Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.

Si Ezekiel ay isang saserdote sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa kabanata uno, si Ezekiel ay dinala sa santuwaryo.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.

At nangyari nga nang ikatatlumpung taon, nang ikaapat na buwan, nang ikalimang araw ng buwan, samantalang ako ay nasa gitna ng mga bihag sa tabi ng ilog ng Chebar, na ang mga langit ay nabuksan, at ako’y nakakita ng mga pangitain ng Dios. Nang ikalimang araw ng buwan, na siyang ikalimang taon ng pagkabihag kay haring Jehoiachin, Ang salita ng Panginoon ay hayagang dumating kay Ezekiel na saserdote, na anak ni Buzi, sa lupain ng mga Caldeo sa tabi ng ilog ng Chebar; at ang kamay ng Panginoon ay naroon sa ibabaw niya.

And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.

At ako’y tumingin, at narito, isang ipoipo ang nagmula sa hilaga, isang malaking alapaap, at isang apoy na pumupulupot sa sarili nito, at may kaningningan sa palibot nito, at mula sa gitna niyon ay gaya ng kulay ng ambar, mula sa gitna ng apoy. Mula rin sa gitna niyon ay lumitaw ang anyo ng apat na nilalang na buháy. At ito ang kanilang anyo: sila’y may wangis ng tao. At bawat isa ay may apat na mukha, at bawat isa ay may apat na pakpak. At ang kanilang mga paa ay matutuwid na paa; at ang talampakan ng kanilang mga paa ay gaya ng talampakan ng paa ng guya: at sila’y kumikislap na gaya ng kulay ng pinakinis na tanso. At sila’y may mga kamay ng tao sa ilalim ng kanilang mga pakpak sa kanilang apat na tagiliran; at silang apat ay may kanilang mga mukha at kanilang mga pakpak. Ang kanilang mga pakpak ay magkakaugnay sa isa’t isa; sila’y hindi lumiliko sa kanilang paglakad; bawat isa ay dumaraan nang tuwirang pasulong. Tungkol sa anyo ng kanilang mga mukha, silang apat ay may mukha ng tao, at mukha ng leon, sa gawing kanan: at silang apat ay may mukha ng baka sa gawing kaliwa; silang apat ay may mukha rin ng agila. Ganito ang kanilang mga mukha: at ang kanilang mga pakpak ay nakaunat paitaas; dalawang pakpak ng bawat isa ay magkakaugnay sa isa’t isa, at dalawa ang tumatakip sa kanilang mga katawan.

And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.

At sila’y nagsiyaon na patuwid, bawat isa’y nagpapatuloy sa harapan: saanman nanaising pumaroon ng espiritu ay nagsiparoon sila; at sila’y hindi lumiliko habang nagsisiyaon. Tungkol sa anyo ng mga nilalang na may buhay, ang kanilang anyo ay gaya ng nagniningas na mga bagang ng apoy, at gaya ng anyo ng mga ilawan: iyon ay gumagalaw paitaas at pababa sa gitna ng mga nilalang na may buhay; at ang apoy ay maningning, at mula sa apoy ay lumalabas ang kidlat. At ang mga nilalang na may buhay ay tumatakbo at nagbabalik na gaya ng anyo ng isang kidlat. Samantalang minamasdan ko ang mga nilalang na may buhay, narito, may isang gulong sa ibabaw ng lupa sa tabi ng mga nilalang na may buhay, kalakip ng kaniyang apat na mukha. Ang anyo ng mga gulong at ng pagkakagawa sa mga yaon ay gaya ng kulay ng berilo: at silang apat ay may iisang anyo: at ang kanilang anyo at ang pagkakagawa sa mga yaon ay waring isang gulong sa gitna ng isang gulong. Nang sila’y nagsisiyaon, sila’y nagsisiyaon sa kanilang apat na panig: at sila’y hindi lumiliko habang nagsisiyaon. Tungkol sa kanilang mga palibot na bahagi, ang mga iyon ay napakataas na nakatatakot; at ang kanilang mga palibot na bahagi ay puno ng mga mata sa palibot nilang apat. At kapag ang mga nilalang na may buhay ay nagsisiyaon, ang mga gulong ay sumasabay sa kanila: at kapag ang mga nilalang na may buhay ay naiaangat mula sa lupa, ang mga gulong ay naiaangat. Saanman nanaising pumaroon ng espiritu, sila’y nagsisiparoon, doon nanaising pumaroon ng kanilang espiritu; at ang mga gulong ay naiaangat na kasabay nila: sapagkat ang espiritu ng nilalang na may buhay ay nasa mga gulong.

