The book of Joel identifies that the destruction of God’s vineyard occurs in the fourth generation.

Tinutukoy ng Aklat ni Joel na sa ikaapat na salinlahi nagaganap ang pagkawasak ng ubasan ng Diyos.

The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

Ang salita ng Panginoon na dumating kay Joel, na anak ni Pethuel.

Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

Dinggin ninyo ito, kayong matatanda; at makinig, kayong lahat na nananahan sa lupain. Nangyari na ba ito sa inyong mga araw, o maging sa mga araw ng inyong mga ama? Isalaysay ninyo ito sa inyong mga anak, at isalaysay ng inyong mga anak sa kanilang mga anak, at isalaysay ng kanilang mga anak sa isa pang salinlahi.

That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

Yaong iniwan ng uod ay kinain ng balang; at yaong iniwan ng balang ay kinain ng higad; at yaong iniwan ng higad ay kinain ng uod ng paru-paro.

Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

Magising kayo, kayong mga lasinggero, at tumangis; at managhoy, kayong lahat na umiinom ng alak, dahil sa bagong alak; sapagkat ito’y inalis sa inyong bibig. Joel 1:1-5.

The parable of the ten virgins is the parable of Adventism, and the awakening in the parable occurs when the wheat and tares are separated, at which point, the tares awaken to the fact that they have been “cut off” from the “new wine.” The word “cut off” represents Abram’s first covenant step where a heifer, she-goat and ram were cut into two pieces in the ritual to ratify the covenant with blood. In that very same covenant passage, God identifies that He will visit His people in judgment during the fourth generation.

Ang talinghaga ng sampung dalaga ay ang talinghaga ng Adventismo, at ang paggising sa talinghaga ay nagaganap kapag pinaghiwalay ang trigo at ang mga damong masama; sa puntong iyon, nagigising ang mga damong masama sa katotohanang sila ay "cut off" mula sa "new wine." Ang salitang "cut off" ay kumakatawan sa unang hakbang ni Abram sa tipan, kung saan ang isang dumalagang baka, isang kambing na babae, at isang lalaking tupa ay hinati sa dalawang piraso sa ritwal upang ratipikahin ang tipan sa pamamagitan ng dugo. Sa mismong bahaging iyon ng tipan, tinukoy ng Diyos na dadalawin Niya ang Kaniyang bayan sa hatol sa ikaapat na salinlahi.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

At sinabi niya kay Abram, Talastasin mong walang pagsala na ang iyong binhi ay magiging taga-ibang-bayan sa isang lupaing hindi kanila, at maglilingkod sa kanila; at kanilang pahihirapan sila sa loob ng apat na raang taon; At pati ang bansang kanilang paglilingkuran ay hahatulan ko; at pagkatapos ay lalabas sila na may malaking kayamanan. At paroroon ka sa iyong mga magulang na may kapayapaan; ililibing ka sa mabuting katandaan. Nguni’t sa ikaapat na salinlahi ay babalik sila rito; sapagka’t hindi pa ganap ang kasamaan ng mga Amorreo. Henesis 15:13-16.

When the prophecy was fulfilled in the fourth generation, in the generation of Moses, the Lord set forth the Ten Commandments as a symbol of the covenant with God and His chosen people. In the second of those ten laws the light of Abram’s four generations was magnified.

Nang matupad ang propesiya sa ikaapat na salinlahi, sa salinlahi ni Moises, itinakda ng Panginoon ang Sampung Utos bilang sagisag ng tipan sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang hinirang na bayan. Sa ikalawa sa sampung utos na iyon ay higit na pinatingkad ang liwanag ng apat na salinlahi ni Abram.

Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And shewing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

Huwag kang gagawa para sa iyong sarili ng larawang inanyuan, ni ng anumang anyo ng anumang bagay na nasa langit sa itaas, o nasa lupa sa ibaba, o nasa tubig sa ilalim ng lupa. Huwag mo silang yuyukuran ni paglingkuran man, sapagkat Ako, ang Panginoon mong Diyos, ay Diyos na mapanibughuin, na dinadalaw ang kasamaan ng mga ama sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi ng mga napopoot sa Akin; at nagpapakita ng awa hanggang sa libu-libo sa mga umiibig sa Akin at tumutupad ng Aking mga utos. Exodo 20:4-6.

The four generations of Abram’s covenant was incorporated into the magnification of God’s character as a jealous God. His jealousy is contrasted with graven images. With Abram’s fourth generation we also find a progressive judgment. The judgment was upon the nation where God’s people were in bondage, as well as upon God’s people, and after that, the Amorites would be judged. Abram identifies a progressive judgment process that begins with God’s house and moves through the world progressively, and the second commandment identifies that the judgment process divides mankind into a class of those who hate God, and a class of those who love God, thus typifying the Sunday law which shouts out, “If you love me, keep my commandments.”

Ang apat na salinlahi ng tipan ni Abram ay isinanib sa pagpapatingkad ng katangian ng Diyos bilang Diyos na mapanibughuin. Ang kaniyang panibugho ay isinasalungat sa mga larawang inanyuan. Sa ikaapat na salinlahi ni Abram ay nasusumpungan din natin ang isang pasulong na paghatol. Ang paghatol ay dumating sa bansang pinag-alipinan ng bayan ng Diyos, gayundin sa mismong bayan ng Diyos, at pagkatapos noon ay hahatulan ang mga Amoreo. Tinutukoy ni Abram ang isang pasulong na proseso ng paghatol na nagsisimula sa bahay ng Diyos at sumusulong sa buong sanlibutan, at tinutukoy ng ikalawang utos na ang prosesong ito ng paghatol ay naghahati sa sangkatauhan sa uring napopoot sa Diyos at sa uring umiibig sa Diyos, na sa gayo’y sumasagisag sa batas ng Linggo na sumisigaw: “Kung iniibig ninyo ako, tuparin ninyo ang aking mga utos.”

