The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fourteen

Ang kasaysayan ng “kamangha-manghang mga gawa ng Diyos” ay kinakatawan din ng propetikong tanong na “hanggang kailan.” Ang kasaysayang kinakatawan ng dalawang iyon, at ng marami pang ibang sagisag, ay kumakatawan sa panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa panahong iyon ay may pagtatalo hinggil sa tunay at sa marami pang ibang huwad na mga mensahe ng huling ulan. Iisa lamang ang tunay na mensahe ng huling ulan. Ang banghay ng banal na kasaysayan kung saan ginaganap ng Diyos ang Kaniyang mga kamangha-manghang gawa ay ipinapaloob sa konteksto ng aklat ni Joel, kung saan ang “bagong alak” ay inaalis sa isang uri habang ibinubuhos naman sa kabilang uri.

May ilang pagkakasalungat sa aklat ni Joel na dapat mapansin. Ang ugat ng salitang “talinghaga” ay nangangahulugang “pagtatabi” at likas na kinasasangkutan nito ang pagtatambal ng dalawang uri. Nauna na naming tinalakay ang ilan sa mga “pagkakasalungat” sa aklat ni Joel, at itinuro namin na ang korona ng kapalaluan na isinusuot ng mga lasenggong namumuno sa Jerusalem ay itinambal na kasalungat sa mga nagsusuot ng korona ng kaluwalhatian. Hindi pa namin naibahagi kung paanong ang sagisag ng kagalakan ay kasalungat, subalit katapat, ng kahihiyan; ngunit gayon nga, at layon naming ipakita iyon. Matatagpuan din sa aklat ni Joel ang paksa ng Alfa at Omega, at ang simulain na ang una ay naglalarawan sa huli ay pinagtitibay din ng dalawang pangaral ni Pedro sa aklat ng Mga Gawa.

Ang ikalawang kabanata ng Mga Gawa ay naganap sa Araw ng Pentekostes nang alas-nuwebe ng umaga (ang ikatlong oras), at ang ikatlong kabanata naman ay sa ikasiyam na oras (alas-tres ng hapon), ang oras ng hain sa hapon. Sa Mga Gawa 2, ang mensaheng ipinangaral ni Pedro ay sa silid sa itaas ng isang pribadong tahanan, ngunit ang kanyang sermon sa kabanata 3 ay ibinigay sa templo. Pinag-uugnay ang mga ito ng panawagan sa pagsisisi sa kapwa pagtitipon. Iisang mensahe, dalawang heograpikong pook na nagsasagisag ng pagdodoble sa loob ng mensaheng Pentekostal, na nahahati sa pagitan ng patyo at ng templo. Sa Pahayag 11, inutusan si Juan na sukatin ang templo, ngunit huwag isama ang patyo sapagkat ito ay ibinigay sa mga Hentil.

Kaya, ang pagdodoble ng dalawang pangaral at ang pagkakabukod ng kinalalagyan ng dalawang pangaral ay nagpapakilala ng dalawang madla para sa huling ulan ayon sa aklat ni Joel. Isang madla ang mga Hentil sa labas ng templo at ang isa pa ay ang mga Judio sa loob ng templo. Sa paghuhukom sa mga buháy, ang sambahayan ng Diyos ang unang hinahatulan, at mula 9/11 hanggang sa Kautusang Linggo ang templo ang hinahatulan, at mula sa Kautusang Linggo hanggang sa pagtatapos ng probasyon ng sangkatauhan ang mga Hentil ang hinahatulan. Ang paghuhukom na iyon ay nagaganap sa panahon ng huling ulan na itinukoy ni Pedro bilang inilalahad sa aklat ni Joel. Ang pagkakabahagi sa pagitan ng patyo (ang mga Hentil) at ng templo (ang Iglesia ng Diyos) na inilalarawan sa Mga Gawa kabanata dalawa at tatlo, ay siya ring pagbubukod sa aklat ni Joel ng unang ulan at ng huling ulan. Dumating ang unang ulan noong 9/11 at ibinubuhos habang hinahatulan ang templo ng Diyos. Kapag natapos ang prosesong iyon, ang huling ulan ay ibubuhos sa mga Hentil sa patyo.

