The latter rain message is a warning of the approaching close of probation in conjunction with a call for personal preparation. Those two concepts are represented in chapters ten and eleven of Isaiah’s vision, and they are done so in the context of the message of Daniel eleven which was unsealed in 1989, and whose hidden history is unsealed during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, who are represented in the vision by Isaiah and his sons. The two lines together represent a warning for Ahaz, representing Laodiceans who have no “understanding” of these two internal and external lines that pervade biblical prophecy.
Ang mensahe ng huling ulan ay isang babala ng nalalapit na pagsasara ng panahon ng biyaya, kalakip ang panawagan sa pansariling paghahanda. Ang dalawang kaisipang iyon ay kinakatawan sa mga kabanata sampu at labing-isa ng pangitain ni Isaias, at ito’y inihaharap sa konteksto ng mensahe ng Daniel labing-isa, na inalisan ng tatak noong 1989, at ang nakatagong kasaysayan nito ay inaalisan ng tatak sa panahon ng pagtatatakan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, na kinakatawan sa pangitain nina Isaias at ng kanyang mga anak. Ang dalawang linyang ito, kapag pinagsama, ay kumakatawan sa isang babala para kay Ahaz, na kumakatawan sa mga Laodiceano na walang “pag-unawa” sa dalawang panloob at panlabas na linyang ito na sumasaklaw sa kabuuan ng biblikal na propesiya.
Daniel 11:11 and Revelation 11:11 present the same internal and external representation with Daniel representing the external and Revelation the internal. These two internal and external “chapter and verses” directly connect with the external and internal messages of chapters ten and eleven, and they do so in Isaiah 11:11.
Daniel 11:11 at Pahayag 11:11 ay nagpapamalas ng magkaparehong panloob at panlabas na representasyon, na ang aklat ni Daniel ang kumakatawan sa panlabas at ang Pahayag sa panloob. Ang dalawang “kabanata at talata” na ito, panloob at panlabas, ay tuwirang nakaugnay sa mga panlabas at panloob na mensahe ng mga kabanatang sampu at labing-isa, at ginagawa nila ito sa Isaias 11:11.
Isaiah six is 9/11 and identifies the purification and anointing of Isaiah as a messenger at 9/11. Chapter seven onward is an outline of the message which arrived at 9/11. Chapter ten is identifying the role of the last six verses of Daniel eleven, for it was the message unsealed at the time of the end in 1989.
Ang Kabanata 6 ng Isaias ay 9/11, at dito tinutukoy ang pagpapadalisay at pagpapahid kay Isaias bilang sugo sa 9/11. Ang Kabanata 7 at mga kasunod ay isang balangkas ng mensaheng dumating noong 9/11. Ang Kabanata 10 ay tumutukoy sa papel ng huling anim na talata ng Daniel 11, sapagkat iyon ang mensaheng inalisan ng selyo sa panahon ng wakas noong 1989.
Chapter eleven of Isaiah represents 9/11 and the anointing of Isaiah and his message. Verse one is tied together with verse ten by “Jessie” and verse ten says, “And in that day” and verse eleven continues by saying, “And it shall come to pass in that day that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.”
Ang ikalabing-isang kabanata ng Isaias ay kumakatawan sa 9/11 at sa pagpapahiran kay Isaias at sa kanyang mensahe. Ang unang talata ay nakaugnay sa ikasampung talata sa pamamagitan ni “Jessie,” at ang ikasampung talata ay nagsasabi, “At sa araw na yaon,” at ang ikalabing-isang talata ay nagpapatuloy sa pagsasabing, “At mangyayari sa araw na yaon na iuunat na muli ng Panginoon ang kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi ng kanyang bayan.”
That day was 1850.
Ang araw na yaon ay 1850.
And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him, the spirit of wisdom and understanding, the spirit of counsel and might, the spirit of knowledge and of the fear of the Lord; And shall make him of quick understanding in the fear of the Lord: and he shall not judge after the sight of his eyes, neither reprove after the hearing of his ears: But with righteousness shall he judge the poor, and reprove with equity for the meek of the earth: and he shall smite the earth with the rod of his mouth, and with the breath of his lips shall he slay the wicked. And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. The wolf also shall dwell with the lamb, and the leopard shall lie down with the kid; and the calf and the young lion and the fatling together; and a little child shall lead them. And the cow and the bear shall feed; their young ones shall lie down together: and the lion shall eat straw like the ox. And the sucking child shall play on the hole of the asp, and the weaned child shall put his hand on the cockatrice’ den. They shall not hurt nor destroy in all my holy mountain: for the earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea.
At may lalabas na isang usbong mula sa tuod ni Jesse, at isang Sanga ay tutubo mula sa kaniyang mga ugat. At ang Espiritu ng Panginoon ay mananahan sa kaniya—ang Espiritu ng karunungan at kaunawaan, ang Espiritu ng payo at kalakasan, ang Espiritu ng kaalaman at ng takot sa Panginoon. At gagawin siyang mabilis umunawa sa takot sa Panginoon; at hindi siya hahatol ayon sa nakikita ng kaniyang mga mata, ni magpapasiya ayon sa naririnig ng kaniyang mga tainga. Kundi sa katuwiran ay hahatulan niya ang dukha, at sa katarungan ay sasawayin niya alang-alang sa mga maamo sa lupa; at kaniyang tatamaan ang lupa sa pamalo ng kaniyang bibig, at sa hininga ng kaniyang mga labi ay papatayin niya ang masama. At ang katuwiran ay magiging pamigkis ng kaniyang mga balakang, at ang katapatan ang pamigkis ng kaniyang mga tagiliran. Maninirahan din ang lobo kasama ng kordero, at hihiga ang leopardo kasama ng batang kambing; at ang guya at ang batang leon at ang matabang guya ay magkakasama; at isang munting bata ang aakay sa kanila. At ang baka at ang oso ay manginginain; ang kanilang mga anak ay magsisihiga na magkakasama; at ang leon ay kakain ng dayami gaya ng baka. At ang batang pasusuhin ay maglalaro sa butas ng ulupong, at ang batang hinawalay sa suso ay ipapasok ang kaniyang kamay sa lungga ng basilisko. Hindi sila mananakit ni maninira sa buong aking banal na bundok; sapagkat ang lupa ay mapupuno ng kaalaman ng Panginoon, gaya ng tubig na tumatakip sa dagat.