In the same period that the Law is being delivered at Sinai, Moses is shown God’s character.

Sa mismong panahong ibinibigay ang Kautusan sa Sinai, ipinakikita kay Moises ang katangian ng Diyos.

And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount.

At sinabi ng Panginoon kay Moises, Humugis ka ng dalawang tapyas na bato na gaya ng una; at isusulat ko sa mga tapyas na ito ang mga salitang nasa mga unang tapyas, na iyong binasag. At maging handa ka sa kinaumagahan, at sa kinaumagahan ay umakyat ka sa bundok ng Sinai, at humarap ka roon sa akin sa taluktok ng bundok. At walang sinumang aakyat na kasama mo, ni makita man ang sinuman sa buong bundok; ni hayaang manginain sa harap ng bundok na iyon ang mga kawan o mga bakahan.

And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

At nagtapyas siya ng dalawang tapyas na bato na gaya ng una; at kinaumagahan ay bumangon si Moises nang maaga, at umakyat sa bundok ng Sinai, ayon sa iniutos sa kaniya ng Panginoon, at dinala niya sa kaniyang kamay ang dalawang tapyas na bato. At ang Panginoon ay bumaba sa alapaap, at tumayo roon na kasama niya, at ipinahayag ang pangalan ng Panginoon. At ang Panginoon ay dumaan sa harap niya, at ipinahayag,

The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation.

Ang Panginoon, ang Panginoong Diyos, mahabagin at mapagkaloob, banayad sa galit, at sagana sa kagandahang-loob at katotohanan, na nag-iingat ng kagandahang-loob sa libo-libo, na nagpapatawad ng kasamaan at pagsalangsang at kasalanan, at sa anumang paraan ay hindi niya ipawawalang-sala ang may sala; na dinadalaw ang kasamaan ng mga ama sa mga anak, at sa mga anak ng mga anak, hanggang sa ikatlo at sa ikaapat na salinlahi.

And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. Exodus 34:1–9.

At nagmadali si Moises, at inayuko ang kaniyang ulo tungo sa lupa, at sumamba. At sinabi niya, Kung ngayo’y nakasumpong ako ng biyaya sa iyong paningin, O Panginoon, isinasamo ko, na ang aking Panginoon ay lumakad sa gitna namin; sapagka’t ito’y isang bayang matigas ang batok; at ipatawad mo ang aming kasamaan at ang aming kasalanan, at ariin mo kaming iyong mana. Exodo 34:1-9.

The second giving of the law, aligns with the 1850 pioneer chart. The first tables were broken, and the first table had an error in the figures. Ancient Israel was then made the depositaries of the law, and modern Israel was then made the depositaries of the law of God and the laws of God’s prophetic Word. When the two tables were first introduced, there was literal rebellion in the camp, and when the 1850 chart was introduced, there was spiritual rebellion brewing in the camp. Abram’s prophecy of the fourth generation was fulfilled by Moses in the fourth generation, where God expanded the revelation of judgment in the fourth generation in the second commandment. Graven images became the counterfeit to the true worship of God, and the jealousy of God’s character was attached to the judgment. Then Moses viewed God’s glory. He saw God’s jealousy as an element of God’s character, as represented by His “name,” and the relationship between the worshipper and the sins of their fathers is set forth.

Ang ikalawang pagbibigay ng kautusan ay umaayon sa tsart ng mga payunir noong 1850. Ang unang mga tapyas ay nabasag, at ang unang talahanayan ay may kamalian sa mga bilang. Ang Sinaunang Israel ay ginawang mga tagapag-ingat ng kautusan, at ang makabagong Israel naman ay ginawang mga tagapag-ingat ng kautusan ng Diyos at ng mga kautusan ng makahulang Salita ng Diyos. Nang unang ipakilala ang dalawang tapyas, nagkaroon ng literal na paghihimagsik sa kampo, at nang ipakilala ang tsart noong 1850, may umuusbong na espirituwal na paghihimagsik sa kampo. Ang hula ni Abram tungkol sa ikaapat na salinlahi ay natupad ni Moises sa ikaapat na salinlahi, kung saan, sa ikalawang utos, pinalawig ng Diyos ang kapahayagan ng kahatulan hinggil sa ikaapat na salinlahi. Ang mga inukit na larawan ay naging huwad na kapalit ng tunay na pagsamba sa Diyos, at ang paninibugho ng katangian ng Diyos ay iniugnay sa kahatulan. Pagkatapos, minasdan ni Moises ang kaluwalhatian ng Diyos. Nakita niya ang paninibugho ng Diyos bilang isang sangkap ng Kanyang katangian, gaya ng kinakatawan ng Kanyang “pangalan,” at inilahad ang ugnayan sa pagitan ng sumasamba at ng mga kasalanan ng kanilang mga ama.

When Christ cleansed the temple the first time, then the disciples remembered that the zeal of His house had eaten Him up. The “zeal” is the word “jealousy.” The character of God that expresses His jealousy, is the motivation that lead Christ to cleanse His temple, and the prophetic attribute of the need to confess those sins of your fathers, would later become an essential element of the call for repentance in the “seven times” judgment of Leviticus twenty-six. Abram’s “fourth generation” develops greater and greater weight as it continues through covenant history. The book of Joel represents the time of the latter rain, which occurs in the latter days. The book of Joel sets forth its message upon its introduction of the message of four generations, as the theme that was recorded in the very first step of Abram’s threefold covenant with God. That theme reaches its conclusion in the book of Joel.

