The prophetic line which I am identifying as ‘the wheel of Josiah’ begins with the rebellion of ancient Israel as they rejected God as their king in 1097 BC. The first three kings (Saul, David and Solomon) are identified as reigning for forty years, from 1097 BC through to 977 BC. At Solomon’s death the rebellion of Jeroboam and the ten northern tribes finish the line of the first three kings, and begins a line of kings in both the northern and southern kingdoms.
Ang propetikong guhit na aking tinutukoy bilang “ang gulong ni Josias” ay nagsisimula sa paghihimagsik ng sinaunang Israel nang kanilang tanggihan ang Diyos bilang kanilang hari noong 1097 BC. Ang unang tatlong hari (Saul, David, at Solomon) ay kinikilalang naghari nang tig-apatnapung taon, mula 1097 BC hanggang 977 BC. Sa pagkamatay ni Solomon, ang paghihimagsik ni Jeroboam at ng sampung lipi sa hilaga ang nagtatapos sa guhit ng unang tatlong hari, at nagsisimula ng isang guhit ng mga hari sa kapuwa hilagang kaharian at timog na kaharian.
The first three kings are a symbol of many truths, but one of the wheels of truth which they are connected to is the last three kings of Judah—Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah, who in turn represent Cyrus, Darius and Artaxerxes. Cyrus, Darius and Artaxerxes in turn represent their three decrees reaching from 516 BC to 457 BC; who in turn represent the three angels of Revelation fourteen that arrive in 1798, April 19, 1844 and October 22, 1844, respectively. The history of the arrival of the three angels of Revelation fourteen is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, thus identifying that the prophetic line that begins with the anointing of Saul as king reaches its conclusion when the church triumphant is anointed at the soon-coming Sunday law. The line includes the wheel of king Josiah, that reaches back to Jeroboam’s rebellion of Bethel and Dan in 977 BC.
Ang unang tatlong hari ay sagisag ng maraming katotohanan, ngunit isa sa mga gulong ng katotohanan na kaugnay nila ay ang huling tatlong hari ng Juda—si Jehoiakim, si Jehoiachin, at si Zedekias—na siya namang kumakatawan kina Ciro, Dario, at Artajerjes. Sina Ciro, Dario, at Artajerjes naman ay kumakatawan sa kanilang tatlong utos na sumasaklaw mula 516 BC hanggang 457 BC; na siya namang kumakatawan sa tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat na dumarating noong 1798, Abril 19, 1844, at Oktubre 22, 1844, ayon sa pagkakasunod. Ang kasaysayan ng pagdating ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat ay inuulit hanggang sa pinakatitik sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, sa gayon ay ipinakikilala na ang propetikong linya na nagsisimula sa pagpapahid kay Saul bilang hari ay sumasapit sa wakas nito kapag ang nagtatagumpay na iglesya ay pinahiran sa malapit nang dumating na batas ng Linggo. Kabilang sa linyang iyon ang gulong ni haring Josias, na umaabot pabalik sa paghihimagsik ni Jeroboam sa Bethel at Dan noong 977 BC.
Twenty-two
Dalawampu’t dalawa
Jeroboam possesses the symbolism of twenty-two, for he reigned for twenty-two years, thus tying his witness into the history represented by twenty-two, which is a symbol of the combination of Divinity with humanity as illustrated by Daniel’s marah vision in the twenty-second day, and the number two hundred and twenty, of which, the number twenty-two is a tithe.
Taglay ni Jeroboam ang sagisag ng dalawampu’t dalawa, sapagkat siya ay naghari sa loob ng dalawampu’t dalawang taon; sa gayon ay iniuugnay ang kaniyang patotoo sa kasaysayang kinakatawan ng dalawampu’t dalawa, na isang sagisag ng pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng sangkatauhan, gaya ng inilalarawan ng pangitaing marah ni Daniel sa ikadalawampu’t ikalawang araw, at ng bilang na dalawang daan at dalawampu, na doo’y ang bilang na dalawampu’t dalawa ay ikapu.
And the days which Jeroboam reigned were two and twenty years: and he slept with his fathers, and Nadab his son reigned in his stead. 1 Kings 14:20.
At ang mga araw na pinaghari ni Jeroboam ay dalawampu’t dalawang taon: at siya’y natulog na kasama ng kaniyang mga magulang, at si Nadab na kaniyang anak ay naghari na kahalili niya. 1 Kings 14:20.
The ‘at-One-Ment,’ representing the combination of Divinity and humanity is the work of Christ that began on October 22, or the tenth month (Gregorian); ten time twenty-two equals two hundred and twenty. Jeroboam set up counterfeit altars at both Bethel and Dan, and is therefore a symbol of the counterfeit worship of Sunday in connection with the combination of church (Bethel: meaning church) and state (Dan: meaning judgment).