11:10 And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.
11:10 At mangyayari sa araw na yaon na magkakaroon ng ugat ni Jesse, na tatayo bilang watawat ng sambayanan; siya ang hahanapin ng mga Hentil, at ang kaniyang pahingahan ay magiging maluwalhati.
11:11 And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.
At mangyayari sa araw na yaon na muling iuunat ng Panginoon ang kaniyang kamay, sa ikalawang pagkakataon, upang bawiin ang nalabi ng kaniyang bayan na matitira, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Patros, at mula sa Cus, at mula sa Elam, at mula sa Sinar, at mula sa Hamat, at mula sa mga pulo ng dagat.
11:12 And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth.
At siya’y magbabangon ng watawat para sa mga bansa, at pipisanin ang mga itinakwil sa Israel, at titipunin na magkakasama ang mga nangalat na mula sa Juda mula sa apat na sulok ng lupa.
The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them.
Mawawala rin ang inggit ni Efraim, at malilipol ang mga kaaway ni Juda: hindi maiinggit si Efraim kay Juda, at hindi babagabagin ni Juda si Efraim. Ngunit sila’y lilipad sa mga balikat ng mga Filisteo patungo sa kanluran; nang magkakasama ay sasamsamin nila ang mga taga-silangan; i-uunat nila ang kanilang kamay sa Edom at Moab; at ang mga anak ni Ammon ay susunod sa kanila.
And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:1–16.
At lubusang wawasakin ng Panginoon ang dila ng dagat ng Ehipto; at sa pamamagitan ng kaniyang makapangyarihang hangin ay iwagayway niya ang kaniyang kamay sa ibabaw ng ilog, at hahampasin niya ito at gagawing pitong batis, at paparaanin ang mga tao nang tuyo ang kanilang mga paa. At magkakaroon ng isang lansangang maluwang para sa nalabi sa kaniyang bayan, na maiiwan, mula sa Asiria; gaya ng nangyari sa Israel sa araw na siya’y umahon mula sa lupain ng Ehipto. Isaias 11:1-16.
Verse one states, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him.” The powerful description of Christ continues on, BUT the description applies more to the last days, than the days of Isaiah or even the days when Christ walked among men.
Sinasabi ng talatang una, “At may lalabas na isang pamalo mula sa tuod ni Jesse, at isang Sanga ay sisibol mula sa kaniyang mga ugat: at ang Espiritu ng Panginoon ay mananahan sa kaniya.” Nagpapatuloy ang makapangyarihang paglalarawan tungkol kay Cristo, subalit ang paglalarawang ito ay higit na naaangkop sa mga huling araw kaysa sa mga araw ni Isaias, o maging sa mga araw noong si Cristo ay lumakad sa gitna ng mga tao.
A careful reading identifies that verses one through nine are all identifying characteristics of Christ and in verse ten it states, “And there shall come forth a rod.” There is no break in the flow of thought from verse one on through verse ten. Verse ten says, “and in that day” which must happen in the same day as verse one. Both verse ten and one identify the “root,” and in so doing tie the two verses together line upon line.
Sa masusing pagbasa, makikitang ang mga talatang isa hanggang siyam ay pawang mga pagkakakilanlang katangian ni Cristo at sa talatang sampu ay sinasabi, "At may lalabas na isang pamalo." Walang putol sa daloy ng diwa mula sa talatang una hanggang sa talatang sampu. Sinasabi ng talatang sampu, "at sa araw na yaon" na dapat maganap sa gayunding araw gaya ng nasa talatang una. Kapwa tinutukoy ng talatang sampu at ng una ang "ugat," at sa gayon ay binibigkis ang dalawang talatang ito, taludtod sa taludtod.
Together verse one and ten state, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.
Kapuwa ang talatang una at ikasampu ay nagsasaad, "At may lalabas na isang usbong mula sa tangkay ni Jesse, at isang Sanga ay tutubo mula sa kaniyang mga ugat: At sa araw na yaon ay magkakaroon ng isang ugat ni Jesse, na tatayo bilang isang watawat ng bayan; hahanapin iyon ng mga Hentil: at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati."
A “rod” is a symbol of authority.
Ang “pamalo” ay isang sagisag ng kapangyarihan.
And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:5.
At siya’y nanganak ng isang lalaking anak, na nakatakdang maghari sa lahat ng mga bansa sa pamalong bakal: at ang kaniyang anak ay inagaw paakyat sa Diyos, at sa kaniyang luklukan. Apocalipsis 12:5.
A “rod” is a symbol of selection, division and separation.
Ang "pamalo" ay isang sagisag ng pagpili, paghahati, at paghihiwalay.
And Moses laid up the rods before the Lord in the tabernacle of witness. And it came to pass, that on the morrow Moses went into the tabernacle of witness; and, behold, the rod of Aaron for the house of Levi was budded, and brought forth buds, and bloomed blossoms, and yielded almonds. And Moses brought out all the rods from before the Lord unto all the children of Israel: and they looked, and took every man his rod. And the Lord said unto Moses, Bring Aaron’s rod again before the testimony, to be kept for a token against the rebels; and thou shalt quite take away their murmurings from me, that they die not. And Moses did so: as the Lord commanded him, so did he. Numbers 17:7–11.