Hindi ko layon sa kasalukuyan na tukuyin ang propetikong pagkakaiba sa pagitan ng kagalakan at ng pagkapahiya, ngunit ipinababatid ng talata sa bayan ng Diyos na “magalak” dahil sa mensahe ng huling ulan. Ang mensaheng ito ng huling ulan ay nagbubunga ng propetikong kagalakan sa bayan ng Diyos. Gayunman, ang paksa ng unang o maagang ulan, na sinusundan ng huling ulan, ay isang paglalarawan ng batong katitisuran na itinabi at hinangaan. Ang sagisag ng batong-panulukan na sa wakas ay nagiging ulo ng panulukan ang siyang kahanga-hanga sa paningin ng Diyos at ng Kaniyang bayan.

Ang kamangha-manghang bato ay kumakatawan sa Alfa at Omega ng propesiya. Ang prinsipyo ng alfa at omega sa propetikong aplikasyon ay paulit-ulit na tinutukoy ng Alfa at Omega sa Kanyang Salita, at Siya ang Salita. Dahil dito, ang anumang ipinahayag hinggil sa prinsipyong ito ay ipinahayag sa atin at sa ating mga anak magpakailanman. Ang taong 1863 ang batong pangtuktok ng propesiya sa Bibliya, at ito rin ang batong pangtuktok ng panahon ng ikatlong anghel mula 1844 hanggang 1863. Ang 1844 ang batong pundasyon, ang 1863 ang batong pangtuktok ng panahong propetiko na iyon. Ang 1844 hanggang 1863 ay isang itinakdang panahong propetiko, kung paanong ang 538 hanggang 1798 ay itinakda rin. Ang katotohanang hindi nalalaman ng sangkatauhan ang isang bagay na itinakda ng Diyos ay hindi nangangahulugang hindi iyon itinakda!

Tinapos natin ang naunang artikulo sa sumusunod na sipi.

Noong 1863, si James White ay kumakatawan “sa ilang mga aspekto” sa “Moises para sa Israel.”

Ang panahon mula 1844 hanggang 1863 ay itinatipo ng panahon ng pagliligtas sa Dagat na Pula hanggang sa unang Kadesh. Ang unang Kadesh ay isang alfa at ang ikalawang Kadesh ay ang omega—na nagbibigay ng dalawang apatnapung-taong yugto na tumutungo sa Kadesh at kapwa nagwakas sa paghihimagsik.

Iniuugnay ng Espiritu ng Propesiya ang pagtawid sa Dagat na Pula sa Dakilang Pagkakadismaya noong 1844. Iniuugnay ng Banal na Kasulatan ang pagtawid sa Dagat na Pula sa krus, at pinagtitibay ni Sister White na ang pagkadismaya ng mga alagad sa krus ay isang tipo ng Dakilang Pagkakadismaya noong 1844. Kalooban ng Panginoon na tuwirang pumasok sa Lupang Pangako, at ang heograpikal na palatandaan ng pasukan sa Lupang Pangako ay ang Jerico, na kung saan, ngayong ikalawang linggo ng Disyembre 2025, bagong nahukay ng mga arkeologo ang sinaunang Jerico—subalit sa kanilang pagkadismaya ay natuklasan nilang ang mga bumagsak na pader na kanilang nakita roon ay pawang bumagsak palabas, hindi papaloob gaya ng karaniwang nangyayari sa isang pagkubkob. Sa isang sinaunang pagkubkob, binabayo ang mga pader at ibinabagsak na papasok. Hindi gayon sa Jerico.

Natagpuan din ng mga arkeologo ang mga banga na may pagkain, na nagpapatunay na nang gumuho ang mga pader ay hindi ito bunga ng isang matagal na pagkubkob. Tinugunan din nito ang isang tanong sa pangkat ng mga arkeologo hinggil sa kung bakit ang biblikal na tala ng pagbagsak ng Jerico ay nagsasaad na sila ay "paakyat" na pumasok sa Jerico sa ibabaw ng isang burol o rampa, na ngayo'y alam nilang nalikha nang bumagsak palabas ang mga pader.

