Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Labinlima

Ipinaninindigan ko na mahalagang maunawaan ang kaugnayan ng sagisag ng apat na salinlahi sa mensahe ng huling ulan upang magkaroon ng pinakamabuting pag-asa sa pagkilala sa kabuluhan ng unang apat na talata ng unang kabanata ng Joel. Inaawit ni Joel ang awit ng ubasan, ngunit ang pambungad niyang saknong ay ang propetikong ugnayan ng tipan sa apat na salinlahi.

Ang bahaging ito ay ang propesiyang natupad sa pamamagitan ng buhay ni Moises. Kapag sinisimulan ng aklat ni Joel ang awit ng ubasan sa pamamagitan ng pagtukoy sa apat na salinlahi ng papatinding pagkawasak, ini-uugnay nito ang aklat ni Joel sa propetikong ikaapat at panghuling salinlahi. Ang salinlahing iyon ang “hinirang na salinlahi” ni Pedro na tinawag mula sa kadiliman tungo sa Kaniyang “kamangha-manghang liwanag.” Ipinagkakaiba sila sa kanilang katapat na salinlahi, na kinakatawan bilang isang lahing ulupong. Ang ikaapat at panghuling salinlahing iyon ay kinakatawan ni Juan, na isang sagisag ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na “tinawag, at hinirang, at tapat.”

Tinawag noong 9/11, hinirang sa Sigaw sa Hatinggabi, at naging tapat sa krisis ng batas sa Linggo, gaya ng mga Levita na naging tapat sa mga paghihimagsik ukol sa mga gintong guya nina Aaron at Jeroboam. Ang mga kaluluwang nilinis na parang pilak sa Malakias 3 ay mga Levita na hinirang sa panahon ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, sapagkat ang pagpapatatakan ay isinasakatuparan sa, at sa pamamagitan ng, isang pagbubuhos ng Espiritu Santo.

Sa nakaraang artikulo, naglahad kami ng mga linya mula sa kasaysayan ni Moises, na kinikilala ni Sister White bilang alpha ng propesiya sa Biblia, na sa paraang propetiko ay nauugnay kay Cristo bilang omega ng propesiya sa Biblia. Si Moises ang batong-pundasyon at si Cristo ang batong-pangtuktok. Kapwa sila mga sagisag ng pagpapalaya mula sa kasalanan, gaya ng inilalarawan ng pagpapalaya mula sa Egipto sa pamamagitan ni Moises. Gayunman, ang lahat ng pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos na naganap sa pamamagitan ni Moises ay lubhang nalampasan nang pinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo. Si Moises ang alpha at si Cristo ang omega, at ang omega ay ang bilang "22" at ang alpha ay ang bilang "1."

Sa pagtalakay kay Moises, natatagpuan natin na ang pagliligtas na bumabalot sa kaniyang propetikong patotoo ay nakapaloob sa tubig. Ang kaniyang pagliligtas mula sa tubig ng Ilog Nilo sa kaniyang kapanganakan ay isang larawan na katulad ng kay Noe sa loob ng kaban. Ang bautismo sa Dagat na Pula ay umaayon kay Noe at sa walong nasa loob ng kaban, na siya namang umaayon sa bautismo ni Josue sa Ilog Jordan, na inulit ni Cristo sa mismong dako. Nagsisimula ang patotoo ni Moises sa pagliligtas sa Ilog Nilo at nagwawakas sa mga pampang ng Ilog Jordan. Ang bautismo ni Cristo ang Kaniyang pagpapahid upang magpatotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taon hanggang sa Kaniyang kamatayan, na sa pasimula ay kinatawan sa Kaniyang bautismo. Sa Kaniyang pagkabuhay na muli ay may ilang patak lamang, hanggang sa ganap na pagbubuhos sa Pentekostes.

Ang tipanang pangako ng Diyos sa sangkatauhan ay nagsimula kay Noe, at ang Kanyang tipanang pangako sa isang piniling bayan sa pamamagitan ni Abraham ay natupad kay Moises. Si Moises, ang alpha, ay naging tipo ni Jesus, ang omega, na darating at pagtitibayin ang tipan kasama ang "marami," hindi lamang sa isang piniling bayan. Bilang isang tipo ni Cristo, ang kapanganakan ni Moises ay umaayon sa tipang ibinigay kay Noe, na ang bahaghari ang tanda para sa lahat ng tao. Umaayon din si Moises sa tipang ibinigay sa isang piniling bayan, na ang pagtutuli ang tanda para sa piniling bayan. Ang gawaing may kinalaman sa tipan na ipinagkatiwala kay Moises ay para sa "marami," hindi lamang sa isang piniling bayan. Kung hindi sana ganoon ang kalagayan, hindi sana sila walang patid na binabagabag ng halo-halong karamihan.

Sa gitna ng lahat ng iba't ibang 'tubig ng pagliligtas' na kinakatawan sa kabuuan ng buhay ni Moises, ang bautismo sa Bethabara sa Ilog Jordan ay nag-uugnay sa pasimula ng kasaysayan ng tipan ng sinaunang Israel sa Lupang Pangako at sa katapusan ng kasaysayang iyon, sa loob ng linggong ipinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami. Ang bautismo ni Cristo ay tumutugma sa bautismo ng sinaunang Israel, at kapuwa ang mga kasaysayang ito ay nagsasalita tungkol sa Kaniyang pagkabuhay na mag-uli, nang Siya'y huminga ng ilang patak ng ulan, bago ang masaganang pagbuhos ng ulan sa Pentecostes, limampung araw pagkaraan. Ang buong pagkakasunod-sunod ng alfa at omega, mula kay Moises hanggang kay Cristo, ay inilalarawan sa loob ng mga tubig ng pagliligtas.

Sa mga artikulong tumatalakay sa aklat ni Joel, tayo’y “naghahambing sa mga propesiya ng Lumang Tipan sa kasaysayan ng Bago,” at gayundin sa kasaysayan ng makabagong espirituwal na Israel. Maging ang Luma o Bagong Tipan man, o ang kasaysayan ng tatlong anghel na nagpasimula noong 1798, ang lahat ng mga linyang iyon ay inihaharap bilang “ang tinig ni Cristo.” Ang nakasulat na patotoo ng Bibliya at ng Espiritu ng Propesiya ay ang tinig ni Cristo, at ang tinig ni Cristo ay ang tinig Niya na Siyang Salita ng Diyos.