Ang “at-One-Ment,” na kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao, ay ang gawain ni Cristo na nagsimula noong Oktubre 22, o sa ikasampung buwan (Gregorian); ang sampung ulit ng dalawampu’t dalawa ay katumbas ng dalawang daan at dalawampu. Si Jeroboam ay nagtatag ng huwad na mga dambana kapuwa sa Bethel at sa Dan, at samakatuwid siya ay isang sagisag ng huwad na pagsamba ng Linggo kaugnay ng pagsasanib ng iglesia (Bethel: nangangahulugang iglesia) at ng estado (Dan: nangangahulugang paghatol).
Then Jeroboam built Shechem in mount Ephraim, and dwelt therein; and went out from thence, and built Penuel. And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:25–33.
Nang magkagayo’y itinayo ni Jeroboam ang Sichem sa bundok ng Efraim, at siya’y tumahan doon; at lumabas siya mula roon, at itinayo ang Penuel. At sinabi ni Jeroboam sa kaniyang puso, Ngayo’y babalik ang kaharian sa sangbahayan ni David: Kung ang bayang ito ay aahon upang maghandog ng hain sa bahay ng Panginoon sa Jerusalem, ang puso nga ng bayang ito ay manunumbalik sa kanilang panginoon, samakatuwid baga’y kay Rehoboam na hari ng Juda, at papatayin nila ako, at muling babalik kay Rehoboam na hari ng Juda. Kaya’t ang hari ay sumangguni, at gumawa ng dalawang guyang ginto, at sinabi sa kanila, Sobra na sa inyo ang pag-ahon sa Jerusalem: narito ang inyong mga dios, Oh Israel, na nag-ahon sa inyo mula sa lupain ng Egipto. At ang isa ay inilagay niya sa Bethel, at ang isa ay inilagay niya sa Dan. At ang bagay na ito ay naging kasalanan: sapagka’t ang bayan ay yumaon upang sumamba sa harap ng isa, sa makatuwid baga’y hanggang sa Dan. At siya’y gumawa ng isang bahay ng matataas na dako, at naglagay ng mga saserdote mula sa pinakamababang uri ng bayan, na hindi sa mga anak ni Levi. At si Jeroboam ay nagtakda ng isang kapistahan sa ikawalong buwan, sa ikalabinglimang araw ng buwan, na gaya ng kapistahang nasa Juda, at siya’y naghandog sa ibabaw ng dambana. Gayon ang ginawa niya sa Bethel, na naghahain sa mga guyang kaniyang ginawa: at inilagay niya sa Bethel ang mga saserdote ng matataas na dako na kaniyang ginawa. Sa gayo’y naghandog siya sa ibabaw ng dambana na kaniyang ginawa sa Bethel sa ikalabinglimang araw ng ikawalong buwan, samakatuwid baga’y sa buwang inisip ng sarili niyang puso; at nagtakda ng isang kapistahan para sa mga anak ni Israel: at siya’y naghandog sa ibabaw ng dambana, at nagsunog ng kamangyan. 1 Mga Hari 12:25–33.
In the foundational history of the ten northern tribes, there was a rebellion that had been typified by Israel's rejection of God as king, and also by the rebellion of Aaron and the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundational history of ancient Israel and Jeroboam’s was at the foundational history of the ten northern tribes. “Line upon line” Aaron, as a high priest represents the church and Jeroboam as king, represents the state. Those two foundational rebellions are a line that includes the foundational rebellion of the people of Israel in desiring a human king.
Sa saligang kasaysayan ng sampung lipi sa hilaga, nagkaroon ng isang paghihimagsik na itinulad na sa pagtanggi ng Israel sa Diyos bilang hari, at gayundin sa paghihimagsik ni Aaron at sa ginintuang guya. Ang paghihimagsik ni Aaron ay nasa saligang kasaysayan ng sinaunang Israel at ang kay Jeroboam ay nasa saligang kasaysayan ng sampung lipi sa hilaga. “Line upon line” si Aaron, bilang dakilang saserdote, ay kumakatawan sa iglesya at si Jeroboam, bilang hari, ay kumakatawan sa estado. Ang dalawang saligang paghihimagsik na iyon ay isang guhit na kinabibilangan ng saligang paghihimagsik ng bayan ng Israel sa paghahangad ng isang haring tao.
490
490
There are three periods of four hundred and ninety years in the sacred history that is represented in the book of Ezekiel, and one was associated with the kings, the other with the sanctuary and the other with the host. Those three periods align with the rebellion of Aaron, (the sanctuary), Saul (the host) and Jeroboam (the king). Of the three symbols of prophet, priest and king, it is king Saul who is identified as prophesying, and Aaron was the priest, and Jeroboam was the king.