Ang unang hadlang na naghudyat sa pagpasok sa Lupang Pangako ay ang Jeriko, isang lungsod ng impluwensiya at kayamanan. Ang Jeriko ay 1863, at ang Jeriko ay isang paksa ng propesiya sa Bibliya, hindi lamang bilang isang paglalarawan ng kapanahunan ng batas ng Linggo, kundi pati sa kaugnayan sa pagbagsak at muling pagbangon nito. Ang Jeriko ay mayroon ding sarili nitong tiyak na sumpang propetiko na ipinahayag laban dito. Si Josue ay nagpahayag ng sumpa laban sa lalaking muling magtatayo ng Jeriko, at sa gayon ay ipinahayag na ang lalaking muling magtatayo ng Jeriko ay mawawalan ng kaniyang bunso at panganay na mga anak sa muling pagtatayo ng sinumpang lungsod na iyon. Ang isa ay mawawala sa paglalagay ng pundasyon at ang isa pa sa pagbangon ng pintuang-bayan. Natupad ang hulang iyon, at ang tala ng katuparan nito ay nasusulat sa Bibliya, na sa gayo’y ginawang isang kinikilalang biblikal na sagisag ang Jeriko.

Sa loob ng makasaysayang pagbagsak nito, at sa propetikong sumpa nito, na sinundan ng makasaysayang katuparan ng nasabing propesiya, nasumpungan natin ang tatlong saksi na nagsasalita tungkol sa Jerico noong 1863. Ang tatlong patotoong iyon ay dapat ilapat sa 1863. Ang tatlong saksi na iyon ay tumatayong magkakasama, gaya ng tatlong Moises na tumatayong ayon sa propesiya sa katapusan ng kani-kaniyang tig-aapatnapung-taóng panahon. Isa sa mga panahong iyon ay malinaw na nakahanay sa kasaysayang Millerita, na nagpapatibay na ang lahat ng tatlong paglalarawan kay Moises sa katapusan ng bawat tig-aapatnapung-taóng panahon ay nakahanay sa kasaysayan ng 1863—ang kasaysayan ng ikatlong anghel.

Dalawa sa tatlong saksi na iyon hinggil sa apatnapung taon ni Moises ay nagwawakas sa Kadesh; ang wakas ng ikatlong apatnapung taon ay ang Ilog Jordan, at ang wakas ng ikalawang apatnapung taon ay ang Dagat na Pula. Ang wakas ng unang apatnapung taon ay ang pagtakas ni Moises mula sa Ehipto. Ang tatlo ay pawang naglalarawan ng pagtakas mula sa Ehipto bilang katuparan ng apat na raang at tatlumpung taong hula ni Abraham tungkol sa pagkaalipin sa Ehipto.

Ang tatlong tig-aapatnapung-taóng yugto ng buhay ni Moises, na ang mga wakas nito (rurok) ay kumakatawan sa isang uri ng pagliligtas mula sa Ehipto, ay katuparan ng propesiya ni Abraham tungkol sa pagkabihag sa, at paglaya mula sa, pagkaalipin sa Ehipto. Bilang ang hinulang tagapagligtas ng pangakong tipan kay Abraham, si Moises mismo ay nagsimula sa pagkakaligtas niya mula sa tubig, alinsunod sa kahulugan ng kaniyang pangalan. Pagkatapos ay pinamunuan ni Moises ang bayan ng Diyos sa pagtawid sa mga tubig ng Dagat na Pula, at saka naman sa pampang ng pagliligtas, na kinakatawan ng Ilog Jordan. Ang alpha ng buhay ni Moises ay ang pagliligtas mula sa tubig ng Ilog Nilo, at ang omega ay ang kaligtasang kinakatawan ng tubig ng Ilog Jordan. Ang alpha ng buhay ni Moises ay inilalarawan ng karanasang tinutukoy ng kahulugan ng kaniyang pangalan; at ang kaniyang mga magulang, na maka-Diyos, ay nalalaman na ang sanggol ay nahatulan na ng kamatayan, gaya rin ng mangyayari sa kaniya pagkaraan ng apatnapung taon, matapos niyang mapatay ang Ehipsiyo. Bilang mga maka-Diyos na magulang na nakaaalam na kailangang iligtas ang kanilang anak mula sa hatol na kamatayan, naghanda sila para sa kaniya ng isang kaban na tumawid mula sa mundong Hebreo tungo sa mundong Ehipsiyo, kung paanong si Moises, sa katapusan ng apatnapung taon, ay lumisan mula sa mundong Ehipsiyo tungo sa mundong Hebreo.