At inilagay ni Moises ang mga tungkod sa harap ng Panginoon sa tabernakulo ng patotoo. At nangyari, na kinabukasan pumasok si Moises sa tabernakulo ng patotoo; at, narito, ang tungkod ni Aaron na ukol sa sambahayan ni Levi ay sumibol, at nagluwal ng mga usbong, at namulaklak ng mga bulaklak, at namunga ng mga almendras. At inilabas ni Moises ang lahat ng mga tungkod mula sa harap ng Panginoon sa lahat ng mga anak ni Israel; at kanilang minasdan, at kinuha ng bawat isa ang kaniyang tungkod. At sinabi ng Panginoon kay Moises, Dalhin mong muli ang tungkod ni Aaron sa harap ng patotoo, upang ingatan bilang tanda laban sa mga mapanghimagsik; at lubusan mong aalisin sa Akin ang kanilang mga pagbubulong-bulungan, upang huwag silang mamatay. At gayon ang ginawa ni Moises: kung paanong iniutos sa kaniya ng Panginoon, gayon niyang ginawa. Mga Bilang 17:7-11.
Aaron’s rod that budded identifies a “rod” in the latter rain time period, for Aaron’s was the only “rod” that budded out of the thirteen “rods.” The budding out is a symbol of the latter rain time period when God will manifest a distinction between the twelve rebellious “rods” that claim to have the message of the latter rain, and as also illustrated with Elijah’s demonstration by fire marking the distinction between the true and the false. A “rod” is also a symbol of measurement and judgment.
Ang tungkod ni Aaron na sumibol ay tumutukoy sa isang “tungkod” sa panahon ng huling ulan, sapagkat sa labintatlong “tungkod” ay ang kay Aaron lamang ang sumibol. Ang pagsibol ay isang sagisag ng panahon ng huling ulan, kung kailan ihahayag ng Diyos ang pagkakaiba sa pagitan ng labindalawang mapaghimagsik na “tungkod” na nag-aangking taglay ang mensahe ng huling ulan, at ito’y inilalarawan din sa pagpapamalas ni Elias sa pamamagitan ng apoy na nagmamarka ng pagkakaiba ng tunay at huwad. Ang “tungkod” ay sagisag din ng pagsusukat at paghatol.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. Revelation 11:1.
At ibinigay sa akin ang isang tambo na tulad ng tungkod; at ang anghel ay tumayo, na nagsasabi, "Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba roon." Pahayag 11:1.
The “rod” comes forth out of the stem of Jessie and “Jessie” means ‘to stand out’ as waymarks do in Bible prophecy. Pharez was the actual “root” of Jessie, and Pharez means “a breach, to break out or scatter.” Pharez is the root or beginning of Jessie’s blood line. The “root of Jessie” is therefore a symbol of the alpha Pharez and the omega is Jessie, the beginning and the ending. The root of Jessie begins with a scattering (Pharez) and ends at a waymark of a man standing. Men standing up prophetically marks a kingdom. In the Bible Pharez begins a blood line, with no linkage before his introduction and his name means a break, so the record of his genealogy and his name are identifying Pharez as the beginning, making Jessie the end. Melchizedek is also a biblical figure that is identified as having no prior lineage, as is the case with Pharez. The root of Pharez contains the truth that he represents a priesthood of Melchizedek, of whom Abraham paid tithes.
Ang "pamalo" ay lumalabas mula sa tuod ni Jessie at ang "Jessie" ay nangangahulugang 'maging kapansin-pansin' gaya ng mga panandang-daan sa propesiya sa Bibliya. Si Pharez ang tunay na "ugat" ni Jessie, at ang Pharez ay nangangahulugang 'pagkabiyak, kumawala, o magkawatak-watak.' Si Pharez ang ugat o pasimula ng linya ng dugo ni Jessie. Samakatuwid, ang "ugat ni Jessie" ay isang sagisag ng alpha na si Pharez at ang omega ay si Jessie, ang pasimula at ang wakas. Ang ugat ni Jessie ay nagsisimula sa isang pagkakalat (Pharez) at nagwawakas sa isang panandang-daan ng isang lalaking nakatayo. Ang mga lalaking tumatayo, sa paraang propetiko, ay nagsisilbing tanda ng isang kaharian. Sa Bibliya, si Pharez ang nagpasimula ng isang linya ng dugo, na walang ugnayang naitala bago siya ipakilala at ang kaniyang pangalan ay nangangahulugang isang pagkaputol, kaya ang tala ng kaniyang talaangkanan at ang kaniyang pangalan ay tumutukoy kay Pharez bilang pasimula, na sa gayon ay ginagawa si Jessie ang wakas. Si Melchizedek ay isa ring tauhang biblikal na kinikilalang walang naunang talaangkanan, gaya ng kay Pharez. Ang ugat ni Pharez ay naglalaman ng katotohanang siya ay kumakatawan sa pagkasaserdote ni Melchizedek, na siya ang binigyan ni Abraham ng ikapu.
The order of Melchizedek is the priestly order of Christ.
Ang orden ni Melquisedec ay ang pagkasaserdotal na orden ni Cristo.
Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:20.
Kung saan pumasok alang-alang sa atin ang tagapanguna, si Jesus, na naging Punong Saserdote magpakailanman ayon sa kaayusan ni Melquisedec. Hebreo 6:20.
The root of Jessie was the priesthood of Melchizedek and the beginning must reflect the end. Jessie represents the last group of the priesthood of Melchizedek to stand up, who according to Isaiah are an ensign to the nations.
Ang ugat ni Jessie ay ang pagkasaserdote ni Melquisedec, at ang pasimula ay dapat sumalamin sa wakas. Si Jessie ay kumakatawan sa huling pangkat ng pagkasaserdote ni Melquisedec na titindig, na ayon kay Isaias ay isang bandila sa mga bansa.
The “stem” means ‘to cut down (trees); the trunk or stump of a tree (as felled or as planted),’ and the “stem” grows out of a kingdom that has been passed by as was Nebuchadnezzar in Daniel chapter four. A tree is a kingdom prophetically, and when a kingdom ends that tree has been cut down.
