The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.
Ang Leon ng lipi ni Juda ay isang tawag kay Hesus, na nagbibigay-diin sa gawain ni Cristo ng pagtatatak at pagkatapos ay pag-alis ng tatak sa Kaniyang makahulang Salita. Sa ikalimang kabanata ng Apocalipsis, ang Leon ng lipi ni Juda, na Siya ring ugat ni David, ay nagtagumpay upang buksan ang aklat. Ang “ugat” ni David ay si Jessie, at ang ugat ni Jessie ay si Pharez, at ang kaniyang ugat ay si Juda, at ang kaniyang ugat ay si Jacob, at ang kaniyang ugat ay si Isaac, at ang kaniyang ugat ay si Abraham. Ang ugat ni David o ni Jessie, kapag binanggit kaugnay ng Leon ng lipi ni Juda, ay nagbibigay-diin sa mga simulain ng pasimula at ng wakas, na siyang Alfa at Omega. Kapag ang Apocalipsis ni Jesucristo ay naalisan ng tatak sa unang kabanata ng Apocalipsis, ang pangunahing katangian ng Kaniyang pagkatao ay na Siya ang Alfa at Omega. Kung sino Siya, iyon din ang simulain na ginagamit upang alisin ang tatak sa mga propesiya na tinatakan ng Leon ng lipi ni Juda, kapag Kaniyang itinakdang dumating na ang panahon.
The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.
Ang pag-aalis ng selyo sa Salitang propetiko ng Diyos ay isang bahagi ng gawaing pagtubos ng Diyos, sapagkat ginagamit Niya ang kapangyarihan ng Kanyang Salita upang magbunga ng mga pagbabangong espirituwal ayon sa Kanyang kalooban. Sinasabi ni Sister White na kapag ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay higit na nauunawaan, makikita sa gitna natin ang isang dakilang pagbabangong espirituwal. Ang liwanag ng Salitang propetiko ng Diyos ang siyang nagbubunga ng pagbabangong espirituwal at reporma ayon sa Kanyang kalooban.
Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.
Si Sister White, sa kanyang pagtanaw sa mga huling araw, ay tumutukoy sa isang dakilang repormasyon na magaganap sa gitna ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang mga paggising at mga repormasyon ng banal na kasaysayan ay pawang nagbuhat mula sa Salita ng Diyos, at bawat isa sa mga banal na panahong iyon ay tumuturo sa huling dakilang paggising at repormasyon na magsisimula hindi magtatagal bago ipatupad ang batas sa Linggo. Ang mga paggising na iyon ay bunga ng pag-alis ng selyo sa Salita ng Diyos. Ang pitong kulog ay sinelyuhan, gaya rin ng aklat ni Daniel sa kabanata labindalawa.
When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.
Kapag inilalapat natin ang mga katangiang propetiko ng isang panahon ng pagkakakalat na nauugnay sa simbolo ng 1260, matutuklasan natin na sa Apocalipsis 11, si Moises at si Elias ay patay sa lansangan sa loob ng tatlo't kalahating araw. Pagsapit sa talatang labing-walo, dumating na ang panahon ng poot ng Diyos. Si Moises at si Elias ay kumakatawan sa bayan ng Diyos bago mismo ang pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan. Nangalat sila sa loob ng 1260 simbolikong araw sa mga lansangan ng Sodoma at Egipto, kung saan ipinako sa krus si Jesus.
Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.
Si Moises at si Elias ay pinagkalooban ng kapangyarihang magbigay ng kanilang patotoo mula sa talata tatlo hanggang sa talata pito, kung saan sila ay pinaslang sa lansangan. Natapos ni Juan ang pagsukat sa templo sa talata dalawa; pagkatapos ay pinagkalooban sina Moises at Elias ng kapangyarihang magbigay ng kanilang patotoo, na nakadamit ng kayong-sako. Ang mensahe nina Elias at Moises ay ibinigay sa Philadelphian Millerite Adventism noong 1844, at pagsapit ng 1863, ang kanilang mga tinig ay nalibing sa ilalim ng mga kaugalian at mga tradisyong ipinapamana mula sa salinlahi hanggang sa salinlahi. Sila ay pinagkalooban ng kapangyarihang magbigay ng kanilang patotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taon, na nakadamit ng “kayong-sako,” isang sagisag ng lumalalang kadiliman mula noong 1863 pasulong.
When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.
Kapag inilalapat natin ang kahulugan ni Kapatid na White sa pitong kulog bilang kumakatawan sa mga pangyayari ng unang at ikalawang anghel, sa paraang linya sa ibabaw ng linya, bumubuo tayo ng isang kasaysayang nagsisimula sa isang anghel na bumababa na may dalang mensahe, subalit, linya sa ibabaw ng linya, ang anghel ay kapwa ang unang at ikalawang anghel. Ang isa ay itinuntong ang kaniyang paa sa lupa at ang isang paa sa dagat noong Agosto 11, 1840, at ang isa naman ay sumapit sa pagkabigo noong Abril 19, 1844.
The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.
Ang susunod na panandang-daan sa bawat magkatulad na kasaysayan ay ang kamay ng Diyos, na may kaugnayan sa mga talahanayan ni Habakuk. Sa unang anghel, ang tsart ng 1843 ay ginawa, subalit may kamalian sa ilan sa mga bilang. Sa ikalawang anghel, ang kamay ng Diyos ay isang panandang-daan ng mga talahanayan ni Habakuk; kinakatawan sa pag-alis Niya ng Kanyang kamay mula sa kamalian. Nang inalis Niya ang Kanyang kamay, ang mensahe ay unti-unting umunlad hanggang sa kasukdulan nito sa pulong-kampo sa Exeter, bago lamang ang pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844.