May tatlong yugto na tig-aapat na raan at siyamnapung taon sa banal na kasaysayang kinakatawan sa aklat ni Ezekiel, at ang isa ay may kaugnayan sa mga hari, ang isa naman sa santuwaryo, at ang isa pa sa hukbo. Ang tatlong yugtong iyon ay tumutugma sa paghihimagsik ni Aaron, (ang santuwaryo), ni Saul (ang hukbo), at ni Jeroboam (ang hari). Sa tatlong sagisag na propeta, saserdote, at hari, si haring Saul ang kinikilalang nanghuhula, at si Aaron ang saserdote, at si Jeroboam ang hari.
And it came to pass, when all that knew him beforetime saw that, behold, he prophesied among the prophets, then the people said one to another, What is this that is come unto the son of Kish? Is Saul also among the prophets? And one of the same place answered and said, But who is their father? Therefore it became a proverb, Is Saul also among the prophets? 1 Samuel 10:11, 12.
At nangyari, nang makita ng lahat ng nakakakilala sa kaniya noon pa na, narito, siya’y nanghuhula na kasama ng mga propeta, sinabi ng mga tao sa isa’t isa, Ano itong nangyari sa anak ni Kish? Si Saul ba ay kabilang din sa mga propeta? At isa sa mga tagaroon ay sumagot at nagsabi, Ngunit sino ang kanilang ama? Kaya’t naging isang kasabihan, Si Saul ba ay kabilang din sa mga propeta? 1 Samuel 10:11, 12.
The church triumphant consists of a thirty-year old prophet, a thirty-year old priest and a thirty-year old king, represented by Ezekiel who began in the thirtieth year, Joseph who began his service in the thirtieth year and king David who began to reign in his thirtieth year. The church triumphant is represented in the last eight chapters of the book of Ezekiel as the temple that fills the earth, and the church triumphant is Philadelphia, which is the eighth church that is of the seven.
Ang matagumpay na iglesya ay binubuo ng isang tatlumpung-taóng-gulang na propeta, isang tatlumpung-taóng-gulang na saserdote, at isang tatlumpung-taóng-gulang na hari, na kinakatawanan ni Ezekiel na nagsimula noong ikatatlumpung taon, ni Jose na nagsimula ng kaniyang paglilingkod sa ikatatlumpung taon, at ni haring David na nagsimulang maghari sa kaniyang ikatatlumpung taon. Ang matagumpay na iglesya ay kinakatawanan sa huling walong kabanata ng aklat ni Ezekiel bilang templo na pumupuno sa lupa, at ang matagumpay na iglesya ay ang Philadelphia, na siyang ikawalong iglesya na mula sa pito.
The prophetic line of Josiah that began in 977 BC ends at the soon-coming Sunday law. The purification and sealing of the one hundred and forty-four thousand that began on December 31, 2023, began when Michael descended to resurrect the two witnesses of Revelation eleven. 2023 arrived twenty-two years after September 11, 2001, just as the Alien and Sedition Acts of 1798 arrive twenty-two years after the Declaration of Independence in 1776. Jeroboam’s twenty-two-year reign began in 977 BC when the prophecy of Josiah was set forth. At that time the disobedient prophet of 1 Kings chapter thirteen, confronted Jeroboam’s apostasy just as Moses confronted Aaron’s apostasy, and Samuel confronted the host who desired a king. Those confrontations against foundational apostasies represented by the message of the disobedient prophet, Moses and Samuel represent the loud cry of the third angel at the Sunday law. It is the warning message proclaimed by the ensign, which is represented in the history of Jeroboam as the prediction of Josiah accompanied with a “sign.”
Ang propetikong linya ni Josias na nagsimula noong 977 BC ay nagtatapos sa nalalapit nang batas ng Linggo. Ang pagdadalisay at pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo na nagsimula noong Disyembre 31, 2023, ay nagsimula nang si Miguel ay bumaba upang buhayin na mag-uli ang dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa. Dumating ang 2023 dalawampu’t dalawang taon matapos ang Setyembre 11, 2001, kung paanong ang Alien and Sedition Acts ng 1798 ay dumating dalawampu’t dalawang taon matapos ang Declaration of Independence noong 1776. Ang dalawampu’t dalawang taong paghahari ni Jeroboam ay nagsimula noong 977 BC nang ang hula tungkol kay Josias ay ipinahayag. Noong panahong iyon, hinarap ng masuwaying propeta ng 1 Hari kabanata labintatlo ang apostasya ni Jeroboam, kung paanong hinarap ni Moises ang apostasya ni Aaron, at ni Samuel ang kapulungan na nagnanais ng isang hari. Ang mga paghaharap na iyon laban sa mga saligang apostasya, na kinakatawan ng mensahe ng masuwaying propeta, ni Moises, at ni Samuel, ay kumakatawan sa malakas na sigaw ng ikatlong anghel sa batas ng Linggo. Ito ang mensahe ng babala na ipinahahayag ng watawat, na kinakatawan sa kasaysayan ni Jeroboam bilang ang hulang tungkol kay Josias na sinamahan ng isang “tanda.”