Ang "stem" ay nangangahulugang 'putulin (ang mga punongkahoy); ang katawan o tuod ng isang punongkahoy (maging naibuwal o naitanim),' at ang "stem" ay umuusbong mula sa isang kahariang pinalampasan, gaya ng nangyari kay Nebukadnezar sa Daniel kabanata apat. Sa propetikong pananaw, ang punongkahoy ay isang kaharian, at kapag nagwawakas ang isang kaharian, ang punongkahoy na iyon ay pinutol na.
The “stem” in the passage comes out of a stump—not an upper branch. Out of a former kingdom represented by the stump, a “rod” a symbol of authority comes forth, and that authority is based upon whether the “rod” bears the “buds and blossoms” of the latter rain message. That authority is derived from a previous kingdom, that has been cut down.
Ang "tangkay" sa talata ay lumalabas mula sa isang tuod—hindi mula sa isang sanga sa itaas. Mula sa isang dating kahariang kinakatawan ng tuod, may lumalabas na isang "pamalo," isang sagisag ng kapangyarihan, at ang kapangyarihang iyon ay nakasalalay sa kung ang "pamalo" ay nagtataglay ng "mga usbong at bulaklak" ng mensahe ng huling ulan. Ang kapangyarihang iyon ay nagmumula sa isang dating kaharian na pinutol.
The “root” is the “root of Jessie” and the “stem” that comes from “the stump” is coming from the “stump” whose roots are the root of Jessie. The stem that produces the authority comes from the stump, but the Branch comes from the root—and the root is the ensign. The root is the beginning and the ending is the branch.
Ang "ugat" ay ang "ugat ni Jessie" at ang "tangkay" na nagmumula sa "tuod" ay nagmumula sa "tuod" na ang mga ugat nito ay ang ugat ni Jessie. Ang tangkay na nagbubunga ng awtoridad ay nagmumula sa tuod, ngunit ang Sanga ay nagmumula sa ugat—at ang ugat ang siyang watawat. Ang ugat ang pasimula at ang wakas ay ang Sanga.
The word “branch” means watchman or waymark. Isaiah informs us the Branch comes at the Sunday law.
Ang salitang "branch" ay nangangahulugang tagapagbantay o palatandaan sa daan. Ipinababatid sa atin ni Isaias na ang Branch ay darating sa pagsapit ng batas ng Linggo.
And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 4:1–4.
At sa araw na yaon, pitong babae ang kakapit sa isang lalaki, na nagsasabi, Kakainin namin ang aming sariling tinapay, at isusuot namin ang aming sariling kasuotan; tawagin lamang kami sa iyong pangalan, upang maalis ang aming kahihiyan. Sa araw na yaon ang sanga ng Panginoon ay magiging maganda at maluwalhati, at ang bunga ng lupa ay magiging mainam at kaaya-aya para sa mga nakatanan sa Israel. At mangyayari, na ang matitira sa Sion, at ang maiiwan sa Jerusalem, ay tatawaging banal, bawat isa na nakasulat sa mga buhay sa Jerusalem: kapag hinugasan na ng Panginoon ang karumihan ng mga anak na babae ng Sion, at nilinis ang dugo ng Jerusalem mula sa gitna nito sa pamamagitan ng diwa ng kahatulan, at sa pamamagitan ng diwa ng pagsusunog. Isaias 4:1-4.
The “one man” that the seven women take hold of is the pope, who becomes the eighth that is of the seven at the Sunday law, counterfeiting the 8 souls upon the ark. At the Sunday law, “in that day” “the branch of the Lord be beautiful and glorious” “when the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning.” The purging with the spirit of judgment and burning is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi three at the Sunday law. The “beautiful branch” is the one hundred and forty-four thousand who come not from the stump, but from the root of Jessie, which is the ensign.
Ang "isang lalaki" na kakapitan ng pitong babae ay ang papa, na nagiging ikawalo, na kabilang sa pito, sa batas ng Linggo, na ginagayang-huwad ang walong kaluluwa sa daong. Sa batas ng Linggo, "sa araw na yaon" "ang sanga ng Panginoon ay magiging maganda at maluwalhati" "kapag hinugasan na ng Panginoon ang karumihan ng mga anak na babae ng Sion, at dinalisay ang dugo ng Jerusalem mula sa gitna nito sa pamamagitan ng espiritu ng kahatulan, at sa pamamagitan ng espiritu ng pagsusunog." Ang pagdadalisay sa pamamagitan ng espiritu ng kahatulan at pagsusunog ay isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan sa Malakias tatlo sa batas ng Linggo. Ang "magandang sanga" ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo, na hindi nagmumula sa tuod, kundi sa ugat ni Jessie, na siyang watawat.
Their authority is represented by the rod that came from a branch of a fallen kingdom. The kingdom of Philadelphia fell from 1856 unto 1863, and the authority established in that fallen kingdom is re-established at the Sunday law. When the branch that is the ensign is lifted up, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is then that the authority or rod that came from the Millerite or Philadelphian kingdom is represented by a key that is placed upon Eliakim in Isaiah 22:22.
Ang kanilang awtoridad ay kinakatawan ng setro na nagmula sa isang sanga ng isang bumagsak na kaharian. Ang kaharian ng Filadelfia ay bumagsak mula 1856 hanggang 1863, at ang awtoridad na naitatag sa nasabing bumagsak na kaharian ay muling itinatatag sa Batas ng Linggo. Kapag ang sanga na siyang watawat ay itinaas, ang kilusang Laodiceano ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay lumilipat tungo sa kilusang Filadelfiano ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Noon, ang awtoridad o setro na nagmula sa kahariang Milerita o ng Filadelfia ay kinakatawan ng isang susi na inilalagay kay Eliakim sa Isaias 22:22.
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
At ilalagay ko sa kaniyang balikat ang susi ng sambahayan ni David; sa gayo’y siya’y magbubukas, at walang makapagsasara; at siya’y magsasara, at walang makapagbubukas. Isaias 22:22.