The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.
Itinutukoy ng dalawang linya ang isang pandaigdigang mensahe, sapagkat ang anghel na dumarating ay naglalagay ng isang paa sa lupa at isang paa sa dagat, at ipinapaalam sa atin ng inspirasyon na ito’y kumakatawan sa isang pandaigdigang mensahe. Tinutukoy rin ng anghel ang pasimula ng panahon ng pag-antala sa talinghaga ng sampung dalaga. Sa unang panandang-daan na ito, nakikita rin natin ang kamay ng Diyos na nagpapalitaw ng isang kasinungalingan. Noong Abril 19, 1844, sa makapropetang pagtanaw ay waring nagsinungaling ang pangitain, ngunit ang mga may pagtitiis ay naghintay, at bagaman nag-antala ang pangitain, hindi ito nagsinungaling. Ngunit kapag nagsimula ang linyang ating itinatayo, ang kasinungalingan ng unang kabiguan ay minarkahan bilang isang katangian ng unang panandang-daan.
Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.
Samakatuwid, ang panandang-daan ng kamay ng Diyos at ng mga talahanayan ni Habakuk ay nagpapakita na tinatakpan ng Diyos ang isang pagkakamali at saka inaalis Niya ang Kanyang kamay mula sa pagkakamaling iyon. Sa kasaysayang Millerita, ang pagkakamali ay pinahintulutan ng Diyos noong Mayo 1842, nang nalimbag ang tsart, at ang pagkakamali ay pagkatapos nahayag nang matapos ang taong 1843; ngunit makalipas pa ang ilang panahon, inalis ng Panginoon ang Kanyang kamay mula sa pagkakamali sa mga bilang. Ang pagkakamali ay mula Mayo 1842 hanggang sa ilang panahon pagkaraan ng unang pagkadismaya. Para sa unang anghel, ang panandang-daan ng kamay ng Diyos at ng mga talahanayan ni Habakuk ay minarkahan noong Mayo 1842, ngunit ang pag-alis ng Kanyang kamay sa kasaysayan ng ikalawang anghel ay magaganap kaagad pagkaraan ng unang pagkadismaya.
This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.
Tinutukoy nito ang palatandaang “kamay” bilang isang panahong propetiko. Isang panahon na nagsisimula sa pagtakip ng Kanyang kamay sa isang kamalian, at nagwawakas sa pag-alis ng Kanyang kamay mula sa nasabing kamalian. Ang panahong ito ng pagtakip at pag-alis ng takip ng Kanyang kamay ay isang paglalarawan ng gawain ng Leon ng lipi ni Juda habang Siya ay nagtatatakan at saka inaalisan ng tatak ang liwanag na propetiko. Tinakpan Niya ang katotohanan, at pagkatapos ay inihayag ang gayon ding katotohanan, sa ibang liwanag na hindi sumasalungat sa orihinal na liwanag. Ginawa Niya ito upang magbunga ng panggigising at repormasyon ng Mileritang Sigaw sa Hatinggabi.
The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.
Ang panahon ng paghihintay, na nagsimula sa pagdating ng anghel, ay natapos nang inalis ang Kanyang kamay, kaya’t naalisan ng tatak ang propetikong liwanag na nagpasimula sa “kilusan ng ikapitong buwan” na nagbunsod sa mensaheng Sigaw sa Hatinggabi sa camp meeting sa Exeter, kung saan ang mensahe ay naging isang rumaragasang daluyong, hanggang sa saradong pinto sa Dakilang Pagkabigo. Ang pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos sa pamamagitan ng pag-aalis ng tatak sa Kanyang Salita ay nagbunga ng umiigting na muling pagsigla at repormasyon.
In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.
Noong 1863, ang Laodiceanong kilusang Millerita ay ipinagbawal na tumawid sa Ilog Jordan, at itinalaga sa ilang dahil sa pambabato kina Elias at Moises. Ang mensahe ni William Miller ay ang mensahe ni Elias, at ang pundamental na mensahe ni Miller ay ang “pitong ulit” ni Moises. Ang pagtanggi sa “pitong ulit” ay pagpatay kay Moises, at ang pagtanggi sa saligang katotohanang inihayag ni Miller ay pagpatay kay Elias. Noong 1863 ang mensahero at ang mensahe ay pinaslang sa lansangan, at mula roon, ang tanging paraan upang matagpuan sila ay hanapin ang kanilang mga libingan sa mga dating landas ni Jeremias. Patay sila sa lansangan—iyon ay, hanggang sa sila’y muling mabuhay. Sila’y muling binubuhay kapag ang “mga pitong kulog” na mga pangyayaring panghinaharap na “ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod” ay inuulit—sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.
When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.
Kapag inilalatag sa ibabaw ng kasaysayan ng ikalawang anghel ang kasaysayan ng unang anghel, ang balangkas na propetiko ay lumilikha ng isang puntong sanggunian upang sundan ang kamay ni Cristo, na siyang liwanag sa landas ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang orihinal na liwanag ng Sigaw sa Hatinggabi ay nagbibigay-liwanag sa landas, at ang liwanag ng Kaniyang "maluwalhating kanang bisig" ang siyang umaakay paakyat sa landas.