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him.
At narito, dumating ang isang lalake ng Diyos mula sa Juda sa pamamagitan ng salita ng Panginoon sa Betel: at si Jeroboam ay nakatayo sa tabi ng dambana upang magsunog ng kamangyan. At siya’y sumigaw laban sa dambana ayon sa salita ng Panginoon, at nagsabi, O dambana, dambana, ganito ang sabi ng Panginoon; Narito, isang bata ang isisilang sa sambahayan ni David, Josias ang kaniyang pangalan; at sa iyo ay ihahain niya ang mga saserdote ng matataas na dako na nagsusunog ng kamangyan sa iyo, at ang mga buto ng mga tao ay susunugin sa iyo. At siya’y nagbigay ng isang tanda nang araw ding yaon, na nagsasabi, Ito ang tanda na sinalita ng Panginoon; Narito, ang dambana ay mabibiyak, at ang mga abo na nasa ibabaw nito ay mabubuhos. At nangyari, nang marinig ni haring Jeroboam ang pananalita ng lalake ng Diyos, na sumigaw laban sa dambana sa Betel, na iniunat niya ang kaniyang kamay mula sa dambana, na nagsasabi, Hulihin ninyo siya. At ang kaniyang kamay, na iniunat niya laban sa kaniya, ay natuyo, anupa’t hindi na niya maibalik iyon sa kaniya.
The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:1–10.
Ang dambana naman ay nabiyak, at ang mga abo ay nabuhos mula sa dambana, ayon sa tanda na ibinigay ng tao ng Diyos sa pamamagitan ng salita ng Panginoon. At sumagot ang hari at sinabi sa tao ng Diyos, Makiusap ka ngayon sa harap ng Panginoon mong Diyos, at ipanalangin mo ako, upang ang aking kamay ay maibalik sa akin muli. At nagsumamo ang tao ng Diyos sa Panginoon, at ang kamay ng hari ay naibalik sa kanya muli, at naging gaya ng dati. At sinabi ng hari sa tao ng Diyos, Halika sa bahay ko na kasama ko, at magpalakas ka, at bibigyan kita ng gantimpala. At sinabi ng tao ng Diyos sa hari, Kung ibibigay mo man sa akin ang kalahati ng iyong bahay, hindi ako sasama sa iyo, ni kakain man ako ng tinapay ni iinom ng tubig sa dakong ito: Sapagkat ganito ang iniutos sa akin sa pamamagitan ng salita ng Panginoon, na nagsasabi, Huwag kang kumain ng tinapay, ni uminom ng tubig, ni bumalik man sa gayunding daan na iyong pinanggalingan. Kaya siya’y umalis sa ibang daan, at hindi bumalik sa daang kanyang dinaanan sa pagparoon sa Bethel. 1 Hari 13:1–10.
The prophet’s refusal to eat with Jeroboam in spite of the offer of “half thine house” aligns with Herod’s promise to Salome of half of his kingdom.
Ang pagtanggi ng propeta na kumaing kasama ni Jeroboam sa kabila ng alok na “kalahati ng iyong bahay” ay kaayon ng pangako ni Herodes kay Salome ng kalahati ng kaniyang kaharian.
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. Mark 6:21–24.
At nang dumating ang isang angkop na araw, na si Herodes, sa kaniyang kaarawan, ay naghanda ng isang hapunan para sa kaniyang mga maharlika, mga pinunong kawal, at mga pangunahing tao ng Galilea; At nang pumasok ang anak na babae ng nasabing si Herodias, at sumayaw, at nakalugod kay Herodes at sa mga kasalo niya sa dulang, sinabi ng hari sa dalaga, Hingin mo sa akin ang anumang ibigin mo, at ibibigay ko iyon sa iyo. At isinumpa niya sa kaniya, Anuman ang hingin mo sa akin, ay ibibigay ko sa iyo, hanggang sa kalahati ng aking kaharian. At siya’y lumabas, at sinabi sa kaniyang ina, Ano ang hihingin ko? At sinabi nito, Ang ulo ni Juan Bautista. Marcos 6:21–24.
Herod’s pledge of half his kingdom took place at his birthday. Herod is a symbol of Rome, and the ten kings of Revelation seventeen are typified by the tenfold division of Rome in Daniel chapter seven, and the ten toes of chapter two. His birthday is marked when the sixth kingdom is replaced by the seventh kingdom at the Sunday law, and in this sense, it is the birthday of the United Nations as the seventh kingdom of Bible prophecy. At the soon-coming Sunday law, the ten kings, represented by Jeroboam’s ten northern tribes, agree to give their kingdom to the beast for one hour in Revelation ‘seventeen’.
