, ‘isang malaking alapaap, at isang apoy na nagliliyab sa sarili nito, at isang kaningningan ang nakapalibot dito, at mula sa gitna niyaon ay gaya ng kulay ng ambar.’ Ilang gulong, na nagsasalubong sa isa’t isa, ang pinakikilos ng apat na nilalang na buháy. Mataas sa ibabaw ng lahat ng mga ito ‘ay ang wangis ng isang luklukan, na gaya ng anyo ng isang batong safiro: at sa ibabaw ng wangis ng luklukan ay ang wangis na gaya ng anyo ng isang tao sa ibabaw niyaon.’ ‘At lumitaw sa mga kerubin ang anyo ng kamay ng tao sa ilalim ng kanilang mga pakpak.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. Ang mga gulong ay gayon na lamang kasalimuot ang pagkakaayos anupat sa unang tingin ay waring magulo; ngunit gumagalaw ang mga ito sa ganap na pagkakaisa. Ang mga makalangit na nilalang, na inalalayan at pinapatnubayan ng kamay sa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin, ang nagpapakilos sa mga gulong na ito; sa ibabaw nila, sa luklukang safiro, ay ang Walang Hanggan; at sa palibot ng luklukan ay may isang bahaghari, ang sagisag ng banal na awa.
“As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.
“Kung paanong ang mga tila gulong na masalimuot na pagkakaugnay-ugnay ay nasa ilalim ng patnubay ng kamay na nasa ilalim ng mga pakpak ng mga querubin, gayundin ang masalimuot na takbo ng mga pangyayari sa sangkatauhan ay nasa ilalim ng banal na pamamahala. Sa gitna ng alitan at kaguluhan ng mga bansa, Siya na nakaupo sa ibabaw ng mga querubin ay patuloy pa ring namamatnubay sa mga gawain ng lupa.
“The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.
“Ang kasaysayan ng mga bansa na sunud-sunod na sumakop sa panahong at pook na itinakda sa kanila, na di-namamalayang sumasaksi sa katotohanang sila rin naman ay hindi nakaaalam ng kahulugan, ay nangungusap sa atin. Sa bawat bansa at sa bawat tao sa ngayon ay itinalaga ng Diyos ang isang dako sa Kaniyang dakilang panukala. Sa ngayon ang mga tao at ang mga bansa ay sinusukat sa pamamagitan ng panukat na tingga na nasa kamay Niya na hindi nagkakamali. Ang lahat ay sa pamamagitan ng sarili nilang pagpili nagpapasya ng kanilang kapalaran, at pinamamahalaan ng Diyos ang lahat upang maisakatuparan ang Kaniyang mga layunin.
“The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.
“Ang kasaysayang itinakda ng dakilang AKO NGA sa Kaniyang salita, na pinagdurugtong ang bawat kawing sa tanikala ng hula, mula sa kawalang-hanggan ng nakaraan hanggang sa kawalang-hanggan ng hinaharap, ay nagsasabi sa atin kung nasaan tayo ngayon sa pag-usad ng mga kapanahunan, at kung ano ang maaaring asahan sa panahong darating. Lahat ng inihula ng propesiya na mangyayari, hanggang sa kasalukuyang panahon, ay nasubaybayan sa mga pahina ng kasaysayan, at makatitiyak tayo na ang lahat ng darating pa ay matutupad ayon sa pagkakasunud-sunod nito.” Education, 178.