Nang dalisayin ni Cristo ang templo sa unang pagkakataon, naalaala ng mga alagad na ang sigasig para sa Kaniyang bahay ay nilamon Siya. Ang "sigasig" ay ang salitang "paninibugho." Ang katangian ng Diyos na nagpapahayag ng Kaniyang paninibugho ang naging udyok na naghatid kay Cristo upang dalisayin ang Kaniyang templo, at ang makahulang katangiang tumutukoy sa pangangailangang ikumpisal ang mga kasalanan ng inyong mga ama, na kalaunan ay magiging isang mahalagang sangkap ng panawagan sa pagsisisi sa hatol na "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim. Ang "ikaapat na salinlahi" ni Abram ay patuloy na nagkakamit ng lalong mabigat na kabuluhan habang nagpapatuloy ito sa kasaysayan ng tipan. Ang aklat ni Joel ay kumakatawan sa panahon ng huling ulan, na nagaganap sa mga huling araw. Inilalatag ng aklat ni Joel ang mensahe nito sa pamamagitan ng pagpapakilala ng mensahe ng apat na salinlahi, bilang temang naitala sa mismong unang hakbang ng tatlong-bahaging tipan ni Abram sa Diyos. Ang temang iyon ay umaabot sa kaganapan sa aklat ni Joel.

Once in the Promised Land, the Ark of the covenant was located at Shiloh, where wicked and foolish Eli, the high priest and his two corrupt sons are contrasted with the calling of Samuel. Shiloh would become a step in the journey of the Ark, which was the symbol of the covenant. After the Ark was used as the symbol of bringing down the walls of Jericho, it was located in Shiloh for around four hundred years, until the death of Eli and his wicked sons. It was then captured by the Philistines, and thereafter when David moved the Ark to Jerusalem, the first illustration of the triumphal entry into Jerusalem was accomplished. The stated purpose of moving the covenant symbol to Jerusalem, was that God chose to place His name in Jerusalem, and His name is associated with His jealousy, which is associated with His jealous judgment in the fourth generation.

Pagdating sa Lupang Pangako, ang Kaban ng Tipan ay nasa Shiloh, kung saan si Eli, ang punong saserdote, na masama at mangmang, at ang dalawa niyang tiwaling anak, ay pinagtatambis sa pagtawag kay Samuel. Ang Shiloh ay magiging isang yugto sa paglalakbay ng Kaban, na siyang sagisag ng tipan. Pagkatapos gamitin ang Kaban bilang sagisag sa pagpapaguho ng mga pader ng Jerico, ito ay nanahan sa Shiloh nang humigit-kumulang apat na raang taon, hanggang sa kamatayan ni Eli at ng dalawa niyang masasamang anak. Pagkatapos ay nabihag ito ng mga Filisteo; at pagkaraan, nang ilipat ni David ang Kaban sa Jerusalem, naisakatuparan ang unang paglalarawan ng mapagtagumpay na pagpasok sa Jerusalem. Ang hayag na layunin ng paglilipat ng sagisag ng tipan sa Jerusalem ay ito: pinili ng Diyos na ilagak ang Kanyang pangalan sa Jerusalem, at ang Kanyang pangalan ay kaugnay ng Kanyang panibugho, na kaugnay ng Kanyang mapanibughong paghatol sa ikaapat na salinlahi.

At the Sunday law the Lord will lift up the church triumphant above all the hills and mountains, and the Gentiles will say, “come and lets us go to the house of God.”

Sa panahon ng batas sa Linggo, itataas ng Panginoon ang Iglesiang Matagumpay sa ibabaw ng lahat ng burol at bundok, at ang mga Hentil ay magsasabi, "Halikayo, at tayo'y pumaroon sa bahay ng Diyos."

And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay maitatatag sa taluktok ng mga bundok, at maitataas higit sa mga burol; at dadagsa roon ang lahat ng mga bansa. At maraming bayan ang paroroon at magsasabi, Halikayo, at tayo’y umakyat sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob; at ituturo niya sa atin ang kanyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kanyang mga landas: sapagkat mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.

The word of the Lord goes forth from Jerusalem, for that is where He chose to place His “name.” With Moses, “the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

Ang salita ng Panginoon ay lumalabas mula sa Jerusalem, sapagkat doon Niya piniling ilagak ang Kaniyang "pangalan." Kay Moises, "bumanaog ang Panginoon sa ulap, at tumayo roon na kapiling niya, at ipinahayag ang pangalan ng Panginoon. At dumaan ang Panginoon sa harap niya, at ipinahayag,"

The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. Exodus 34:6, 7.

Ang Panginoon, ang Panginoong Diyos, maawain at mapagbiyaya, banayad sa pagkagalit, at sagana sa kabutihan at katotohanan; na nag-iingat ng kaawaan sa libu-libo, na nagpapatawad ng kasamaan at ng pagsalangsang at ng kasalanan, ngunit kailanman ay hindi aariing walang sala ang may sala; na dinadalaw ang kasamaan ng mga ama sa mga anak, at sa mga anak ng mga anak, hanggang sa ikatlo at sa ikaapat na salinlahi. Exodo 34:6, 7.

His “name” is His character, and God’s character is profoundly complex and profoundly simple. God is love, is His character perfectly, but simply expressed. Abram’s covenant truth of “the fourth generation of judgment” was expanded “line upon line” with the second commandment’s additional light upon the fourth generation. Then Moses’ experience expands the light of the fourth generation’s connection with God’s character, by adding the light of His jealousy. Inspiration has defined character as “thoughts and feelings combined,” but inspiration has also informed us our thoughts are not as God’s thoughts. His character is His thoughts and feelings combined, and His character has so many facets beyond our simple human thoughts and feelings, that the difference is that his thoughts are higher than heaven in relation to the earth.