Sa kanyang kaligtasan mula sa tubig, inulit ni Moises ang salaysay ni Noe. Ang pinakaunang pagbanggit kay Moises bilang “tagapagpalaya” kaugnay ng apat na raan at tatlumpung-taong propesiyang tipan ni Abraham ay isang pag-uulit ng kasaysayan kung saan nakipagtipan ang Diyos sa sangkatauhan, kaya’t pinagbubuklod nito ang propesiyang tipan ni Abraham hinggil sa isang bayang hinirang at ang pangakong tipan para sa buong sangkatauhan. Ito’y nagpapakilala ng isang bautismo sa paglilipat ng sanggol na si Moises sa anak na babae ni Paraon, sapagkat ang kamatayan ay kinilala sa gawa ng mga magulang, ang paglilibing ay kinakatawan ng kaban sa ibabaw ng tubig, at ang muling pagkabuhay ay ang anak na babae ni Paraon.

Nagsisimula ang buhay ni Moises sa isang bautismo, na inilalarawan ng daong ni Noe bilang huwaran. Kaya mula pa sa simula ay nauugnay kay Moises ang bilang na "8," sapagkat ang ugat ng kaniyang ugnayan sa tipan ay nagsimula sa bilang na "8" mula sa tipan ni Noe, at ang kaniyang gawain ay itatag ang ritong pagtutuli sa "ikawalong" araw. Pagkatapos ay sinubok siya at nabigo siya sa mismong riting iyon. Nagsisimula ang buhay ni Moises sa isang bautismo, at pagkalipas ng apatnapung taon ay may naganap na kamatayan (ng isang Ehipsiyo) na nagtatakda sa puntong namatay ang Ehipsiyong si Moises at siya’y naging ganap na anak ni Abraham. Ang simula at ang wakas ng unang apatnapung taon ni Moises ay kinakatawan ng isang bautismo. Ang una ay tumukoy sa paglipat mula sa Hebreo patungo sa Ehipsiyo, at ang huli mula sa Ehipsiyo patungo sa Hebreo. Pagkaraan pa ng apatnapung taon, pinaraan ni Moises ang bayan ng Diyos sa bautismo ng Dagat na Pula, patungo sa bautismo sa Ilog Jordan, na hindi niya narating.

Ang bayan ng Diyos, sa patnubay ni Josue, ay pumasok sa Lupang Pangako nang wala si Moises, sapagkat siya’y namatay bago dumating ang bautismo ng Ilog Jordan. Sinabi ni Moises, at inulit ni Pedro, na ang Panginoon mong Diyos ay magbabangon ng isang propeta na gaya ni Moises. Ang propetang sinagisagan ni Moises ay si Kristo, at sinimulan Niya ang Kanyang gawain doon mismo kung saan tumigil si Moises. Sinimulan Niya ang Kanyang gawain sa Kanyang bautismo, at ang bautismong iyon ay naganap sa mismong dako kung saan bininyagan ni Josue ang sinaunang Israel nang tawirin nila ang Ilog Jordan papasok sa Lupang Pangako. Ipinababatid sa atin ng mga Ebanghelyo na si Juan ay nagbabautismo sa Bethabara, na siyang tawiran, at ang kahulugan ay tawiran ng lantsa.

Ang Dagat na Pula ay sagisag ng rebelyon ng Egipto, at sa linyang ito pinatutunayan nito ang patotoong propetiko ni Moises bilang katotohanan. Mula sa Ilog Nilo tungo sa Dagat na Pula (na minsan ay tinatawag ding ilog) at patuloy hanggang sa Jordan. Si Moises, na ang kahulugan ng kaniyang pangalan ay 'iniligtas mula sa tubig,' ay sinimulan at tinapos ang kaniyang patotoo sa tubig ng pagliligtas, at ang bawat isa sa mga tubig na iyon ay naghahayag ng dalawang uri ng mga sumasamba.

Ang unang apatnapung taon ni Moises ay kumakatawan sa mensahe ng unang anghel; ang ikalawang apatnapung taon, sa ikalawang anghel; at ang ikatlong apatnapung taon, sa ikatlong anghel. Taglay ng tatlong anghel ang kani-kaniyang natatanging propetikong katangian, gaya ng katotohanang ang lahat ng tatlong mensahe ay kinakatawan sa unang mensahe. Sa loob ng maraming taon ay ipinamalas namin nang hayagan ang penomenong ito kaugnay ng unang tatlong kabanata ng aklat ni Daniel.