Ang "tinig" ng Salita ng Diyos ay ang mensahe ng Diyos na kinakatawan sa Kaniyang nakasulat na Salita. Ang Kaniyang mensahe sa mga huling araw ay ang mensahe ng huling ulan, na kinabibilangan ng isang unang ulan, na sinusundan ng unang at huling ulan, ayon kay Joel.

Si Juan na Tagapahayag ay kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo na nagsisibalik sa mga dating landas, sapagkat siya’y nakaririnig ng isang “tinig” sa likuran niya. Ang “tinig” sa likuran ay ang tinig ni Cristo “mula pa sa mga araw ni Adan” pasulong.

Ang talata ay kumakatawan sa isang paglipat sa unang kabanata, sapagkat hanggang sa nakaraang talata si Juan ay nasa pulo na tinatawag na Patmos; ngunit sa talatang ikalabindalawa ay lumingon siya, at mula roon si Juan ay nasa Makalangit na Santuwaryo. Nang siya’y lumingon, ginawa niya iyon sapagkat sa talatang ikasampu ay nakarinig siya ng isang tinig mula sa likuran.

Si Juan ay kumakatawan sa mga nakaririnig ng tinig ni Cristo sa kanilang likuran. Naririnig niya ang mensahe ng pakakak ni Jeremias na tumatawag na magbalik sa mga dating landas—mga landas na tinanggihan ng masasama na lakaran—at ang pakakak ng babala na tinatanggihan nilang pakinggan. Nakinig si Juan, at ang tinig sa kanyang likuran ay nagpakilala bilang ang Alpha at Omega—ang naglalarawan ng bagong landas, kasama ang dating landas.

Sa talatang labindalawa, lumingon si Juan at nakakita ng isang pangitain tungkol kay Cristo, na iniuugnay ni Sister White sa pangitain tungkol kay Cristo na nakita ni Daniel, na siya ring pangitaing nakita nina Isaias, Jeremias, Ezekiel, at Pablo.

Ang pangitaing ating pinag-aaralan ay kinapapalooban ng paglalarawan ng tinig ni Cristo. Nang bumaling si Juan at narinig niya ang tinig ni Cristo, ito ay gaya ng ingay ng "maraming tubig." Kapag ang tinig ni Cristo ay nagsasalita hinggil sa Kanyang tipan sa mga tao o sa isang bayang hinirang, ito ay nauugnay sa maraming tubig. Ang mensahe ng mga kabanata 7 hanggang 9 ng Daniel ay naalisan ng selyo noong 1798, at pagkatapos, noong 1989, ang mensahe ng mga kabanata 10 hanggang 12 ng Daniel ay naalisan ng selyo. Ang 1798 ay nauugnay sa tinig ng Ilog Ulai, at ang 1989 ay ang tinig ng Ilog Hiddekel.

Ang Ilog Jordan ang kawing sa pagitan ng Alpha na kasaysayan ng tipan at ng Omega na kasaysayan ng tipan ng sinaunang Israel. Ang salitang Jordan ay nangangahulugang ‘ang bumababa’ at kumakatawan kay Cristo, ‘ang dakilang bumababa.’

Ang Ilog Jordan ay sumasagisag kay Cristo, “ang dakilang bumababa,” at ang Jordan ang nag-uugnay sa kasaysayang alpha at omega ng hinirang na bayan ng Diyos, na pinagkalooban ng isang ubasan upang pangalagaan. Ang mga tubig ng pagliligtas ni Moises ay kumakatawan sa tinig ni Cristo, na maririnig kung ang isang kaluluwa ay lilingon lamang, upang marinig “ang tinig sa likuran nila,” at ang tinig na kanilang maririnig ay—ang tinig ng maraming tubig. Mula sa baha ni Noe hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD, ang mga tubig ng pagliligtas ay inilalatag bilang mga pananda sa landas para sa bayang tipan ng Diyos. Ang mga panandang iyon ay kumakatawan sa panloob na kasaysayan ng panghuling bayang tipan ng Diyos, ang isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang tubig na tumutustos sa Ilog Jordan ay nagmumula sa hamog at niyebe na naiipon sa mga bundok ng Hermon, na bumubuo sa mga pinagmulan ng Ilog Jordan.

Ang mga tubig na iyon ang bumubuo rin sa groto ni Pan bilang isang malalim na bukal, na nasa loob ng isang kuweba na matatagpuan sa Panium ng Daniel 11:13-15, at sa Cesarea Filipi noong mga araw ni Pedro. Ang mga pinagmumulan ng tubig ng Ilog Jordan ay nagbubunga rin ng makasatanas na bukal sa groto ni Pan. Ang tinig ng maraming tubig ay nagpapakilala na ang dakilang tunggalian sa pagitan ni Cristo at ni Satanas ay nag-ugat sa matataas na taluktok ng kabundukang Hermon.

Ang pangalang “Hermon” ay nangangahulugang “banal, pinabanal, iniukol, o inihiwalay,” at ito’y sagisag ng Langit, ang pinagmumulan ng lahat ng tubig at ang pasimula ng dakilang tunggalian, na inilarawan sa pariralang “ang mga pintuang-daan ng impiyerno,” na siyang tawag na ginamit ni Jesus para sa yungib ni Pan nang Siya ay nasa Cesarea Filipos. Sa nasabing kalagayan, si Simon Barjona ay pinangalanang Pedro. Ang “Simon” ay nangangahulugang “yaong dumirinig,” at ang “Barjona” ay nangangahulugang “anak ng kalapati.” Si Simon ay sagisag ng kaluluwang dumirinig sa mensahe ng bautismo ni Jesus, na kinakatawan ng Espiritu Santo sa anyo ng isang kalapati. At bilang isa na dumirinig sa mensahe ng bautismo ni Cristo, siya ay nabago upang maging Pedro, na kumakatawan sa 144,000. Si Pedro ay tinatakan samantalang nasa Panium, na nasasaad sa mga talata 13 hanggang 15 ng Daniel 11.