Ang Kanyang "pangalan" ay ang Kanyang katangian, at ang katangian ng Diyos ay lubhang masalimuot at lubhang payak. Ang "Ang Diyos ay pag-ibig" ay sakdal na paglalarawan ng Kanyang katangian, ngunit payak na ipinahayag. Ang katotohanang pangtipan ni Abram tungkol sa "ikaapat na salinlahi ng paghatol" ay pinalawak, "guhit sa ibabaw ng guhit," sa pamamagitan ng dagdag na liwanag ng ikalawang utos hinggil sa ikaapat na salinlahi. Pagkatapos, pinalawak ng karanasan ni Moises ang liwanag ng ugnayan ng ikaapat na salinlahi sa katangian ng Diyos, sa pamamagitan ng pagdaragdag ng liwanag ng Kanyang paninibugho. Tinukoy ng inspirasyon ang katangian bilang "pinagsamang mga pag-iisip at damdamin," ngunit ipinaalam din sa atin ng inspirasyon na ang ating mga pag-iisip ay hindi gaya ng mga pag-iisip ng Diyos. Ang Kanyang katangian ay ang Kanyang mga pag-iisip at damdamin na pinagsama, at ang Kanyang katangian ay may napakaraming aspekto na lampas sa ating payak na makataong mga pag-iisip at damdamin, anupa't ang kaibhan ay ito: ang Kanyang mga pag-iisip ay higit na mataas kaysa sa langit kaugnay sa lupa.

For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:8, 9.

Sapagkat ang aking mga pag-iisip ay hindi ang inyong mga pag-iisip, ni ang inyong mga daan ay ang aking mga daan, wika ng Panginoon. Sapagkat kung paanong ang mga langit ay higit na mataas kaysa sa lupa, gayon ang aking mga daan ay higit na mataas kaysa sa inyong mga daan, at ang aking mga pag-iisip kaysa sa inyong mga pag-iisip. Isaias 55:8, 9.

So, here is a human thought to ponder; if God’s character is represented by His name, then every manifestation of God’s name is a manifestation of His character. The Lion of the tribe of Judah seals and unseals His prophetic Word, Palmoni is the Wonderful Numberer of Secrets, who is also the Root out of dry ground, and also the burning bush, a pillar of fire, the archangel Michael and on, and on. The attributes of God’s character as represented by His various names are endless. The ‘human thought to ponder’ is this. With all the various expressions of God’s character that are known to exist, what is the significance—that in the very first covenant step of the threefold covenant process with Abram—the “fourth generation judgment” is the foundational statement in the covenant—that reflects His name?

Kung gayon, narito ang isang kaisipang pantao na pagninilayan; kung ang katangian ng Diyos ay kinakatawan ng Kanyang pangalan, kung gayon ang bawat kapahayagan ng pangalan ng Diyos ay kapahayagan ng Kanyang katangian. Ang Leon mula sa lipi ni Juda ang sumiselyo at nag-aalis ng selyo sa Kanyang propetikong Salita, si Palmoni ang Kahanga-hangang Tagabilang ng mga Lihim, na siya rin ang Ugat sa lupang tigang, at gayundin ang naglalagablab na palumpong, ang haliging apoy, ang Arkanghel na si Miguel, at iba pa. Ang mga katangian ng Diyos na kinakatawan ng Kanyang iba't ibang pangalan ay walang hanggan. Ito ang "kaisipang pantao na pagninilayan." Sa kabila ng lahat ng iba't ibang kapahayagan ng katangian ng Diyos na kilalang umiiral, ano ang kahalagahan—na sa pinakaunang hakbang ng tipan sa tatluhang proseso ng tipan kay Abram—ang "paghatol sa ikaapat na salinlahi" ang pahayag na saligan sa tipan—na sumasalamin sa Kanyang pangalan?

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

At sinabi niya kay Abram, Talastasin mong walang pagsala na ang iyong binhi ay magiging taga-ibang-bayan sa isang lupaing hindi kanila, at maglilingkod sa kanila; at kanilang pahihirapan sila sa loob ng apat na raang taon; At pati ang bansang kanilang paglilingkuran ay hahatulan ko; at pagkatapos ay lalabas sila na may malaking kayamanan. At paroroon ka sa iyong mga magulang na may kapayapaan; ililibing ka sa mabuting katandaan. Nguni’t sa ikaapat na salinlahi ay babalik sila rito; sapagka’t hindi pa ganap ang kasamaan ng mga Amorreo. Henesis 15:13-16.

The character of God as the judge of men and nations allows men a period of probation that is represented by four generations. God is the judge, He is merciful, He is patient and He brings judgment of men and nations to a conclusion in the fourth generation. God’s foundational statement in His covenant with a chosen people includes the fourth generational judgment. Just as the message of the first angel possesses all the characteristics of each of the three individual angels’ messages, so too, the first step of Abram’s covenant possesses the characteristics of the entire threefold covenant. God’s name is that He is the merciful judge, who judges in the fourth generation. Every other step in the covenant history of a chosen people, builds upon that foundation.

Ang katangian ng Diyos bilang Hukom ng mga tao at ng mga bansa ay nagkakaloob sa mga tao ng isang panahon ng probasyon na kinakatawan ng apat na salinlahi. Ang Diyos ang Hukom; Siya ay maawain; Siya ay mahabang-tiis; at Kaniyang dinadala sa katapusan ang hatol sa mga tao at sa mga bansa sa ikaapat na salinlahi. Ang saligang pahayag ng Diyos sa Kaniyang tipan sa isang piniling bayan ay naglalaman ng hatol sa ikaapat na salinlahi. Gaya ng mensahe ng unang anghel na nagtataglay ng lahat ng katangian ng bawat isa sa tatlong bukod-bukod na mensahe ng mga anghel, gayundin ang unang hakbang ng tipan ni Abram ay nagtataglay ng mga katangian ng buong tatluhang tipan. Ang pangalan ng Diyos ay ito: Siya ang maawain na Hukom, na humahatol sa ikaapat na salinlahi. Bawat iba pang hakbang sa kasaysayan ng tipan ng isang piniling bayan ay itinatayo sa saligang iyon.