Sa unang kabanata ng Daniel, si Daniel ay may takot sa Diyos at tumangging kumain ng pagkaing Babilonyo, at niluwalhati siya ng Diyos sa ikalawang pandiyeta at biswal na pagsubok na sumunod, na humantong sa paghatol at sa ikatlong pagsubok na isinagawa mismo ni Nebukadnezar. Ang unang kabanata ng Daniel ay ang unang anghel ng Apocalipsis labing-apat na nagpapahayag, “matakot sa Diyos,” “ibigay sa kanya ang kaluwalhatian,” gaya ng ginawa ni Daniel sa ikalawang pandiyeta at biswal na pagsubok, sapagkat dumating na ang “oras ng paghatol” ni Nebukadnezar.

Ang unang apatnapung taon ng buhay ni Moises ay nagsimula dahil sa takot sa Diyos ng kanyang mga magulang. Nang makita ng anak na babae ng Paraon ang arka sa tubig, naipasa ni Moises ang ikalawang pagsubok, na isang pagsubok sa paningin. Pagkatapos ay ipinasiya ng anak na babae ng Paraon na hindi siya mamamatay. Dumating din ang hatol sa katapusan ng unang apatnapu; nang patayin ni Moises ang Ehipsiyo at napilitang tumakas mula sa Ehipto.

Sa ikalawang apatnapung taon, ang ikalawang anghel ng Apocalipsis labing-apat na naghahayag ng pagbagsak ng Babilonia ay tinipikal ng pagbagsak ng Ehipto. Sa pagbagsak na iyon, sa katapusan ng apatnapung taon ay nagkaroon ng napakalaking pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos, gaya ng nangyari sa katapusan ng mensahe ng ikalawang anghel sa panahon ng Panawagang Hatinggabi noong 1844.

Ang ikatlong apatnapung-taóng kapanahunan ay nagsisimula sa pagpapahayag ng hatol ng kamatayan sa halos buong kapulungan, at nagtatapos sa hatol ng kamatayan na ipinataw sa pinuno ng kapulungang iyon.

Tinutukoy ni Kapatid na White na ang ating gawain ay pagsamahin ang mga mensahe ng tatlong anghel.

Ang unang apatnapung taon ni Moises ay kumakatawan sa unang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-apat, at ang ikalawang apatnapung-taong yugto niya ay ang ikalawang anghel, at ang ikatlong apatnapung-taong yugto ay ang ikatlong anghel. Ang ating "dakilang mensahe" ay ang pagsasama ng "mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel" na naglalagay ng tatlong sagisag ni Moises sa taong 1863, at samakatwid, may tatlong Moises sa batas ng Linggo.

Ang 1844 hanggang 1863 ay sumasaklaw sa dalawang saksi ng kapwa mga apatnapung-taóng panahon na humantong sa Kadesh. Itinuturo ng Inspirasyon na hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung walang una at ikalawa; ang unang apatnapung taon ng buhay ni Moises ay dapat ding kumatawan sa 1844 hanggang 1863. Si Moises ay pumapatay sa Ehipsiyo noong 1863, kalakip ang pagpalo ni Moises sa Bato sa pamamagitan ng kaniyang tungkod ng kapamahalaan, at gayundin noong hiniling ni Moises na makita ang kaluwalhatian ng Diyos sa kasaysayan ng paghihimagsik ng gintong guya. May tatlong Moises sa 1863 at sa batas ng Linggo, at silang lahat ay apatnapung taong gulang.

Bawat isa sa tatlong panahon ni Moises ay may isang pagliligtas sa pamamagitan ng tubig; ang pangyayaring si Moises ay nasa sisidlan ay tumutugma sa pangyayaring pagtawid niya sa Dagat na Pula, na tumutugma naman sa dalawang pangyayari na kinasangkutan niya sa Ilog Jordan: ang Nilo, ang Dagat na Pula, at makalawa sa Jordan. Ang mga tubig ng pagliligtas ay kinakatawan sa bawat isa sa tatlong panahong ito, sapagkat ang mga ito ay pawang tumutugma sa panahong ibinubuhos ang tubig ng pagliligtas sa panahon ng huling ulan.