Mula sa mga tubig ng Hermon, ang Ilog Jordan—sagisag ni Kristo, ang dakilang Bumababa—ay nauuwi ang Kaniyang paglalakbay sa Dagat na Patay. Mula sa Langit, kung saan nagmumula ang hamog ng buhay, bumaba si Kristo hanggang sa kamatayan ng krus, na kinakatawan ng Dagat na Patay. Ang baybayin ng Dagat na Patay ang pinakamababang nakalitaw na kalupaan sa daigdig. Ang Ilog Jordan, na bumababa, ay bumababa hanggang sa pinakamababang antas ng tubig sa daigdig, gaya ng pagbaba ni Kristo hanggang sa Kaniyang kamatayan sa krus. Mula sa tubig ng buhay hanggang sa tubig ng kamatayan, ang Ilog Jordan ay kumakatawan sa pagbaba ni Kristo mula sa Langit hanggang sa krus.

Mahahalagang tema ng propesiya sa Biblia ay may kaugnayan sa tubig, at ang propesiya sa Biblia ay ang tinig ni Cristo, na siyang tinig ng maraming tubig. Ang patutot ng Babilonia ay nakaupo sa ibabaw ng maraming tubig, at ang mga tubig ng Eufrates ay natuyo upang ihanda ang daan para sa mga hari mula sa silanganan, at ang mga mangangalakal at mga hari ay nakatayo sa malayo at tumatangis sapagkat ang mga sasakyang-dagat ng Tarsis ay nawasak sa kalagitnaan ng mga dagat, at ang tipan sa kamatayan na tinanggap ng mga lango sa Efraim, nang sila’y nagkubli sa ilalim ng mga kasinungalingan, ay pinawalang-bisa ng rumaragasang baha ng papal na batas sa Linggo.

Kapag binabanggit ni Sister White ang "mga dakilang ilog ng Shinar," ang tinutukoy niya ay ang Ilog Tigris at Ilog Eufrates. Ang mga ilog na iyon ay matutunton pabalik sa Halamanan ng Eden, kung saan sila ang ikatlo at ikaapat na ilog na nagmumula sa Eden.

Ang Hiddekel ay ang Tigris, at siyempre, ang Eufrates ay ang mismong Eufrates, bagaman hindi ito sinasang-ayunan ng makabagong mga historyador at mga teologo. Ipinipilit nila na ang Ulai ay hindi isang dakilang ilog, kundi isang akweduktong gawa ng tao sa Persya, hindi sa Shinar. Ang gayunding mga awtoridad na pantao ay nagsasaad na ang tanging dalawang ilog na may kabuluhan na kaugnay ng Shinar ay ang Tigris at ang Eufrates, at ipinahayag ng propetisa na ang Ulai at ang Hiddekel ay "ang mga dakilang ilog ng Shinar."

Ang mga salita ng propetisa hinggil sa mensahe ng tubig ay sumasalungat sa mga makabagong dalubhasa, gaya ng ginawa ng mga sinaunang dalubhasa—na tumutol sa mensahe ni Noe tungkol sa tubig. Ipinabatid sa atin na ang dalawang pangitaing kinakatawan ng dalawang ilog ay kasalukuyang natutupad, kaya naman ang lahat ng kinakatawan sa loob ng dalawang pangitaing iyon na ibinigay ng “dalawang dakilang ilog ng Shinar” ay malapit nang maganap. Ang mensaheng kaugnay ng mga ilog na iyon ay ang tinig ni Cristo, sapagkat ang Kanyang tinig ay gaya ng maraming tubig. Ang Tigris at Eufrates ay kumakatawan sa isang pangunahing paksang propetiko, at ang kanilang patotoo ay nauugnay sa tipan na inilatag ni Moises na Alfa, na siya ring tipang pinagtibay ni Cristo na Omega.

Sa propesiya, ang Tigris ay kumakatawan sa Asiria at ang Eufrates ay ang Babilonia. Sa ganitong ugnayan, sila ang dalawang kapangyarihan, na inilarawan ni Jeremias bilang mga leon, na unang dadalhin nila sa pagkabihag ang kahariang hilaga at pagkaraan ay ang kahariang timog.

Ang Asiria at Babilonia ay kapuwa mga kaaway mula sa hilaga kaugnay ng alinman sa dalawang kaharian ng Israel, kaya’t sila’y mga tipo ng huwad na “hari sa hilaga”—ang kapangyarihang papal. Sa esensya, ang magkakatulad na mga tradisyong pampolitika at panrelihiyon ay ipinatupad ng dalawang kapangyarihang umusbong mula sa iisang kaligirang pangkultura, ngunit ang balangkas pampolitika ng Asiria ay nagbigay-diin sa pamamaraang pampamahalaan, samantalang ang Babilonia ay nagbigay-diin sa pamamaraang eklesyastiko, bagaman lubhang magkahawig. Sa ilang antas, magkapareho ang Romanong Pagano at ang Romanong Papal; gayunman, ang Romanong Pagano ay kumakatawan sa pamamaraang pampamahalaan at ang Romanong Papal sa pamamaraang eklesyastiko. Ang Asiria, sa propetikong ugnayan nito sa Babilonia, ay isang kahariang nakatuon sa pamamaraang pampamahalaan; sinundan ito ng Babilonia, isang kahalintulad na kapangyarihan na nagbigay-diin sa pamamaraang eklesyastiko. Sumagisag ang Asiria sa Romanong Pagano at sumasagisag ang Babilonia sa Romanong Papal. Ang apat na kapangyarihang ito ay niyurakan ang santuwaryo ng Diyos at ang Kanyang hukbo. Ang Asiria ay iniuugnay sa Tigris at ang Babilonia sa Eufrates. Ito ay umaayon sa pagkatuyo ng Eufrates sa aklat ng Apocalipsis, upang ihanda ang daan para sa mga hari ng silangan, gaya ng ipinakikitang tipo sa gawa ni Ciro sa paglihis ng Eufrates upang pabagsakin ang Babilonia. Ang Babilonia ay ang Eufrates; ang Asiria ay ang Tigris.

Ang Hari sa Hilaga sa propesiya ay sasakop sa sanlibutan sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo at pagkaraan ay babagsak, subalit ang pananakop na ito ay madalas na kinakatawan bilang isang rumaragasang baha. Ang salaysay tungkol sa Hari sa Hilaga, na kinakatawan nina Asiria at Babilonia, ay sinasagisag ng mga ilog, sapagkat ang salaysay ay isinasalaysay sa tinig ng maraming tubig.