When the book of Joel is placed at the Midnight Cry’s awakening in verse five, and the “new wine” is “cut off” from their mouths, the introduction to that final covenant separation of a chosen covenant people is the foundational message of the covenant that lays out the rebellion of the covenant people who are then “cut off” as being accomplished in the fourth generation. They are “cut off,” for not understanding the foundational message of the covenant.

Kapag iniuugnay ang aklat ni Joel sa yugto ng paggising ng Sigaw sa Hatinggabi sa talatang lima, at ang "bagong alak" ay "inalis" mula sa kanilang mga bibig, ang panimula sa nasabing pangwakas na paghihiwalay, ayon sa tipan, ng hinirang na bayang tipan ay ang saligang mensahe ng tipan na naglalahad ng paghihimagsik ng bayang tipan, na pagkatapos ay "inihiwalay," bilang natutupad sa ikaapat na salinlahi. Sila ay "inihiwalay," sapagkat hindi nila nauunawaan ang saligang mensahe ng tipan.

That foundational message of the covenant in Genesis fifteen’s four verses, is the measuring rod—the line of judgment that is used when the capstone message of the covenant is presented as “new wine” in the latter days. The gravity which is associated with the awakening of the drunkards of Ephraim, when the “new wine” is “cut off” is only truly understood—when it is set within the context of a pronouncement of judgment against the final fourth generation of a rebellious chosen people, during the testing period of the latter rain.

Ang saligang mensahe ng tipan sa apat na talata ng ika-labinglimang kabanata ng Genesis ang siyang panukat—ang pisi ng paghatol—na ginagamit kapag ang mensaheng batong-tuktok ng tipan ay inihaharap bilang “bagong alak” sa mga huling araw. Ang kabigatan na kaugnay ng paggising ng mga lango ng Efraim, kapag ang “bagong alak” ay “napuputol,” ay tunay lamang nauunawaan—kapag ito’y inilalagay sa konteksto ng isang pagpapahayag ng paghatol laban sa panghuling ikaapat na salinlahi ng isang mapaghimagsik na bayang hinirang, sa panahon ng pagsubok ng huling ulan.

In Genesis seventeen, we find the second step of the threefold covenant with Abraham:

Sa Genesis kabanata labing-pito, natatagpuan natin ang ikalawang yugto ng tatlong-bahaging tipan kay Abraham:

And God said unto Abraham, Thou shalt keep my covenant therefore, thou, and thy seed after thee in their generations. This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee;

At sinabi ng Diyos kay Abraham, Kaya’t tutuparin mo ang aking tipan, ikaw at ang iyong binhi pagkatapos mo, sa kanilang mga salinlahi. Ito ang aking tipan na inyong dapat tuparin, sa pagitan ko at sa iyo at ng iyong binhi pagkatapos mo;

Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. He that is born in thy house, and he that is bought with thy money, must needs be circumcised: and my covenant shall be in your flesh for an everlasting covenant. And the uncircumcised man child whose flesh of his foreskin is not circumcised, that soul shall be cut off from his people; he hath broken my covenant. Genesis 17:9–14.

Bawat lalaking anak sa inyo ay tutuliin. At tutuliin ninyo ang laman ng balat ng inyong maselang bahagi; at ito’y magiging tanda ng tipan sa pagitan ko at ninyo. At ang may walong araw na gulang ay tutuliin sa inyo, bawat lalaking anak sa inyong mga salinlahi, maging ang ipinanganak sa bahay, o ang binili sa salapi mula sa sinumang dayuhan na hindi sa iyong binhi. Ang ipinanganak sa iyong bahay, at ang binili sa iyong salapi, ay walang pagsalang tutuliin: at ang aking tipan ay sasainyong laman bilang tipang walang hanggan. At ang di-tuling lalaking anak na ang laman ng balat ng kaniyang maselang bahagi ay hindi natuli, ang kaluluwang yaon ay mahihiwalay mula sa kaniyang bayan; kaniyang nilabag ang aking tipan. Henesis 17:9-14.

The second step provides a second witness to the symbol of being “cut off.” The word translated as “cut off,” finds its root in the animals Abram cut in halves in chapter fifteen, and in the passage, anyone who is not circumcised shall be “cut off” from the covenant. Circumcision was replaced by baptism in the covenant history where Christ was confirming these very truths, and for this reason, He, as our example was resurrected on the eighth day.

Ang ikalawang hakbang ay nagkakaloob ng ikalawang saksi sa sagisag ng "cut off." Ang salitang isinasalin bilang "cut off" ay may ugat sa mga hayop na hinati ni Abram sa dalawa sa kabanatang labinlima, at sa talatang nagsasaad na ang sinumang hindi natuli ay "cut off" mula sa tipan. Ang pagtutuli ay napalitan ng bautismo sa kasaysayan ng tipan, kung saan pinagtibay ni Cristo ang mismong mga katotohanang ito, at dahil dito, Siya, bilang ating huwaran, ay muling nabuhay sa ikawalong araw.

That sign was to be accomplished on the eighth day, as represented by the eight souls in the ark. It is in the second step where the visual test is represented, whether it was Israel choosing between Jezebel’s prophets of Elijah in advance of the judgment carried out by Elijah, or Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego countenance appearing fairer and fatter than those who ate the king’s diet; the second test is visual. Circumcision is a sign of life, and the eight souls upon the ark, represent those who lived in contrast with those who died.

Ang tandang iyon ay dapat ganapin sa ikawalong araw, gaya ng kinakatawan ng walong kaluluwa sa daong. Sa ikalawang hakbang nasasagisag ang pagsubok na nakikita, maging noong ang Israel ay pumipili sa pagitan ng mga propeta ni Jezebel at ni Elias bago ang hatol na isinakatuparan ni Elias, o noong ang kaanyuan nina Daniel, Shadrac, Meshac, at Abednego ay lumitaw na higit na maaliwalas at higit na mataba kaysa sa mga kumain ng pagkain ng hari; ang ikalawang pagsubok ay sa paningin. Ang pagtutuli ay isang tanda ng buhay, at ang walong kaluluwa sa daong ay kumakatawan sa mga nabuhay, sa kaibahan sa mga namatay.