“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
Tila naliligiran ako ng liwanag, at tila umaangat ako mula sa lupa, pataas nang pataas. Bumaling ako upang hanapin ang bayang Advent sa sanlibutan, ngunit hindi ko sila matagpuan, nang may isang tinig na nagsabi sa akin, “Tumingin kang muli, at tumingala ka nang kaunti pa.” Dahil dito, itinaas ko ang aking mga mata, at nakita ko ang isang tuwid at makipot na landas, nakaangat na mataas sa ibabaw ng sanlibutan. Sa landas na ito ang bayang Advent ay naglalakbay patungo sa lunsod na nasa pinakadulong dako ng landas. May isang maningning na liwanag na inilagay sa likuran nila sa pasimula ng landas, na ang sabi sa akin ng isang anghel ay ang “sigaw sa hatinggabi.” Ang liwanag na ito ay nagningning sa buong kahabaan ng landas, at nagbigay-liwanag sa kanilang mga paa, upang sila’y huwag madapa.
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
Kung itinuon nila ang kanilang mga mata kay Jesus, na nasa mismong unahan nila at umaakay sa kanila patungo sa lungsod, sila’y ligtas. Ngunit hindi naglaon, ang ilan ay nanghina at nagsabing napakalayo pa ng lungsod, at inaasahan nilang nakapasok na sana sila roon noon pa. Kung magkagayon, pinalalakas sila ni Jesus sa pamamagitan ng pagtaas ng Kaniyang maluwalhating kanang bisig, at mula sa Kaniyang bisig ay lumabas ang isang liwanag na kumalat sa ibabaw ng pangkat ng mga Adventista, at sila’y sumigaw, ‘Aleluya!’ Ang iba nama’y padalus-dalos na itinatwa ang liwanag na nasa likuran nila, at nagsabing hindi ang Diyos ang umakay sa kanila hanggang sa ganitong kalayo. Namatay ang liwanag sa likuran nila, iniwan ang kanilang mga paa sa ganap na kadiliman, at sila’y natisod at nawalan ng tanaw sa palatandaan at kay Jesus, at nahulog mula sa landas pababa sa madilim at masamang sanlibutan sa ibaba.
When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.
Kapag itinataas ni Cristo ang Kanyang maluwalhating bisig, ginagamit Niya ang Kanyang "kamay" bilang sagisag ng Kanyang gawaing pangunguna sa Kanyang bayan. Kapag iniuugnay natin ang pagdating ng ikalawang anghel sa unang anghel na bumaba noong Agosto 11, 1840, nasusumpungan natin na kapwa ang mga anghel ay may mensahe sa kanilang mga kamay.
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …
Ipinakita sa akin ang lubos na pagpapahalagang ibinigay ng buong langit sa gawaing nagaganap sa lupa. Inatasan ni Jesus ang isang makapangyarihang anghel na bumaba at balaan ang mga nananahan sa lupa na maghanda sa Kaniyang ikalawang pagparito. Nang lisanin ng anghel ang presensiya ni Jesus sa langit, isang lubhang maningning at maluwalhating liwanag ang nauna sa kaniya. Sinabihan ako na ang kaniyang misyon ay liwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian at balaan ang tao tungkol sa nalalapit na poot ng Diyos. ...
“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.
Inatasan ang isa pang makapangyarihang anghel na bumaba sa lupa. Ibinigay ni Jesus sa kanyang kamay ang isang kasulatan, at nang siya’y pumarito sa lupa, siya’y sumigaw: “Bumagsak, bumagsak ang Babilonia.” Pagkatapos ay nakita kong muli na itiningala ng mga nadismaya ang kanilang mga mata sa langit, na, may pananampalataya at pag-asa, naghihintay sa pagpapakita ng kanilang Panginoon. Ngunit marami ang tila nananatili sa isang manhid na kalagayan, na waring natutulog; gayunman, nakita ko ang bakas ng malalim na dalamhati sa kanilang mga mukha. Nakita ng mga nadismaya mula sa Banal na Kasulatan na sila ay nasa panahon ng pag-antala, at na kailangan nilang maghintay nang may pagtitiyaga sa katuparan ng pangitain. Ang gayunding mga katunayan na nag-udyok sa kanila na hintayin ang kanilang Panginoon noong 1843 ay siya ring nagbigay-dahilan sa kanila upang asahan Siya noong 1844. Gayunman, nakita kong ang nakararami ay wala na yaong kasiglahan na siyang tanda ng kanilang pananampalataya noong 1843. Ang kanilang pagkadismaya ang nagpahina sa kanilang pananampalataya. Early Writings, 246, 247.
Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.
Ang dalawang anghel ay kapwa kabilang sa tatlong anghel na, kapag pinagsama, ay bumubuo ng iisang sagisag; kaya nagtutugma sila sa mensaheng kanilang kinakatawan, bagaman bawat isa ay kumakatawan sa sarili nitong natatanging mensahe. Kapwa may “sulat” sa kanilang mga kamay, na kumakatawan sa isang pagsubok. Ang “una at ikalawang anghel ay nararapat na tumakbong kahanay” sa ikatlong anghel.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
Ibinigay ng Diyos sa mga mensahe ng Apocalipsis 14 ang kanilang lugar sa pagkakasunod-sunod ng propesiya, at ang kanilang gawain ay hindi titigil hanggang sa pagtatapos ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga mensahe ng unang at ikalawang anghel ay nananatiling katotohanan para sa panahong ito, at dapat tumakbo nang kahanay sa sumusunod na ito. Ipinahahayag ng ikatlong anghel ang kaniyang babala nang may malakas na tinig. “Pagkatapos ng mga bagay na ito,” wika ni Juan, “nakakita ako ng isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan, at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian.” Sa pagliwanag na ito, ang liwanag ng lahat ng tatlong mensahe ay pinagsama-sama. Ang Mga Materyales ng 1888, 803, 804.
Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”
Kinikilala ni Sister White ang ikatlong anghel bilang ang anghel ng Apocalipsis labing-walo, at kinikilala niya na ang una at ikalawang anghel ay tatakbong kahanay sa kasaysayang propetiko na kinakatawan ng ikatlong anghel ng Apocalipsis labing-walo. Kaya nga, itinatapat niya ang pagbaba ng unang anghel noong Agosto 11, 1840, sa 9/11, at tinutukoy na ang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay “ang ikatlong anghel.” Ang ikatlong anghel ang huli sa tatlo, at ito ay tinatipuhan ng una; at dahil dito, ipinababatid sa atin ni Sister White na ang misyon ng unang anghel ay kapareho ng misyon ng anghel ng Apocalipsis labing-walo, sapagkat ang misyon ng kapuwa anghel ay “liwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kanyang kaluwalhatian.”
The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.
Ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa isang pagbabalangkas ng mga pangyayari sa loob ng kasaysayan ng unang at ikalawang anghel na mauulit sa kasaysayan ng ikatlong anghel. Itinuturo ng Inspirasyon na, kapag inihanay natin ang mga kasaysayang ito "tuntunin sa tuntunin", ang pagbaba ng unang anghel noong 1840 ay tumutugma sa Kanyang pagbaba noong 9/11. Tinutukoy nito ang isang mensaheng pangsubok na dapat kainin, kalakip ang dalawang saksi, at tinatapat ang isang pagkabigo sa unang palatandaan.
The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.
Ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa panahong propetiko na nagsisimula sa isang pagkadismaya at nagwawakas sa higit na malaking pagkadismaya.
When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.
Kapag ang propetikong linya ng pagbaba ng unang anghel ay inihanay sa pagdating ng ikalawang anghel, nagbubunga ito ng “isang istruktura ng katotohanan.” Ang katotohanan ay ipinakahulugan bilang tatlong hakbang, na ang una at ang huli ay magkapareho, at ang gitnang hakbang ay kumakatawan sa paghihimagsik. Ang paghahanay sa unang dalawang anghel sa disenyong ito ay lumilikha ng isang istruktura na binubuo ng una at ikalawang anghel, na naglalarawan sa ikatlong anghel ng Apocalipsis labing-walo; at ang ikatlong anghel ng Apocalipsis labing-walo ay isang kumbinasyon ng parehong una at ikalawang anghel.
The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.
Ang ikatlong anghel ng Apocalipsis 18 ay binubuo ng dalawang tinig. Natupad ang unang tinig nang bumagsak ang mga gusali ng New York noong 9/11 at ang ikalawang tinig ng talatang apat ay ang batas ng Linggo. Sa loob ng panahong mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, ang ikatlong anghel ng Apocalipsis 18 ay kumakatawan sa isang kombinasyon ng unang at ikalawang anghel. Yamang ganito ang kalagayan, ang paggamit sa kasaysayan ng dalawang anghel na iyon, “linya sa ibabaw ng linya,” upang katawanin ang kasaysayan ng ikatlong anghel ng Apocalipsis 18 ay ang ihanay ang una at ikalawang anghel sa una at ikalawang anghel.
Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.
Dalawang anghel ang dumarating sa unang pagkadismaya, at propetikong magkaugnay ang dalawang anghel, at kapwa may mensahe ng pagsubok na nasa kamay ng anghel. Ang susunod na palatandaan na kinakatawan sa linya ay ang mga talahanayan ni Habakuk, na tuwirang kaugnay ng kamay ng Diyos. Sa linya ng unang anghel, ang tsart ng 1843 ay inilabas noong Mayo ng 1842, at sa linya ng ikalawang anghel, walang tsart. Natapos ang tsart sa pagdating ng ikalawang anghel. Ang palatandaan ng talahanayan ni Habakuk sa linya ng ikalawang anghel ay ang pag-alis ng kamay ng Diyos mula sa isang pagkakamali sa mga bilang ng tsart ng 1843.
His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.
Tinakpan ng Kanyang kamay ang isang pagkakamali sa palatandaan ng unang anghel, at inalis ang Kanyang kamay sa mismong palatandaan ding iyon, sa linya ng ikalawang anghel. Samakatuwid; ang palatandaan ng mga tapyas ni Habacuc sa magkakatulad na mga linya ng unang at ikalawang anghel ay kumakatawan sa dalawang hakbang. Sa unang hakbang tinatakpan ng Kanyang kamay ang isang pagkakamali, at sa katapusan ng yugto ng palatandaan ng mga tapyas ni Habacuc, inaalis Niya ang Kanyang kamay. Nagsimula ang panahon ng pag-antala sa pagdating ng ikalawang anghel, at ang panahon ng pag-antala ay unti-unting nagtatapos, na nagsisimula sa pag-alis ng Kanyang kamay. Ang palatandaan ng mga tapyas ni Habacuc ay kumakatawan sa isang yugto ng panahon na tinatatakan ng kamay ni Cristo sa pasimula at ng Kanyang kamay sa wakas.
Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.
Sa unang pagkadismaya ay tinandaan ang dalawang kamay, at kapwa may taglay na mapagsubok na mensaheng dapat tanggapin at kainin. Pagkatapos, isang yugto ng panahong propetiko, na kumakatawan sa mga saligang katotohanan, ay nagsisimula sa pagtatakip ng kamay ng Diyos at nagtatapos sa pag-alis ng pagkakatakip ng Kaniyang kamay. Ang susunod na palatandaan sa landas ay ang Exeter camp meeting, kung saan ang sigaw sa hatinggabi ay nagbubukod at nagpapadalisay sa mga susunod sa kamay ni Cristo papasok sa Dakong Kabanal-banalan.