The verse marks October 22, 1844 and is identifying Eliakim as receiving a “key.” In the previous two verses the authority of Laodicea is taken from Shebna and given to Eliakim. At the Sunday law the authority once given to the chosen covenant people is taken from the kingdom of Laodicean Seventh-day Adventism and given to the kingdom of the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand—which is the kingdom of glory.
Minamarkahan ng talata ang Oktubre 22, 1844 at tinutukoy si Eliakim bilang tumanggap ng “susi.” Sa nakaraang dalawang talata, ang awtoridad ng Laodicea ay inalis kay Shebna at ibinigay kay Eliakim. Sa batas ng Linggo, ang awtoridad na minsang ipinagkaloob sa hinirang na bayang tipan ay aalisin sa kaharian ng Laodiceanong Adventismo ng Ikapitong Araw at ibibigay sa kaharian ng kilusang Filadelfia ng isandaan at apatnapu’t apat na libo—na siyang kaharian ng kaluwalhatian.
He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:16–19.
Sinabi niya sa kanila, Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyo na ako? At sumagot si Simon Pedro at sinabi, Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay. At sumagot si Jesus at sinabi sa kanya, Mapalad ka, Simon Bar-Jona; sapagkat hindi laman at dugo ang naghayag nito sa iyo, kundi ang aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuang-bayan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Mateo 16:16-19.
The rod of authority, represented as a key given to Peter, is placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. Peter represents the branch of the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with Christ just before the Sunday law. In the passage Peter is in Caesarea Philippi, which is Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. His name is changed, representing a covenant relationship, and the name Peter when approached with multiplying the numbered positions of each letter, equates to 144,000. The authority, or rod, or key that is placed upon Eliakim when Shebna is cast into a field like a ball, and is the “rod” which comes from the stump of Philadelphian Millerite Adventism that was cut down from 1856 unto 1863.
Ang setro ng kapamahalaan, na inilalarawan bilang isang susi na ibinigay kay Pedro, ay inilalagay sa balikat ni Eliakim sa Isaias 22:22. Si Pedro ay kumakatawan sa sanga ng isandaan at apatnapu’t apat na libo na pumapasok sa tipan kay Cristo bago pa ang batas ng Linggo. Sa nasabing sipi, si Pedro ay nasa Cesarea Filipos, na siyang Panium ng Daniel labing-isa, mga talata 13 hanggang 15. Binago ang kanyang pangalan, na kumakatawan sa ugnayang tipan, at ang pangalang Pedro, kapag tinasa sa pamamagitan ng pagpaparami ng bilang na posisyon ng bawat titik, ay katumbas ng 144,000. Ang kapamahalaan, o pamalo, o susi na inilalagay kay Eliakim kapag si Shebna ay itinapon sa isang parang na parang bola, ay ang “pamalo” na nagmumula sa tuod ng Filadelfianong Millerita na Adbentismo na naputol mula 1856 hanggang 1863.
Peter is receiving the authority of God’s covenant people at the separation of the wheat and tares, for the wheat is to be lifted up as the wave loaf offering of Pentecost. The tares first are separated, as represented by the leaven in the Pentecostal wave loaves being removed through the baking process. The authority of the rod or key comes from the stump of a fallen kingdom and the branch that is the ensign comes from the root of Jessie and is the root of Jessie, for Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The root is the beginning and the branch the end. This prophetic application cannot be understood by the quibbling Jews of Christ time or today, for it is the primary principle of the methodology of the latter rain, and it is also represented as the key of the house of David. The key opens the door to the house of David which has been shut. The key opens the door unto the heavenly sanctuary, the house of David. The alpha of October 22, 1844 repeats in the omega of the Sunday law.
Si Pedro ay tumatanggap ng kapamahalaan ng bayan ng tipan ng Diyos sa panahon ng paghihiwalay ng trigo at mga lalang, sapagkat itataas ang trigo bilang handog na tinapay na iwinawagayway sa Pentekostes. Ang mga lalang ang unang inihihiwalay, gaya ng kinakatawan ng pampaalsa sa mga tinapay na iwinawagayway sa Pentekostes, na siyang inaalis sa pamamagitan ng pagluluto sa hurno. Ang kapamahalaan ng pamalo o susi ay nagmumula sa tuod ng isang bumagsak na kaharian, at ang sanga na siyang watawat ay nagmumula sa ugat ni Jessie at siya rin ang ugat ni Jessie, sapagkat inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Ang ugat ang simula at ang sanga ang wakas. Ang paglalapat na ito ng propesiya ay hindi mauunawaan ng mga Judiong mapagtalo noong kapanahunan ni Cristo o ngayon, sapagkat ito ang pangunahing simulain ng metodolohiya ng huling ulan, at ito rin ay inilalarawan bilang ang susi ng bahay ni David. Binubuksan ng susi ang pintuan ng bahay ni David na nakapinid. Binubuksan ng susi ang pintuan tungo sa santuwaryong makalangit, ang bahay ni David. Ang alpha ng Oktubre 22, 1844 ay nauulit sa omega ng batas ng Linggo.
David, the son of Jessie records an enigma that marked the end of any further discussion with the quibbling Jews in the days of Christ, thus marking the end of His testimony to the Jews.
Itinala ni David, ang anak ni Jessie, ang isang palaisipan na nagtakda ng wakas sa anumang karagdagang pakikipagtalo sa mga Judio na mapangangatwiran noong kapanahunan ni Cristo, at sa gayo’y naging hudyat ng pagwawakas ng Kanyang patotoo sa mga Judio.
A Psalm of David. The Lord said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool. The Lord shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies. Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. The Lord hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek. Psalms 110:1–4.
Isang Awit ni David. Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang sa gawin kong tuntungan ng iyong mga paa ang iyong mga kaaway. Ipadadala ng Panginoon mula sa Sion ang setro ng iyong kapangyarihan; maghari ka sa gitna ng iyong mga kaaway. Ang iyong bayan ay kusang-loob sa araw ng iyong kapangyarihan, sa karilagan ng kabanalan mula sa sinapupunan ng bukang-liwayway; taglay mo ang hamog ng iyong kabataan. Sumumpa ang Panginoon at hindi magsisisi: Ikaw ay isang pari magpakailanman ayon sa pagkasaserdote ni Melkisedec. Mga Awit 110:1-4.
