Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Labindalawa

Ang aking hangarin ay ilahad ang patotoong propetiko ni Joel sa paraang makikilala ang patotoo ni Joel sa mga sinabi at ginawa ni Pedro sa Pentecostes. Tiyak ako na malinaw ang Bibliya tungkol sa mga ginawa at sinabi ni Pedro sa Pentecostes, subalit pinagsisikapan kong maunawaan kung ano ang kinakatawan ni Pedro nang propetiko sa kasaysayan ng huling ulan, noong inilagay niya ang mensahe ng Pentecostes sa balangkas ng katuparan ng aklat ni Joel.

Si Pedro ay isang sagisag ng nalabing bayan ng Diyos, at hindi lamang siya inilalarawan sa Pentekostes, kundi maging sa Cesarea Filipos sa Mateo 16. Ang Cesarea Filipos ay matatagpuan sa mga talata labintatlo hanggang labinlima ng Daniel labing-isa, tatlong talatang naglalahad ng isang labanan na unang natupad sa panahong makasaysayan nang ang Cesarea Filipos ay tinatawag pang Panium. Ang mga talata labintatlo hanggang labinlima ay nauuna sa talatang labing-anim, na tumutukoy sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang talatang sampu ay tumutukoy sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989. Ang mga talata sampu hanggang labing-anim ng Daniel labing-isa ay kumakatawan sa panahong mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo, at ang panahong iyon ang “nakatagong kasaysayan” ng talata apatnapu ng kaparehong kabanata.

Kapag si Pedro ay propetikong nasa Caesarea Philippi (Panium), at ang Pentecostes ay ang panahon ng huling ulan, na sa gayon ay inilalagay siya sa “nakatagong kasaysayan” ng talatang apatnapu. Nilalayon kong talakayin ang kasalukuyang Digmaan sa Ukrayna na kinakatawan sa talatang labing-isa ng kabanatang labing-isa at ang darating na digmaan sa Panium sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima na humahantong sa Ikatlong Digmaang Pandaigdig, na siyang mga panlabas na pangyayari sa pagitan ng 1989 at ng batas ng Linggo, ngunit sa kasalukuyan ay tinutukoy natin ang kasaysayan ng ikatlong anghel mula Ika-22 ng Oktubre, 1844 hanggang sa pagkakatatag ng isang ligal na iglesia noong 1863.

Ipinakikita ng linya ang pagdating ng ikatlong anghel noong 9/11 (1844) hanggang sa batas ng Linggo (1863). Ang Proklamasyon ng Emansipasyon, na naghayag ng kalayaan, ay naging tipo ng batas ng Linggo; kaya, itinipo nito ang batas ng Linggo bilang kalagayang kung saan inaalis ang kalayaan. Ang kalayaang ipinahayag ng unang pangulong Republikano ay tumitipo sa kalayaang inaalis ng huling pangulong Republikano—na ayon sa propesiya ay nakatakdang maging isang diktador sa batas ng Linggo.

Ang 742 BK ang kasaysayang Alpha na nagpasimula sa mga hulang ukol sa panahon sa Isaias 7:8, na umabot sa kaganapang Omega noong 1863. Noong 742, si Ahaz, hari ng timugang kaharian ng Juda, ay pumasok sa isang digmaang sibil laban sa sampung hilagang lipi na bumubuo sa hilagang kaharian. Ang kasaysayan noong 742 BK ay inilarawan sa Juda, ang literal na maluwalhating lupain ng Kasulatan, na tinitirhan ng mga literal na Hudyo at sa sipi ay kinakatawan ng masama at hangal na haring Ahaz—kaya’t naging tipo ng kasaysayang Omega ng 1863. Ang kasaysayang Omega ng 1863 ay natupad sa loob ng panahong naghahari ang Estados Unidos bilang hayop ng lupa, ang ikaanim na kaharian ng hula sa Bibliya. Ang Estados Unidos ang espirituwal na maluwalhating lupain, na binubuo ng Protestanteng Kristiyanidad na ayon sa Bibliya ay mga espirituwal na Hudyo. Ang Digmaang Sibil sa pagitan ng hilaga at timog noong 742 BK sa kasaysayang Alpha ay naglarawan sa Digmaang Sibil sa pagitan ng hilaga at timog sa kasaysayang Omega ng 1863. Magkatuwang, inilalarawan ng dalawang saksi na iyon ang panlabas na kasaysayang humahantong sa batas ng Linggo, kung saan ang espirituwal na maluwalhating lupain ay muling mahahati sa dalawang uri.