When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.
Nang pumasok si Cristo sa Kabanal-banalang Dako, itinaas Niya ang Kaniyang kamay sa langit at sumumpa na hindi na magluluwat ang panahon. Katatapos lamang Niyang tinatakan ang "pitong kulog" na kumakatawan sa kasaysayan ng unang dalawang anghel, na nauulit sa kasaysayan ng ikatlo. Tinatakan Niya ang "pitong kulog" tulad ng pagtatatak Niya sa mga propesiya ni Daniel sa kabanata labindalawa. Sa kabanata labindalawa ni Daniel, sa una sa tatlong makasagisag na panahon, itinaas ni Cristo ang dalawa Niyang kamay sa langit at ipinahayag na kapag natapos na ang pagkakalat ng bayan ng Diyos, yaong nagiging "mga lalaking pinagtatakhan" ay dadalisayin at itataas bilang isang handog. Ang kaayusan ng una at ikalawang anghel na ating kasalukuyang isinasaalang-alang ay, sa paraang sagisag, naglalahad ng kamay ng Diyos sa bawat hakbang.
When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.
Kapag Kaniyang tinatakpan ang katotohanan, nagbubunga ito ng pagkadismaya, at kapag inaalis Niya ang Kaniyang kamay, sumisilang ang liwanag, at ang liwanag ay ang liwanag ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Mula sa unang pagkadismaya hanggang sa Dakilang Pagkadismaya ay taglay ang lagda ng Alfa at Omega at itinatanghal sa loob ng balangkas ng katotohanan. Ang pasimula ay kumakatawan sa wakas, at ang palatandaan sa pagitan ng dalawang pagkadismaya ay naglalarawan ng epekto ng pagtatatak at pag-aalis ng tatak sa mga talahanayan ni Habakuk, na siyang pag-aalis ng tatak sa mga dating landas ni Jeremias, at kumakatawan sa saligan na kinatatayuan ng templong itinatayo bago ang Batas ng Linggo, kung kailan ang natapos na templo ay itataas sa ibabaw ng lahat ng mga bundok. Ang gitnang palatandaan sa salita ng katotohanan ay kumakatawan sa paghihimagsik, at sa kasaysayang kinakatawan ng panghuling paghihiwalay ng trigo at mga panirang-damo ay nahahayag ang paghihimagsik ng mga mangmang na dalaga.
The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.
Ang paghihimagsik na kinakatawan ng palatandaan ng mga talahanayan ni Habakuk ay inilalarawan bilang progresibo, sapagkat hindi ito isang iisang palatandaan, kundi isang yugto na may tiyak na pasimula at wakas, gaya ng kinakatawan ng kamay ng Diyos. Ang kamay ng Diyos ay makikita nang makalawa sa unang kabiguan, sapagkat may dalawang anghel na kapwa may dalang mensahe sa kanilang mga kamay. Ang kasunod na palatandaan ng paghihimagsik ay may kamay sa pasimula at sa wakas, kaya mayroon din itong dalawang kamay sa loob ng mga katangiang propetiko nito. Ang ikatlong palatandaan ng higit na dakilang kabiguan ay tumutukoy kay Cristo na itinatataas ang Kanyang kamay at sumusumpa sa langit, sa mismong talata kung saan ang pitong kulog ay tinatakan, gaya rin ng tinatakan ang ikalabindalawang kabanata ni Daniel. Sa mismong sandaling minamarkahan ng anghel ang wakas ng balangkas na propetiko ng unang dalawang anghel na ating pinag-aaralan, tinatapos Niya ang paglalapat ng panahong propetiko, at inilalagay Niya ang Kanyang sarili sa isang kaparis na talata sa aklat ni Daniel, kung saan hindi Niya itinatataas ang Kanyang kamay, kundi itinatataas Niya ang kapuwa Niyang mga kamay.
In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.
Sa Daniel 12 ay may tatlong panahong propetiko na inaalisan ng selyo sa mga huling araw, sapagkat ito ang sumasapit sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang unang binanggit sa pangwakas at kasukdulang pangitain ni Daniel ay na si Daniel, na kumakatawan sa nalabing bayan ng Diyos, ay may pagkaunawa kapwa sa bagay at sa pangitain. Ang huling itinala ni Daniel ay kung paanong ang pagdami ng kaalaman ay ginamit ng Leon mula sa lipi ni Juda upang magbunga ng panghuling muling pagsigla at repormasyon sa gitna ng bayan ng Diyos na natatangi bilang yaong mga nakauunawa. Kanyang isinasakatuparan ang pagtatatak sa Kanyang bayan sa pamamagitan ng pag-aalis ng selyo sa "pitong kulog" ng Pahayag, kaugnay ng pag-aalis ng selyo sa "tatlong panahon" ng Daniel 12.
When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.
Nang itinukoy ni Jesus na sa katapusan ng tatlo at kalahating araw na propetiko ng pagkakalat ng kapangyarihan ng bayan ng Diyos, ang lahat ng "kababalaghan" ay matatapos—Kaniyang tinutukoy ang Hulyo 2023, nang natapos ang tatlo at kalahating araw ng kamatayan sa mga lansangan ng Apocalipsis labing-isa. Ngayon, ang mga kababalaghan ay matatapos bago ang batas ng Linggo. Tinandaan Niya ang Hulyo 2023 sa pamamagitan ng pagtaas, hindi lamang ng isang kamay, kundi ng kapwa Kaniyang kamay. Sa gayon ay Kaniyang tinandaan ang wakas ng panahon ng paghihintay, gaya noong inalis Niya ang Kaniyang kamay mula sa pagkakamali sa kasaysayan ng mga Millerita. Ang unang pagkadismaya ay naganap noong Hulyo 18, 2020, gaya ng itinatipo ng unang pagkadismaya ng mga Millerita, at ang panahon ng paghihintay ay nagsimula at nagpatuloy hanggang sa iniunat Niya ang Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang tipunin ang Kaniyang bayan na nalabi noong Hulyo 2023.