In the history of Christ, when the sign of the covenant transitioned to baptism the apostle Paul employed the very covenant history of these verses to demonstrate the major shift in covenant history. He used the flesh that is cut off in circumcision, as a symbol of man in relation to divinity, and as a symbol of man’s lower nature in relation to man’s higher nature. Paul taught his students by employing Gods’ prophetic Word, and his purpose as “one who was selected,” (as his name Saul means) was to identify the major shift in covenant history represented by the transition from literal to spiritual Israel as God’s covenant people. In accomplishing his assigned work, he presented his prophetic message in the context of covenant history.

Sa kasaysayan ni Cristo, nang ang tanda ng tipan ay lumipat tungo sa binyag, ginamit ng apostol Pablo ang mismong kasaysayan ng tipan na nasa mga talatang ito upang ipakita ang malaking pagbabago sa kasaysayan ng tipan. Ginamit niya ang laman na pinuputol sa pagtutuli bilang sagisag ng tao sa kaniyang ugnayan sa Diyos, at bilang sagisag ng ugnayan ng mababang kalikasan ng tao sa mas mataas niyang kalikasan. Tinuruan ni Pablo ang kaniyang mga tinuturuan sa pamamagitan ng paggamit sa propetikong Salita ng Diyos, at ang kaniyang layon, bilang “isang pinili” (gaya ng kahulugan ng kaniyang pangalang Saul), ay tukuyin ang malaking pagbabago sa kasaysayan ng tipan na kinakatawan ng paglipat mula sa Israel na literal tungo sa Israel na espirituwal bilang bayang tipan ng Diyos. Sa pagtupad sa kaniyang itinakdang gawain, inilahad niya ang kaniyang propetikong mensahe sa loob ng balangkas ng kasaysayan ng tipan.

Genesis seventeen represents the second step of the three foundational covenant steps that find their omega fulfillment in the three angels of Revelation fourteen. Step two is represented by the sign of circumcision, typifying the seal of God upon the one hundred and forty-four thousand, who are the ensign, which represents the visual test. The three angels are the omega of Abraham’s alpha covenant. The third step for Abraham was chapter twenty-two.

Ang Henesis 17 ay kumakatawan sa ikalawang hakbang ng tatlong saligang hakbang ng tipan na nagkakamit ng kanilang kaganapang omega sa tatlong anghel ng Pahayag 14. Ang ikalawang hakbang ay kinakatawan ng tanda ng pagtutuli, na sumasagisag sa tatak ng Diyos sa isang daan at apatnapu't apat na libo, na siyang panandang watawat, na kumakatawan sa nakikitang pagsubok. Ang tatlong anghel ang omega ng tipang alpha ni Abraham. Ang ikatlong hakbang para kay Abraham ay ang kabanata dalawampu't dalawa.

And the angel of the Lord called unto Abraham out of heaven the second time, And said, By myself have I sworn, saith the Lord, for because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son, thine only son: That in blessing I will bless thee, and in multiplying I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand which is upon the sea shore; and thy seed shall possess the gate of his enemies; And in thy seed shall all the nations of the earth be blessed; because thou hast obeyed my voice. Genesis 22:15–18.

At ang anghel ng Panginoon ay tumawag kay Abraham mula sa langit sa ikalawang pagkakataon, at sinabi, Sa aking sarili ay sumumpa ako, wika ng Panginoon, sapagkat ginawa mo ang bagay na ito, at hindi mo ipinagkait ang iyong anak, ang iyong kaisa-isang anak: Na sa pagpapala ay pagpapalain kita, at sa pagpaparami ay pararamihin ko ang iyong binhi na gaya ng mga bituin sa langit, at gaya ng buhangin na nasa baybaying dagat; at aariin ng iyong binhi ang pintuang-bayan ng kaniyang mga kaaway; At sa iyong binhi ay pagpapalain ang lahat ng mga bansa sa lupa; sapagkat tinalima mo ang aking tinig. Henesis 22:15-18.

Verse one of the chapter states, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” God tempted Abraham, thus identifying a final test, before the third covenant pronouncement. When Abraham passed the test, then the final four verses of Abraham’s threefold covenant were set forth. Because Abraham “obeyed” God’s voice, which in this passage is His “covenant voice,” Abraham would be blessed as the father of nations. The third angel is a test, which like Abraham represents a test that demonstrates character, and character is based upon whether you believe God, as did Abraham, or not. Those who pass the test, as did Abraham will be used to gather in all the nations of the world. The seventeen verses, from three chapters identify the covenant between God and a chosen people; and in so doing they represent the alpha of the covenant history of a chosen people, and in so doing, those verses also represent the omega of covenant history as represented with the raising up of the one hundred and forty-four thousand.

Ang unang talata ng kabanata ay nagsasaad, “At nangyari, pagkatapos ng mga bagay na ito, na sinubok ng Diyos si Abraham, at sinabi sa kanya, Abraham: at sinabi niya, Narito, ako’y narito.” Sinubok ng Diyos si Abraham, at sa gayon ay itinukoy ang isang pangwakas na pagsubok bago ang ikatlong pagpapahayag ng tipan. Nang mapasa ni Abraham ang pagsubok, ipinahayag ang panghuling apat na talata ng tatlong-bahaging tipan ni Abraham. Sapagkat “sumunod” si Abraham sa tinig ng Diyos, na sa siping ito ay ang Kanyang “tinig ng tipan,” pagpapalain si Abraham bilang ama ng mga bansa. Ang ikatlong anghel ay isang pagsubok, na, gaya ni Abraham, ay kumakatawan sa isang pagsubok na nagbubunyag ng karakter; at ang karakter ay nakasalig sa kung sumasampalataya ka sa Diyos, gaya ng ginawa ni Abraham, o hindi. Yaong mga pumapasa sa pagsubok, gaya ng ginawa ni Abraham, ay gagamitin upang tipunin ang lahat ng mga bansa sa daigdig. Ang labimpitong talata, mula sa tatlong kabanata, ay tumutukoy sa tipan sa pagitan ng Diyos at ng isang hinirang na bayan; at sa paggawa nito, kinakatawan nila ang alpha ng kasaysayan ng tipan ng isang hinirang na bayan, at sa gayon din, ang mga talatang iyon ay kumakatawan sa omega ng kasaysayan ng tipan na kinakatawan sa pagbangon ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

