The Hidden History of Verse Forty - Number Thirty-Two

Kaya nga, kapag inyong makita ang karumal-dumal na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa banal na dako, (ang bumabasa, ay pakaunawain). Mateo 24:15.

“Bagaman ang mga hulang ito ay nagkaroon ng bahagyang katuparan sa pagkawasak ng Jerusalem, ang mga ito ay may higit na tuwirang pagkakapit sa mga huling araw.

“Tayo ay nakatayo sa pintuan ng dakila at banal na mga pangyayari. Ang hula ay mabilis na natutupad. Ang Panginoon ay nasa may pintuan. Di-maglalaon ay magbubukas sa harapan natin ang isang yugto na lubhang mahalaga sa lahat ng nabubuhay. Ang mga pagtatalo ng nakaraan ay muling bubuhayin; lilitaw ang mga bagong pagtatalo. Ang mga tagpong magaganap sa ating sanlibutan ay hindi pa man lamang napapanaginipan.” Testimonies, volume 5, 753.

Ikaw rin, anak ng tao, kumuha ka ng isang tisa, at ilagay mo iyon sa harap mo, at ilarawan mo roon ang lunsod, samakatuwid baga’y ang Jerusalem: At kubkubin mo iyon, at magtayo ka ng moog laban doon, at magbunton ka ng bunton laban doon; maglagay ka rin ng kampo laban doon, at maglagay ka ng mga pambayo laban doon sa palibot. Bukod dito ay kumuha ka ng isang kalderong bakal, at ilagay mo iyon na pinakadingding na bakal sa pagitan mo at ng lunsod: at iharap mo ang iyong mukha laban doon, at iyon ay makukubkob, at kukubkubin mo iyon. Ito ay magiging tanda sa sambahayan ng Israel.

Humiga ka rin nang patagilid sa iyong kaliwa, at ipataw mo roon ang kasamaan ng sambahayan ng Israel: ayon sa bilang ng mga araw na ikaw ay hihiga roon ay dadalhin mo ang kanilang kasamaan. Sapagkat ipinatong ko sa iyo ang mga taon ng kanilang kasamaan, ayon sa bilang ng mga araw, tatlong daan at siyamnapung araw: gayon mo dadalhin ang kasamaan ng sambahayan ng Israel. At kapag natapos mo na ang mga ito, humiga kang muli sa iyong kanan, at dadalhin mo ang kasamaan ng sambahayan ng Juda sa loob ng apatnapung araw: bawat araw ay itinakda ko sa iyo na katumbas ng isang taon. Kaya iharap mo ang iyong mukha sa pagkubkob sa Jerusalem, at ang iyong bisig ay malalantad, at ikaw ay manghuhula laban doon. At, narito, lalagyan kita ng mga gapos, at hindi ka makababaligtad mula sa isang tabi hanggang sa kabila, hanggang sa matapos mo ang mga araw ng iyong pagkubkob. Ezekiel 4:1–8.

Anak ng tao, ikaw ay tumatahan sa gitna ng isang mapanghimagsik na sambahayan, na may mga matang nakakakita, ngunit hindi nakakakita; may mga taingang nakaririnig, ngunit hindi nakaririnig: sapagkat sila ay isang mapanghimagsik na sambahayan. Kaya nga, ikaw, anak ng tao, maghanda ka ng iyong mga kagamitan para sa paglilikas, at lumikas ka sa araw sa kanilang paningin; at ikaw ay lilikas mula sa iyong dako patungo sa ibang dako sa kanilang paningin: marahil sila’y magsasaalang-alang, bagaman sila’y isang mapanghimagsik na sambahayan. At ilalabas mo sa araw ang iyong mga kagamitan sa kanilang paningin, na gaya ng mga kagamitang para sa paglilikas: at ikaw ay lalabas sa kinagabihan sa kanilang paningin, gaya ng mga nagsisilabas tungo sa pagkabihag. Maghukay ka sa pader sa kanilang paningin, at ilabas mo roon. Sa kanilang paningin ay papasanin mo iyon sa iyong balikat, at ilalabas mo sa takipsilim: tatakpan mo ang iyong mukha, upang huwag mong makita ang lupa: sapagkat ikaw ay inilagay ko na pinakatanda sa sambahayan ng Israel. Ezekiel 12:2–6.