Noong 742 BC, ang kapangyarihang hilaga ay kumatawan sa isang alyansa sa pagitan ng sampung hilagang lipi ng Israel at ng Siria, kaya’t tumatayong sagisag ng isang alyansa sa isang panlabas na kapangyarihan, na natupad nang ibinigay ang suporta ng Papadong pabor sa pagkaalipin sa mga estadong timog na pabor sa pagkaalipin sa Digmaang Sibil. Ang panlabas na kaalyado ng Siria noong 742 BC, at ang panlabas na kaalyado ng Papado sa Digmaang Sibil, ay tumutukoy sa alyansa ng mga globalista sa buong daigdig at ng mga Demokratang globalista sa kanilang pakikidigma laban sa MAGA-ismo, isang pakikidigmang nagsimula noong 2015 nang tumindig ang ikaapat at pinakamayamang pangulo, at sa gayon ay pinukaw ang buong kaharian ng Grecia, ayon sa Daniel labing-isa, talata dalawa. Ang pagpukaw na iyon ay tumutukoy sa paggising ng mga Hentil sa aklat ni Joel. Ang "Grecia" at "heathen" ay mga sagisag ng kapangyarihan ng dragon na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armageddon, kaalyado ng halimaw at ng bulaang propeta.

Noong 2015, ang mga Hentil ay napukaw sa makahulang panawagan tungo sa libis ni Jehosophat ayon kay Joel, na tinawag din niyang libis ng paghuhukom. Noong 2015, ipinahayag ni Donald Trump ang kaniyang kandidatura sa pagkapangulo, na sa gayon ay pinukaw ang imperyong globalista na kinakatawan bilang Grecia at sinimulan ng mga Hentil ang kanilang pagmartsa tungo sa Armagedon, at ito ay makalipas lamang ang isang taon mula sa pagsisimula ng Digmaang Ukranyano, bilang katuparan ng talatang labing-isa ng Daniel labing-isa.

Ang mga digmaang sibil noong 742 BK at 1863 ay tumutukoy sa kasaysayan ng batas ng Linggo, na siyang nagmamarka sa wakas ng ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia. Ang ikaanim na kahariang iyon ay nagsimula sa Digmaang Rebolusyonaryo, kaya’t ang pagwawakas ng ikaanim na kaharian sa ilalim ng batas ng Linggo ay tumutukoy sa pag-uulit ng Digmaang Rebolusyonaryo, sa mismong panahon na nagaganap ang Digmaang Sibil. Ang depinisyon at pagbansag kung ito man ay Digmaang Sibil o Rebolusyonaryo ay nakasalalay sa pananaw. Ang ginagawa ngayon ng mga Demokratiko sa pamamagitan ng lawfare, paglustay ng pondo, pandaraya, iligal na imigrasyon, at propaganda ay tinatawag nilang isang color-revolution, ngunit yaong mga kaluluwang sumasalungat sa kanilang mga maniobrang globalista ay itinuturing ang gayunding mga gawain bilang pag-uudyok ng ‘sibil’ na kaguluhan. Ang Antifa ba ay kriminal o bayani?

Ang dalawang makasaysayang digmaan ay kumakatawan sa iisang digmaang naghahati na nagaganap sa kapanahunan ng huling Pangulong Republikano. Gaya ng sa kauna-unahang Pangulong Republikano, magwawagi sa pakikidigma ang huling Pangulong Republikano, na siya ring inihuwaran ng Unang Pangulo, na siya ring nagwagi sa Digmaang Rebolusyonaryo. Ang rebolusyong MAGA, ayon sa mga Demokratiko, ay nagbubunga ng kasalukuyang ‘kaguluhang sibil.’ Depende sa iyong pansariling pagkiling pampolitika, ang kasalukuyang digmaan ay alinman sa isang digmaang rebolusyonaryo o isang digmaang sibil. Sa propetikong pananaw, ito ay kapwa.