Ang pangako ni Herodes na ibigay ang kalahati ng kaniyang kaharian ay naganap sa araw ng kaniyang kapanganakan. Si Herodes ay isang sagisag ng Roma, at ang sampung hari ng Apocalipsis 17 ay inilalarawan ng sampung-bahaging pagkakahati ng Roma sa Daniel kabanata 7, at ng sampung daliri sa paa sa kabanata 2. Ang araw ng kaniyang kapanganakan ay namarkahan kapag ang ikaanim na kaharian ay pinalitan ng ikapitong kaharian sa batas ng Linggo, at sa ganitong diwa, ito ang kaarawan ng Nagkakaisang mga Bansa bilang ikapitong kaharian ng propesiya ng Biblia. Sa malapit nang dumating na batas ng Linggo, ang sampung hari, na kinakatawan ng sampung hilagang lipi ni Jeroboam, ay sumasang-ayon na ibigay ang kanilang kaharian sa halimaw sa loob ng isang oras sa Apocalipsis 17.
For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.
Sapagkat inilagay ng Diyos sa kanilang mga puso na tuparin ang kaniyang kalooban, at magkaisa, at ibigay ang kanilang kaharian sa hayop, hanggang sa matupad ang mga salita ng Diyos. Apocalipsis 17:17.
Before we take up Ezekiel’s prophecy of chapter four, we will identify the ‘thirteen’ times Ezekiel directly identifies a date. Those thirteen waymarks break down generally between the world and God’s people. The world represented by Egypt is placed into a direct date six times, and Tyre is addressed once, and the other six times Jerusalem is the subject. The book begins in 592 BC which is the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle and verse one of chapter forty of Ezekiel identifies October 22, 573 BC as the end of the cycle. The Jubilee cycle represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand from 9/11 unto the soon-coming Sunday law, which in turn is represented in a fractal of that very history from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law. Both periods were typified by August 11, 1840 unto October 22, 1844.
Bago natin talakayin ang hula ni Ezekiel sa kabanata apat, tutukuyin muna natin ang labintatlong ulit na tuwirang pagtukoy ni Ezekiel sa isang petsa. Ang labintatlong panandang iyon ay karaniwang nahahati sa pagitan ng sanlibutan at ng bayan ng Diyos. Ang sanlibutan na kinakatawan ng Ehipto ay tuwirang itinakda sa isang petsa nang anim na ulit, at ang Tiro ay tinukoy nang minsan, at sa iba pang anim na ulit ay ang Jerusalem ang paksa. Nagsisimula ang aklat noong 592 BC, na siyang ikatatlumpung taon ng ikalabingpitong siklo ng Jubileo, at tinutukoy ng talata isa ng kabanata apatnapu ng Ezekiel ang Oktubre 22, 573 BC bilang wakas ng siklo. Ang siklo ng Jubileo ay kumakatawan sa panahon ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo mula 9/11 hanggang sa nalalapit nang kautusang Linggo, na siya namang kinakatawan sa isang fractal ng mismong kasaysayang iyon mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa nalalapit nang kautusang Linggo. Ang kapuwa panahong iyon ay tinipong inilarawan ng Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844.
On August 11, 1840 no less a personage than Jesus Christ descended as the mighty angel of Revelation ten who brought a little book that God’s people were to take and eat. The same angel again descended at 9/11 to mark the beginning of the sealing time. The same angel descended on December 31, 2023 to resurrect the two witnesses who had been slain in the street of that great city of Sodom and Egypt, where also the Lord was crucified. That descent marked the closing period of the sealing time. Within the fractal period of December 31, 2023 unto the Sunday law, Ezekiel the priest is given a vision of the temple in heaven. At that time, he is made dumb and only speaks when God commands him to do so. His condition lasts until the soon-coming Sunday law, represented by the destruction of Jerusalem.
Noong Agosto 11, 1840 ay walang iba kundi si Jesu-Cristo ang bumaba bilang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10 na nagdala ng munting aklat na dapat kunin at kainin ng bayan ng Diyos. Ang gayon ding anghel ay muling bumaba noong 9/11 upang markahan ang pasimula ng panahon ng pagtatatak. Ang gayon ding anghel ay bumaba noong Disyembre 31, 2023 upang buhaying muli ang dalawang saksi na pinatay sa lansangan ng dakilang lunsod na yaong espirituwal na Sodoma at Egipto, na doon din ipinako sa krus ang Panginoon. Ang pagbaba na iyon ang nagmarka sa pangwakas na yugto ng panahon ng pagtatatak. Sa loob ng praktal na yugto mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa kautusan ukol sa Linggo, si Ezekiel na saserdote ay binibigyan ng pangitain tungkol sa templo sa langit. Sa panahong iyon, siya ay ginawang pipi at nagsasalita lamang kapag iniuutos ng Diyos na gawin niya iyon. Ang kalagayang iyon ay tumatagal hanggang sa malapit nang dumating na kautusan ukol sa Linggo, na kinakatawan ng pagkawasak ng Jerusalem.