Anak ng tao, hindi ba sinabi sa iyo ng sambahayan ng Israel, ng mapanghimagsik na sambahayan, Ano ang iyong ginagawa? Sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Ang hulang ito ay ukol sa prinsipe sa Jerusalem, at sa buong sambahayan ng Israel na nasa gitna nila. Sabihin mo, Ako ang inyong tanda: kung paanong aking ginawa, gayon ang gagawin sa kanila: sila’y aalis at yayaon sa pagkabihag. Ezekiel 12:9–11.

“Bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita nang higit na hindi para sa kanilang sariling kapanahunan kundi para sa atin, kaya’t ang kanilang pagpopropesiya ay may bisa para sa atin. ‘Ang lahat ngang mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa: at nasulat ang mga ito bilang babala sa atin, na dinatnan ng mga wakas ng sanglibutan.’ 1 Corinto 10:11. ‘Hindi sa kanilang sarili, kundi sa atin sila naglingkod sa mga bagay na ngayo’y ipinahayag sa inyo ng mga nangaral ng ebanghelyo sa inyo sa pamamagitan ng Espiritu Santo na isinugo mula sa langit; na ang mga bagay na ito ay pinagnanasahang tunghayan ng mga anghel.’ 1 Pedro 1:12....”

“Tinipon at pinag-isa ng Biblia ang mga kayamanan nito para sa huling salinlahing ito. Ang lahat ng dakilang pangyayari at maringal na mga pakikipag-ugnayan ng kasaysayan ng Lumang Tipan ay naulit na, at patuloy na nauulit, sa iglesia sa mga huling araw na ito.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

At muli, nang ikasiyam na taon, nang ikasampung buwan, nang ikasampung araw ng buwan, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, isulat mo sa iyo ang pangalan ng araw, ng araw ngang ito: sa araw ngang ito ay sinalakay ng hari ng Babilonia ang Jerusalem.

At magpahayag ka ng isang talinghaga sa mapanghimagsik na sambahayan, at sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Isalang mo ang isang palayok, isalang mo nga, at buhusan mo rin ng tubig sa loob: Tipunin mo sa loob niya ang mga putol nito, samakatuwid baga’y bawat mabuting putol, ang hita, at ang balikat; punuin mo ng mga piling buto. Kunin mo ang pinakamabuti sa kawan, at magbunton ka rin ng mga buto sa ilalim nito, at pakuluing mainam, at pakuluan nila ang mga buto nito sa loob niyaon. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Sa aba ng bayang mabagsik sa dugo, sa palayok na kinaroroonan ng kaniyang kalawang, at ang kaniyang kalawang ay hindi naalis sa kaniya! Ilabas mo siya ng putol-putol; huwag lagyan ng sapalaran tungkol sa kaniya. Sapagka’t ang kaniyang dugo ay nasa gitna niya; inilagay niya iyon sa taluktok ng isang malaking bato; hindi niya ibinuhos sa lupa, upang tabunan ng alabok; Upang pasiklabin ang kapusukan, upang maghiganti; inilagay ko ang kaniyang dugo sa taluktok ng isang malaking bato, upang iyon ay huwag matabunan.

Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Sa aba ng bayang-dugo! Aking palalakihin pa nga ang bunton para sa apoy. Magbunton ka ng kahoy, sindihan mo ang apoy, lutuin mong lubos ang laman, timplahan mo itong mainam, at hayaang masunog ang mga buto. Pagkatapos ay ilagay mo itong walang laman sa ibabaw ng mga baga nito, upang ang tanso nito ay uminit at magningas, at upang ang karumihan nito ay matunaw sa loob nito, upang ang kalawang nito ay malipol. Pinagod niya ang kaniyang sarili sa mga kasinungalingan, at ang kaniyang makapal na kalawang ay hindi naalis sa kaniya: ang kaniyang kalawang ay mapapasa apoy. Sa iyong karumihan ay may kahalayan: sapagka’t nilinis kita, at ikaw ay hindi nalinis, hindi ka na muling malilinis pa sa iyong karumihan, hanggang sa aking maipatahan sa iyo ang aking poot. Akong Panginoon ay nagsalita: mangyayari nga, at aking gagawin; hindi ako uurong, ni manghihinayang man, ni magsisisi man; ayon sa iyong mga lakad, at ayon sa iyong mga gawa, hahatulan ka nila, sabi ng Panginoong Dios.

At ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, aking aalisin sa iyo sa isang hampas ang nasa ng iyong mga mata: gayunma’y ikaw ay huwag managhoy ni tumangis man, ni lumuha man. Magpigil ka sa pagdaing, huwag kang magluksa dahil sa patay, itali mo sa iyo ang putong sa iyong ulo, at isuot mo ang iyong mga panyapak sa iyong mga paa, at huwag mong takpan ang iyong mga labi, at huwag mong kainin ang tinapay ng mga tao. Sa gayo’y nagsalita ako sa bayan nang kinaumagahan: at nang kinagabihan ay namatay ang aking asawa; at ginawa ko nang kinaumagahan ang gaya ng iniutos sa akin. At sinabi sa akin ng bayan, Hindi mo ba sasabihin sa amin kung ano ang kahulugan sa amin ng mga bagay na ito, na iyong ginagawa?

At ako'y sumagot sa kanila, Ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Salitain mo sa sambahayan ng Israel, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Narito, aking dudumhan ang aking santuario, ang karilagan ng inyong kalakasan, ang kinawiwilihan ng inyong mga mata, at yaong kinahahabagan ng inyong kaluluwa; at ang inyong mga lalake at ang inyong mga babae na inyong iniwan ay mangabubuwal sa pamamagitan ng tabak. At inyong gagawin ang gaya ng aking ginawa: hindi ninyo tatakpan ang inyong mga labi, ni kakain man ng tinapay ng mga tao. At ang inyong mga putong ay mapapasa inyong mga ulo, at ang inyong mga panyapak ay mapapasa inyong mga paa: hindi kayo magsisitangis ni iiyak man; kundi mangangayayat kayo dahil sa inyong mga kasamaan, at mananaghoy ang bawa't isa sa kaniyang kapatid. Sa ganito si Ezekiel ay magiging tanda sa inyo: ayon sa lahat ng kaniyang ginawa ay gayon ang inyong gagawin: at pagka ito'y dumating, ay inyong malalaman na ako ang Panginoong Dios. Ezekiel 24:1–24.

“Nang tumingin si Cristo mula sa tuktok ng Bundok ng mga Olibo, nakita Niya ang ganitong kalagayan na umiiral sa bawat iglesya. Ang mga babala ay dumarating sa lahat ng sumusunod sa mga yapak ng mga tao ng Jerusalem, na tumanggap ng gayon kadakilang liwanag. Ang bayang ito ay nakalagay sa harap natin bilang isang babala. Sa pagtatakwil sa mga babala ng Diyos sa ating kapanahunang ito, inuulit ng mga tao ang kasalanan ng Jerusalem. Nakikita ng Panginoon ang hindi nakikita at hindi makikita ng taong kinakasangkapan—ang kahihinatnan ng lahat ng mga panukalang pantao sa Battle Creek. Ginawa na Niya ang lahat ng magagawa ng isang Diyos. Nagpasinag Siya ng liwanag sa harap ng mga mata ng mga tao, upang ang kanilang mga kasalanan ay huwag umabot sa hangganang hindi na madarama ang pagsisisi. Ngunit sa pamamagitan ng mahabang proseso ng paglayo mula sa mga alituntuning matuwid at makatarungan, inilagay ng mga tao ang kanilang sarili sa kalagayang hindi na nakikilala ang liwanag at katotohanan, katarungan at kaawaan. Ang landasing ito ay naging bahagi na ng kanilang mismong likas.” Testimonies, volume 8, 68.

