Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”

Si Ezekiel ay kumakatawan sa mga pinagkalooban ng gawaing pagtuturo ng Leon ng lipi ni Juda, at ang Kaniyang saligang pagtuturo ay “utos sa utos.”

To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.

Sa kanila’y sinabi niya, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan nito’y mapagpapahinga ninyo ang nanghihina; at ito ang kaginhawahan: gayunma’y ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila’y utos sa ibabaw ng utos, utos sa ibabaw ng utos; taludtod sa ibabaw ng taludtod, taludtod sa ibabaw ng taludtod; dito’y kaunti, at doo’y kaunti; upang sila’y yumaon, at mabuwal nang patalikod, at mabagbag, at masilo, at madakip. Isaias 28:12, 13.

Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Jubilee. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.

Sa kasalukuyan ay binubuksan ng Leon ng lipi ni Juda ang aklat ni Ezekiel. Ipinababatid sa atin na si Ezekiel ay isang saserdote sa ikatatlumpung taon, maging ang “tatlumpu” man ay kumakatawan sa kaniyang sagisag na gulang bilang saserdote, o sa ikatatlumpung taon sa hanay ng hula na nagsimula sa Dakilang Jubileo ni Josias. Ang pangwakas na pagkasaserdote ng mga huling araw ay ang isandaan at apatnapu’t apat na libo, at ang sinaunang literal na mga kasaysayan ay sumasagisag sa isang makasagisag na kasaysayan sa mga huling araw.

But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.

Nguni’t kayo ay tatawaging mga Saserdote ng Panginoon: tatawagin kayo ng mga tao na mga Ministro ng ating Diyos: kakainin ninyo ang mga kayamanan ng mga Gentil, at sa kanilang kaluwalhatian ay magmamapuri kayo. Isaias 61:6.

Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history both Peter and Ezekiel are located at, is represented as the history Panium.

Si Ezekiel ay isang sagisag ng bayan ng Diyos sa mga huling araw—ang banal na kasaysayan na kinikilala ng bawat patotoong panghuhula. Ang banal na kasaysayang iyon ay ang kilusan ng ikatlong anghel, na lalo nang inilarawan sa sagisag ng kilusan ng unang anghel noong 1840. Ang kilusan ng unang anghel ang alpha na anghel ng tatlong anghel at ang ikatlo ang omega na anghel. Samakatuwid, si Ezekiel ay nakaayon kay Pedro sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang makasagisag na kasaysayan na kinalalagyan kapuwa nina Pedro at Ezekiel ay inilalarawan bilang kasaysayan ng Panium.

The Little Book

Ang Munting Aklat

Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.

Kinuha ni Ezekiel ang munting aklat, gaya rin ng ginawa ni Juan sa Apocalipsis 10.

But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.

Nguni’t ikaw, anak ng tao, dinggin mo ang sinasabi ko sa iyo; huwag kang maging mapanghimagsik na gaya ng mapanghimagsik na sambahayang yaon: ibuka mo ang iyong bibig, at kanin mo ang ibinibigay ko sa iyo. At nang ako’y tumingin, narito, isang kamay ang iniunat sa akin; at, narito, isang balumbon ng aklat ang nasa loob niyaon; At iniladlad niya iyon sa harap ko; at iyon ay nasusulatan sa loob at sa labas: at doo’y nakasulat ang mga panaghoy, at pagtangis, at sa aba. Bukod dito’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, kanin mo ang iyong masusumpungan; kanin mo ang balumbong ito, at humayo ka, salitain mo sa sambahayan ng Israel. Sa gayo’y ibinuka ko ang aking bibig, at pinakain niya sa akin ang balumbong yaon. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, pakainin mo ang iyong tiyan, at busugin mo ang iyong mga laman-loob ng balumbong ito na ibinibigay ko sa iyo. Nang magkagayo’y kinain ko iyon; at sa aking bibig ay naging matamis na gaya ng pulot. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.

In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840 until October 22, 1844.

Sa Apocalipsis 10, kinain ni Juan ang munting aklat, at ang buong kabanata ay kumakatawan sa paghahayag ng kapangyarihan ng Diyos mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

“Ang anghel na nakikiisa sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay magliliwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Dito ay inihuhula ang isang gawaing sumasaklaw sa buong sanlibutan at may di-karaniwang kapangyarihan. Ang kilusang advent ng 1840–44 ay isang maluwalhating kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos; ang mensahe ng unang anghel ay dinala sa bawat himpilan ng pagmimisyon sa sanlibutan, at sa ilang bansa ay nagkaroon ng pinakadakilang relihiyosong interes na nasaksihan sa alinmang lupain mula pa noong Repormasyon ng ikalabing-anim na siglo; ngunit ang mga ito ay hihigitan ng makapangyarihang kilusan sa ilalim ng huling babala ng ikatlong anghel.” The Great Controversy, 611.