Ang lupain sa pagitan ng dalawang ilog ay tinatawag na Mesopotamia, na ang kahulugan ay ‘ang lupain sa pagitan ng dalawang ilog.’ Ang dalawang ilog ay kumakatawan sa kapangyarihang mula sa hilaga na ginagamit ng Diyos upang kastiguhin ang Kaniyang tumalikod na bayan sa pamamagitan ng pagtapon sa kanila sa pagkabihag. Isa sa mga sanga-ilog ng tinig ng maraming tubig ay nasasumpungan sa pangalang “Padanaram,” na binabanggit lamang nang sampung ulit sa Kasulatan. Ang unang pagbanggit ay may kaugnayan sa tipan, sapagkat tinutukoy nito ang dugong pinagmulan ni Rebekah, ang asawa ni Isaac. Sinasabi ng talata:

Ipinakita, sa pamamagitan ng tatlong saksi ni Moises, na ang wakas ng apatnapung taon ay umaakay tungo sa Kadesh, 1863, at sa batas sa Linggo. Ang kasal ni Isaac ay isang kasal ng tipan na nagsasagisag sa kasal ni Cristo sa isang daan at apatnapu't apat na libo sa batas sa Linggo, na siyang 1863, na siyang Kadesh, na siyang wakas ng apatnapung-taóng kasaysayan ng tipan. Si Rebeca ay anak na babae ng isang Siryano at kapatid ni Laban na Siryano, (na sa susunod na salinlahi ng kasaysayan ng tipan ay sumira ng isang tipan kay Jacob na anak ni Isaac.)

Ang kahulugan ng Bethuel ay “bahay ng pagkatiwangwang o ng tagapagwasak,” kaya si Rebekah ay anak na babae ng “bahay ng tagapagwasak.” Ang Syria ay nangangahulugang mataas na lupain at talampas, at ang Padanaram ay nangangahulugang Mesopotamia, o ang lupain sa pagitan. Si Rebekah ay mula sa lahi ng mga Siryano na nagmula sa Mesopotamia, ang mataas na lupaing nasa pagitan ng “Tigris ng Asiria” at “Eufrates ng Babilonia,” na sumasagisag sa mga leon na ginamit ng Panginoon upang pangalatin ang kaniyang mga tupang tumalikod. Ang bahay ng mga tagapagwasak ay pinag-isa sa bahay ng Diyos sa pag-aasawa nina Isaac at Rebekah. Hindi nagkataon lamang na sa unang pagbanggit ng Padanaram, ang dalawang ilog na ito, na kumakatawan sa propetikong hari ng hilaga na inilarawan bilang umaapaw na baha, ay unang binanggit sa Genesis 25:20.

Nagpapatuloy ang ugnayan ng bahay ng pagkatiwangwang sa bayang tipan ng Diyos nang tumakas si Jacob mula kay Esau, at naparoon sa bahay ng kanyang amain na si Laban, at doon siya naglingkod ng dalawang panahong tig-2,520 araw upang makamit ang susunod na kasal ng tipan. Ang isang kasal ay nagwakas sa pagkakalat ng hilagang kaharian ng Israel at ang isa pa ay nagwakas sa pagkakalat ng timog na kaharian. Nang magwakas ang kani-kaniyang panahon ng pagkakalat ng dalawang kahariang iyon noong 1798 at 1844, natupad ang kasal na pinagpaguran ni Jacob na maisakatuparan sa loob ng dalawang panahong tig-2,520 araw, sapagkat dumating ang lalaking ikakasal sa kasal noong Oktubre 22, 1844.

Kung gayon, pinakasalan ba ni Cristo si Leah, na ang kahulugan ay ‘pagod at lupaypay,’ o pinakasalan ba Niya si Rachel, na ang kahulugan ay ‘isang mahusay na manlalakbay’? Si Leah at si Rachel ay kumakatawan sa dalawang uri ng mga birheng naglalakbay: isang birhen na ‘napapagod’ at isang birhen na ‘mahusay na naglalakbay’ sa landas tungo sa pag-aasawa kay Jacob noong Oktubre 22, 1844.

Noong 1844, ang kilusang Millerita ng Filadelfia ay pumasok sa kasalan. Ang kasalan noong ika-22 ng Oktubre, 1844 ay nagbukod ng dalawang uri ng mga sumasamba na kinakatawan nina Raquel at Lea. Si Raquel ay kumakatawan sa isang uring matagumpay na naglakbay sa landas patungo sa kasalan ng ika-22 ng Oktubre, 1844, ngunit ang uri ni Lea ay nanghina. Pagkaraan, sila ay pinaghiwalay, at nagsimula ang proseso ng pagsubok ng ikatlong anghel, doon mismo kung saan nagtapos ang proseso ng pagsubok ng Sigaw sa Hatinggabi.

Nagsimula na ang kasal at pagkatapos nito ay dapat itong maisakatuparan at subukin. Ang kasal ay naisakatuparan noong 1846, at nagsimula ang proseso ng pagsubok ng ikatlong anghel. Noong 1849 at 1850, muling iniunat ng Panginoon ang Kanyang kamay upang tipunin ang Kanyang nalabi. Ang ikalawang talahanayan ni Habakuk ay inilagay noon sa kasaysayan, gaya ng itinatipika ng ikalawang mga tapyas ng Kautusan. Matapos basagin ni Moises ang unang mga tapyas, iniharap ang ikalawang mga tapyas. Ang tsart ng 1850 ay pumalit sa 1843, at noong 1850, nagpatuloy ang pagsubok sa sinaunang Israel bilang kasintahang babae ng Diyos sa bagong tipan patungo sa Kadesh at 1863.

Noong 1856, higit pang tubig mula sa dalawang ilog ang dumaloy sa panulat ni Hiram Edson. Ang liwanag hinggil sa “pitong ulit” na dumaan sa panulat ni Edson ay ang liwanag na kinakatawan ng dalawang ilog na nagsimula ng kanilang patotoong propetiko sa Halamanan ng Eden. Ang Halamanan ng Eden ay isang sagisag ng paghihimagsik ng sangkatauhan laban sa kautusan ng Diyos, at doon nagsisimula ang paglalakbay ng tubig ng mga ilog Ulai at Hiddekel. Sila’y tumatahak sa kasaysayan ng tipan, sapagkat ang nasabing Halamanan, na sagisag ng paghihimagsik, ay doon din kung saan pinatay ang isang kordero upang maglaan ng mga kasuutang papalit sa mga dahon ng igos nina Adan at Eva. Ang kasaysayan ng tipan ay nagsisimula sa tipan ng buhay sa pagitan ni Adan at ng Diyos. Ang tipang iyon, na sinasagisagan ng punong-kahoy ng buhay, ay nauwi sa paglabag sa tipan nina Adan at Eva, na siya namang nagpasimula ng isang bagong tipan ng buhay, nang ang Korderong pinatay mula sa pagkakatatag ng sanlibutan ay nagkaloob ng mga kasuutan para sa hubad at nawawalang magkaparis. Ang dalawang ilog na dumadaloy mula sa Halamanang iyon ay sa huli ay naging mga sagisag ng mga kapangyarihang ginagamit ng Diyos bilang Kanyang pamalo ng pagtutuwid.