Ang 1863 ay kumakatawan sa batas ng Linggo, at gayundin ang 1844, nang dumating ang ikatlong anghel na may dalang mensahe ng batas ng Linggo. Ang panahon mula 1844 hanggang 1863 ay nagtataglay ng tatak ng batas ng Linggo mula simula hanggang wakas. Noong 1846, ang pag-aasawa ng mga White, ang pag-iingat ng Sabat, at ang pagbabago ng pangalan mula Harmen tungo sa White ay nagsilbing tanda na ang pag-aasawang pinasukan noong Oktubre 22, 1844 ay naisakatuparan, at ang nasabing pagkakasakatuparan ay minarkahan ang pasimula ng proseso ng pagsubok ng ikatlong anghel, gaya ng tatlong-bahaging pagsubok sa Sabat ukol sa mana na minarkahan ang pasimula ng sampung pagsubok na sumunod sa bautismo sa Dagat na Pula.

Ang maná ang unang pagsubok at kumakatawan din sa ikasampung pagsubok sa Kadesh, sapagkat kapwa sila kumakatawan sa mensahe ng ikatlong anghel at, kaya nga, sa batas ng Linggo.

Ang una sa sampung pagsubok ay ang pagsubok na “manna” na kumakatawan sa tatluhang mensahe ng tatlong anghel ng Pahayag labing-apat. Gaya ng sa manna, ang mga anghel ay kumakatawan sa tatluhang babala laban sa pagsamba sa unang araw ng sanlinggo. Ang tatluhang himala ng manna ay “idinisenyo upang makintal sa kanilang isipan ang kabanalan ng Sabat,” na siyang, siyempre, layon ng ikatlong anghel. Ang una sa tatlong himalang kinakatawan ng manna ay may kinalaman sa “pagkain” ng tinapay na makalangit, at ang “pagkain” ay isang alpha na sagisag ng kapanahunan ng huling ulan. Ang ikalawang himala ay kumakatawan sa mensahe ng ikalawang anghel, kung saan “idinodoble” ng inspirasyon ang mga salita at parirala upang markahan ang panahong kinakatawan ng dalawang pagbagsak ng Babilonia, sapagkat bumagsak, bumagsak ang Babilonia. Ang ikalawang himala ay ang “pagdodoble” ng dami ng manna sa ikaanim na araw. Ang ikatlong himala ay ang pagpapanatili ng tinapay para sa Sabat ng ikapitong araw.

Bilang tipo ng tatlong anghel, ang mana ay ang unang anghel, at kaya’t dapat nitong taglayin ang buong salaysay, na, sa Apocalipsis 14, ay ang salaysay ng tatlong anghel. Ang unang anghel ay isang fraktal ng mga mensahe ng tatlong anghel. Ang fraktal ay isang masalimuot na hugis heometriko na maaaring hatiin sa mga bahagi, na bawat isa ay isang kopya ng kabuuan sa mas maliit na sukat. Ang katangiang ito ay tinatawag na sariling-pagkakatulad. Madalas ay nagtataglay ang mga fraktal ng mabubusising detalye, gaano man kalaki ang antas ng pagpapalaki ng sukat. Matatagpuan ang mga fraktal sa matematika, biyolohiya, pisika, heolohiya, kimika, astronomiya, inhenyeriya, at marami pang ibang larangan ng kaalaman.

Ang “tatlong-hakbang na estruktura” ng tatlong anghel sa Apocalipsis kabanata labing-apat ay kinakatawan sa mensahe ng unang anghel; kaya, ang unang anghel ay nagiging isang “fractal” ng tatlong anghel. Ang unang tatlong kabanata ng aklat ni Daniel ay kumakatawan, ayon sa pagkakasunod-sunod, sa unang, ikalawa, at ikatlong mensahe ng mga anghel, at ang unang kabanata ni Daniel ay naglalaman ng gayunding “tatlong-hakbang na estruktura” na kinakatawan sa tatlong kabanata, at tulad din ng sa tatlong anghel kaugnay ng unang anghel.