Ezekiel is aligned with John in Chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Si Ezekiel ay nakaayon kay Juan sa ikasampung kabanata ng Apocalipsis, kaya sina Pedro, Juan, at Ezekiel ay magkakasamang nakatayo sa kanilang itinakdang dako sa panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo.

1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.

Ang 1840 hanggang 1844 ay kumakatawan sa isang panahong apat na taon na nagsimula nang ang hula ng panahon na nagsimula sa isang yugto na isang daan at limampung taon noong Hulyo 27, 1299. Ang “limang buwan” na iyon ay nagtapos at nakiisa sa hula ng panahon na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na nagwakas noong Agosto 11, 1840, nang ang maluwalhating kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos ay nahayag hanggang Oktubre 22, 1844. Pagkatapos ay tumigil ang paglalapat ng panahong makahula.

And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

At sumumpa sa pamamagitan niyaong nabubuhay magpakailanman, na lumalang ng langit, at ng mga bagay na naroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroon, na hindi na magkakaroon pa ng panahon. Apocalipsis 10:6.

Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.

Ang panahong propetiko ay nagwakas bilang isang wastong aplikasyon ng hula noong Oktubre 22, 1844. Si Ezekiel, si Pedro, at si Juan ay bawat isa’y kumakatawan sa matatalinong dalaga ng Diyos sa kilusan ng una at ikalawang anghel, gayundin sa kilusan ng ikatlong anghel.

Visions

Mga Pangitain

The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.

Ang unang “labing-isang” kabanata ng Ezekiel ay naghaharap ng isang sunod-sunod na mga “pangitain,” gaya ng inilalahad sa talata isa ng kabanata isa.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

At nangyari, nang ikatatlumpung taon, nang ikaapat na buwan, nang ikalimang araw ng buwan, samantalang ako ay nasa gitna ng mga bihag sa tabi ng ilog ng Chebar, na ang langit ay nabuksan, at ako’y nakakita ng mga pangitain ng Diyos. Ezekiel 1:1.

The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.

Ang mga “pangitain” ng unang labing-isang kabanata ay unang ibinigay sa kabanata 1 sa tabi ng ilog ng Chebar, pagkatapos ay pinalawak sa pangitain ng kabanata 3 sa “kapatagan,” at muli sa pangitain ng kabanata 8 sa Jerusalem. Ang tatlong kinalalagyan—ang ilog ng Chebar, ang kapatagan, at Jerusalem—ay kumakatawan sa tatlong pangitain na magkakasamang bumubuo ng iisang pangitain, na siyang “mga pangitain” ng talata 1 at ng unang ‘labing-isang’ kabanata.

Jubilee

Taon ng Jubileo

Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example; Passover represents the Spring feasts and the day of atonement represents the Fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC of a Jubilee year is supported by the historians.

Ang pag-uunawa sa ikatatlumpung taon bilang ikatatlumpung taon ng siklo ng Jubileo na nagsimula sa bantog na Paskuwa ni Josias, at pagkatapos ay nagtapos noong Oktubre 22, ay madaling mapagtitibay, sapagkat ang natatanging linyang iyon ng banal na kasaysayan ay malinaw na inilalarawan, taludtod sa ibabaw ng taludtod, na may higit sa isang saksi. Bilang halimbawa; ang Paskuwa ay kumakatawan sa mga kapistahan ng Tagsibol at ang araw ng pagtubos ay kumakatawan sa mga kapistahan ng Taglagas. Samakatuwid, ang Levitico beinte-tres ay nakaayon sa siklo ng Jubileo na nagsimula kay Josias. May iba pang mga linya na nakaayon sa kasaysayang kinakatawan ni haring Josias hanggang Oktubre 22, 573 BC. Ang makasaysayang katuparan noong Oktubre 22, 573 BC ng isang taon ng Jubileo ay sinusuportahan ng mga historyador.

The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and Josiah’s Great Passover in 622 BC, is also an accepted date by those biblical chronologists. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle, that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.