Palmoni determined to place this passage in Psalm 110, which is of course another number in the world of mathematics that is recognized as a special number. Half of “220” and ten times “11” would lead a soul to expect the number “110” holds some significance, and it does—as does the passage itself. It is a song of David, and David is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, so it is a verse from the song of the vineyard, which is the song of Moses and the Lamb. It identifies when the former husbandmen of the vineyard are passed by and the vineyard is given to the one hundred and forty-four thousand. When that happens, it is the “day of thy power” aligning with the power of Pentecost at the climax of the Pentecostal season.
Ipinasiya ni Palmoni na ilagay ang bahaging ito sa Awit 110, na siyempre ay isa pang bilang sa daigdig ng matematika na kinikilalang isang natatanging bilang. Ang kalahati ng "220" at sampung ulit ng "11" ay magbibigay-dahilan sa isang kaluluwa upang asahan na ang bilang na "110" ay may kahalagahan, at mayroon nga; gayon din ang mismong sipi. Isa itong awit ni David, at si David ay isang sagisag ng isandaan at apatnapu't apat na libo, kaya ito ay isang talata mula sa awit ng ubasan, na siyang awit ni Moises at ng Kordero. Tinutukoy nito kung kailan pinalampasan ang mga dating tagapag-alaga ng ubasan at ibinigay ang ubasan sa isandaan at apatnapu't apat na libo. Kapag nangyari iyon, iyon ang "araw ng iyong kapangyarihan" na umaayon sa kapangyarihan ng Pentekostes sa kasukdulan ng kapanahunan ng Pentekostes.
God’s people will be “willing” in the day they come from “the womb of the morning,” with the “dew of thy youth.” New birth is an illustration of conversion and life. The one hundred and forty-four thousand were taken from the womb in July of 2023, and they were born with the dew of their youth, for they were born into the message of the Midnight Cry, which also occurred with the Millerites in the beginning, or their “youth.” It is the same dew, for it is a repetition of the alpha history within the history of the omega. In the “day of their” ‘empowerment,’ when Shebna is driven “from” his “station, and from” his “state” and pulled “down” Eliakim, the one hundred and forty-four thousand are made omega priests, for they are made after the order of Melchizedek, for the one hundred and forty-four thousand shall not taste death, or as with Melchizedek they are priests forever.
Ang bayan ng Diyos ay magiging "kusang-loob" sa araw na sila’y magmula sa "sinapupunan ng umaga," na may "hamog ng iyong kabataan." Ang bagong pagsilang ay isang paglalarawan ng pagbabagong-loob at ng buhay. Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay iniluwal mula sa sinapupunan noong Hulyo 2023, at sila’y isinilang na may hamog ng kanilang kabataan, sapagkat sila’y isinilang sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na naganap din sa mga Millerita sa pasimula, o sa kanilang "kabataan." Gayunding hamog iyon, sapagkat ito’y pag-uulit ng kasaysayang alpha sa loob ng kasaysayan ng omega. Sa "araw ng kanilang" "pagpapalakas," kapag si Shebna ay itinataboy "mula" sa kanyang "katungkulan, at mula" sa kanyang "kalagayan" at ibinabagsak "pababa" si Eliakim, ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay ginawang mga saserdoteng omega, sapagkat sila ay ginawang ayon sa orden ni Melquisedec, sapagkat ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay hindi makakatikim ng kamatayan, o gaya ni Melquisedec sila ay mga saserdote magpakailanman.
In the “day of his power” the Lord will send the “rod of His strength out of Zion.” The authority of His kingdoms both grace (justification) and glory (sanctification) has been placed upon those who wear His crown of glory, for they represent His kingdom. The are sent out of Zion, for Zion’s meaning represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Sa "araw ng kanyang kapangyarihan" ipapadala ng Panginoon ang "setro ng Kanyang lakas mula sa Sion." Ang kapamahalaan ng Kanyang mga kaharian, kapwa ng biyaya (pag-aaring-matuwid) at ng kaluwalhatian (pagpapabanal), ay ipinagkaloob sa mga nagsusuot ng Kanyang putong ng kaluwalhatian, sapagkat kinakatawan nila ang Kanyang kaharian. Sila ay isinusugo mula sa Sion, sapagkat ang kahulugan ng Sion ay kumakatawan sa watawat ng isang daan at apatnapu't apat na libo.
While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The son of David.
Samantalang nagkakatipon ang mga Pariseo, tinanong sila ni Jesus: Ano ang iniisip ninyo hinggil kay Cristo? Anak siya nino? Sinabi nila sa kaniya, Ang anak ni David.
He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?
At sinabi niya sa kanila, Kung gayon, paanong tinatawag ni David, sa Espiritu, siya na Panginoon, na sinasabi, “Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang sa gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa”? Kung tinatawag nga siya ni David na Panginoon, paanong siya’y kanyang anak?
And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 24:41–46.
At walang sinuman ang nakasagot sa kanya ng kahit isang salita; mula sa araw na yaon ay wala nang sinuman na nangahas na magtanong pa sa kanya. Mateo 24:41-46.
David’s prophetic relationship to Christ in terms of alpha and omega—the beginning and ending, is the primary rule of the “line upon line” methodology, and that rule could not be fathomed by the quibbling Jews anymore than a Laodicean Seventh-day Adventist can understand that the history of the Millerites during the message of the Midnight Cry was where the dew of heaven was poured out during the youth of Adventism. The “dew” of thy youth is upon the one hundred and forty-four thousand, and it began to sprinkle at 9/11, and the Sunday law is the “day of power,” when the remnant is anointed as priests after the order of Melchizedek.