Sa gayon si Ezekiel ay magiging isang tanda sa inyo: ayon sa lahat ng kaniyang ginawa ay gayon ang inyong gagawin: at kapag ito’y dumating, inyong malalaman na ako ang Panginoong Dios. Gayon din naman, ikaw, anak ng tao, hindi baga sa araw na kunin ko sa kanila ang kanilang kalakasan, ang kagalakan ng kanilang kaluwalhatian, ang minimithi ng kanilang mga mata, at yaong pinagtutuonan ng kanilang pagiisip, ang kanilang mga anak na lalake at ang kanilang mga anak na babae, Na siyang makatakas sa araw na yaon ay paroroon sa iyo, upang iparinig sa iyong mga tainga? Sa araw na yaon ay mabubuka ang iyong bibig sa kaniya na nakatakas, at ikaw ay magsasalita, at hindi ka na magiging pipi pa: at ikaw ay magiging isang tanda sa kanila; at kanilang malalaman na ako ang Panginoon. Ezekiel 24:24–27.

Ngunit kung paano ang mga araw ni Noe, gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao. Sapagkat kung paanong sa mga araw bago ang baha ay nagsisikain at nagsisiinom ang mga tao, nangag-aasawa at pinag-aasawa, hanggang sa araw na pumasok si Noe sa daong, At hindi nila nalaman hanggang sa dumating ang baha, at silang lahat ay tinangay; gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao. Mateo 24:37–39.

At si Enoc din naman, na ikapito mula kay Adan, ay nagpahayag ng hula tungkol sa kanila, na nagsasabi, Narito, ang Panginoon ay dumarating na kasama ang laksa-laksang kaniyang mga banal, upang isagawa ang paghuhukom sa lahat, at upang hatulan ang lahat ng mga tampalasan sa gitna nila dahil sa lahat ng kanilang mga gawang tampalasan na kanilang ginawang may katampalasanan, at dahil sa lahat ng kanilang mabibigat na pananalita na sinalita ng mga tampalasang makasalanan laban sa kaniya. Judas 1:14, 15.

At nakita ko ang isa pang hayop na umaahon mula sa lupa; at siya’y may dalawang sungay na tulad ng sa isang kordero, at nagsalita siyang gaya ng isang dragon. Apocalipsis 13:11.

At binuksan ng Panginoon ang bibig ng asna, at sinabi niya kay Balaam, Ano ang nagawa ko sa iyo, na ako’y pinalo mo nang makaitlong ulit? At sinabi ni Balaam sa asna, Sapagkat ako’y iyong tinuya: kung mayroon lamang akong tabak sa aking kamay, ngayo’y papatayin na sana kita. At sinabi ng asna kay Balaam, Hindi ba ako ang iyong asna, na iyong sinasakyan mula nang ako’y mapasaiyo hanggang sa araw na ito? Nakagawian ko na ba kailanman na gawin ito sa iyo? At sinabi niya, Hindi. Mga Bilang 22:28–30.

Sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa takdang panahon, ngunit sa wakas ito’y magsasalita, at hindi magsisinungaling: bagaman ito’y magluwat, hintayin mo ito; sapagkat ito’y tiyak na darating, hindi ito magtatagal. Habakuk 2:3.

Bakit walang katapusan ang aking sakit, at ang aking sugat ay di-magaling, na tumatangging mapagaling? Ikaw ba ay magiging lubos na gaya ng isang sinungaling sa akin, at gaya ng mga tubig na nabibigo? Kaya nga, ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manunumbalik, ay aking ibabalik kang muli, at ikaw ay tatayo sa harap ko: at kung iyong ihihiwalay ang mahalaga mula sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng aking bibig: sila’y manunumbalik sa iyo; ngunit huwag kang manumbalik sa kanila. Jeremias 15:18, 19.