When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.

Nang magsiyaon yaon, ang mga ito ay nagsiyaon; at nang magsitigil yaon, ang mga ito ay nagsitigil; at nang maiangat yaon mula sa lupa, ang mga gulong ay naiangat na kasabay nila: sapagkat ang espiritu ng nilalang na buhay ay nasa mga gulong. At ang wangis ng kalawakan sa ibabaw ng mga ulo ng nilalang na buhay ay gaya ng anyo ng kakila-kilabot na kristal, na nakaunat sa ibabaw ng kanilang mga ulo sa kaitaasan. At sa ilalim ng kalawakan ay tuwid ang kanilang mga pakpak, na ang isa ay nakaharap sa isa: bawa’t isa ay may tig-dadalawa, na tumatakip sa dakong ito, at bawa’t isa ay may tig-dadalawa, na tumatakip sa dakong yaon, sa kanilang mga katawan. At nang sila’y magsiyaon, ay narinig ko ang hugong ng kanilang mga pakpak, na gaya ng hugong ng malalakas na tubig, na gaya ng tinig ng Makapangyarihan sa lahat, ang ugong ng pananalita, na gaya ng hugong ng isang hukbo: nang sila’y magsitigil, ay ibinaba nila ang kanilang mga pakpak. At nagkaroon ng isang tinig mula sa kalawakan na nasa ibabaw ng kanilang mga ulo, nang sila’y magsitigil, at naibabâ ang kanilang mga pakpak. At sa ibabaw ng kalawakan na nasa ibabaw ng kanilang mga ulo ay may anyong gaya ng isang luklukan, na gaya ng anyo ng batong zafiro: at sa ibabaw ng anyong gaya ng luklukan ay may anyong gaya ng anyo ng isang tao sa itaas niyaon. At nakita ko na parang kulay ng ambar, na gaya ng anyo ng apoy sa palibot sa kalooban niyaon, mula sa anyo ng kaniyang mga balakang paitaas, at mula sa anyo ng kaniyang mga balakang pababa, ay nakita ko na wari bang anyo ng apoy, at may ningning sa palibot. Gaya ng anyo ng bahaghari na nasa alapaap sa araw ng ulan, gayon ang anyo ng ningning sa palibot. Ito ang anyo ng wangis ng kaluwalhatian ng Panginoon. At nang aking makita, ay nasubasob ako, at narinig ko ang tinig ng isa na nagsasalita. Ezekiel 1:1–28.

“Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’

“Si Ezekiel, ang propetang bihag na nagdadalamhati, sa lupain ng mga Caldeo, ay binigyan ng isang pangitain na nagtuturo ng gayunding aral ng pananampalataya sa makapangyarihang Diyos ng Israel. Samantalang siya ay nasa pampang ng ilog Chebar, waring may isang ipuipo na dumarating mula sa hilaga, ‘isang malaking alapaap, at isang apoy na nagliliyab sa kaniyang sarili, at isang ningning ang nasa palibot niyaon, at mula sa gitna niyaon ay parang kulay ng ambar.’ Ilang gulong na may kakatwang anyo, na nagsasalubong sa isa’t isa, ang iginagalaw ng apat na nilalang na buháy. Mataas sa ibabaw ng lahat ng mga ito ay ‘ang wangis ng isang luklukan, na sa anyo ay gaya ng isang batong zafiro: at sa ibabaw ng wangis ng luklukan ay may wangis na sa anyo ay gaya ng isang tao sa itaas niyaon.’ ‘Tungkol nga sa wangis ng mga nilalang na buháy, ang kanilang anyo ay gaya ng nagniningas na mga baga ng apoy, at gaya ng anyo ng mga ilawan: yaon ay umaakyat at bumababa sa gitna ng mga nilalang na buháy; at ang apoy ay maningning, at mula sa apoy ay lumalabas ang kidlat.’ ‘At nahayag sa mga querubin ang anyo ng kamay ng tao sa ilalim ng kanilang mga pakpak.’”