Ang propetikong ugnayan ni David kay Cristo sa pananaw ng Alfa at Omega—ang pasimula at wakas—ay ang pangunahing tuntunin ng metodolohiyang “line upon line,” at ang tuntuning iyon ay hindi maarok ng mga mapagtalong Judio, gaya rin ng hindi maunawaan ng isang Laodiceang Adbentista ng Ikapitong Araw na ang kasaysayan ng mga Millerita sa panahon ng mensahe ng Hatinggabing Sigaw ang siyang dako kung saan ibinuhos ang hamog ng langit sa kasibulan ng Adbentismo. Ang “hamog” ng iyong kabataan ay nasa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at nagsimulang pumatak noong 9/11, at ang batas ng Linggo ay ang “araw ng kapangyarihan,” kung kailan ang nalabi ay pinahiran bilang mga saserdote ayon sa pagkasaserdote ni Melquisedec.
Out of the stump of Laodicean Seventh-day Adventism (the church militant) comes the branch (the church triumphant), while out of the root of Jessie, the one hundred and forty-four thousand—are the branch of glorious fruit lifted up as a wave offering in the day of his power.
Mula sa tuod ng Laodiceang Adbentismo ng Ika-pitong Araw (ang Iglesiang Militante) ay sumisibol ang sanga (ang Iglesiang Triunfante), samantalang mula sa ugat ni Jessie, ang isang daan at apatnapu’t apat na libo—ay ang sanga ng maluwalhating bunga na itinaas bilang handog na iwinagayway sa araw ng kaniyang kapangyarihan.
We will continue these thoughts in the next article.
Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.
“Proverbs One
Kawikaan, Unang Kabanata
“April 1, 1850 To the ‘Little Flock.’
Abril 1, 1850 Sa 'Munting Kawan.'
“Dear Brethren.—The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
Mga Minamahal na Kapatid.—Ipinagkaloob sa akin ng Panginoon ang isang pangitain noong Enero 26, na aking isasalaysay. Nakita ko na ang ilan sa bayan ng Diyos ay manhid at natutulog; at kalahating gising lamang, at hindi namamalayan ang panahong ating kinalalagyan ngayon; at na ang “lalaki” na may “brotsang panlinis ng dumi” ay nakapasok, at ang ilan ay nasa panganib na mapalis. Ipinamanhik ko kay Jesus na iligtas sila, pagbigyan pa sila nang kaunti, at ipakita sa kanila ang kakila-kilabot nilang panganib, upang sila’y makapaghanda bago pa man maging lubhang huli na magpakailanman. Sinabi ng anghel, “Ang pagkawasak ay dumarating na gaya ng makapangyarihang ipo-ipo.” Ipinamanhik ko sa anghel na kahabagan at iligtas yaong mga umiibig sa sanlibutang ito, at nakagapos sa kanilang mga pag-aari, at hindi maibig na kumalas sa mga iyon, at ihandog ang mga iyon upang pabilisin ang mga sugo sa kanilang paglalakbay upang pakainin ang mga gutom na tupa, na nangapapahamak dahil sa kakulangan ng espirituwal na pagkain.
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.
Habang pinagmamasdan ko ang mga kaawa-awang kaluluwa na namamatay dahil sa kawalan ng kasalukuyang katotohanan, at may ilan na nagpapahayag na naniniwala sa katotohanan na hinahayaan silang mamatay sa pamamagitan ng pagkakait ng mga kinakailangang paraan upang maisulong ang gawain ng Diyos, ang tanawing iyon ay lubhang masakit, at nagsumamo ako sa anghel na alisin iyon sa aking paningin. Nakita ko na kapag ang adhikain ng Diyos ay humihingi ng ilan sa kanilang ari-arian, gaya ng binatang lumapit kay Jesus, [Matthew 19:16-22.] sila’y umaalis na namimighati; at na di maglalaon ay daraan ang rumaragasang hagupit at wawalisin ang lahat ng kanilang mga pag-aari, at kung magkagayon ay huli na upang ihandog ang mga panlupang pag-aari at mag-impok ng kayamanan sa langit.
“I then saw the glorious Redeemer, beautiful and lovely, that he left the realms of glory, and came to this dark and lonely world, to give his precious life and die, the just for the unjust. He bore the cruel mocking and scourging, and wore the platted crown of thorns, and sweat great drops of blood in the garden; while the burden of the sins of the whole world were upon him. The angel asked, ‘What for?’ O, I saw and knew that it was for us; for our sins he suffered all this, that by his precious blood he might redeem us unto God.
Noon ay nakita ko ang maluwalhating Manunubos, marilag at kaibig-ibig, na iniwan niya ang mga dako ng kaluwalhatian at pumarito sa madilim at mapanglaw na sanlibutang ito, upang ibigay ang kaniyang mahalagang buhay at mamatay, ang matuwid bilang kahalili ng mga di-matuwid. Kaniyang tiniis ang malupit na pangungutya at pagpapahagupit, at isinuot ang hinabing koronang tinik, at pinagpawisan ng malalaking patak ng dugo sa halamanan; samantalang ang pasanin ng mga kasalanan ng buong sanlibutan ay nasa kaniya. Itinanong ng anghel, “Para saan?” O, nakita ko at nalaman na ito’y alang-alang sa atin; ang lahat ng ito’y kaniyang tiniis dahil sa ating mga kasalanan, upang sa pamamagitan ng kaniyang mahalagang dugo ay matubos niya tayo para sa Diyos.
“Then again was held up before me those who were not willing to dispose of this world’s goods to save perishing souls, by sending them the truth, while Jesus stands before the Father, pleading his blood, his sufferings and his death for them; and while God’s messengers were waiting, ready to carry them the saving truth that they might be sealed with the seal of the living God. It was hard for some who professed to believe the present truth, to even do so little as to hand the messengers God’s own money, that he had lent them to be stewards over.