Ang mga kronolohista ay karaniwang panatag sa paglalagay ng araw ng pagtubos sa kasalanan sa Oktubre 22, 573 BC, at ang Dakilang Paskuwa ni Josias noong 622 BC ay isa ring tinatanggap na petsa ng mga kronologistang biblikal. Ang Paskuwa, na isang sagisag ng mga kapistahan sa tagsibol, ay nagsimula ng isang apatnapu’t siyam-na-taóng siklo ng Jubileo, na nagtapos sa sagisag ng mga kapistahan sa taglagas sa araw ng pagtubos sa kasalanan. Ang pitong sanlinggo ng mga taon na bumubuo sa apatnapu’t siyam na taon ay mga sagisag ng Sabbath ng lupain.

“In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.

“Sa bawat pahina, maging kasaysayan man, o tuntunin, o hula, ang mga Kasulatan ng Matandang Tipan ay naliliwanagan ng kaluwalhatian ng Anak ng Diyos. Hanggang sa sukat na ito’y itinatag ng Diyos, ang buong sistema ng Judaismo ay isang pinag-isang hula ng ebanghelyo. Tungkol kay Cristo, “sa kaniya’y nagpapatotoo ang lahat ng mga propeta.” Mga Gawa 10:43. Mula sa pangakong ibinigay kay Adan, pababa sa linya ng mga patriarka at sa kaayusang kautusan, ang maluwalhating liwanag ng langit ay malinaw na naghayag ng mga yapak ng Manunubos. Nakita ng mga tagakita ang Bituin ng Bethlehem, ang Shiloh na darating, habang ang mga bagay na hinaharap ay dumaraan sa harap nila sa isang mahiwagang prusisyon. Sa bawat hain ay ipinakita ang kamatayan ni Cristo. Sa bawat ulap ng kamangyan ay pumailanlang ang Kaniyang katuwiran. Sa bawat trumpeta ng jubileo ay ipinahayag ang Kaniyang pangalan. Sa kakila-kilabot na hiwaga ng kabanal-banalan ay nanahan ang Kaniyang kaluwalhatian.” The Desire of Ages, 211.

Seventeen

Labimpito

Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573 as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy, was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330, was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.

Si Zedekias ay dinala sa Babilonia nang bumagsak ang Jerusalem labing-apat na taon bago ang 573 BC. Tinutukoy ng mga Judiong historyador ang siklo ng Jubileo mula kay Josias noong 622 hanggang Oktubre 22, 573 bilang ika-17 siklo ng Jubileo. Ang yugto mula sa labanan sa Raphia hanggang sa labanan sa Panium ay labimpitong taon. Si Ptolemy ang nagwagi sa labanan sa Raphia, at siya ay naghari bilang hari ng timog sa loob ng labimpitong taon. Mula sa Edict of Milan hanggang sa paghahati ni Constantine ng kaniyang imperyo noong 330 ay labimpitong taon. Sa ika-17 siklo ng Jubileo, ang Jerusalem ay winasak ni Nebuchadnezzar.

For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.

Sapagkat ang mga anak ni Israel ay mananatili nang maraming araw na walang hari, at walang prinsipe, at walang handog, at walang larawan, at walang epod, at walang mga terafim: pagkatapos ay magbabalik ang mga anak ni Israel, at hahanapin ang Panginoon nilang Diyos, at si David nilang hari; at manginginig sa takot sa Panginoon at sa kaniyang kabutihan sa mga huling araw. Oseas 3:4, 5.

Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.

Tinatalakay ni Hosea ang isang paksa na may tuwirang kinalaman sa pagkabihag ni Sedequias, bagaman ito rin ay kumakatawan sa pasimula ng pagkabihag ng hilagang kaharian noong 723 BC. Ang dahilan kung bakit ang talata ni Hosea ay may kaugnayan sa patotoo ni Ezekiel ay may kinalaman sa pagtatakwil sa Diyos nang igiit ng Israel ang isang haring tao. Ang pagnanais ng Israel na mapamahalaan ng isang haring tao, sa halip na ng isang Maka-Diyos na Hari, ay inilalarawan bilang “ang kapalaluan ng inyong kapangyarihan” sa paghatol na “pitong ulit” sa Levitico 26.

And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

At kung sa kabila ng lahat ng ito ay hindi pa rin kayo makikinig sa akin, ay parurusahan ko kayo nang pitong ulit pa dahil sa inyong mga kasalanan. At aking babaliin ang kapalaluan ng inyong kapangyarihan; at gagawin kong parang bakal ang inyong langit, at parang tanso ang inyong lupa. Levitico 26:18, 19.