“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

“May mga gulong sa loob ng mga gulong sa isang kaayusang napakasalimuot anupat sa unang tingin ay inakala ni Ezekiel na pawang kaguluhan ang mga iyon. Ngunit nang gumalaw ang mga iyon, ito ay may marikit na katiyakan at ganap na pagkakatugma. Mga makalangit na nilalang ang nagpapakilos sa mga gulong na ito, at, higit sa lahat, sa ibabaw ng maluwalhating tronong zafiro, ay naroon ang Walang Hanggan; samantalang sa palibot ng trono ay naroon ang bahagharing pumapalibot, sagisag ng biyaya at pag-ibig. Dahil nalupig ng kakila-kilabot na kaluwalhatian ng tanawin, si Ezekiel ay nagpatirapa, nang isang tinig ang nag-utos sa kanya na tumindig at dinggin ang salita ng Panginoon. Pagkatapos ay ibinigay sa kanya ang isang pabalita ng babala para sa Israel.” Testimonies, 751.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.

Noong taon na mamatay ang haring si Uzzias ay nakita ko naman ang Panginoon na nakaupo sa isang trono, mataas at natataas, at napuno ng laylayan ng kaniyang kasuutan ang templo. Sa itaas niya ay nangakatayo ang mga serapin: bawat isa ay may anim na pakpak; ng dalawa ay tinakpan niya ang kaniyang mukha, at ng dalawa ay tinakpan niya ang kaniyang mga paa, at ng dalawa ay lumilipad siya. At ang isa ay sumigaw sa isa, at nagsabi, Banal, banal, banal, ang Panginoon ng mga hukbo: ang buong lupa ay puno ng kaniyang kaluwalhatian. At ang mga haligi ng pintuan ay nayanig sa tinig niyaong sumigaw, at ang bahay ay napuno ng usok. Nang magkagayo’y sinabi ko, Sa aba ko! sapagka’t ako’y napahamak; sapagka’t ako’y taong may maruruming labi, at ako’y tumatahan sa gitna ng isang bayang may maruruming labi: sapagka’t nakita ng aking mga mata ang Hari, ang Panginoon ng mga hukbo. Nang magkagayo’y lumipad sa akin ang isa sa mga serapin, na may baga ng apoy sa kaniyang kamay, na kaniyang kinuha ng mga sipit mula sa dambana: At idinampi niya sa aking bibig, at sinabi, Narito, ito’y humipo sa iyong mga labi; at ang iyong kasamaan ay inalis, at ang iyong kasalanan ay nilinis. Narinig ko rin ang tinig ng Panginoon, na nagsasabi, Sino ang aking susuguin, at sino ang yayaon dahil sa atin? Nang magkagayo’y sinabi ko, Narito ako; suguin mo ako. Isaias 6:1–8.

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

“Ang pangitaing ito ay ibinigay kay Ezekiel noong panahong ang kanyang isipan ay lipos ng madidilim na pangamba. Nakita niya ang lupain ng kanyang mga ninuno na nakatiwangwang. Ang lunsod na dating lipos ng mga tao ay hindi na tinatahanan. Ang tinig ng kagalakan at ang awit ng papuri ay hindi na naririnig sa loob ng kanyang mga pader. Ang propeta mismo ay isang tagaibang-bayan sa isang banyagang lupain, kung saan ang walang hanggahang ambisyon at mabangis na kalupitan ay lubos na naghahari. Ang kanyang nakita at narinig tungkol sa paniniil at kasamaan ng tao ay nagpabagabag sa kanyang kaluluwa, at siya ay tumangis nang mapait araw at gabi. Ngunit ang mga kagila-gilalas na sagisag na iniharap sa harap niya sa tabi ng ilog Chebar ay naghayag ng isang nangingibabaw na kapangyarihang higit na makapangyarihan kaysa roon sa mga tagapamahala sa lupa. Sa ibabaw ng palalo at malulupit na mga monarka ng Asiria at Babilonia ay naluluklok ang Diyos ng awa at katotohanan.”