The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.
Ang unang pagkadismaya ay kinakatawan ng kamay ng Diyos na tumatakip sa isang pagkakamali, na para sa mga Millerite ay ang pagtukoy sa taong 1843 sa halip na Oktubre 22, 1844. Ang pagkadismayang iyon ay kinakatawan sa talatang labindalawa ng kabanatang labindalawa. Ang unang pagkadismaya ay kinakatawan ng Kanyang kamay na tumatakip sa pagkakamali, at inilarawan bilang tipo sa pamamagitan ng mga Millerite na dumating sa unang pagkadismaya. Ang salitang nasa talatang labindalawa ay “cometh.” Mapalad ang naghihintay, at ang “cometh” sa 1335; mapalad ang “cometh” sa pagkadismaya noong Abril 19, 1844. Ang salitang isinasalin bilang “cometh” ay nangangahulugang “dumampi.” Naranasan ng mga Millerite ang kanilang unang pagkadismaya nang dumampi ang taong 1843 sa taong 1844. Tinutukoy ng talata labindalawa ng Daniel labindalawa ang unang pagkadismaya noong Abril 19, 1844, ngunit mas tuwiran ang unang pagkadismaya noong Hulyo 18, 2020.
The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.
Ang unang panahong propetiko at ang huling panahong propetiko sa tatlong panahong kinakalagan ng selyo sa panahon ng wakas, kung kailan lumalago ang kaalaman at sa pamamagitan nito ay naisasakatuparan ang pangwakas na paghihiwalay sa pagitan ng trigo at ng mga panirang-damo, at sa gayon ay ipinakikilala ang pagkakalag ng selyo sa propetikong liwanag na nagseselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay iisang panahong propetiko.
The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.
Ang unang tuldok ng talatang pito ay ang wakas ng pagkakalat ng tatlo’t kalahating araw ng Apocalipsis labing-isa noong Hulyo 2023, at ang tuldok sa talatang labindalawa ay ang pasimula ng gayunding pagkakalat noong Hulyo 18, 2020. Tinandaan ng Alpha at Omega ang kasaysayan ng pitong kulog sa Daniel labindalawa, bilang kasaysayang nagsisimula sa pagkabigo noong Hulyo 18, 2020 at nagtatapos pagkaraan ng tatlo’t kalahating makasagisag na araw noong Hulyo 2023. Gayon ding mahalaga na, nang tinandaan ng Alpha at Omega ang pasimula at ang katapusan ng huling panahon ng pag-antala, itinaas Niya, hindi ang isa, kundi kapwa ang Kanyang mga kamay sa langit at sumumpa sa Siyang nabubuhay magpakailanman.
The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!
Ang Anak ng Diyos na siya rin ang Anak ng Tao ay nakikipagsumpaan sa Ama, doon mismo kung saan nagsimula ang kasukdulan ng kasaysayan ng bayang tipan ng Diyos, nang unang tawagin ni Cristo si Abram na may pangako, at saka pinagtibay ang pangakong iyon sa pamamagitan ng isang panunumpa. Hubarin mo ang iyong panyapak, sapagkat banal ang lupang iyong kinatatayuan!
The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.
Ang gitnang titik ng tatlong kapanahunang propetiko ay walang iba kundi ang kaganapang omega ng propesiyang panahunan ng tipan nina Abram at Pablo na 430 taon, gaya ng inilarawan sa 1290 taon ng talatang labing-isa. Ang talata, kapag nilapitan sa pagkaunawang Milerita, ay nagtutukoy ng tatlumpung taong panahon ng paghahanda para sa kapapahan, saka ng 1260 taon ng pag-uusig ng kapapahan na kasunod. Ang 430 taon ni Abram ay kumakatawan sa pagkaalipin at pagliligtas sa isang tiyak na bansa, kaugnay ng unang tatlumpung taon na kumakatawan sa pagpasok ng Panginoon sa tipan kay Abram. Ang tatlumpung taong paghahanda para sa mga saserdote ay nagsimula noong 1989 sa panahon ng wakas, at magwawakas ang tatlumpung taon sa Batas sa Linggo, kung kailan tinutukoy ng talata na ilalagay ang kasuklamsuklam na paninira, at pagkatapos ay uusigin ang bayan ng Diyos sa loob ng 1260 taon na sagisag, na umaayon sa 42 buwang sagisag ni Juan sa Apocalipsis labing-tatlo.
The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.
Nagsimula noong 1989 ang kilusang repormatibo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, nang sinimulan ng Panginoon ang Kanyang gawaing ihanda ang isang kaparian na maglilingkod sa panahon ng krisis sa hatinggabi, na nagsisimula sa batas ng Linggo. Ang Alpha at Omega ay tumayo sa ibabaw ng tubig ng Hiddekel at itinaas ang kapwa Niyang mga kamay sa langit, at nanumpa na kapag natupad ang pagwawatak-watak mula Hulyo 18, 2020 hanggang Hulyo 2023, matatapos ang mga kababalaghan na nauugnay sa gawain ni Cristo ng pagsasanib ng Kanyang Pagka-Diyos at pagkatao.