The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then king Zedekiah’s of the southern kingdom’s captivity in 586 BC represents the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.

Ang “kapalaluan ng inyong kapangyarihan” ay kumakatawan sa pagnanais ng Israel na maging tulad ng sanlibutan at magkaroon ng sarili nilang hari. Ang pag-aalis sa hari mula sa hilagang kaharian noong 723 BC, at pagkatapos ay ang pagkabihag kay haring Zedekias ng timog na kaharian noong 586 BC, ay kumakatawan sa pagkabali ng “kapalaluan” ng sinaunang Israel, at ang kapalaluan ay nauuna sa pagbagsak. Sa hula ng Biblia, ang isang “kapangyarihan” ay isang hari o kaharian, at ang kapalaluan ng Israel sa pagtatatag ng isang haring tao ay tanda ng pagtanggi sa teokrasya at sa Banal na Hari.

And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.

At nangyari, nang matanda na si Samuel, na ginawa niyang mga hukom sa Israel ang kaniyang mga anak. At ang pangalan ng kaniyang panganay ay Joel; at ang pangalan ng kaniyang ikalawa ay Abias: sila ay mga hukom sa Beersheba. At ang kaniyang mga anak ay hindi lumakad sa kaniyang mga daan, kundi lumihis na sumunod sa mahalay na pakinabang, at tumanggap ng mga suhol, at binaluktot ang kahatulan. Nang magkagayo’y nagtipon ang lahat ng matatanda sa Israel, at naparoon kay Samuel sa Rama, At sinabi sa kaniya, Narito, ikaw ay matanda na, at ang iyong mga anak ay hindi lumalakad sa iyong mga daan: ngayon ay maglagay ka sa amin ng isang hari upang humatol sa amin na gaya ng lahat ng mga bansa. Ngunit ang bagay na ito ay hindi kinalugdan ni Samuel, nang kanilang sabihin, Bigyan mo kami ng isang hari upang humatol sa amin. At nanalangin si Samuel sa Panginoon. At sinabi ng Panginoon kay Samuel, Pakinggan mo ang tinig ng bayan sa lahat ng kanilang sinasabi sa iyo: sapagkat hindi ikaw ang kanilang itinakuwil, kundi ako ang kanilang itinakuwil, upang huwag akong maghari sa kanila. Ayon sa lahat ng mga gawa na kanilang ginawa mula nang araw na inilabas ko sila mula sa Egipto hanggang sa araw na ito, na kanilang iniwan ako, at naglingkod sa ibang mga dios, gayon din ang ginagawa nila sa iyo. Ngayon nga’y pakinggan mo ang kanilang tinig: gayon ma’y mataimtim mo silang paalalahanan, at ipakilala mo sa kanila ang magiging paraan ng hari na maghahari sa kanila. 1 Samuel 8:1–9.

It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”

Dapat tandaan na sa puntong iyon ay itinakwil ng Israel hindi lamang ang Diyos bilang kanilang hari, kundi maging ang Espiritu ng Propesiya, na kinakatawan ni Samuel, sapagkat nasusulat, “kanilang pinabayaan ako, at naglingkod sa ibang mga diyos, gayon din ang ginagawa nila sa iyo.”

“Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

“Si Satanas ay… patuloy na nagsisingit ng huwad—upang iligaw palayo sa katotohanan. Ang pinakahuling pandaraya ni Satanas ay ang pawalang-bisa ang patotoo ng Espiritu ng Diyos. ‘Kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak’ (Kawikaan 29:18). Gagawang may katalinuhan si Satanas, sa iba’t ibang paraan at sa pamamagitan ng iba’t ibang kasangkapan, upang guluhin ang pagtitiwala ng nalabing bayan ng Diyos sa tunay na patotoo.

“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

“Magkakaroon ng pagkapoot na pag-aalabin laban sa mga Patotoo na mula kay Satanas. Ang mga paggawa ni Satanas ay upang guluhin ang pananampalataya ng mga iglesia sa mga ito, sa dahilang ito: Hindi magkakaroon si Satanas ng gayon kalinaw na landas upang maipasok ang kaniyang mga pandaraya at maigapos ang mga kaluluwa sa kaniyang mga kahibangan kung ang mga babala at mga pagsaway at mga payo ng Espiritu ng Diyos ay pakikinggan.” Selected Messages, aklat 1, 48.