Ang tatluhang himala ng manna ay nakalaan upang kainin, at ang unang kabanata ng Daniel ay tungkol sa pagkain. Naipasa ni Daniel ang pagsubok sa diyeta sa pagpili ng pagkaing gulay kaysa sa diyeta ng Babilonia. Pagkatapos ay sinubok siya sa kaniyang kaanyuan, at ang kaniyang kaanyuan ay nagbunga ng paghihiwalay sa pagitan ng kaniyang kaanyuan at ng kaanyuan ng mga kumain ng pagkain ng Babilonia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay ang panawagan na humiwalay mula sa Babilonia sa loob ng isang kasaysayan ng paghihiwalay kung saan nabubuo ang dalawang uri at pagkatapos ay nahahayag. Ang ikalawang pagsubok na iyon para kay Daniel ay humantong sa ikatlong pagsubok ni Nebuchadnezzar, na siyang ikatlong pagsubok sa unang kabanata at nagsilbing uri ng pagsubok ng gintong larawan sa ikatlong kabanata, na paulit-ulit na kinikilala ni Sister White bilang ang batas ng Linggo, na siyang mensahe ng ikatlong anghel. Ang unang kabanata ng Daniel ay isang fractal ng unang tatlong kabanata ng Daniel, at ang tatlong kabanatang iyon ay kumakatawan sa tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat, na kung saan ang unang anghel at ang unang kabanata ng Daniel ay kapwa mga fractal ng tatlong anghel at ng tatlong kabanata.

Ang pagtipon at pagkain ng mana ay nagsasagisag sa pagkuha (pagtipon) ni Juan, sa ikasampung kabanata ng Apocalipsis, ng munting aklat mula sa kamay ng anghel at pagkatapos ay pagkain nito.

Kinailangan munang lumapit si Juan sa anghel at magtanong; pagkatapos, kinailangan niyang “kunin” ang munting aklat, at saka niya ito “kainin.” Kinakatawan ni Juan ang tatlong hakbang ng unang anghel sa pamamagitan ng paglapit sa anghel at pagtatanong, na sinusundan ng ikalawang hakbang na pagkuha at ng ikatlong hakbang na pagkain. Ang pagtipon at/o pagkain ang una sa tatlong pagsubok sa mana, subalit naglalaman ito ng isang fractal ng lahat ng tatlong pagsubok sa mana. Ang pagtipon at pagkain ng mana ay isang tipo ni Jeremias.

Ang Kaniyang “mga salita ay nasumpungan” ni Jeremias sa pamamagitan ng kaniyang paghahanap at saka ng kaniyang paghingi ng munting aklat. Ang Kaniyang salita ay nasumpungan nang tinipon ang mana. Ang pagtitipon at pagkain ng mana ay sumasagisag kay Ezekiel na kumain ng aklat na ibinigay sa kaniya, at sa gayon ay tinutukoy na ang tumangging kainin ang aklat ay gaya ng sambahayang mapaghimagsik.

Kung tumanggi si Ezekiel na kainin ang munting aklat, siya’y mapapabilang sa mapanghimagsik na sangbahayan, at ang “balumbon” ng “aklat” na dapat niyang kainin ay inilarawan bilang “mga panaghoy, at pagluluksa, at sa aba,” na kumakatawan sa isang tatluhang mensahe sa mga huling araw. Ang tatluhang mensahe ng mga huling araw ay ang mga mensahe ng tatlong anghel sa Apocalipsis labing-apat, at ang konteksto kung saan iniharap ni Ezekiel ang tatlong mensaheng iyon ay ang konteksto ng Islam at ng ikatlong “sa aba.” Ang tatlong mensahe ay may Alfa at Omega, at ang ikatlo ay “sa aba,” isang pangunahing sagisag ng Islam, kaya dapat umayon ang Alfa sa Omega; kaya naman ang “mga panaghoy” ay kumakatawan sa mga panaghoy na nagsimula noong 9/11 sa pagdating ng ikapitong trumpeta at ng ikatlong “sa aba,” na unti-unting lalala hanggang sa pitong huling salot. Sa “lindol” ng batas ng Linggo sa Apocalipsis labing-isa, ang ikatlong “sa aba” ay mabilis na dumarating, at ipinaaalam sa atin ng inspirasyon na ang di-matuwid na dekreto ng Isaias sampu ay yaong batas ng Linggo. Nagsisimula ang talatang iyon sa pagbigkas ng “sa aba” laban sa mga gumagawa ng mga di-matuwid na dekreto.

Ang pagkain ng manna ay ang una sa tatlong pagsubok; ang ikalawa ay ang “pagdodoble” sa Araw ng Paghahanda. At para saan sila naghahanda? Naghahanda sila para sa pagsubok ukol sa Sabat, na siyang mensahe ng ikatlong anghel.