Ang dalawang ilog na iyon ay umagos mula sa Eden patungo sa angkan ni Rebeka at sa kaniyang pag-aasawang tipan kay Isaak, at hanggang kay Jacob, kung saan ang tubig ng dalawang ilog ay kinakatawan bilang dalawang bukod na yugto na tig-pitong panahon. Pagkatapos, ang gayunding dalawang ilog ay dumadaloy sa huling anim na kabanata ng Daniel, kung saan ang bawat ilog ay kumakatawan sa tig-tatlong kabanata. Ang isang ilog ay kumakatawan sa paglago ng kaalaman na tinanggalan ng tatak sa mga kabanata pito, walo, at siyam, at ang isa namang ilog ay kumakatawan sa paglago ng kaalaman na tinanggalan ng tatak sa mga kabanata sampu, labing-isa, at labindalawa.

Ang mga kabanata pito, walo, at siyam ay inilalahad bilang pangitain ng Ulai, at si Cristo ay inilalarawan sa kahalintulad na paraan sa mga kabanata sampu, labing-isa, at labindalawa. Sa kapwa mga pangitain ng ilog—na kinakatawan ng tatlong kabanata—si Cristo ay inilalarawan bilang nakatayo sa ibabaw ng tubig.

Ang pangitain kay Cristo sa ika-sampung kabanata ay kahalintulad ng pangitain na nasaksihan ni Juan sa unang kabanata ng Apocalipsis, at sa pangitain ni Daniel sa ika-walong kabanata, si Palmoni ay nasa ibabaw ng tubig, gaya ng nasa ikalabindalawang kabanata, kung saan Siya’y nakadamit ng lino.

Sa pangitaing Hiddekel tungkol kay Cristo sa ika-sampung kabanata, si Cristo ay nasa ibabaw ng tubig at nakadamit ng lino; at sa pangitaing Ulai, Siya ay nasa ibabaw ng tubig. Ang pangitain sa Apocalipsis uno ay umaayon sa pangitaing ipinakita sa Ulai at sa Hiddekel, kung saan tinukoy ni Sister White na ito ay “walang iba kundi ang Anak ng Diyos.” Nang tinukoy niya ang anghel sa Apocalipsis sampu, sinabi niyang ang anghel ay “walang iba kundi si Jesucristo.” Ang anghel sa Apocalipsis sampu ay itinataas ang Kaniyang kamay sa langit at sumusumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman, na kaugnay ng pangitain tungkol kay Cristo sa ika-labindalawang kabanata, na Siya naman ay itinataas ang kapuwa Niyang mga kamay sa langit at sumusumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman. Sa Apocalipsis sampu Siya ay nasa ibabaw ng kapuwa tubig at lupa.

Ang naroroon “sa pagitan ng mga pampang” ng isang ilog ay tubig, at narinig ni Daniel ang “isang tinig ng lalaki sa pagitan ng mga pampang,” kaya’t ang tinig ay nagmula sa lalaking nasa ibabaw ng tubig, at ang tinig ay ang tunog ng mga tubig ng Ilog Ulai.

Ang mga dakilang ilog ng Shinar, gaya ng pagtukoy ni Sister White sa kanila, ay kapwa nakaugnay sa isang pangitain kung saan si Cristo ay nasa ibabaw ng tubig at nagsasalita, sapagkat ang Kanyang tinig ay gaya ng dagundong ng maraming tubig. Sa kapwa mga pangitain, itinanong ang tanong na “hanggang kailan.” Ang dalawang ilog ay kinakatawan din sa “tanong at sagot” ni Daniel sa kabanata walo, na siyang sentrong haligi at saligan ng Adventismo. Doon, ang dalawang ilog ay mga sagisag ng “pitong panahon” ng pangangalat at pagyurak kapwa sa santuwaryo at sa hukbo. Tinutupad ng dalawang ilog ang kanilang papel bilang pamalo ng pagkastigo ng Diyos, at pagkatapos ay dumadaloy patungo sa kasaysayang Millerita ng unang anghel, kung saan natuklasan ni William Miller ang kanyang unang hiyas na propetiko, na siyang linya ng “pitong panahon” sa Levitico dalawampu’t anim. Ang dalawang ilog ay kumakatawan sa dalawang pangangalat na tig-2520 na taon, na isinakatuparan ng dalawang leon ng Assyria at Babylon, na kinakatawan ng Tigris at Euphrates, at siyempre nina Leah at Rachel, mga pamangkin ni Rebekah, na ang kasal ng tipan ay naganap nang apatnapung taong gulang si Isaac, gaya ng nakatala sa Genesis 2520.

Tanging inilahad ni Miller ang pagkakapangalat ng “pitong panahon” laban sa katimugang kaharian ng Juda, na natupad kasabay ng 2300-taóng propesiya noong 1844. Noong 1856, itinukoy ng “bagong alak” ng “pitong panahon” ang gayunding pagkakapangalat sa hilagang kaharian na nagwakas noong 1798. Bilang unang propetikong tuklas ni William Miller, ang tubig ng Ilog Euphrates ay dumating bilang doktrinang alpha sa kasaysayan ng unang anghel. Dumating ang tubig ng Ilog Ulai kasama ng ikatlong anghel. Ang tuklas na alpha ni Miller ay ang “pitong panahon” na kinakatawan ng Ilog Ulai, at ang tuklas na omega ni Hiram Edson ay ang “pitong panahon” na kinakatawan ng Ilog Hiddekel.