The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”

Ang huling pandaraya laban sa teokrasya ng sinaunang Israel ay isang pagtanggi hindi lamang sa Diyos, kundi pati sa Espiritu ng Hula. Ang pagtangging iyon noong 1097 BC ay sumasagisag sa huling pandaraya ng Laodiceang Seventh-day Adventism noong 1863. Ang “pitong panahon” ng Levitico beinte-sais ay ang Salita ng Diyos, at ipinahahayag ng Espiritu ng Hula tungkol sa “pitong panahon” na ito ay “hindi dapat baguhin.”

“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

“Nakita ko na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na ito ay hindi dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang ibig; na ang Kaniyang kamay ay nakaunat doon at nagkubli ng isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, upang walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa maalis ang Kaniyang kamay.” Early Writings, 74.

The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.

Maliwanag na pinagtibay ng Espiritu ng Hula ang “pitong panahon,” at ang kaniyang pagpapatibay ay isang babala na huwag baguhin ang mga bilang sa tsart, na doo’y ang “pitong panahon” ang nasa gitnang hanay at nasa itaas na kanang sulok. Sa pamamagitan ng huwad na tsart ni Uriah Smith noong 1863, nagsimula ang pasulong na pagtatakwil sa mga saligang katotohanan, na inilarawan ng sinaunang Israel sa kanilang pagtanggi sa Diyos, at tinukoy ng Espiritu ng Hula ang paghihimagsik ng 1863. Ang petsa ng paghihimagsik noong 1863 ay umaayon sa propetikong linya na inilahad sa aklat ni Ezekiel. Sa linyang iyon ng kasaysayan, ang wakas ay ang pagkawasak ng Jerusalem, na siyang lumalarawan sa kautusan ng Linggo. Ang panahon mula 1863 hanggang sa nalalapit na kautusan ng Linggo ay inilarawan ng kasaysayan ni haring Saul noong 1097 BC hanggang kay Zedekias noong 586 BC.

Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 591 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.

Si Zedekias ay dinalang bihag sa Babilonia labing-apat na taon bago ang Jubileo ng 573 BC. Nagsimula ang ikalabingpitong siklo ng Jubileo noong 622 BC, at sa ikatatlumpung taon si Ezekiel ay iniharap bilang saserdote noong 591 BC, at pagkaraan ng limang taon ay winasak ang Jerusalem noong 586 BC. Ito ay winasak sa mismong gayon ding araw ng taon na winasak ito sa ikalawang pagkakataon noong AD 70 ni Tito. Ang unang talata ng Ezekiel uno ay limang taon bago ang pagkawasak ng Jerusalem at labinsiyam na taon bago ang pangitain tungkol sa templo sa kabanata apatnapu.

In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

Sa ikadalawampu’t limang taon ng aming pagkabihag, sa pasimula ng taon, sa ikasampung araw ng buwan, sa ikalabing-apat na taon mula nang mabagsak ang lungsod, nang araw ding yaon ay sumasaakin ang kamay ng Panginoon, at dinala Niya ako roon. Ezekiel 40:1.

For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh-year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.

Dahil sa pagsuway sa tipan ng Sabbath ng lupain, ipinahayag ng Diyos na ang “pitong panahon” ang magiging sumpa dahil sa pagsuway sa ikapitong taon, na siyang Sabbath ng lupain. Ang “panahon” ay isang taon, at ang “isang taon” ay tatlong daan at animnapung araw, at ang pitong ulit ng tatlong daan at animnapu ay dalawang libo limang daan at dalawampung taon. Maaaring hindi ginamit ng mga Millerita ang pananalitang “ang dalawampu’t limang daan at dalawampu,” ngunit kapuwa ng kanilang mga banal na tsart ay numerikal na kinilala ang dalawang libo limang daan at dalawampung taon.

The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries; “discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.

Ang pagpapahayag ng sumpa ng pitong panahon laban kapuwa sa hilagang kaharian ng Israel at sa timog na kaharian ng Juda ang una, o masasabi mong “saligan,” o maaari mo pa ngang sabihing “alpha” na pagkaunawa ni William Miller. Noong 1863 ay tinanggihan ng Laodiceang iglesya ng Seventh-day Adventist ang saligang pagkaunawa sa mga natuklasan ni Miller; mga “natuklasan” na kumakatawan sa buong pundasyon ng kilusang Millerita. Ang Inspirasyon ay tuwirang nagbabala na ito ay maaaring mangyari, at ito nga ay nangyari, at nangyari ito noon pang matagal na panahon.

The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.