Ang tatluhang himalang iyon ay siya ring una, o alpa, sa sampung pagsubok. Sa unang hakbang ay nagbigay ang Diyos ng maná, pagkatapos ay nagbigay Siya ng 'doble' na bahagi sa ikalawang hakbang, ngunit sa ikatlo ay wala Siyang ibinigay. Iba ang ikatlong pagsubok kaysa sa unang dalawa, sapagkat ang ikatlo ang litmus test. Ang tatlong pagsubok na iyon ay kumakatawan sa alpa ng isang sampung-hakbang na proseso ng pagsubok na humahantong sa unang Kadesh.

Kung sasaliksikin mo ang iba’t ibang teologo, matatagpuan mo ang maraming talaan ng sampung pagsubok na nagtatapos sa unang Kadesh. Halos lahat ng mga ito ay isinasama ang Dagat na Pula bilang isa sa sampung pagsubok; ang ilan ay isinasama ang mga makasaysayang panandang-daan bago ang Dagat na Pula, sa panahon ng mga salot. Lahat ng mga iyon ay mali.

Ang unang pagsubok ay ang manna. Kinilala ni Pablo ang pagtawid sa Dagat na Pula bilang bautismo.

Si Moises ay sumasagisag kay Jesus, at ang bautismo ni Jesus ay nagpapakilala ng isang proseso ng pagsubok na may tatluhang katangian, na nagsisimula at nagbibigay-diin sa pagsubok sa gana sa pagkain. Ang krus ay isinagisag ng Paskuwa sa Egipto. Pagkalabas nila sa kabilang pampang ng Dagat na Pula, si Cristo ay muling binuhay bilang handog ng unang bunga. Nang Siya'y lumabas mula sa libing sa tubig sa pamamagitan ni Juan Bautista, sinimulan ni Cristo (ang handog ng unang bunga) ang isang apatnapung-araw na proseso ng pagsubok. Pagkatapos na Siya'y muling binuhay, gaya ng isinagisag ng Kanyang bautismo, may apatnapung araw na si Cristo ay nakipag-ugnayan sa mga alagad nang harap-harapan. Nagsisimula ang proseso ng pagsubok pagkatapos ng pagtawid sa Dagat na Pula, kung paanong tiyak na si Cristo ay dinala ng Espiritu sa ilang pagdaka, pagkalabas Niya sa tubig.

Ang unang pagsubok para kay Cristo ay ang apetito, sapagkat, bilang ang Tinapay ng Langit, sinimulan Niya ang Kanyang pinahiran na gawain doon mismo kung saan nabuwal si Adan. Ang unang pagsubok pagkaraang tawirin ang Dagat na Pula ay ang tatluhang pagsubok sa mana, na siyang tipo ng tatluhang pagsubok sa Tinapay ng Langit. Nagsimula ang pagsubok kay Cristo pagkatapos Niyang umahon mula sa tubig, kaya’t ang sampung pagsubok ay dapat ding magsimula ‘pagkatapos’ na sila’y umahon mula sa tubig. Pagkatapos ay hinarap ni Cristo ang isang tatluhang pagsubok, na nasa konteksto ng apetito, ayon sa tipo ng tatluhang pagsubok sa mana na nagsimula matapos ilabas ng Espiritu ang sinaunang Israel mula sa Ehipto at dalhin sila sa ilang.

Ang iba pang mga talaan na naghahaka kung anong mga paghihimagsik ang kinakatawan ng sampung pagsubok na umabot sa kasukdulan sa Kadesh ay tinutukoy ang paghihimagsik tungkol sa gintong guya na kaugnay kay Aaron bilang isa sa sampung pagsubok na iyon, ngunit mali sila.

Ang pagpapagalit sa Diyos na dulot ng gintong guya ay kumakatawan sa dalawang pagsubok. Ito ay isang mahalagang sangkap ng simbolismo ng gintong guya. Ang idolatriyang nahayag nang inakala ng bayan na hindi iyon makikita ng Diyos, ay sinundan ng pagbabalik ni Moises. Pagkatapos ay pinili ng bayan na manatiling mga idolatra sa harap mismo ng Diyos, na kinakatawan ni Moises.

Sa dalawang yugto ng tumitinding paghihimagsik, nakikita natin ang isang makahulang paghahati sa mga lipi, nang ang lipi ni Levi ay natatanging itinalaga sa paglilingkod sa santuwaryo; sapagkat hanggang sa paghihimagsik na iyon, ang paglilingkod sa santuwaryo ay itinakdang gampanan ng panganay ng bawat lipi. Hindi na magiging gayon. Ngayon, ang tapat na lipi ni Levi ang mangangasiwa sa templo. Ang "paghahati" o paghiwalay sa 'dalawa' ay isang sangkap ng makahulang katangian ng gintong guya.