This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.
Ito ang gayunding pahayag ng Kabanata 10, sa hanay ng pitong kulog, sapagkat hindi lamang Niya roon tinapos ang propetikong paglalapat ng panahon, kundi tinukoy din Niyang sa mga araw ng pagtunog ng ikapitong trompeta ay magaganap ang pagwawakas ng hiwaga ng Diyos. Ang kaparis na sipi sa Daniel 12 ay tumutukoy na sa pagwawakas ng pagkakalat noong Hulyo ng 2023, magaganap ang pagwawakas ng pagtatatak sa bayan ng Diyos, gaya ng inilarawan sa pagtunog ng ikapitong trompeta na sumabay sa pagtaas ng kamay ni Cristo at sa Kaniyang panunumpa sa dalawang kaparis na sipi.
The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.
Ang unang propetikong panahon at ang huling propetikong panahon ng tatluhang mensahe ng Daniel labindalawa ay may lagdang Alpha at Omega. Ang unang panahong binanggit sa talatang pito ay tumutukoy sa wakas ng mismong panahong iyon, na ang pasimula naman ay minamarkahan ng talatang labindalawa. Sa gitna ng talatang pito at labindalawa, kinakatawan ang kasaysayan ng panahon ng kawakasan mula 1989 hanggang sa pagsasara ng probasyon. Sa gitna ng panahong Alpha ng talatang pito at ng kasaysayang Omega ng talatang labindalawa, kinakatawan ang huling paghihimagsik ng sangkatauhan mula sa batas ng Linggo hanggang sa pagtayo ni Miguel, at ito’y kinakatawan sa mismong kabanatang kung saan tatayo si Miguel.
The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.
Ang paghihimagsik ng gitnang panahon ay higit sa lahat ang kasaysayang panlabas ng paghihimagsik, ngunit ang unang tatlumpung taon ay ang kasaysayang panloob ng paghahanda ng mga saserdote na nasa tuwirang pagharap sa mga puwersang panlabas na kinakatawan sa kasunod na panahong 1260.
The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.
Ang gitnang panahon ay kumakatawan sa paghihimagsik ng ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo, at nakapagsanib ito sa panloob habang inilalarawan nito ang huling labanan ng dakilang tunggalian sa planetang daigdig, samantalang nananatili ang panahon ng probasyon. Ang pagsasanib nito ng panlabas at panloob ay siya ring mensahe ng huling pangitain ni Daniel, na kinakatawan ng ilog Hiddekel at ng tatlong kabanata na taglay din ang lagda ng Alfa at Omega, at nakasandig sa kayarian ng katotohanan. Ang unang at huling kabanata ay tumatalakay sa pagtatatakan sa bayan ng Diyos na inilarawan bilang mga bituing nagniningning magpakailanman. Ang gitnang kabanata ng paghihimagsik ay kinikilala ang gayunding kasaysayan na kinakatawan sa talatang labing-isa sa pamamagitan ng 1290 taon, na siyang gitnang talata sa mismong kayariang iyon.
When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.
Kapag ginagamit ni Cristo ang Kanyang kamay sa loob ng propetikong balangkas, ito’y kumakatawan sa maraming katotohanan, ngunit kumakatawan din ito sa landas na Kanyang pinapatnubayan ang Kanyang bayan upang tahakin. Nagsimulang mabuksan ang Pahayag ni Jesu-Cristo noong Hulyo 2023. Kasama sa pagbubukas na iyon ang pagbubukas ng pitong kulog at ang mensahe ni Daniel, gaya ng inilarawan sa kabanata labindalawa. Ang pagbubukas ay nagaganap sa loob ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, na nagsimula noong 1989 at nagwawakas sa batas ng Linggo. Sa kasaysayang iyon, tatatakan ang bayan ng Diyos, at sila’y tinatatakan sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Ang panghuling pagbubuhos ng Espiritu Santo ay tinutukoy sa ikawalong kabanata ng Pahayag, kung saan ito’y inilarawan bilang ang ikapito, at samakatuwid ang pangwakas na tatak. Ang Leon ng lipi ni Juda ay nagtagumpay sa ikalimang kabanata upang buksan ang aklat na tinatakan ng pitong tatak.
The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.
Ang ikaanim na tatak, sa katapusan ng ikaanim na kabanata, ay nagbangon ng katanungan kung sino ang makatatayo sa panahong wala nang pagpapamagitan para sa kasalanan.
For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.
Sapagkat dumating na ang dakilang araw ng kaniyang poot; at sino ang makatatayo? Pahayag 6:17.
The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.
Ang kasunod na kabanata (o maaari ring sabihing ang kasunod na talata) ay ipinapakilala ang pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo at ang malaking pulutong na tinipon sa kaharian ng Diyos sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo. Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ang tugon sa tanong ng ikaanim na tatak. Pagkaraang mailarawan sila sa ikapitong kabanata, saka naman tinutukoy ng ikawalong kabanata ang pag-alis ng ikapito at huling tatak.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.
Nang buksan niya ang ikapitong selyo, nagkaroon ng katahimikan sa langit na halos kalahating oras ang itinagal. At nakita ko ang pitong anghel na nakatayo sa harap ng Diyos; at ibinigay sa kanila ang pitong pakakak. At dumating ang isa pang anghel at tumayo sa dambana, may dalang gintong insensaryo; at ipinagkaloob sa kanya ang maraming insenso, upang ihandog niya ito, kalakip ng mga panalangin ng lahat ng mga banal, sa gintong dambanang nasa harap ng trono. At ang usok ng insenso, na kalakip ng mga panalangin ng mga banal, ay umakyat sa harap ng Diyos mula sa kamay ng anghel.