“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

“Ang mga suliraning tulad-sa-gulong na nagpakita sa propeta na waring nasasangkot sa gayong kaguluhan ay nasa ilalim ng patnubay ng isang walang-hanggang kamay. Ang Espiritu ng Diyos, na inihayag sa kanya bilang siyang nagpapakilos at namamatnubay sa mga gulong na ito, ang nagdala ng kaayusan mula sa kaguluhan; gayon din naman, ang buong sanlibutan ay nasa ilalim ng Kanyang kapamahalaan. Mga laksa-laksang niluwalhating nilalang ang handa sa Kanyang salita upang supilin ang kapangyarihan at patakaran ng masasamang tao, at maghatid ng kabutihan sa Kanyang mga tapat.

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

“Sa gayunding paraan, nang buksan na ng Diyos sa minamahal na si Juan ang kasaysayan ng iglesya para sa mga darating na kapanahunan, binigyan Niya siya ng katiyakan ng malasakit at pangangalaga ng Tagapagligtas sa Kaniyang bayan sa pamamagitan ng pagpapakita sa kaniya ng ‘Isang tulad sa Anak ng tao,’ na lumalakad sa gitna ng mga kandelero, na sumasagisag sa pitong iglesia. Samantalang ipinakita kay Juan ang huling dakilang mga pakikibaka ng iglesya laban sa mga kapangyarihan sa lupa, ipinahintulot din sa kaniya na makita ang pangwakas na tagumpay at kaligtasan ng mga tapat. Nakita niyang ang iglesya ay dinala sa nakamamatay na pakikipagbaka laban sa hayop at sa kaniyang larawan, at ang pagsamba sa hayop na iyon ay ipinilit sa kaparusahan ng kamatayan. Ngunit sa pagtanaw sa kabila ng usok at ugong ng labanan, nakita niya ang isang pulutong sa Bundok ng Sion na kasama ang Kordero, na taglay, sa halip na tatak ng hayop, ang ‘pangalan ng Ama na nakasulat sa kanilang mga noo.’ At muli niyang nakita ang ‘mga nagsipagtagumpay laban sa hayop, at laban sa kaniyang larawan, at laban sa kaniyang tatak, at laban sa bilang ng kaniyang pangalan, na nakatayo sa dagat na bubog, na may mga alpa ng Diyos’ at umaawit ng awit ni Moises at ng Kordero.

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

“Ang mga aral na ito ay para sa ating kapakinabangan. Kailangan nating patatagin ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat nasa harap lamang natin ang isang panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay nagsalaysay ng mga kakila-kilabot na hatol na mauuna sa Kanyang ikalawang pagparito: ‘At makakarinig kayo ng mga digmaan at mga usap-usapan ng mga digmaan.’ ‘Magsisitindig ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian: at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol, sa iba’t ibang dako. Datapuwa’t ang lahat ng mga bagay na ito ay pasimula ng mga kapighatian.’ Bagaman ang mga hulang ito ay nagkaroon ng bahagyang katuparan sa pagkawasak ng Jerusalem, ang mga ito ay may higit na tuwirang pagkakapit sa mga huling araw.”

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

“Tayo ay nakatayo sa pintuan ng mga dakila at banal na pangyayari. Ang hula ay mabilis na natutupad. Ang Panginoon ay nasa pintuan. Malapit nang mabuksan sa harap natin ang isang yugto ng lubhang matinding kabuluhan para sa lahat ng nabubuhay. Ang mga pagtatalo ng nakaraan ay muling bubuhayin; mga bagong pagtatalo ang lilitaw. Ang mga tagpong magaganap sa ating sanlibutan ay hindi pa man lamang napapangarap. Si Satanas ay gumagawa sa pamamagitan ng mga taong kasangkapan. Yaong mga nagsisikap na baguhin ang Saligang-Batas at magpanukala ng isang kautusang nagpapatupad ng pangingilin ng Linggo ay bahagya lamang nakauunawa kung ano ang magiging bunga nito. Ang isang krisis ay kagyat nang dumarating sa atin.

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.