Ang paghihimagsik ni Aaron ay naging tipo ng paghihimagsik ni Jeroboam, ang unang hari ng hilagang kaharian ng Israel. “Dinoble” ni Jeroboam ang mga gintong guya sa pamamagitan ng paglalagay ng isa sa Bethel at isa sa Dan. Si Aaron at si Jeroboam ay kumakatawan sa magkatulad na mga kasaysayan, na siyang kasaysayan ng pagbuo ng larawan ng hayop. Ang kasaysayan ng larawan ng hayop ay natutupad sa dalawang panahon, na pinaghiwalay ng batas ng Araw ng Linggo sa Estados Unidos. Ang larawan ng hayop ay isang simbolo ng pagsasanib ng simbahan at estado na unang itinatatag sa Estados Unidos, at pagkatapos ay sa sanlibutan.

Laging mayroong paghahati na kaakibat ng mga sagisag ng larawan ng hayop. Kay Aaron, ito ang pagbubukod sa mga Levita; kay Jeroboam naman, ito ang pagkakahati ng labindalawang lipi sa dalawang lipi sa timog at sampung lipi sa hilaga.

Ang sagisag ng ugnayang iyon ng simbahan at estado ay tinawag ni Juan sa aklat ng Apocalipsis na “ang larawan ng hayop.” Ang mga gintong guya nina Aaron at Jeroboam ay mga larawan ng isang hayop, at ang hayop na kanilang inilalarawan ay ang Babilonya, sapagkat ang unang kaharian sa propesiya sa Bibliya ay kinakatawan ng isang ulong “ginto” sa ikalawang kabanata ni Daniel. Ang larawan ng hayop ay kumakatawan sa dalawang pagsubok, sapagkat ang pagsubok ay una munang inihaharap sa hayop na mula sa lupa—ang Estados Unidos; pagkatapos, sa ikalabintatlong kabanata ng Apocalipsis, pinipilit ng Estados Unidos ang sanlibutan na magtatag ng isang larawan ng hayop. Ang unang pagsubok ay ang Estados Unidos, saka ang sanlibutan.

Ang paghihimagsik ng gintong guya ay may dalawang aspekto at nagsisilbing dalawa sa unang siyam na pagsubok na humahantong sa ikasampu at panghuling pagsubok sa unang Kadesh. Kapag pinagsama "line upon line" ang mga paghihimagsik nina Aaron at Jeroboam, makikita na si Aaron, ang punong saserdote, ay kumakatawan sa iglesya, at si Jeroboam, ang hari ng Israel, ay kumakatawan sa estado. Ang dalawang linyang ito na pinagsama ay sagisag ng pagsasanib ng iglesya at estado. Itinayo ang dalawang dambana ni Jeroboam sa Bethel (na ang kahulugan ay iglesya) at sa Dan (na ang kahulugan ay paghuhukom), at magkasamang kumakatawan sa pagsasanib ng iglesya at estado. Sa liwanag ng mga puntong ito, sisimulan nating kilalanin ang sampung pagsubok.

Ang sampung pagsubok ay inilagay sa konteksto ng kapahingahan ng Sabat (Hebreo 3–4). Nagsisimula ang mga ito sa tatluhang himala ng mana at sa aral nito hinggil sa Sabat, at nagwawakas sa ikasampung pagsubok, ang unang Kadesh. Ang unang Kadesh na iyon ay "ang araw ng paghihimagsik sa Kasulatan", at ikinapaloob ni Pablo ang pangwakas na paghihimagsik sa konteksto ng pagsubok sa Sabat. Ang pagsubok na Alpha ay ang Sabat, na sinasagisag ng mana, at ang ikasampu at Omega na pagsubok sa unang Kadesh ay gayundin ang kapahingahan ng Sabat. Ang Alpha at Omega ay laging kumakatawan sa wakas kasama ang pasimula.

Noong “araw ng paghihimagsik,” tinanggihan ang mensahe nina Josue at Caleb. Ang sipi ay nakabatay sa isang uri ng mga tao na hindi makapapasok, dahil sa kawalan ng pananampalataya sa mensaheng kanilang narinig. Ang mensahe ay kinakatawan ng “kapahingahan.”