And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.
At kinuha ng anghel ang insensaryo, at pinuno niya ito ng apoy mula sa dambana, at itinapon niya ito sa lupa: at nagkaroon ng mga tinig, at mga kulog, at mga kidlat, at isang lindol. Pahayag 8:1-5.
The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.
Ang "apoy," na inilalarawan sa kabanata anim ng Isaias bilang isang "uling," na kinikilala ni Sister White bilang sagisag ng pagdadalisay, ay kinukuha mula sa dambana at inihahagis sa lupa. Ang "apoy" mula sa langit sa Pentekostes ay inilarawan bilang mga dilang "apoy." Ang "apoy" ang ginagamit ng Sugo ng Tipan upang dalisayin ang mga anak ni Levi.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
"'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.
Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.
Apoy ang bumaba sa handog ni Elias, gaya rin ng nangyari sa handog ni Gedeon sa anghel. Ang “apoy” ng paglilinis ay ang Salita ng Diyos, sapagkat ang pagpapaging-banal ay nagaganap sa pamamagitan ng Kanyang Salita. Ang “apoy” na ibinabagsak sa lupa kapag inalis ang ikapitong tatak ay tumutukoy sa pagbibigay-kapangyarihan sa mensaheng propetiko na inaalisan ng tatak sa mga huling araw, sa pagtunog ng ikapitong trumpeta, sa panahon ng pangwakas at ganap na katuparan ng mga pangyayaring kinakatawan ng pitong kulog at pinagtitibay ng tatlong panahong propetiko sa Daniel labindalawa na tinatakan hanggang sa mga huling araw.
The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.
Ang Pahayag ni Jesu-Cristo, na inaalisan ng selyo bago mismo magsara ang probasyon ng sangkatauhan, ay kinabibilangan ng pag-aalis ng selyo sa pitong kulog, ng pag-alis ng ikapitong selyo, ng pag-aalis ng selyo sa Daniel kabanata labindalawa, at ng pag-aalis ng selyo sa nakatagong kasaysayan ng ikaapatnapung talata ng Daniel kabanata labing-isa, ang mismong kasaysayan kung saan tinanong ng anghel ang Lalaking may kasuotang lino kung ano ang magiging wakas ng mga kababalaghang ito.
The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Ang Lalaking nakadamit ng lino ay sumagot at nagsabi—Kapag narating mo ang katapusan ng panahon ng pag-antala noong Hulyo 2023, naabot mo na ang kasaysayan ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.
He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.
Sinabi rin niya na sa katapusan ng tatlo’t kalahating sagisag na araw ng Apocalipsis 11, isang propetikong mensahe mula sa aklat ni Daniel ang aalisan ng selyo, gaya ng isinasagisag ng panahon ng wakas noong 1798. Ang katotohanang sa panahong iyon ay aalisan ng selyo—sa katapusan ng tatlo’t kalahating sagisag na araw—ay matatagpuan sa mismong siyam na talata mula sa aklat ni Daniel na nagpapakilala at nagbibigay-depinisyon sa pagseselyo at pag-alis ng selyo ng aklat ni Daniel.
We will continue these things in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.
“When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.
Nang pumarito si Cristo sa daigdig na ito, ang mga tradisyong ipinasa-pasa mula sa salinlahi hanggang sa salinlahi, at ang makataong pagpapakahulugan sa Kasulatan, ay itinago sa mga tao ang katotohanang gaya ng nasa kay Jesus. Ang katotohanan ay nalibing sa ilalim ng makapal na bunton ng mga tradisyon. Nawala ang espirituwal na kabuluhan ng mga banal na tomo; sapagkat sa kanilang kawalan ng pananampalataya, ikinandado ng mga tao ang pintuan ng makalangit na kayamanan. Tinakpan ng kadiliman ang daigdig, at ang kadilimang makapal ay sumaklob sa mga tao. Ang katotohanan ay nagmasid mula sa langit tungo sa daigdig; ngunit wala kahit saan nahayag ang banal na bakas. Isang kadilimang tulad ng lambong ng kamatayan ang bumalot sa daigdig.
“But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.
"Ngunit nagtagumpay ang Leon ng lipi ni Juda. Binuksan niya ang selyong nagsara sa aklat ng banal na aral. Pinahintulutan ang sanlibutan na masdan ang dalisay at wagas na katotohanan. Ang Katotohanan mismo ay bumaba upang iurong ang kadiliman at salungatin ang kamalian. Isang Guro ay sinugo mula sa langit, taglay ang ilaw na magbibigay-liwanag sa bawat taong dumarating sa sanlibutan. May mga lalaki at babae na masigasig na naghahanap ng kaalaman, ang tiyak na salita ng propesiya, at nang dumating ito, ito'y tulad ng isang ilaw na nagliliwanag sa isang madilim na dako." Spalding Magan, 58.
“The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.
“Ang mga eskriba at mga Fariseo ay nag-angking nagpapaliwanag ng Banal na Kasulatan, ngunit ipinaliwanag nila ito ayon sa sarili nilang mga kaisipan at mga tradisyon. Ang kanilang mga kaugalian at mga alituntunin ay lalo at lalo pang naging mahigpit. Sa espirituwal na kahulugan nito, ang Banal na Salita ay naging para sa mga tao na gaya ng isang aklat na selyado, nakapinid sa kanilang pag-unawa.” Signs of the Times, Mayo 17, 1905.