As with John, Ezekiel is commanded to take the book that was in the descending angel’s hand in Revelation ten, and also told to eat the book of lamentation, mourning and woe.
Gaya ni Juan, si Ezekiel ay inutusang kunin ang aklat na nasa kamay ng bumababang anghel sa Apocalipsis 10, at inutusan ding kainin ang aklat ng panaghoy, pagtangis, at kapighatian.
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Ezekiel 2:8–10.
Nguni’t ikaw, anak ng tao, pakinggan mo ang aking sinasabi sa iyo; huwag kang maging mapanghimagsik na gaya ng mapanghimagsik na sambahayang yaon: ibuka mo ang iyong bibig, at kainin mo ang ibinibigay ko sa iyo. At nang ako’y tumingin, narito, isang kamay ang iniunat sa akin; at, narito, may isang balumbon ng aklat doon; At iniladlad niya iyon sa harap ko; at iyon ay nasusulatan sa loob at sa labas: at doo’y nasusulat ang mga panaghoy, at pananangis, at kaabahan. Ezekiel 2:8–10.
The message is represented as a threefold message, thus typifying the message of the three angels of Revelation fourteen. It is therefore the sealing message of the third angel that seals those within Jerusalem who are lamenting and mourning the sin of the church and the land as represented in chapter nine of Ezekiel and chapter seven of Revelation.
Ang mensahe ay inihaharap bilang isang tatluhang mensahe, sa gayon ay inilalarawan ang mensahe ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat. Kaya nga, ito ang panatak na mensahe ng ikatlong anghel na nagtatatak sa mga nasa loob ng Jerusalem na nananangis at tumatangis dahil sa kasalanan ng iglesia at ng lupain, gaya ng inilalarawan sa ikasiyam na kabanata ng Ezekiel at sa ikapitong kabanata ng Apocalipsis.
And the glory of the God of Israel was gone up from the cherub, whereupon he was, to the threshold of the house. And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. Ezekiel 9:3, 4.
At ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel ay umakyat mula sa querubin, na kinaroroonan nito, hanggang sa pintuan ng bahay. At tinawag Niya ang lalaking nadaramtan ng lino, na may sisidlang panulat ng kalihim sa kaniyang tagiliran; at sinabi ng Panginoon sa kaniya, Lumibot ka sa gitna ng lunsod, sa gitna ng Jerusalem, at lagyan mo ng tanda ang mga noo ng mga lalaking bumubuntong-hininga at dumaraing dahil sa lahat ng mga karumal-dumal na bagay na ginagawa sa gitna niyaon. Ezekiel 9:3, 4.
Those who receive the seal are mourning for the sins of the church and the sins of the land, and Ezekiel’s testimony is woven upon the history of Jerusalem and Egypt, symbols of the church and the world.
Yaong mga tumatanggap ng tatak ay nagdadalamhati dahil sa mga kasalanan ng iglesya at sa mga kasalanan ng lupain, at ang patotoo ni Ezekiel ay nahahabi sa kasaysayan ng Jerusalem at ng Egipto, mga sagisag ng iglesya at ng sanlibutan.
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world. …
“Ang lebadura ng kabanalan ay hindi pa lubusang nawalan ng kapangyarihan nito. Sa panahong ang panganib at panlulupaypay ng iglesya ay pinakamatindi, ang munting pulutong na nananatili sa liwanag ay magbubuntong-hininga at dadaing dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa lupain. Ngunit lalo ngang aangat ang kanilang mga panalangin alang-alang sa iglesya sapagkat ang mga kaanib nito ay gumagawa ayon sa paraan ng sanlibutan. …
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 209, 210.
“Ang utos ay: ‘Dumaan ka sa gitna ng lunsod, sa gitna ng Jerusalem, at lagyan mo ng tanda ang mga noo ng mga lalaking nagbubuntong-hininga at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumal-dumal na bagay na ginagawa sa gitna niyaon.’ Ang mga nagbubuntong-hininga at tumatangis na ito ay naghahayag ng mga salita ng buhay; sila’y sumaway, nagpayo, at namanhik. Ang ilan sa mga lumalapastangan sa Diyos ay nagsisi at nagpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap Niya. Ngunit ang kaluwalhatian ng Panginoon ay umalis na sa Israel; bagaman marami ang nagpatuloy pa rin sa mga anyo ng relihiyon, ang Kanyang kapangyarihan at presensiya ay wala roon.” Testimonies, tomo 5, 209, 210.