Ang pundasyon ng templong muling itinayo matapos ang pagkabihag sa Babilonia ay natapos sa panahon ng kasaysayan ng unang utos, at bago ang ikalawang utos. Ang templo ay lubusang naitayo sa panahon ng kasaysayan ng ikalawang utos. Sa ikatlong utos, ang pambansang soberanya ay naibalik sa literal na sinaunang Israel. Si William Miller ang kumatawan sa unang anghel na dumating noong 1798 at pinagkalooban ng kapangyarihan noong Agosto 11, 1840. Ang ikalawang anghel ay dumating matapos mailatag ang mga pundasyon, gaya ng kinakatawan ng tsart ng 1843, na inilathala noong Mayo 1842. Sa unang pagkabigo ng 1844, ang alpha na pagkabigo ng 1844, dumating ang ikalawang anghel at gayundin ang panahon ng paghihintay sa talinghaga ng mga dalaga, at nang ang mensahe ng ikalawang anghel ay pinagkalooban ng kapangyarihan sa pulong-kampo sa Exeter, ang templo ay natapos. Pagkatapos, sa dakila, o omega na pagkabigo ng 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa Kaniyang templo, bilang katuparan ng dalawang libo at tatlong daang taon na nagsimula sa ikatlong utos at nagtapos sa pagdating ng ikatlong anghel.

Josiah, means ‘the foundation of God.’ Whether its king Josiah or Josiah Litch; both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one is a symbol of October 22, 1844 and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001 at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.

Ang Josias ay nangangahulugang “ang pundasyon ng Diyos.” Maging si haring Josias o si Josiah Litch; kapwa sila mga sagisag ng mga pundasyon, gaya ng inilarawan sa kasaysayan ng unang utos at gaya ng inilarawan ng mga kapistahang tagsibol na inilalahad sa unang dalawampu’t dalawang talata ng Levitico dalawampu’t tatlo. Ang mga pundasyon, ang mga kapistahang tagsibol, at ang unang utos ay pawang mga sagisag ng 1840 at ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel. Ang Oktubre 22, 573 BC, gaya ng inilahad sa Ezekiel kabanata apatnapu at talata isa, ay isang sagisag ng Oktubre 22, 1844 at ng pagbubukas ng paghuhukom sa mga patay, at gayundin ay isang sagisag ng Setyembre 11, 2001 sa pagbubukas ng paghuhukom sa mga buhay. Ang sinumang sumusunod sa mga artikulong ito ay dapat nakaaalam ng mga paglalapat na aking ginagamit.

Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.

Si Ezekiel ay isang sagisag sa loob ng kasaysayang propetiko na kinakatawan sa kaniyang mga sulatin. Naroon si Ezekiel nang ang dalawampu’t limang lalaki ay yumukod sa araw sa katapusan ng ikawalong kabanata. Naroon din siya sa mga sumunod na kabanata habang ang “pagtatatak na sinusundan ng pagpatay” ay isinasagawa laban sa Jerusalem, na kinikilala ni Ellen White bilang ang iglesya ng Seventh-day Adventist. Sa unang labing-isang kabanata, si Ezekiel ay dinala sa makalangit na santuwaryo upang tanggapin ang kaniyang mga tagubilin, gaya ng ang mga Millerita ay tinawag na gawin noong 1844, at gaya ng kilusang ito ay tinatawag na ngayong gawin.

Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

Sa gayon si Ezekiel ay magiging tanda sa inyo: ayon sa lahat ng kaniyang ginawa ay gayon ang inyong gagawin: at pagka ito'y nangyari, inyong malalaman na ako ang Panginoong Dios. Ezekiel 24:24.

When This Cometh

Kapag Ito ay Dumating

When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”

Kapag sumapit tayo sa yugto sa mga huling araw na ang mga bagay na inilarawan ni Ezekiel ay nauulit sa bayan ng Diyos, kung magkagayo’y narating na natin ang tanda ni Ezekiel. Kapag nalalaman ninyo na si Ezekiel ay kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at nalalaman ninyo ito sa antas ng pananampalataya at pagkaunawa na nagtataglay ng pinaging-banal na pag-asa na ang lahat ng inilarawan ni Ezekiel sa kaniyang mga sulatin ay tumitipolohiya sa isang banal na pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari sa mga huling araw na kinasasangkutan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo—kapag nalalaman ninyo iyon, kung magkagayo’y “inyong malalaman” na “ang Panginoon” ay “Diyos.”

We will continue these thoughts in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.