How many of us would by a home, or a vehicle without first reviewing the terms of the contract? How many Laodicean Seventh-day Adventists know that the very first term of their covenant contract with God consists of God identifying that He is the merciful God that passes judgment in the fourth generation? The tragedy is that they know not the foundational truths of the Millerite history, nor do they know the foundational truths of their professed covenant relationship, and because of this they, like ancient Israel, know not the time of their visitation. That conclusion of that period of visitation, that began at 9/11, is when they are awakened at midnight only to realize they are cut off.

Ilan sa atin ang bibili ng isang bahay o sasakyan nang hindi muna sinusuri ang mga tuntunin ng kontrata? Ilan sa mga Seventh-day Adventist na Laodiceano ang nakaaalam na ang pinakaunang tuntunin ng kanilang tipanang kontrata sa Diyos ay binubuo ng pagpapakilala ng Diyos na Siya ang mahabaging Diyos na nagpapataw ng hatol sa ikaapat na salinlahi? Ang trahedya ay hindi nila nalalaman ang mga saligang katotohanan ng kasaysayan ng mga Millerite, ni ang mga saligang katotohanan ng kanilang ipinahahayag na ugnayang tipan, at dahil dito, gaya ng sinaunang Israel, hindi nila nakikilala ang panahon ng kanilang pagdalaw. Ang pagwawakas ng panahong iyon ng pagdalaw, na nagsimula noong 9/11, ay kung kailan sila’y ginising sa hatinggabi upang mapagtanto lamang na sila’y inihiwalay.

We will continue in the next article.

Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.

“On April 18, two days after the scene of falling buildings had passed before me, I went to fill an appointment in the Carr Street Church, Los Angeles. As we neared the church we heard the newsboys crying: ‘San Francisco destroyed by an earthquake!’ With a heavy heart I read the first hastily printed news of the terrible disaster.

Noong Abril 18, makalipas ang dalawang araw mula nang ang tanawin ng mga gumuguhong gusali ay dumaan sa aking harapan, pumunta ako upang tuparin ang isang nakatakdang pagtitipon sa Carr Street Church, Los Angeles. Nang malapit na kami sa simbahan, narinig namin ang mga batang nagtitinda ng diyaryo na sumisigaw: “Nawasak ang San Francisco sa lindol!” Taglay ang mabigat na kalooban, binasa ko ang unang madaliang inilimbag na balita ng malagim na sakuna.

“Two weeks later, on our homeward journey, we passed through San Francisco and, hiring a carriage, spent an hour and a half in viewing the destruction wrought in that great city. Buildings that were thought to be proof against disaster were lying in ruins. In some instances buildings were partially sunken in the ground. The city presented a most dreadful picture of the inefficiency of human ingenuity to frame fireproof and earthquake-proof structures.

Makaraan ang dalawang linggo, sa aming paglalakbay pabalik sa tahanan, dumaan kami sa San Francisco at umupa ng karwahe, at ginugol ang isang oras at kalahati sa pagmamasid sa pagkawasak na naganap sa dakilang lunsod na iyon. Ang mga gusaling inakalang tiyak na ligtas sa sakuna ay nasa guho. Sa ilang pagkakataon, ang mga gusali ay bahagyang bumaon sa lupa. Ipinamalas ng lunsod ang isang lubhang kakilakilabot na larawan ng kawalan ng kakayahan ng talinong pantao na magbalangkas ng mga estrukturang hindi tinatalaban ng sunog at ng lindol.

“Through His prophet Zephaniah the Lord specifies the judgments that He will bring upon evildoers: ‘I will utterly consume all things from off the land, saith the Lord. I will consume man and beast; I will consume the fowls of the heaven, and the fishes of the sea, and the stumbling blocks with the wicked; and I will cut off man from off the land, saith the Lord.’

Sa pamamagitan ng Kanyang propetang si Zefanias, tinutukoy ng Panginoon ang mga hatol na ipapasapit Niya sa mga manggagawa ng kasamaan: 'Lilipulin Kong lubos ang lahat ng bagay sa ibabaw ng lupain, sabi ng Panginoon. Lilipulin Ko ang tao at ang hayop; lilipulin Ko ang mga ibon sa himpapawid, at ang mga isda sa dagat, at ang mga katitisuran kasama ng mga masama; at ipapawi Ko ang tao sa ibabaw ng lupain, sabi ng Panginoon.'

“‘And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit….

'At mangyayari, sa araw ng hain ng Panginoon, na parurusahan ko ang mga prinsipe, at ang mga anak ng hari, at ang lahat ng nagsusuot ng kakaibang kasuotan. Sa gayon ding araw ay parurusahan ko rin ang lahat ng nagsisilukso sa pasimano, na pinupuno nila ang mga bahay ng kanilang mga panginoon ng karahasan at pandaraya....

“‘And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will He do evil. Therefore their goods shall become a booty, and their houses a desolation: they shall also build houses, but not inhabit them; and they shall plant vineyards, but not drink the wine thereof.