“Ngunit ang mga lingkod ng Diyos ay hindi dapat magtiwala sa kanilang sarili sa dakilang kagipitang ito. Sa mga pangitain na ibinigay kina Isaias, kay Ezekiel, at kay Juan ay nakikita natin kung gaanong kalapit ang ugnayan ng langit sa mga pangyayaring nagaganap sa ibabaw ng lupa at kung gaano kalaki ang pangangalaga ng Diyos sa mga tapat sa Kaniya. Ang sanlibutan ay hindi walang namumuno. Ang takbo ng mga pangyayaring darating ay nasa mga kamay ng Panginoon. Ang Kamahalan ng langit ay may kapalaran ng mga bansa, gayundin ang mga kapakanan ng Kaniyang iglesya, sa Kaniyang sariling pangangasiwa.

“We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’

“Hinahayaan nating lubhang madaig tayo ng pagkabahala, suliranin, at pagkalito sa gawain ng Panginoon. Ang mga taong may hangganan ay hindi iniwang magdala ng pasanin ng pananagutan. Kailangan nating magtiwala sa Diyos, manampalataya sa Kaniya, at magpatuloy. Ang walang-pagod na pagbabantay ng mga mensahero ng langit, at ang kanilang walang-tigil na pagtupad sa kanilang ministeryo kaugnay ng mga nilalang sa lupa, ay nagpapakita sa atin kung paanong ginagabayan ng kamay ng Diyos ang gulong sa loob ng gulong. Ang banal na Tagapagturo ay nagsasabi sa bawat manggagawa sa Kaniyang gawain, gaya ng Kaniyang sinabi kay Ciro noong unang panahon: ‘Binigkisan kita, bagaman hindi mo Ako nakilala.’”

“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

“Sa pangitain ni Ezekiel, ang kamay ng Diyos ay nasa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin. Ito ay upang ituro sa Kaniyang mga lingkod na ang banal na kapangyarihan ang nagbibigay sa kanila ng tagumpay. Siya ay gagawang kasama nila kung kanilang ihihiwalay ang kasamaan at magiging dalisay sa puso at sa pamumuhay.

“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.

“Ang maningning na liwanag na gumagalaw sa gitna ng mga nilalang na may buhay taglay ang bilis ng kidlat ay kumakatawan sa bilis na sa wakas ay isusulong ang gawaing ito tungo sa ganap na katuparan. Siya na hindi natutulog, na patuloy na gumagawa para sa pagsasakatuparan ng Kaniyang mga panukala, ay makapagpapatuloy ng Kaniyang dakilang gawain nang may pagkakatugma. Yaong sa mga hangganang pag-iisip, na nabibitag at naguguluhan, ay waring masalimuot at magkabuhol-buhol, ay kayang panatilihin ng kamay ng Panginoon sa ganap na kaayusan. Makagagawa Siya ng mga paraan at kaparaanan upang hadlangan ang mga layunin ng masasamang tao, at Kaniyang dadalhin sa kalituhan ang mga payo ng mga nagbabalak ng kapahamakan laban sa Kaniyang bayan.

“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

“Mga kapatid, hindi ito panahon ngayon ng pagdadalamhati at kawalang-pag-asa, ni panahon man upang magpaubaya sa pag-aalinlangan at kawalan ng pananampalataya. Si Cristo ay hindi ngayon isang Tagapagligtas sa bagong libingan ni Jose, na nasasara ng isang malaking bato at natatakan ng tatak ng Roma; tayo ay may isang nabuhay na mag-uling Tagapagligtas. Siya ang Hari, ang Panginoon ng mga hukbo; Siya’y nakaupo sa pagitan ng mga kerubin; at sa gitna ng alitan at kaguluhan ng mga bansa ay binabantayan pa rin Niya ang Kaniyang bayan. Siya na naghahari sa mga langit ay ating Tagapagligtas. Sinusukat Niya ang bawat pagsubok. Binabantayan Niya ang apoy ng pugon na dapat sumubok sa bawat kaluluwa. Kapag ang mga muog ng mga hari ay maigugupo, kapag ang mga palaso ng poot ng Diyos ay tatagos sa mga puso ng Kaniyang mga kaaway, ang Kaniyang bayan ay magiging ligtas sa Kaniyang mga kamay.” Testimonies, tomo 5, 752–754.

Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Si Ezekiel ay kumakatawan sa mga kandidato na mapabilang sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa taludtod sa ibabaw ng taludtod ang kaniyang karanasan sa santuwaryo ay umaayon sa karanasan ni Isaias at ni Juan sa loob ng santuwaryo. Tayo ngayon ay nasa pagsubok sa templo, ang ikalawa sa tatlong pagsubok na nagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang panahong iyon ay ang pagdadalisay na isinasagawa ng Sugo ng Tipan bilang katuparan ng Malakias tres. Ang proseso ng pagdadalisay na binubuo ng tatlong pagsubok ay ang nag-aapoy na “hurno” ni Malakias “na siyang dapat sumubok sa bawat kaluluwa.” Nang dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang pumaroon sa Kaniyang templo at pinangunahan ang marurunong na dalaga ng kasaysayang iyon papasok sa Kabanal-banalan, upang tatakan ang Kaniyang mga tapat, ngunit ang mga dalaga ng kasaysayang iyon ay naghimagsik, at pagsapit ng 1856 ang kilusang Millerita ng Filadelfia ay nabago tungo sa kilusang Millerita ng Laodicea at noong 1863 ay naging iglesiang Seventh-day Adventist ng Laodicea.

The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.

Ang ikatlong anghel na dumating nang biglaan noong Oktubre 22, 1844 ay nag-withdraw ng kaniyang presensiya noong 1863, at saka nagbalik noong Setyembre 11, 2001. Makalipas ang dalawampu’t limang taon, ang pagsubok sa templo na iniakma ng Oktubre 22, 1844 ay inuulit na ngayon. Ang dalawampu’t lima ay sumasagisag na isang propetikong ikapu ng dalawang daan at limampu, at ang dalawang daan at limampu ay isang sagisag ng kasaysayang kinakatawan sa talata labing-isa hanggang labinlima ng Daniel onse. Ang dalawang daan at limampu, at ang dalawampu’t lima, ay isang gulong sa loob ng pangitain ng santuwaryo ni Ezekiel. Ang dalawampu’t lima ay isang sagisag ng paghihiwalay ng marurunong at ng masasama bilang katuparan ng tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na kinakatawan sa gawain ng paglilinis na isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan.

Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.

Ang Mateo dalawampu’t lima ay naglalaman ng tatlong talinghaga, at ang bawat talinghaga ay tumutukoy sa paghihiwalay ng marurunong at masasama sa panahon ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang pag-asa ng bayan ng Diyos na kinakatawan sa kabanata ay na sila’y maging isang marunong na birhen na may taglay na langis ng mensahe ng sigaw sa hatinggabi. Ang kanilang pag-asa ay na sila’y mahatulang tapat na alipin sa kanilang pangangasiwa sa paggamit ng mga natatanging talento na ibinigay sa kanila upang pamahalaan sa panahon ng kanilang pansariling pagsubok. Ang kanilang pag-asa ay na sila’y mahatulan bilang mga tupa ng pastulan ng Diyos, na nakaupo sa Kaniyang kanang dako, at hindi mga kambing sa kaniyang kaliwa. Ang dalawampu’t lima ay isang sagisag ng paghihiwalay ng marurunong at masasama sa panahon ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang dalawampu’t lima ay isa sa mga gulong ni Ezekiel.

In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

Sa ikadalawampu't limang taon ng aming pagkabihag, sa pasimula ng taon, sa ikasampung araw ng buwan, sa ikalabing-apat na taon pagkasapit mula nang masaktan ang lunsod, nang araw ding yaon ang kamay ng Panginoon ay sumasa akin, at dinala niya ako roon. Ezekiel 40:1.

The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.

Ang ikadalawampu’t limang taon ng pagkabihag ay kinakatawanan ng Oktubre 22, na kinakatawanan ng pagsasara ng isang pinto ng dispensasyon. Noong Oktubre 22, 1844, isang pinto ang nabuksan at isang pinto ang naisara habang ang dalawang uri ay pinaghiwalay.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

At sa anghel ng iglesya sa Filadelfia ay isulat mo; Ito ang sinasabi niya na banal, niya na totoo, niya na may susi ni David, niya na nagbubukas, at walang taong makapagsasara; at nagsasara, at walang taong makapagbubukas; Nalalaman ko ang iyong mga gawa: narito, inilagay ko sa harap mo ang isang bukas na pintuan, at walang makapagsasara nito: sapagkat ikaw ay may kaunting lakas, at tinupad mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan. Apocalipsis 3:7, 8.

Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.

Sinasabi ni Cristo sa anghel ng Philadelphia na nalalaman Niya ang kanilang gawa, at na inilagay Niya sa harap ng iglesya ng Philadelphia ang isang bukás na pinto. Ang pintuang iyon ay binuksan ng “susi ni David,” ang susi na inilagay kay Eliakim.

And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.

At mangyayari sa araw na yaon, na tatawagin ko ang aking lingkod na si Eliakim na anak ni Hilkias: At bibihisan ko siya ng iyong balabal, at palalakasin ko siya ng iyong pamigkis, at ilalagak ko sa kaniyang kamay ang iyong pamamahala: at siya ay magiging ama sa mga nananahan sa Jerusalem, at sa sambahayan ni Juda. At ang susi ng sambahayan ni David ay ilalagay ko sa kaniyang balikat; sa gayo’y siya’y magbubukas, at walang magsasara; at siya’y magsasara, at walang magbubukas. Isaias 22:20–22.

The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.

Sa araw na tinawag si Eliakim, siya ay ibinukod mula sa masamang si Shebna.

Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.

Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng mga hukbo, Humayo ka, pumaroon ka sa katiwalang ito, kay Sebna, na namamahala sa sambahayan, at sabihin mo, Ano ang mayroon ka rito? at sino ang mayroon ka rito, na ikaw ay nagpahukay rito ng isang libingan para sa iyong sarili, gaya ng naghuhukay ng isang libingan sa kaitaasan, at umuukit ng isang tahanan para sa kaniyang sarili sa isang bato? Narito, dadalhin ka ng Panginoon na palayo sa pamamagitan ng makapangyarihang pagkabihag, at tunay na tatakpan ka niya. Tunay na marahas ka niyang paiikutin at ihahagis na gaya ng isang bola sa isang malawak na lupain: doon ka mamamatay, at doon ang mga karo ng iyong kaluwalhatian ay magiging kahihiyan ng sambahayan ng iyong panginoon. Isaias 22:15–18.

The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.

Ang paghihiwalay ng marurunong at mangmang na mga dalaga na tumupad sa paglalarawan tungkol kina Shebna at Eliakim ay natupad noong Oktubre 22, 1844, at gayundin sa ikadalawampu’t limang taon ng pagkabihag ni Jehoiachin na noon ay Oktubre 22, 573 BC. Sa Ezekiel kabanata walo, ang masasama sa loob ng Adventismo, na kinakatawan ng Jerusalem, ay inilalarawan ng dalawampu’t limang lalaking yumuyukod sa araw. Ang pagkawasak ng Jerusalem ay kumakatawan sa batas ng Linggo, na siya ring palatandaan na nagwawakas sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang panahong iyon ng pagtatatak ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at si Jesus ay kapuwa ang Alpha at Omega, kaya ang Setyembre 11, 2001 bilang pasimula ng pagtatatak ay inilalarawan ang wakas, sa batas ng Linggo.

September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.

Ang Setyembre 11, 2001 ay itinulad sa mga pagpupulong sa Minneapolis noong 1888, sapagkat tinukoy ni Sister White na nang bumagsak ang malalaking gusali ng New York noong 9/11, natupad ang Apocalipsis 18:1–3. Sa panahong iyon, gaya rin noong 1888, tinukoy niya na ang anghel ng Apocalipsis dieciocho ay bumaba upang tanglawan ang lupa ng Kaniyang kaluwalhatian. Ang paghihimagsik noong 1888 ay iniugnay niya sa paghihimagsik nina Core, Datan, at Abiram, na may dalawa raan at limampung lalaking bantog na nakiisa rin sa kanilang apostasya. Ang dalawang daan at limampung mapanghimagsik sa paghihimagsik ni Core at ng kaniyang mga kasamahan sa pasimulang kasaysayan ng sinaunang Israel ay naging tipo ng dalawampu’t limang lalaking yumuyukod sa araw sa pangwakas na yugto ng sinaunang Israel.

Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.