At sinabi ni Zacarias sa anghel, Sa ano ko ito makikilala? sapagkat ako’y matanda na, at ang aking asawa ay may sapat nang katandaan. At sumagot ang anghel at sinabi sa kaniya, Ako si Gabriel, na tumatayo sa harapan ng Dios; at ako’y sinugo upang magsalita sa iyo, at ipahayag sa iyo ang mga masayang balitang ito. At, narito, ikaw ay mapipipi, at hindi makapagsasalita, hanggang sa araw na mangyari ang mga bagay na ito, sapagkat hindi mo pinaniwalaan ang aking mga salita, na matutupad sa kanilang kapanahunan.

At hinihintay ng bayan si Zacarias, at nangagtaka sila na siya’y nagluluwat sa templo. At nang siya’y lumabas, ay hindi siya makapagsalita sa kanila: at kanilang napagunawa na siya’y nakakita ng isang pangitain sa loob ng templo: sapagka’t siya’y nagsenyas sa kanila, at nanatiling pipi. Lucas 1:18–22.

Noong mga araw ni Herodes, na hari ng Judea, ay may isang saserdoteng nagngangalang Zacarias, na kabilang sa pulutong ni Abias: at ang kaniyang asawa ay mula sa mga anak na babae ni Aaron, at ang kaniyang pangalan ay Elisabet. At sila’y kapuwa matuwid sa harap ng Dios, na lumalakad nang walang kapintasan sa lahat ng mga utos at mga palatuntunan ng Panginoon. At sila’y walang anak, sapagka’t baog si Elisabet, at sila’y kapuwa totoong may katandaan na. At nangyari, na samantalang ginaganap niya ang tungkulin ng saserdote sa harap ng Dios ayon sa pagkakasunud-sunod ng kaniyang pulutong, Ayon sa kaugalian ng paglilingkod ng saserdote, siya’y napiling magsunog ng kamangyan nang siya’y pumasok sa templo ng Panginoon. At ang buong karamihan ng bayan ay nananalangin sa labas nang oras ng pagsusunog ng kamangyan. Lucas 1:5–10.

At napakita sa kaniya ang isang anghel ng Panginoon na nakatayo sa dakong kanan ng dambana ng kamangyan. At nang makita siya ni Zacarias, siya’y nabagabag, at dinatnan siya ng takot. Datapuwa’t sinabi sa kaniya ng anghel, Huwag kang matakot, Zacarias: sapagka’t dininig ang iyong panalangin; at ang asawa mong si Elisabet ay manganganak sa iyo ng isang lalake, at tatawagin mo ang kaniyang pangalan na Juan. At ikaw ay magkakaroon ng kagalakan at kasayahan; at marami ang magagalak sa kaniyang kapanganakan. Sapagka’t siya’y magiging dakila sa paningin ng Panginoon, at hindi iinom ng alak o matapang na inumin man; at siya’y mapupuspos ng Espiritu Santo, mula pa sa tiyan ng kaniyang ina. At marami sa mga anak ni Israel ay papagbabaliking-loob niya sa Panginoon nilang Dios. At siya’y mangunguna sa harap niyaon sa espiritu at kapangyarihan ni Elias, upang papagbaliking-loobin ang mga puso ng mga ama sa mga anak, at ang mga masuwayin sa karunungan ng mga matuwid; upang ipaghanda ang Panginoon ng isang bayang nahahanda. At sinabi ni Zacarias sa anghel, Sa ano ko malalaman ito? sapagka’t ako’y matanda nang lalaki, at ang aking asawa ay lubhang may kagulangan na. At pagsagot ng anghel ay sinabi sa kaniya, Ako’y si Gabriel, na nakatayo sa harapan ng Dios; at ako’y sinugo upang magsalita sa iyo, at magbalita sa iyo ng mga bagay na ito. Lucas 1:11–19.