At mangyayari sa panahong yaon na sisiyasatin ko ang Jerusalem sa pamamagitan ng mga ilawan, at parurusahan ko ang mga taong nananatiling panatag sa kanilang mga latak, na nagsasabi sa kanilang puso, "Ang Panginoon ay hindi gagawa ng mabuti, ni gagawa man Siya ng masama." Kaya't ang kanilang mga pag-aari ay magiging samsam, at ang kanilang mga bahay ay magiging katiwangwang; magtatayo rin sila ng mga bahay, ngunit hindi nila titirhan ang mga iyon; at magtatanim sila ng mga ubasan, ngunit hindi nila iinumin ang alak ng mga iyon.

“‘The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, a day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy: for He shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.

'Malapit na ang dakilang araw ng Panginoon, malapit na, at lubhang nagmamadali, maging ang tinig ng araw ng Panginoon: doon ay hihiyaw ang makapangyarihan nang may kapaitan. Ang araw na yaon ay araw ng poot, araw ng kabagabagan at kapighatian, araw ng pagkawasak at pagkatiwangwang, araw ng kadiliman at kapanglawan, araw ng mga ulap at makapal na kadiliman, araw ng pakakak at hudyat laban sa mga nakukutang lungsod, at laban sa matatataas na tore. At magdadala ako ng kapighatian sa mga tao, na anupa’t sila’y maglalakad na tulad ng mga bulag, sapagkat sila’y nagkasala laban sa Panginoon; at ang kanilang dugo ay ibubuhos na parang alabok, at ang kanilang laman na gaya ng dumi. Ni ang kanilang pilak ni ang kanilang ginto ay hindi makapagliligtas sa kanila sa araw ng poot ng Panginoon; kundi ang buong lupain ay lalamunin ng apoy ng Kaniyang paninibugho: sapagkat gagawa Siya ng madaliang paglipol sa lahat ng tumatahan sa lupain.' Zefanias 1:2, 3, 8-18.

“God cannot forbear much longer. Already His judgments are beginning to fall on some places, and soon His signal displeasure will be felt in other places.

Hindi na Siya makapagtitimpi nang matagal pa. Nagsisimula nang bumagsak sa ilang dako ang Kanyang mga kahatulan, at di-maglalaon ay madarama sa iba pang mga dako ang Kanyang namumukod-tanging poot.

“There will be a series of events revealing that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. As a people we must prepare the way of the Lord under the overruling guidance of the Holy Spirit. The gospel is to be given in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will be educated in connection with men of experience. As they learn to labor effectively they will proclaim the truth with power. Through most wonderful workings of divine providence, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. The message that means so much to the dwellers upon the earth will be heard and understood. Men will know what is truth. Onward and still onward the work will advance until the whole earth shall have been warned, and then shall the end come.

Magkakaroon ng sunud-sunod na mga pangyayaring maghahayag na ang Diyos ang may ganap na pamamahala sa kalagayan. Ang katotohanan ay ipahahayag sa malinaw na pananalitang hindi maipagkakamali. Bilang isang bayan, dapat nating ihanda ang daan ng Panginoon sa ilalim ng kataas-taasang paggagabay ng Espiritu Santo. Ang ebanghelyo ay ibibigay sa kadalisayan nito. Ang batis ng tubig na buhay ay lalalim at lalapad sa kaniyang pagdaloy. Sa lahat ng larangan, malapit at malayo, tatawagin ang mga tao mula sa araro at mula sa higit na karaniwang mga bokasyong pangkalakal na lubhang inaabala ang isip, at sasanayin sila kaagapay ng mga may karanasan. Habang natututo silang gumawa nang mabisa, ipahahayag nila ang katotohanan na may kapangyarihan. Sa pamamagitan ng lubhang kahanga-hangang mga pagkilos ng banal na providensiya, ang mga bundok ng kahirapan ay aalisin at ihahagis sa dagat. Ang mensaheng napakahalaga sa mga nananahan sa lupa ay maririnig at mauunawaan. Malalaman ng mga tao kung ano ang katotohanan. Pasulong at lalo pang pasulong, magpapatuloy ang gawain hanggang sa mabalaan ang buong daigdig, at kung magkagayo’y darating ang wakas.

“More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

Habang lumilipas ang mga araw, lalong nagiging maliwanag na ang mga hatol ng Diyos ay nasa daigdig. Sa pamamagitan ng apoy, baha, at lindol, binabalaan Niya ang mga naninirahan sa daigdig na ito hinggil sa Kaniyang malapit nang pagdating. Nalalapit na ang panahon na sasapit ang dakilang krisis sa kasaysayan ng sanlibutan, kung kailan ang bawat galaw sa pamamahala ng Diyos ay pagmamasdan nang may masidhing interes at di-maipahayag na pangamba. Sunud-sunod na darating ang mga hatol ng Diyos—apoy, baha, at lindol, kalakip ang digmaan at pagdanak ng dugo.

“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

O, nawa’y makilala ng bayan ang panahon ng pagdalaw sa kanila! Marami ang hindi pa nakarinig ng katotohanang pagsubok ng panahong ito. Marami ang pinagsusumikapang antigin ng Espiritu ng Diyos. Ang panahon ng mapangwasak na mga kahatulan ng Diyos ay panahon ng awa para sa mga hindi nagkaroon ng pagkakataong matutuhan kung ano ang katotohanan. Magiliw na titingnan sila ng Panginoon. Ang kaniyang pusong maawain ay naaantig; ang kaniyang kamay ay nakalahad pa rin upang magligtas, samantalang nakapinid na ang pinto sa mga ayaw pumasok.

“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 94–97.

"Ang awa ng Diyos ay nahahayag sa Kaniyang mahabang pagpapahinuhod. Pinipigil Niya ang Kaniyang mga kahatulan, habang hinihintay na maiparinig sa lahat ang mensahe ng babala. O, kung madarama lamang ng ating mga tao, gaya ng nararapat, ang pananagutang nakaatang sa kanila na ibigay sa sanlibutan ang huling mensahe ng awa, anong kamangha-manghang gawain ang maisasagawa!" Testimonies, tomo 9, 94-97.