Ang dalawampu’t limang pinuno ng Laodiceang Adventismo na yumuyukod sa batas ng Linggo at ang dalawandaan at limampu sa 9/11 ay naghaharap ng panahon ng pagtatatak sa pamamagitan ng simbolismo ng dalawampu’t lima, (ang sagisag ng paghihiwalay ng marurunong at ng masasama) upang markahan ang pasimula at wakas ng panahon ng pagtatatak. Maging ito man ay ang dalawandaan at limampung mapanghimagsik sa panahon ni Moises, o ang dalawampu’t limang lalaki sa Ezekiel kabanata walo, o ang tatlong saksi ng paghihiwalay sa Mateo kabanata dalawampu’t lima, o ang ikadalawampu’t limang taon ng pagkabihag sa Ezekiel apatnapu; ang lahat ng pagpapakita ng sagisag ng dalawampu’t lima ay umaayon sa tatlong yugto na tig-dalawandaan at limampung taon na umabot sa kanilang katapusan noong 207 BC, 313, at 2026 ayon sa pagkakabanggit.

Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.

Ang dalawampu’t lima ay isang ehe, wika nga, ng dalawampu’t lima na nagdadala sa lahat ng mga linya ng dalawampu’t lima tungo sa kasakdalan. Ito ay nagiging isa sa mga makahulang susi ng kaharian na ibinigay kay Pedro upang magdala ng kaliwanagan sa natatagong kasaysayan ng talata apatnapu. Paulit-ulit nang napatunayan sa pamamagitan ng higit sa tatlong saksi na ang mga talata sampu hanggang labinlima ng Daniel onse ay kumakatawan sa isang linya na sumasaklaw sa kasaysayan mula 1989 hanggang sa kautusan ng Linggo, na siyang natatagong kasaysayan ng talata apatnapu. Ang leon ng lipi ni Juda ay ngayon nag-aalis ng tatak sa mga gulong ni Ezekiel habang Kaniyang binubuksan ang natatagong kasaysayan na magpapasakdal sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ng mga huling araw.

In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Sa mga sumusunod na artikulo ay ipagpapatuloy natin ang pagtukoy sa mga gulong ni Ezekiel na kumakatawan sa masalimuot na ugnayan ng mga tao sa mga huling araw. Ang unang kabanata ng Ezekiel sa pasimula ng artikulong ito at ang kalakip na sipi mula sa Testimonies volume five na inilahad ay magiging patuloy nating saligang sanggunian habang sumusulong tayo sa mga artikulo. Kapag ang mga gulong ay naihayag na sa kanilang wastong kalagayan, at kasama ng kanilang wastong mga pagkakatagpo sa ibang mga gulong ng kasaysayang panghula, ipakikita natin na ang tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na nagbigay-kapangyarihan sa unang anghel noong Agosto 11, 1840 ay inilarawan din ni Ezekiel bilang tatlong daan at siyamnapung taon, na kaugnay ng isa at kalahating taon ng pagkubkob sa Jerusalem; at na ang pagdating ng liwanag na ito ng hula ay tumutukoy sa pagtataas ng watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.

Ang Hulyo 27, 1299 hanggang 1337 ay kumakatawan sa tatlumpu’t walong taon sa pasimula ng isandaan at limampung taon (limang buwan) ng Apocalipsis siyam, talata sampu. Ang isandaan at limampung taong iyon ay kaugnay ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw ng talata labinlima. Kaya ang pasimula ng dalawang panahong iyon ay bumubuo ng isang linya ng hula na nagwakas sa katuparan ng hula ni Josiah Litch noong 1838 at 1840 at nagtakda ng pagbangon at pagkakalooban ng kapangyarihan sa kilusang Millerita. Ang kasaysayang iyon sa pasimula ng Adventismo ay nagtatakda ng pagbangon ng isandaan at apatnapu’t apat na libo bilang isang watawat bago ang kautusang Linggo. Kaya ang tatlong daan at siyamnapung taon ni Ezekiel, at ang isang punto limang taon (1.5) ng pagkubkob sa Jerusalem, ay nagtatakda ng wakas ng linya ng hula na nagsimula noong 1299.

It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.

Makabubuting isaalang-alang nang patiuna ang sipi mula sa Testimonies, ikalimang tomo, bago ang susunod na artikulo.