Narito, aking susuguin sa inyo si Elias na propeta bago dumating ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: At kaniyang ibabalik ang puso ng mga ama sa mga anak, at ang puso ng mga anak sa kanilang mga ama, baka ako’y pumarito at sumpain ang lupa. Malakias 4:5, 6.

“Ang uring hindi nakadarama ng dalamhati dahil sa kanilang sariling espirituwal na pagkahulog, ni tumatangis man dahil sa mga kasalanan ng iba, ay maiiwang walang tatak ng Diyos. Inaatasan ng Panginoon ang Kaniyang mga sugo, ang mga lalaking may mga sandata ng pagpatay sa kanilang mga kamay: ‘Magsiyaon kayong kasunod niya sa buong lungsod, at sumakit kayo: huwag magpatawad ang inyong mata, ni magkaroon man kayo ng habag: lubos ninyong patayin ang matanda at ang bata, kapuwa ang mga dalaga, at maliliit na bata, at mga babae: nguni’t huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at magsimula kayo sa Aking santuario. Nang magkagayo’y nagpasimula sila sa matatandang lalaking nangasa harap ng bahay.’”

“Dito natin nakikita na ang iglesia—ang santuwaryo ng Panginoon—ang unang dumanas ng hagupit ng poot ng Diyos. Ang matatandang lalaki, yaong mga binigyan ng Diyos ng dakilang liwanag at tumayong mga tagapagbantay ng espirituwal na kapakanan ng bayan, ay nagtaksil sa kanilang ipinagkatiwala. Kinuha nila ang paninindigang hindi na natin kailangang umasa sa mga himala at sa hayag na pagpapahayag ng kapangyarihan ng Diyos gaya noong mga unang araw. Nagbago na ang mga panahon. Ang mga salitang ito ang nagpapatibay sa kanilang kawalan ng pananampalataya, at kanilang sinasabi: Ang Panginoon ay hindi gagawa ng mabuti, ni gagawa man Siya ng masama. Siya ay lubhang mahabagin upang dalawin ang Kaniyang bayan sa paghatol. Sa gayon, ‘Kapayapaan at katiwasayan’ ang sigaw ng mga taong hindi na muling itataas ang kanilang tinig na gaya ng trumpeta upang ipakilala sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan. Ang mga piping asong ito na ayaw tumahol ang siyang makararanas ng matuwid na paghihiganti ng isang napipighating Diyos. Ang mga lalaki, mga dalaga, at maliliit na bata ay pawang mamamatay na magkakasama.” Testimonies, volume 5, 211.

At pagkatapos ng mga araw na yaon ay nagdalang-tao ang kaniyang asawang si Elisabeth, at nagkubli sa loob ng limang buwan, na sinasabi, Ganito ang ginawa sa akin ng Panginoon nang mga araw na lingapin niya ako, upang alisin ang aking kadustaan sa gitna ng mga tao. At nang ikaanim na buwan ay sinugo ng Diyos ang anghel na si Gabriel sa isang lungsod ng Galilea, na ang pangalan ay Nazaret. Lucas 1:24–26.

At si Maria ay nagbangon nang mga araw na yaon, at nagmadaling nagtungo sa lupaing maburol, sa isang bayan ng Juda; At pumasok sa bahay ni Zacarias, at binati si Elisabet. At nangyari, na, nang marinig ni Elisabet ang pagbati ni Maria, ay lumukso ang sanggol sa kaniyang tiyan; at si Elisabet ay napuspos ng Espiritu Santo: At siya’y sumigaw nang malakas, at nagsabi, Pinagpala ka sa mga babae, at pinagpala ang bunga ng iyong tiyan. At saan nga sa akin ito, na ang ina ng aking Panginoon ay pumarito sa akin? Sapagkat, narito, pagkarinig na pagkarinig ng tinig ng iyong pagbati sa aking mga tainga, ay lumukso sa aking tiyan ang sanggol dahil sa kagalakan. At mapalad siya na sumampalataya: sapagkat magkakaroon ng katuparan ang mga bagay na sinabi sa kaniya mula sa Panginoon. Lucas 1:39–45.