Ang "kapahingahan" ay isang mensahe na kinakatawan ng ipinahayag nina Josue at Caleb. Ginagamit ni Pablo ang mga katotohanang kaugnay ng Sabat ng ikapitong araw bilang sagisag ng mensahe ng "kapahingahan" na itinakwil ng mga nakatakdang mamatay sa ilang.

Ang pananalitang, “Ngayon, kung inyong didinggin ang kaniyang tinig,” ay kapareho ng pagdidiin ng aklat ng Apocalipsis sa sinumang nakikinig sa tinig ng Espiritu—na ang pakikinig na iyon ay ang pakikinig sa mensahe ng Espiritu, na siya ring mensahe ng huling ulan, na siya ring mensahe ng “kapahingahan.” Sa Kadesh, umalingawngaw ang tinig na iyon at pumili ang mga mapaghimagsik ng bagong pinuno upang pabalikin sila sa Egipto. Ang kasaysayan ng pagpapagalit na ito ay tinatalakay sa Mga Awit 95 at ni Pablo sa aklat ng Hebreo. Ibinubunyag ng kasaysayan ang pagkabigo ng sinaunang Israel sa kanilang ikasampung pagsubok. Ang unang pagsubok (ang alpha) sa sampung pagsubok ay nagsimula sa tatluhang himala ng mana na kumakatawan sa tatlong mensahe ng mga anghel, sa Kautusan ng Diyos, sa kapahingahan ng Sabat, sa Tinapay ng Langit, sa pagsunod, at sa paghatol, at ang pinakahuli sa sampung pagsubok ay ang pagsubok ng “kapahingahan.” Ang “kapahingahan” ng biyaya, gaya ng pahayag ni Sister White, ay sagisag ng huling ulan. Ang Kadesh ay isang sagisag ng pagsubok sa pagtanggap o pagtanggi sa mensahe ng huling ulan na inihaharap “guhit sa guhit.”

Linya sa linya, ang "kapahingahan" ay ang pagbubuhos ng Espiritu Santo na inilarawan bilang ang huling ulan. Ang "kapahingahan" ay siya ring Sabat ng ikapitong araw, ang mismong selyo na inilalapat sa mga tapat sa panahon ng huling ulan. Ang "kapahingahan" ay ang biyaya na kumakatawan sa kapangyarihang ipinagkakaloob sa isang daan at apatnapu’t apat na libo kapag ang kanilang mga kasalanan ay pinawi magpakailanman. Ang biyayang iyon ay hindi lamang ang kapangyarihang ipinagkakaloob na kumakatawan sa pagpapakabanal, kundi gayon din ang biyayang nagbibigay ng pagpapawalang-sala kapag ang dugo ni Cristo ay ginagamit upang alisin ang mga kasalanan ng nagsisising kaluluwa. Ang "kapahingahan" ng biyaya ay ang mensahe ng katuwiran ni Cristo, isang katuwirang nagbibigay ng biyaya (kapangyarihan) upang mamuhay na hindi nagkakasala, at ng biyayang nagbabago sa isang Laodiceano tungo sa isang Filadelfiano. Minsang nabago sa pamamagitan ng biyaya ng pagpapawalang-sala, ang dating Laodiceano, bilang isang Filadelfiano, sa pamamagitan ng kapangyarihan ng biyaya, ay lumalakad sa pinabanal na landas na patungo sa pagpapaluwalhati. Ang "kapahingahan" ay ang mensahe ng ikatlong anghel, na inilarawan bilang "pagpapawalang-sala sa pamamagitan ng pananampalataya sa katotohanan." Yamang gayon, itinuro ng Kadesh ang 1888.

Ang unang Kadesh ay tumutukoy sa mensahe ng “kapahingahan” na siyang mensahe ng “ebanghelyo.” Ang walang hanggang ebanghelyo ay “ang gawain ni Cristo sa pagpapasimula ng isang tatluhang proseso ng pagsubok na naglilinang at pagkatapos ay naglalantad ng dalawang uri ng mga mananamba.” Ang mensahe ng walang hanggang ebanghelyo ng “kapahingahan” sa unang Kadesh ay kumakatawan sa tatluhang mensahe ng walang hanggang ebanghelyo na pinamamahalaan ng tatluhang gawain ng Espiritu Santo na siyang sumusumbat tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa kahatulan. Ang tatlong hakbang na iyon ay ganap na katulad ng tatlong hakbang sa pagsubok ng mana!