Ang 2520 ay kumakatawan sa haba ng panahon na pareho para sa bawat kaharian, subalit ito’y nagsisimula at nagwawakas na may apatnapu’t anim na taong pagitan. Ang 1798 ay nagsasaad ng panahon ng wakas at ng pagdating ng unang anghel ng Apocalipsis 14. Ang 1798 ang katuparan ng 2520 taon ng pagkakakalat na idinulot ng leon ng Asiria sa hilagang kaharian. Ang 1844 ang katuparan ng “pitong panahon” na ipinataw sa timog na kaharian at kinakatawan ng leon ng Babilonia. Ang dalawang ilog ang nagsisilbing magkabilang dulong pananda ng kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel, na nagwakas sa pagdating ng ikatlo noong Oktubre 22, 1844, nang inihipan kapwa ang ikapitong trumpeta at gayundin ang trumpeta ng Jubileo sa antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala.

Ang pag-ihip sa ikapitong trumpeta ay sagisag ng gawain ni Cristo sa pagkakaisa ng Kanyang Pagka-Diyos at pagkatao, at ito ay kinakatawan ng 2300 taon ng pangitain sa Ilog Ulai; at ang pag-ihip sa trumpeta ng Jubileo ay sagisag naman ng tipan ng lupain na nalabag at ipinasapit sa bayan ng Diyos, na siyang tinawag ni Daniel na sumpa at panunumpa ni Moises, at na tinawag naman ni Moises na “alitan ng tipan ng Diyos.”

Ang "sumpa" at ang "panunumpa" na nakasulat sa "kautusan ni Moises" ay ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim. Ang salitang isinasalin bilang "panunumpa" ay siya ring salitang Hebreo na sa Levitico ay isinasalin bilang "pitong ulit." Ang sumpa, dahil sa paglabag sa panunumpa ng tipan sa kabanata dalawampu't lima, ay inilalahad sa kabanata dalawampu't anim, kung saan itinutukoy ni Moises ang sumpa bilang "alitan ng tipan."

Dinala ng Panginoon ang tabak ng leon ng Asiria laban sa kahariang sa hilaga upang “parusahan” sila sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanila sa “kamay ng kaaway,” noong 723 BC. Pagkaraan ng apatnapu’t anim na taon, noong 677 BC, naranasan ng kahariang timugan ang sumpa ni Moises. Ang sumpa ni Moises ay ang alitan ng tipan. Sa loob ng apatnapu’t anim na taon, ang mga leon ng Mesopotamia ay ginamit ng Diyos upang alisin at yurakan ang hukbo. Sa katapusan ng panahong iyon na apatnapu’t anim na taon, winasak ni Nebuchadnezzar ang santuwaryo. Ang hukbo na paksa ng tanong ni Daniel sa talatang labintatlo ng Daniel walo ay inalipin ng kanilang mga kaaway sa loob ng apatnapu’t anim na taon na nagwakas sa pagkawasak ng santuwaryo, na siya namang isa pang paksa na dapat yurakan sa talatang labintatlo. Nang ang mga ilog na iyon ay umabot sa 1798 at 1844, ayon sa pagkakasunod-sunod, isang hukbo ang natipon bilang isang templo, sapagkat ang hukbo ay isang katawan, at ang katawan ay isang templo. Sa katapusan ng panahong iyon, ang templong itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon ay sasanib sa templong makalangit sa kasal ng Dibinidad at ng sangkatauhan. Ang kasal ay sa pagitan ng dalawang templo, at ang pinagbuklod ng Diyos ay hindi dapat paghiwalayin.

Ang tubig ng Tigris ay umabot sa 1798 at ang tubig ng Eufrates ay umabot sa 1844. Bago pa dumating ang ikatlong anghel, dumating ang ikalawang anghel, at pagkaraan nito, sa pagtitipong-kampo sa Exeter, New Hampshire noong Agosto 12–17, 1844, ibinuhos ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang Exeter ay nangangahulugang “isang kuta ng tubig,” at sa pagtitipong-kampo ay nagkaroon ng isang huwad na pagtitipon sa isang hiwalay na tolda, na itinindig ng isang pangkat mula sa Watertown, Massachusetts. Ang mga tubig na nagmula sa Eden, ayon kay Kapatid na White, ay nasa bingit nang lumaganap bilang isang “daluyong” sa kahabaan ng silangang baybaying-dagat ng Estados Unidos. Ang lindol na nagpasimula sa nasabing daluyong ay naganap sa Halamanan ng Eden nang masakop ni Satanas ang sangkatauhan, na nagdulot ng isang seismikong pagyanig sa Eden na ang mga alon ay umabot hanggang sa Sigaw sa Hatinggabi ng kasaysayang Millerita. Ang daluyong na iyon ay bumabaha hanggang sa Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng isandaan apatnapu’t apat na libo, at ang alon na nagsimula sa lindol na dulot ng kasalanan ni Adan ay umaabot hanggang sa lindol ng batas ng Linggo sa Apocalipsis kabanata labing-isa.

Ang tinig ni Cristo ay tinig ng maraming tubig, at ang pinagsamang mga tubig ay bumubuo ng mensahe ng huling ulan. Si Isaias at ang kaniyang anak na si Shearjashub ay, sa talatang tatlo ng ikapitong kabanata, nakatayo sa imbakan ng tubig ng itaas na padaluyan, na ipinahahayag ang mensahe ng huling ulan sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Doon ang pahayag ni Isaias laban sa mangmang at masamang haring si Ahaz ay ito: na ipapadala ng Panginoon kay Ahaz ang mga tubig ng Asiria (ang haring si Sennacherib), at aagos ang kaniyang tubig hanggang sa leeg.

Tinanggihan ni Ahaz ang mga tubig na 'ipinadala' ng Panginoon, kaya 'ipinadala' ng Panginoon ang mga tubig ng Asiria kay Ahaz. Si Ahaz ay "nagalak" sa alyansa nina "Rezin at ang anak ni Remaliah." Si Ahaz ay "nagagalak" sa isang huwad na mensahe ng huling ulan na kinakatawan nina Rezin at ng anak ni Remaliah.

Sina Rezin at ang anak ni Remaliah, na si Pekah, na hari ng hilagang kaharian, ay kumakatawan sa isang huwad na katapat nina Isaias at ng kaniyang anak. Ang hangal at masamang haring si Ahaz ay “nagagalak” sa kasapakatang kinakatawan ng sampung hilagang lipi ng Israel at ng Siria, na sumasagisag sa labag sa batas na ugnayan ng iglesia at estado sa ilalim ng batas ng Linggo. Nagagalak si Ahaz, sapagkat ang kahihiyan at ang kagalakan ang dalawang magkasalungat na damdaming ginagamit ng inspirasyon upang tugunan yaong mga kinakatawan sa pagtatalo hinggil sa huling ulan. Nang kainin ni Jeremias ang munting aklat, iyon ang kagalakan at kagalakang lubos ng kaniyang puso; at ipinabatid sa atin ni Joel na ang bayan ng Diyos ay kailanman ay hindi mapapahiya. Si Ahaz, bilang isang Laodiceano, ay bulag; kaya siya ay nagagalak sa huwad na mensahe ng tubig at tinatanggihan ang tunay na mensahe ng tubig ni Isaias. Dapat sana’y siya’y mapahiya dahil sa pagtitiwala sa huwad na mensahe ng huling ulan na kinakatawan ng baha ng hari sa hilaga, ngunit itinakwil niya ang mensahe ng Shiloah.