“Ang mga anghel ay isinugo upang tumulong sa makapangyarihang anghel mula sa langit, at nakarinig ako ng mga tinig na wari’y umaalingawngaw sa lahat ng dako, ‘Magsilabas kayo sa kaniya, bayan Ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag kayong tumanggap ng kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at inalala ng Diyos ang kaniyang mga kasamaan.’ Ang mensaheng ito ay waring isang karagdagan sa ikatlong mensahe, na nakikiisa rito kung paanong ang sigaw sa hatinggabi ay nakisama sa mensahe ng ikalawang anghel noong 1844. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay sumasa mga matiisin at naghihintay na mga banal, at buong tapang nilang ibinigay ang huling taimtim na babala, na ipinahahayag ang pagbagsak ng Babilonia at nananawagan sa bayan ng Diyos na magsilabas mula sa kaniya upang sila’y makatakas sa kaniyang kakila-kilabot na kapahamakan.” Early Writings, 277.

Ngunit kumilos ako alang-alang sa aking pangalan, upang iyon ay huwag malapastangan sa harap ng mga bansa, na doo’y kinaroroonan nila, na sa paningin ng mga yaon ay ipinakilala ko ang aking sarili sa kanila, nang ilabas ko sila mula sa lupain ng Egipto. Kaya’t pinalabas ko sila mula sa lupain ng Egipto at dinala ko sila sa ilang. At ibinigay ko sa kanila ang aking mga palatuntunan, at ipinakita ko sa kanila ang aking mga kahatulan, na kung isagawa ng tao ay mabubuhay nga siya sa pamamagitan ng mga iyon.

Bukod dito ay ibinigay ko rin sa kanila ang aking mga Sabbath, upang maging tanda sa pagitan ko at nila, upang kanilang makilala na ako ang Panginoon na nagpapabanal sa kanila. Ngunit ang sambahayan ni Israel ay naghimagsik laban sa akin sa ilang: hindi sila lumakad sa aking mga palatuntunan, at kanilang hinamak ang aking mga kahatulan, na kung isagawa ng tao ay mabubuhay siya sa mga iyon; at ang aking mga Sabbath ay kanilang lubhang nilapastangan: kaya sinabi ko, Ibubuhos ko ang aking poot sa kanila sa ilang, upang lipulin sila. Ngunit ako’y kumilos alang-alang sa aking pangalan, upang ito’y huwag malapastangan sa harap ng mga bansa, na sa kanilang paningin ay inilabas ko sila. Gayon man ay itinaas ko rin ang aking kamay sa kanila sa ilang, na hindi ko sila dadalhin sa lupain na ibinigay ko sa kanila, na inaagusan ng gatas at pulot, na siyang kaluwalhatian ng lahat ng mga lupain; sapagkat kanilang hinamak ang aking mga kahatulan, at hindi lumakad sa aking mga palatuntunan, kundi nilapastangan ang aking mga Sabbath: sapagkat ang kanilang puso ay sumunod sa kanilang mga diyus-diyosan. Gayon ma’y pinagpaumanhinan sila ng aking mata upang huwag ko silang lipulin, ni hindi ko sila nilipol nang lubusan sa ilang. Ngunit sinabi ko sa kanilang mga anak sa ilang, Huwag kayong lumakad sa mga palatuntunan ng inyong mga magulang, ni sundin ang kanilang mga kahatulan, ni dungisan man ang inyong sarili sa pamamagitan ng kanilang mga diyus-diyosan: Ako ang Panginoon ninyong Diyos; lumakad kayo sa aking mga palatuntunan, at ingatan ninyo ang aking mga kahatulan, at gawin ninyo ang mga iyon; At pakabanalin ninyo ang aking mga Sabbath; at ang mga iyon ay magiging tanda sa pagitan ko at ninyo, upang inyong makilala na ako ang Panginoon ninyong Diyos. Ezekiel 20:9–20.