Ang sampung pagsubok ay nagsisimula sa isang tatluhang proseso ng pagsubok, na nagbibigay-diin sa Kautusan ng Diyos, sa Sabat, at sa pananagutan ng sangkatauhan na kainin at tunawin ang mensahe ng Diyos. Ang una sa sampung pagsubok ay may tatluhang katangian, gayundin ang ikasampu. Ang unang pagsubok ay gumagamit ng mana bilang sagisag ng Tinapay ng Langit na dinadakila ang Sabat ng ikapitong araw. Ang huling pagsubok naman ay gumagamit ng "kapahingahan" bilang sagisag ng pangwakas na proseso ng pagsubok ng Huling Ulan, na nagwawakas sa Batas ng Linggo, kung saan yaong mga kumakatawan sa Tinapay ng Langit ay itinataas bilang isang watawat ng Sabat.

Ang pasimula ng sampung pagsubok, gaya rin ng wakas ng sampung pagsubok, ay nagbibigay-diin sa Sabat at sa mensahe ng Ebanghelyo na kaakibat ng Sabat, na siyang walang hanggang Ebanghelyo ng Ikatlong Anghel. Ang unang Kadesh ang omega ng sampung pagsubok, kaya ang alpha ng sampung pagsubok ay dapat taglay ang gayunding mga katangian. Ang Kadesh ay sumasagisag sa 1863, nang ninais ng Panginoon na tapusin ang Kanyang gawain at dalhin pauwi ang Kanyang bayan, ngunit naantala ang pagpasok sa Lupang Pangako.

Itinanong ni Kapatid na White, “Pagagalitin ba natin Siya gaya ng ginawa ng sinaunang Israel?” Ginagalit natin Siya sa pamamagitan ng pakikihalubilo sa sanlibutan, na sinasagisag ng Egipto, yaon mismong lugar na hinanap ng mga mapaghimagsik sa Kadesh ang isang pinunong magbabalik sa kanila roon. Noong 1863, ang pagnanais na bumalik sa Egipto at ang pagpili ng isang bagong pinuno ay inihayag sa pamamagitan ng inspirasyon bilang pagnanais ng pakikipisan sa sanlibutan.

Ang siping ating pinag-aaralan ngayon ay inunahan ng paliwanag ni Sister White hinggil sa hindi pagpasok ng sinaunang Israel sa kapahingahan. Sa konteksto ng kanilang walang humpay na paghihimagsik, inilatag niya ang mga talatang naglalahad kung paano ninanais ng Diyos na makipag-ugnayan sa Kanyang nobya, ngunit tumanggi ang Kanyang nobya. Ang sumusunod na sipi ang nagdadala tungo sa kababasa lamang natin.

Sa siping kaniyang itinala, “Iniutos ng Diyos sa Kaniyang bayan na sa Kaniya lamang magtiwala. Hindi Niya ibig na tumanggap sila ng tulong mula sa mga hindi naglilingkod sa Kaniya.” Noong 1863, ang Laodicean Millerite Adventism ay nakipag-alyansa sa pamahalaan ng Estados Unidos upang tumulong sa kanilang pagsisikap na hadlangan ang sapilitang pagpapasundalo sa kanilang mga kabataang lalaki sa pinakanakamamatay na digmaan sa kasaysayan ng Amerika.

Si Sister White ay nagsasaad, kaugnay ng kanyang komentaryo hinggil sa paghihimagsik sa Kadesh, “Ang Manlilikha ng lahat ng bagay ay hindi nangangailangan ng tulong ng Kanyang mga kaaway upang itatag ang pagsamba sa Kanya. Hindi Niya hinihingi ang hain ng kasamaan, ni tinatanggap ang mga handog ng mga may ibang mga diyos sa harapan ng Panginoon.” Noong 1863, ang kilusang Laodicean Millerite Adventism ay naging isang iglesia at pumasok sa isang alyansa sa kapangyarihang magpapatupad ng pagsamba sa Linggo sa bansa at pagkaraan ay sa buong sanlibutan.

Sa susunod na artikulo, ipagpapatuloy natin ang ating pagsusuri sa mga linyang propetiko na umaambag tungo sa 1863, na siyang batong-pangwakas ng panahong propetiko mula 1844 hanggang 1863.