Sa katapusan ng ikatlong yugto ng apatnapung taon, hinampas ni Moises ang Bato sa pamamagitan ng kaniyang tungkod. Sa katapusan ng ikalawang apatnapung taon, hinati ng kaniyang tungkod ang Dagat na Pula. Sa katapusan ng unang apatnapung taon, itinakwil niya ang tungkod ng kapangyarihang Ehipsiyo, piniling magdusa kasama ng kaniyang bayan.

Sa katapusan ng unang panahon, isang Ehipsiyo ang namatay, at sa katapusan ng ikalawang panahon, namatay ang hukbo, ang mga panganay, at ang pamunuan ng Ehipto. Sa katapusan ng ikatlong panahon, ang bansang Israel, si Aaron, at si Moises ay pawang namatay. Ito ay tatlong magkakatulad na kasaysayan na, "linya sa linya," ay bawat isa’y kumakatawan sa 1844 hanggang 1863 - ang kasaysayan ng ikatlong anghel - na siya namang kumakatawan sa 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, at sa kapanahunan ng Pentecostes kung kailan ibinubuhos ang mga tubig ng pagliligtas.

Si Moises ay nasa kapwa mga paghihimagsik sa Kadesh, at ang mga paghihimagsik sa Kadesh ay kapwa mga batong-pangtuktok sa kani-kanilang mga kapanahunan. Kapwa ay kumakatawan sa 1863, na siya rin ang batong-pangtuktok ng panahon ng ikatlong anghel, na nagsisimula sa alpha noong 1844 hanggang sa batong-pangtuktok ng 1863. Kung isasaalang-alang ang kamangha-manghang liwanag ng batong nagsisimula bilang saligan at nagwawakas bilang batong-pangtuktok, nakikilala na ang batong-pangtuktok ay laging mas malaki sa kahulugang propetiko. Ang ilang patak sa pasimula ng kapanahunan ng Pentecostes, na humahantong sa ganap na pagbubuhos sa batong-pangtuktok sa araw ng Pentecostes, ay naglalarawan ng katotohanang ito.

Noong 9/11, nagsimula ang pagwiwisik at magwawakas ito sa ganap na pagbubuhos sa Batas sa Linggo. Ipinakikita ng katotohanang ito na ang kasalanan ni Moises sa ikalawang Kadesh, ang Omega, ay higit na mabigat kaysa sa paghihimagsik sa unang Kadesh, ang Alfa. Ang Alfa na paghihimagsik ay nagbunga ng kamatayan ng isang buong bansa, at ang Omega na paghihimagsik ay nagbunga ng kamatayan ng isang tao (si Moises), ngunit ang kasalanan ng iisang taong iyon ay higit na mabigat kaysa sa panlahatang kasalanan ng buong bansa. Ang taong nagkakasala ay namamatay, at sa antas na iyon ay walang pagkakaiba sa pagitan ng mga kasalanan ni Moises at ng sinumang ibang Israelita, ngunit sa pananaw ng propesiya, ang ikalawang paghampas ni Moises kay Cristo ay higit, sapagkat iyon ang sukdulan ng apatnapung-taóng panahong iyon.

Ang paghihimagsik ni Moises sa ikalawang omega na Kadesh ay mas mabigat na kasalanan kaysa sa paghihimagsik ng mga anak ni Israel na tumanggi sa mensahe nina Josue at Caleb. Si Moises, sa paraang propetiko, ay tumatayo sa 1863, kung saan siya’y namatay sa ilang dahil sa kanyang paghihimagsik. Si Moises ay tumatayo rin sa 1863, kung saan ang dating bayang tipan ay nangamatay sa ilang dahil sa kanilang paghihimagsik, ngunit hindi nakilahok si Moises sa paghihimagsik na iyon. Ang 1863 ay nakaayon sa batas sa Linggo, gayundin ang paghihimagsik ni Aaron sa gintong guya. Sa kasaysayang iyon, na nakaayon sa Kadesh, 1863, at sa batas sa Linggo, si Moises ay nananalangin na makita ang kaluwalhatian ng Diyos.