In the context of the book of lamentations, mourning and woe typifying the three angels of Revelation fourteen, the lamentations and mourning are the first and second angels, and the third is the message of woe, a symbol of the east wind that is held in check by the four restraining angels of Revelation seven.
Sa konteksto ng aklat ng Mga Panaghoy, ang pananangis at kapighatian, na sumasagisag sa tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat, ang mga panaghoy at pananangis ay ang una at ikalawang anghel, at ang ikatlo ay ang pabalita ng kapighatian, isang sagisag ng hanging silangan na pinipigil ng apat na pumipigil na mga anghel ng Apocalipsis pito.
Egypt
Ehipto
In the book of Ezekiel, there are thirteen dates referenced. The first of the Egypt set of dates is Ezekiel 29:1, and it represented 587 BC.
Sa aklat ni Ezekiel, may labintatlong petsang tinutukoy. Ang una sa kalipunan ng mga petsa tungkol sa Egipto ay Ezekiel 29:1, at ito ay kumakatawan sa 587 BC.
In the tenth year, in the tenth month, in the twelfth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:1–3.
Noong ikasampung taon, sa ikasampung buwan, sa ikalabindalawang araw ng buwan, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, iharap mo ang iyong mukha laban kay Faraon na hari ng Egipto, at manghula ka laban sa kaniya, at laban sa buong Egipto: Magsalita ka, at sabihin mo, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Narito, ako’y laban sa iyo, Faraon na hari ng Egipto, ang malaking dragon na nakahimlay sa gitna ng kaniyang mga ilog, na nagsabi, Ang aking ilog ay sarili kong pag-aari, at ginawa ko ito para sa aking sarili. Ezekiel 29:1–3.
587 BC is the year of the siege, which began one and a half years before the destruction of Jerusalem. At that time Ezekiel proclaims that God would overthrow Egypt, and that the overthrow would demonstrate to God’s people their foolishness for trusting in the dragon of Egypt. By the end of the chapter a pronouncement is made that Egypt would be given to Babylon, thus identifying when the ten kings give their seventh kingdom of Bible prophecy to modern Babylon—the eighth kingdom that is of the seven. That prophecy was fulfilled ‘seventeen’ years later in 571 BC as set forth at the end of the chapter. Chapter 29 therefore contains the first and the last reference of dating associated with Egypt.
Ang 587 BC ang taon ng pagkubkob, na nagsimula isa’t kalahating taon bago ang pagkawasak ng Jerusalem. Noong panahong iyon ay ipinahahayag ni Ezekiel na ibabagsak ng Diyos ang Ehipto, at na ang pagbagsak na iyon ay magpapakita sa bayan ng Diyos ng kanilang kahangalan sa pagtitiwala sa dragon ng Ehipto. Sa pagtatapos ng kabanata ay ipinahahayag na ang Ehipto ay ibibigay sa Babilonia, sa gayon ay itinatakda kung kailan ibinibigay ng sampung hari ang kanilang ikapitong kaharian ng hula ng Biblia sa makabagong Babilonia—ang ikawalong kaharian na kabilang sa pito. Ang hulang iyon ay natupad pagkaraan ng ‘labimpitong’ taon sa 571 BC gaya ng inilalahad sa pagtatapos ng kabanata. Samakatuwid, ang Kabanata 29 ay naglalaman ng una at huling pagtukoy sa pagpepetsang kaugnay ng Ehipto.
And it came to pass in the seven and twentieth year, in the first month, in the first day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:17–21.
At nangyari sa ikadalawampu’t pitong taon, sa unang buwan, sa unang araw ng buwan, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, si Nabucodonosor na hari ng Babilonia ay pinagpagal ang kaniyang hukbo sa isang dakilang paglilingkod laban sa Tiro: bawat ulo ay nakalbo, at bawat balikat ay nagasgas; gayunman ay wala siyang tinamong upa, ni ang kaniyang hukbo, mula sa Tiro, dahil sa paglilingkod na kaniyang isinagawa laban doon: Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, ibibigay ko ang lupain ng Egipto kay Nabucodonosor na hari ng Babilonia; at kukunin niya ang karamihan niyaon, at kukunin niya ang samsam niyaon, at kukunin niya ang nasamsam doon; at iyon ang magiging upa sa kaniyang hukbo. Ibinigay ko sa kaniya ang lupain ng Egipto dahil sa gawaing ipinagpagal niya laban doon, sapagkat sila’y gumawa para sa akin, sabi ng Panginoong Diyos. Sa araw na yaon ay pasisibulin ko ang sungay ng sangbahayan ni Israel, at ibibigay ko sa iyo ang pagbubuka ng bibig sa gitna nila; at kanilang malalaman na ako ang Panginoon. Ezekiel 29:17–21.