Muli na namang inilantad sa aking harapan ang mga ayaw isakripisyo ang mga pag-aari ng sanlibutang ito upang iligtas ang mga kaluluwang nangapapahamak, sa pamamagitan ng pagpapadala sa kanila ng katotohanan, samantalang si Jesus ay nakatayo sa harap ng Ama, na idinudulog ang kanyang dugo, ang kanyang mga pagdurusa, at ang kanyang kamatayan alang-alang sa kanila; at samantalang ang mga sugo ng Diyos ay naghihintay, handang ihatid sa kanila ang katotohanang nakapagliligtas upang sila’y matatakan ng tatak ng buhay na Diyos. Mahirap para sa ilan na nagpapahayag na sumasampalataya sa kasalukuyang katotohanan, na magawa man lamang ang munting bagay na ito: ipagkaloob sa mga sugo ang sariling salapi ng Diyos, na ipinahiram niya sa kanila upang kanilang pangasiwaan bilang mga katiwala.
“Then the suffering Jesus, his sacrifice and love so deep, as to give his life for them, was again held up before me; and then the lives of those who professed to be his followers, who had this world’s goods, and considered it so great a thing to help the cause of salvation. The angel said, ‘Can such enter heaven?’ Another angel answered, ‘No, never, never, never. Those who are not interested in the cause of God on earth, can never sing the song of redeeming love above.’
Pagkatapos, ang nagdurusang si Jesus, ang kaniyang sakripisyo at pag-ibig na lubhang malalim, anupa’t ibinigay niya ang kaniyang buhay para sa kanila, ay muling itinanghal sa aking harapan; at pagkatapos ay iniharap din sa akin ang mga pamumuhay ng mga nagpapahayag na sila’y mga tagasunod niya, na nagtataglay ng mga pag-aari ng sanlibutang ito, at inari nilang isang napakalaking bagay ang tumulong sa gawain ng kaligtasan. Sinabi ng anghel, ‘Makapapasok ba ang gayon sa langit?’ Sumagot ang isa pang anghel, ‘Hindi, hinding-hindi, hinding-hindi, hinding-hindi. Ang mga walang malasakit sa gawain ng Diyos sa lupa ay kailanma’y hindi makaaawit ng awit ng pag-ibig na tumutubos sa itaas.’
“I saw that the quick work that God was doing on earth would soon be cut short in righteousness, and that the swift messengers must speed on their way to search out the scattered flock. An angel said, ‘Are all messengers? No, no, God’s messengers have a message.’
Nakita ko na ang madaliang gawaing isinasagawa ng Diyos sa lupa ay malapit nang paiikliin sa katuwiran, at na ang mga maliksing sugo ay dapat magmadali sa kanilang paglalakbay upang saliksikin ang nangalat na kawan. Isang anghel ang nagsabi, 'Lahat ba ay mga sugo? Hindi, hindi; ang mga sugo ng Diyos ay may mensahe.'
“I saw that the cause of God had been hindered, and dishonored by some travelling who had no message from God. Such will have to give an account to God for every dollar they have used in travelling where it was not their duty to go; for that money might have helped on the cause of God, and for the lack of it, souls have starved and died for the want of spiritual food, that might have been given them by God’s called and chosen messengers if they had had the means.
Nakita ko na ang gawain ng Diyos ay nahadlangan at nadungisan dahil sa ilang naglalakbay na walang dalang mensahe mula sa Diyos. Ang gayon ay magbibigay-sulit sa Diyos sa bawat dolyar na kanilang ginugol sa paglalakbay sa mga dako na hindi naman nila tungkuling puntahan; sapagkat ang salaping iyon ay maaaring nakatulong sa pagsulong ng gawain ng Diyos, at sa kakulangan niyon, ang mga kaluluwa ay nagutom at namatay dahil sa kakapusan ng pagkaing espirituwal, na sana’y naipagkaloob sa kanila ng mga tinawag at hinirang na sugo ng Diyos kung nagkaroon lamang sila ng sapat na panustos.
“The mighty shaking has commenced, and will go on, and all will be shaken out who are not willing to take a hold and unyielding stand for the truth, and sacrifice for God and his cause. The angel said, ‘Think ye that any will be compelled to sacrifice. No. no. It must be a free-will offering. It will take all to buy the field.’—I cried to God to spare his people, some of whom were fainting and dying.
Nagsimula na ang matinding pagyanig, at magpapatuloy, at ang lahat ng hindi handang kumapit nang mahigpit at tumindig na di-matinag para sa katotohanan, at magsakripisyo para sa Diyos at sa Kanyang adhikain, ay mayayanig at mahihiwalay. Sinabi ng anghel, “Inaakala ba ninyo na may pipiliting magsakripisyo? Hindi. hindi. Dapat itong maging kusang-loob na handog. Kakailanganin ang lahat upang mabili ang bukid.” — Ako’y dumaing sa Diyos na kahabagan ang Kanyang bayan, sapagkat ang ilan sa kanila ay nanghihina at namamatay.
“I saw that those who have strength to labor with their hands, and help sustain the cause, were as accountable for that strength, as others were for their property.
Nakita ko na yaong mga may lakas upang magpagal sa pamamagitan ng kanilang mga kamay at upang tumulong sa pagtataguyod ng adhikain ay may gayunding pananagutan sa lakas na iyon, gaya ng pananagutan ng iba sa kanilang mga ari-arian.
“Then I saw that the judgments of Almighty God were speedily coming. I begged of the angel to speak in his language to the people. Said he, ‘All the thunders and lightnings of Mount Sinai would not move those who will not be moved by the plain truths of the word of God; neither would an angel’s message awake them.’” Review and Herald, April 1, 1850.
Noo’y nakita ko na ang mga hatol ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat ay malapit nang dumating. Pinakiusapan ko ang anghel na mangusap sa kaniyang sariling wika sa mga tao. Sinabi niya, “Lahat ng kulog at kidlat ng Bundok Sinai ay hindi makaaantig sa mga hindi naaantig ng mga malinaw na katotohanan ng salita ng Diyos; ni ang mensahe ng isang anghel ay hindi makagigising sa kanila.” Review and Herald, Abril 1, 1850.