Nang magkagayo’y nagsiparoon sa akin ang ilan sa matatanda ng Israel, at naupo sa harap ko. At ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ang mga lalaking ito ay naglagay ng kanilang mga diyus-diyosan sa kanilang puso, at inilagay ang katitisuran ng kanilang kasamaan sa harap ng kanilang mukha: dapat ba akong pasanggunian man lamang nila? Kaya’t magsalita ka sa kanila, at sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Bawat tao sa sambahayan ng Israel na naglalagay ng kaniyang mga diyus-diyosan sa kaniyang puso, at inilalagay ang katitisuran ng kaniyang kasamaan sa harap ng kaniyang mukha, at lumalapit sa propeta; akong Panginoon ay sasagot sa kaniya na lumalapit ayon sa karamihan ng kaniyang mga diyus-diyosan; Upang aking hulihin ang sambahayan ng Israel sa kanilang sariling puso, sapagka’t silang lahat ay nangahiwalay sa akin sa pamamagitan ng kanilang mga diyus-diyosan.

Kaya nga sabihin mo sa sambahayan ng Israel, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Magsisi kayo, at humiwalay kayo sa inyong mga diyus-diyosan; at ilayo ninyo ang inyong mga mukha sa lahat ninyong mga kasuklamsuklam. Sapagka't bawat isa sa sambahayan ng Israel, o sa taga-ibang bayang nakikipamayan sa Israel, na humihiwalay sa akin, at itinataas ang kaniyang mga diyus-diyosan sa kaniyang puso, at inilalagay ang katitisuran ng kaniyang kasamaan sa harap ng kaniyang mukha, at lumalapit sa isang propeta upang sumangguni sa kaniya tungkol sa akin; akong Panginoon ay sasagot sa kaniya sa pamamagitan ng aking sarili: At ihaharap ko ang aking mukha laban sa taong yaon, at gagawin ko siyang tanda at kawikaan, at ihihiwalay ko siya mula sa gitna ng aking bayan; at inyong malalaman na ako ang Panginoon. At kung ang propeta ay madaya kapag siya'y nagsalita ng isang bagay, akong Panginoon ang dumaya sa propetang yaon, at iuunat ko ang aking kamay laban sa kaniya, at lilipulin ko siya mula sa gitna ng aking bayang Israel. At kanilang dadalhin ang kaparusahan ng kanilang kasamaan: ang kaparusahan ng propeta ay magiging gaya ng kaparusahan niyaong sumasangguni sa kaniya; Upang ang sambahayan ng Israel ay huwag nang maligaw pa mula sa akin, ni madungisan pa man sa lahat nilang mga pagsalangsang; kundi upang sila'y maging aking bayan, at ako'y maging kanilang Dios, sabi ng Panginoong Dios. Ezekiel 14:1–11.

At ang mga nagdaraan sa lupain, kapag may sinumang makakita ng buto ng tao, ay magtatayo siya ng isang tanda sa tabi niyon, hanggang sa mailibing iyon ng mga tagapaglibing sa libis ng Hamongog. At gayon din ang pangalan ng lunsod ay Hamonah. Sa gayon ay lilinisin nila ang lupain. Ezekiel 39:15, 16.

Bukod dito ay makikipagtipan ako sa kanila ng tipan ng kapayapaan; magiging isang walang hanggang tipan ito sa kanila: at ilalagay ko sila, at pararamihin ko sila, at ilalagay ko ang aking santuwaryo sa gitna nila magpakailanman. Ang aking tabernakulo naman ay sasa kanila: oo, ako ang magiging kanilang Diyos, at sila ang magiging aking bayan. At malalaman ng mga bansa na akong Panginoon ang nagpapabanal sa Israel, kapag ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila magpakailanman. Ezekiel 37:26–28.