Ang mensahe ng Shiloah sa Isaias 8 ay ang mensahe ng huling ulan. Ang tipunan ng tubig ng Shiloah ay tinutukoy sa Bagong Tipan bilang tipunan ng tubig ng Siloam. Sa Hebreo o Griyego, ang kahulugan nito ay “sinugo.” Makabubuti na umalis si Cristo upang Kanyang “isugo” ang Espiritu Santo. Nasa tipunan ng tubig ng Shiloah sina Isaias at Ahaz, at ang pagsubok ay nakasalalay sa kung magkakaroon ng pananampalataya sa tipunan ng tubig ng Shiloah na kinakatawan ni Isaias at ng kanyang anak, o pananampalataya kay Rezin at sa anak ni Remaliah? Dalawang tubig ang pinipili ni Ahaz: ang mga tubig ng Shiloah o ang mga tubig ng Hari ng Asiria. Nagalak si Ahaz sa pakikipag-alyansa at sa mensaheng kinakatawan nina Rezin at ng anak ni Remaliah, at dahil dito tinanggap niya ang baha ng pagkawasak, sa halip ng tubig na dumadaloy nang marahan sa kanyang paghatol. Ang kanyang paghatol ay kumakatawan sa batas ng Linggo, kung kailan ang hari sa hilaga ay rumaragasa sa buong sanlibutan na gaya ng baha. Ginagawa niya ito mula sa batas ng Linggo at pasulong, kung kailan ang baha ng Sigaw sa Hatinggabi ay sumasaklaw din sa sanlibutan.

Nagagalak si Ahaz sa pakikipag-alyansa sa pagitan ng sampung hilagang lipi at ng Syria, at sa gayon ay nagagalak sa mensaheng nagsasanib sa simbahan at estado, gaya ng kinakatawan ng bawat pakikipag-alyansang labag sa kautusan na nasusumpungan sa Salita ng Diyos. Kinakatawan ni Isaias ang isang Filadelfiano at si Ahaz ay isang Laodiceano. Ikinaugnay ni Cristo ang patotoo ni Isaias sa Kanyang sariling patotoo nang pagalingin Niya ang bulag na lalaki, isang Laodiceano, sa Lawa ng Siloam.

Ang bulag, kasama ang mangmang at masamang haring Ahaz, ay sinusubok kung ilalagak ba nila ang kanilang tiwala sa tipunan ng tubig ng Siloam o sa baha ng Asiria. Batid ng bulag na siya’y bulag, ngunit si Ahaz ay mayaman, sumagana sa mga pag-aari, at walang kailangan sa anuman. Si Ahaz ang mangmang na dalaga sa tipunan ng tubig ng huling ulan, at ang bulag ay isang matalinong dalaga. Ang mga tubig na mula sa “Sinugo,” o ang mga tubig na ipinapadala mula sa Asiria, ang siyang pagsubok.

Ang tipunan ng tubig ay dako kung saan nagtitipon ang tubig, at sa kahulugang propetiko ang tipunan ng tubig ay dako kung saan pinagtitipunan ang sari-saring batis, ilog, sapa, dagat, karagatan, lawa, ulan, at hamog ng lahat ng “tubig” na kumakatawan sa tinig ni Cristo. Ang tipunan ng tubig ng huling ulan ay nabubuo sa pamamagitan ng tubig na nagmumula sa mataas na tipunan ng tubig. Ang tipunan ng tubig ay kumakatawan sa mensahe ng huling ulan sa konteksto ng isang pagsubok. Tinanggihan ni Ahaz ang mga tubig na dumadaloy nang banayad, ngunit ang lalaking bulag ay naging masunurin sa mensaheng kaugnay ng tipunan ng tubig. Kinuha ni Jesus ang bahagi ng Kanyang Pagka-Diyos, na inilarawan bilang “lura,” at inihalo ito sa putik, na kumakatawan sa pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao na isinasakatuparan ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako.

Si Cristo ay dumura sa lupa at hinalo ang Kanyang lura upang makabuo ng putik. Ginamit Niya ang mensahe ng pagsasama ng pagka-Diyos at pagkatao upang pahiran ang mga mata ng bulag na lalaki. Ang mensaheng kinakatawan ng pagsasama ng pagka-Diyos at pagkatao ay ang mensahe ng 1888, at nilalayong baguhin nito ang isang tao mula sa kalagayan ng Laodicea tungo sa kalagayan ng Philadelphia. Ngunit ang mensaheng ito ay nangangailangan ng pakikilahok ng tao. Kailangang pumaroon sila sa tipunan ng tubig, at saka maghugas.

Sapagkat ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos, ngunit sinabi ni Jesus na ang lalaking bulag at ang kanyang mga magulang ay hindi nagkasala. Inaalis ni Jesus ang usapin ng paninisi mula sa kalagayan ng bulag, at kinikilala siya bilang isang lalaking ibinangon upang luwalhatiin ang Panginoon, at ang propetikong tao sa propesiya ng Biblia na ibinangon para sa layuning “mahayag ang mga gawa ng Diyos” ay ang estandarte, na binubuo ng mga lalaki at babae na lumipat mula sa Laodicea patungo sa Philadelphia. Sa estandarte nahahayag ang mga gawa ng Diyos, sapagkat ang Kanyang gawain ay pag-isahin ang Pagka-Diyos at ang pagkatao (na kinakatawan ng pamahid na putik), at ang mga tropeo ng gawaing iyon ay yaong hindi lamang nakarinig sa mensahe sa Laodicea, kundi yaong sumunod sa reseta ng mensaheng iyon. Ang reseta para sa bulag ay ang humayo at maghugas. Nang siya’y makakita na, hindi na niya kinailangang sikaping luwalhatiin ang Diyos; ang mga pangyayaring nakapaligid sa kanya ang nagpasakatuparan niyon.