Ang Kadesh ay sumasagisag sa 1863, at si Moises ay nasa dalawang Kadesh; kaya, batay sa dalawang biblikal na saksi, na kapwa mga batong-pantuktok, ating itinatatag na ang ikatlong apatnapung-taong panahon, na hindi nagwawakas sa Kadesh, ay sumasagisag din sa 1863. Doon, si “Moises na hindi pinabanal” ay muling ipinapako si Cristo sa krus, samantalang kanyang itinatakwil ang Bato. Noong 1863, at sa pagbibigay ng Kautusan sa Sinai, si “Moises na pinabanal” ay hinahanap ang katangian ng Diyos. Noong 1863, si Moises ay sumasagisag sa isang matalinong dalaga at gayon din sa isang hangal na dalaga.

Sa Kadesh at noong 1863, si Moises ay kumakatawan sa "dalawang dakilang uri kung saan ang mga" "sumasamba sa Diyos ay nahahati". Si Moises ay isang halimbawa ng isang daan at apatnapu't apat na libo, gayundin si Pedro.

Sa batas sa Linggo, na siyang 1863, si Peter ay kumakatawan sa dalawang uri. Yaong mga tumatanggap ng tanda ng hayop o yaong mga tumatanggap ng selyo ng Diyos. Nang pinalitan ni Jesus ang pangalan ni Simon at ginawang Peter, iyon ay sumasagisag sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang pagkaunawang iyon ay sinasagisag din sa pamamagitan ng pagmumultiplika ng katumbas na bilang ng posisyon ng bawat titik ng pangalang Peter sa alpabetong Ingles. Kung gagamitin natin ang gayunding pamamaraan sa 1863, 144 ang lalabas.

Dalawa sa tatlong simbolo ni Moises na tumutugma sa 1863 ang nagpapatibay na ang ikatlong yugto ay dapat ding tumugma. Ang dalawang linya ng Kadesh ay tumutukoy sa salaysay ng mga matatalino at mga mangmang na dalaga, at ang ikatlong yugto ay tumutukoy sa isang pagtatangka na gamitin ang pagsisikap ng tao upang isakatuparan ang isang maka-Diyos na gawain. Ang pagtitiwala sa kapangyarihang pantao, gaya ng ginawa ni Moises sa Ehipsiyo, ay kumakatawan sa pagtitiwala sa awtoridad ng tao higit sa itinalagang awtoridad.

Ayon kay Sister White, ang “kaugnayan ng kanyang asawa sa bayan ng Diyos ay, sa ilang mga aspekto, katulad ng kay Moises sa Israel.” Noong 1863, si James White ang kumakatawan kay Moises. Noong 1863, si James White ay pumapaslang ng isang Ehipsiyo, muling hinahampas si Cristo, at nananalangin para sa mga rebeldeng tumanggi sa mensahe ng “kapahingahan” na ipinahayag nina Josue at Caleb. Si Moises ay kapwa isang mangmang na dalaga nang kanyang hinampas ang Bato sa ikalawang pagkakataon at isang matalinong dalaga nang siya’y namagitan para sa mga rebelde ng Israel.

Tatapusin natin ang artikulong ito sa sipi mula sa Mga Bilang labing-apat, kung saan si Moises ay nasa 1863, nang siya’y pinagpakitaan ng kaluwalhatian ng Diyos sa kahilintulad na kasaysayang kinakatawan ng paghihimagsik ng gintong guya.

Sa pasaheng ito, tinatanong ng Panginoon kung “hanggang kailan” niya kakailanganing pakitunguhan ang mga mapaghimagsik na Israelita, na siya ring tanong na itinanong ni Isaias sa Panginoon sa kabanata anim. Pansinin na inilalagay ng aklat ng Mga Bilang ang kasaysayang ito sa kapanahunan na ang lupa ay nililiwanagan ng kaluwalhatian ng Diyos, gaya rin ng tinukoy ng mga anghel sa talatang ikatlo ng kabanata anim ni Isaias. Ang 9/11 ang batong-pundasyon ng kasaysayan mula 1844 hanggang 1863, at ang batas ng Linggo ang batong-pangtuktok. Ang tagpuan sa Mga Bilang ay walang iba kundi isang paglalarawan ng awit o ng talinghaga ng ubasan, sapagkat ang sinaunang Israel ay pinalalampasan samantalang ang Panginoon ay pumapasok sa tipan kay Josue.

Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.