The twentieth year in the first month in the first day of verse seventeen represents the last date of the thirteen dates in Ezekiel, and it is the only date that falls after October 22, 573 BC. It represents when the king of the north in Daniel eleven verses forty-two and forty-three is given Egypt, as well as the point when the ten kings give their seventh kingdom to the eighth kingdom that is of the seven. It is fulfilled when the “horn of the house of Israel” buds forth. In Isaiah Israel buds in the day of the east wind.
Ang ikadalawampung taon, sa unang buwan, sa unang araw ng talata labimpito, ay kumakatawan sa huling petsa sa labintatlong petsa sa Ezekiel, at ito lamang ang petsang pumapatak pagkaraan ng Oktubre 22, 573 BC. Ito ay kumakatawan sa panahong ibinibigay ang Ehipto sa hari ng hilaga sa Daniel 11:42–43, gayundin sa punto kung kailan ibinibigay ng sampung hari ang kanilang ikapitong kaharian sa ikawalong kaharian na mula sa pito. Natutupad ito kapag ang “sungay ng sambahayan ng Israel” ay nagsisimulang umusbong. Sa Isaias, ang Israel ay umuusbong sa araw ng hanging silangan.
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:8.
Pangyayarihin niya na yaong mga nagmumula kay Jacob ay mag-uugat: ang Israel ay mamumulaklak at magsusupling, at pupunuin ang mukha ng sanlibutan ng bunga. Isaias 27:8.
When Ezekiel 29:17 is fulfilled, and the dragon of Egypt is given to the papal beast at the soon-coming Sunday law the latter rain will be poured out without measure upon Israel. That rain began on 9/11 as a sprinkling as typified by Christ breathing upon His disciples after He descended to earth after He had ascended to His Father following His resurrection.
Kapag natupad ang Ezekiel 29:17, at ang dragon ng Ehipto ay maibigay sa hayop na makapapa sa nalalapit nang kautusan ng Linggo, ang huling ulan ay ibubuhos nang walang sukat sa Israel. Nagsimula ang ulang iyon noong 9/11 bilang isang pagwiwisik, gaya ng itinatanghal sa sagisag ni Cristo na humihinga sa Kaniyang mga alagad matapos Siyang bumaba sa lupa pagkaraang Siya’y umakyat sa Kaniyang Ama kasunod ng Kaniyang pagkabuhay na mag-uli.
“The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
“Ang ginawa ni Cristo nang kaniyang hiningahan ang kaniyang mga alagad ng Espiritu Santo, at nang kaniyang ipagkaloob sa kanila ang kaniyang kapayapaan, ay tulad ng ilang patak bago ang masaganang ulan na ibibigay sa araw ng Pentecostes.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
Ezekiel’s prediction of the fall of Egypt was proclaimed in 587 BC, the year of the siege, and ‘seventeen’ years later the prediction was fulfilled. It is fulfilled in the period represented by the number ‘seventeen,’ thus representing the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is to be fulfilled during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which is portrayed in chapter nine of Ezekiel. In the sealing time the latter rain is poured out, first as a sprinkling at 9/11 and then a full outpouring at the Sunday law. It is fulfilled according to Isaiah in the “day of the east wind,” and Islam is the east wind, and Islam is the third “woe.” The message Ezekiel was to eat was a threefold message, of which the third part was the message of woe.
Ang hula ni Ezekiel tungkol sa pagbagsak ng Ehipto ay ipinahayag noong 587 BC, sa taon ng pagkubkob, at makalipas ang “labimpitong” taon ay natupad ang hula. Ito ay natutupad sa panahong kinakatawan ng bilang na “labimpito,” sa gayon ay kumakatawan sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu ng Daniel onse. Ito ay dapat matupad sa panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo na inilalarawan sa ikasiyam na kabanata ng Ezekiel. Sa panahon ng pagtatatak ay ibinubuhos ang huling ulan, una bilang isang pagwiwisik noong 9/11 at pagkatapos ay isang ganap na pagbubuhos sa batas ng Linggo. Ayon kay Isaias, ito ay natutupad sa “araw ng hanging silangan,” at ang Islam ang hanging silangan, at ang Islam ang ikatlong “kasawian.” Ang mensaheng dapat kainin ni Ezekiel ay isang tatluhang mensahe, na ang ikatlong bahagi nito ay ang mensahe ng kasawian.
Ezekiel’s thirteen dated messages were set forth in connection with Jerusalem, Egypt and Tyre. They were all addressing rebellion as represented by the number "thirteen."
Ang labintatlong may petsang mensahe ni Ezekiel ay inilahad kaugnay ng Jerusalem, Egipto, at Tiro. Ang lahat ng iyon ay tumutukoy sa paghihimagsik na isinasagisag ng bilang na “labintatlo.”
We will continue to consider the dating of Ezekiel in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pagsasaalang-alang sa petsa ni Ezekiel sa susunod na artikulo.