Nagsimula ito sa paglapit ni Cristo, na sinundan ng gawa ni Cristo. Ang huling gawa ni Cristo sa santuwaryo sa langit kaugnay sa tao ay ang baguhin ang isang tao mula sa kalagayang parang lambak ng mga patay na tuyong buto, o mula sa pagiging patay sa mga lansangan, o mula sa pagkabulag na parang paniki. Ang Kaniyang huling gawa ay ang likhain muli ang Kaniyang bayan ayon sa Kaniyang wangis, at iyan mismo ang gawaing ginawa Niya nang lalangin Niya si Adan mula sa alabok ng lupa, at saka hiningahan siya ng hininga ng buhay. Ang huling gawa ay ang unang gawa, sapagkat una Niyang hinubog ang putik at pagkatapos ay pinahiran ang putik na iyon ng buhay ng Kaniyang Espiritu. Kay Adan, ang Espiritu ay ang Kaniyang hininga; sa lalaking bulag, ito’y ang tubig. Sa lambak ng mga patay na tuyong buto ni Ezekiel, ito’y isang mensaheng pagtitipon na lumikha ng katawan. Pagkatapos, isang mensahe ng apat na hangin ang ibinahinga sa katawan, at pagkatapos ay tumindig iyon bilang isang makapangyarihang hukbo.

Samantalang bulag pa ang lalaking iyon, nakita siya ni Jesus at saka lumapit sa kaniya. Nilalapitan Niya ang bulag sa konteksto ng isang tanong na ibinangon ng Kaniyang mga alagad, na sa gayo’y nagpapahintulot sa Kaniya na maitatag ang wasto at nararapat na propetikong konteksto para sa paglalarawan. Ang "mga gawa ng Diyos" ay isang propetikong sagisag sa maraming iba’t ibang hanay ng mga saksi sa Biblia. Bawat pagpapahayag ng "mga gawa ng Diyos" sa Kasulatan ay natutupad sa panahon ng huling ulan. Itinatakda ni Jesus ang konteksto ng salaysay sa balangkas ng pangwakas na mensahe, gaya ng kinakatawan ni Elias sa mga huling talata ng Malakias.

Ang mga magulang at ang bulag na bata ay hindi hinahatulan bilang mga makasalanan, sapagkat ito ang panahon ng mga kagila-gilalas na gawa ng Diyos, at sa panahong iyon ay mababaling ang mga puso ng mga magulang at ang mga puso ng mga anak upang makita ang usaping kinakaharap. Ang usapin ay ito—kung ang bulag na lalaking Laodiceano ay nabago na upang maging isang pinahirang lalaking Filadelfiano. Iyan ang usaping humaharap sa mga magulang at sa bata sa panahon ng huling ulan, sapagkat iyon din ang panahon ng paghuhukom. At ang panahon ng paghuhukom ay ginaganap sa ikatlo at ikaapat na salinlahi, ayon sa hulang tungkol sa tipan kay Abraham. Ang bulag na lalaki ang huli, ang ikaapat na salinlahi; at ang kaniyang mga magulang ang ikatlo. Sa panahong iyon, inilalagay ng mensahe ni Elias ang mga pamilya sa mga kalagayang napipilitan silang tanggapin o tanggihan ang mensahe ng lawa ng Siloam. Tinanggihan ng hangal at masamang haring Ahaz ang mensahe ng lawang iyon, ngunit tinanggap ito ng bulag na lalaki. Ang mensahe ni Elias ayon kay Malakias ay nasa konteksto ng isang sumpa bago ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon.

Nang isinaayos ni Jesus ang tagpong ating pinag-aaralan, isinama Niya sa Kanyang pagbubuod ng layunin ng himala na nararapat Siyang gumawa noon, sapagkat darating ang panahon na walang sinumang makagagawa. Ang gawaing tinutukoy Niya ay nagaganap sa liwanag ng araw, at ang wakas ng gawain ay kinakatawan bilang gabi. Ang tinutukoy Niya ay ang pagsasara ng panahon ng probasyon.

Kapag natapos Niya ang Kanyang gawaing paghatol, huhubarin Niya ang Kanyang mga kasuutang saserdotal at isusuot Niya ang Kanyang mga kasuutan ng paghihiganti. Kapag natapos Niya ang gawaing iyon ng paghihiwalay ng mga napahamak at ng mga naligtas, nagwawakas ang gawaing pagliligtas. Nakasara na ang probasyon at ngayo’y gabi na, na walang sinumang makagagawa. Ang mensahe ni Cristo ay hindi lamang ang mensahe sa Laodicea para sa isang bulag, kundi ito ang mensahe ni Elias na nakapaloob sa konteksto ng nalalapit na pagsasara ng probasyon, na siyang pinabanal na udyok ni Cristo upang gumawa para sa pagliligtas ng mga kaluluwa.

Una, si Cristo ay lumapit sa bulag na lalaki, pagkatapos ay inihanda at ipinahid ang pamahid, pagkatapos ay nagbigay ng mga tagubilin para sa isang gawaing ang bulag mismo ang dapat gumanap, at kasinghalaga rin na habang isinasagawa niya ang gawaing iyon ay naibabalik ang kanyang paningin. Kapag nagkaroon na siya ng paningin, siya ay nagbagong-anyo mula sa isang bulag na Laodiceano tungo sa isang Filadelfiano. Ang panahon ng pagbabagong-anyo ng dalawang iglesyang iyon ay natupad sa pasimula, mula 1856 hanggang 1863.

Ang panahong iyon ay kumakatawan sa pagkakahiwalay ng trigo at mga panirang-damo, at sa pangwakas na pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, na pagkatapos ay itinataas bilang isang watawat. Ang lalaking bulag ay kaagad naging tuon ng pansin ng publiko—nang siya’y nagbago mula sa pagiging Laodiceano tungo sa pagiging Filadelfiano. Ang lalaking bulag ay ang isang daan at apatnapu’t apat na libo; at ang masama at hangal na haring Ahaz ay ang dating bayang tipan na ibinubuga mula sa bibig ng Panginoon. Sa gayunding yugto ng kasaysayan, si Jesus ay alinman sa ginagamit ang Kanyang laway upang pahiran ang Kanyang bayang nasa bagong tipan, o ibinubuga Niya mula sa Kanyang bibig ang bayang nasa lumang tipan.

Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.