Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu't Dalawa

Sa nakaraang artikulo, nasa kalagitnaan na tayo ng pagtalakay sa apat na pagtukoy sa sinaunang Israel bilang “lahi ng mga ulupong.” Sa Mateo, kapuwa si Juan at si Jesus ay tinawag ang mga Pariseo at mga Saduceo na lahi ng mga ulupong. Si Juan ay kumakatawan sa simula ng isang proseso ng pagsusubok na kinikilala sa kaniyang pagtuturo na si Jesus, na susunod sa kanya, ay lubos na lilinisin ang Kanyang giikan. Idinagdag ni Jesus sa proseso ng pagsusubok ni Juan, sa pamamagitan ng pagsasaklaw pati ng proseso ng paghuhukom, nang Kanyang binanggit ang reyna ng Seba at ang Ninive. Ang paghuhukom ay nagaganap sa ikaapat na salinlahi, at isang uri sa paghuhukom ay nahahayag bilang mga ahas, sapagkat ang kanilang ama ay ang diyablo. Idinagdag ni Jesus ang usapin ng ikaapat na salinlahing humihingi ng tanda, samantalang ang tanda ay hayagang nasa paningin.

Sa Mateo, kabanata dalawampu’t tatlo, ipinahayag ang mga "sa aba" laban sa mga Fariseo at Saduceo, at ang proseso ng pagsubok at paghuhukom ay muling iniuugnay sa huling salinlahi. Ang kabanata dalawampu’t dalawa ay naghahanda ng kaligiran para sa mga "sa aba" ng kabanata dalawampu’t tatlo.

Nang masara na ang pinto para sa anumang karagdagang pakikipag-ugnayan, inilahad ni Jesus ang walong “sa aba” sa kasunod na kabanata. Sa talatang labintatlo ang “sa aba” ay laban sa pagsasara ng mga pintuan ng kaharian ng langit. Mula sa mga pintuan ng Langit ibinubuhos ang huling ulan. Ang walong “sa aba” ay tungkol sa mga nagpapakilalang sila ang nagbubukas ng pintong walang taong makapagbubukas at nagsasara ng pintong walang taong makapagsasara. Sa isang pangitain, ipinakita kay Kapatid na White ang mga hindi sumunod kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako na ipinadadala nila ang kanilang mga panalangin sa walang-lamang Dakong Banal, kung saan, sa pagpapanggap na siya si Cristo, inakay sila ni Satanas na maniwalang nasa ayos ang lahat. Muli nilang binuksan ang Dakong Banal, at isinara ang Kabanal-banalang Dako.

Sa talatang labing-apat, may sa aba laban sa mga sumisila sa mga bahay ng mga babaing balo at nagpapahaba ng mga panalangin. Ang sa aba sa talatang labing-lima ay dahil ginagawa nilang ang kanilang mga bagong-hikayat ay dalawang ulit na higit na anak ng impiyerno kaysa sa kanila. Sa mga talatang labing-anim hanggang dalawampu’t dalawa, ang mga balakyot ay sumusumpa sa templo.

Sa talatang dalawampu’t tatlo at dalawampu’t apat, ang “sa aba” ay dahil sa pagpapabaya sa katarungan, kahabagan, at katapatan. Ang mga talatang dalawampu’t lima at dalawampu’t anim ay hinggil sa pagkukunwari ng paglilinis sa labas ng kopa, ngunit hindi sa loob.

Pagkatapos, tinutukoy ng mga talatang ika-dalawampu’t pito at ika-dalawampu’t walo ang masasama bilang mga libingang pinaputi, na inuugnay kay Sebna sa Isaias kabanata dalawampu’t dalawa, kung saan si Sebna ay nagmamapuri sa kahanga-hangang libingang kaniyang ginagawa, ngunit kailanman ay hindi siya malalagak doon, sapagkat itatapon siya ng Diyos mula sa Kaniyang bibig tungo sa isang malayong parang. Ang malayong parang ay kinakatawan ng libingan ng sinungaling na propeta ng Bethel na nagbunsod sa masuwaying propeta upang mailibing sa gayunding libingan. Pagkatapos, ganito ang sinasabi ng ikawalong “sa aba”:

Ang mga ahas, na siyang lahi ng mga ulupong, ay hinahatulan sa nasabing bahagi. Sa naturang bahagi, ang paghatol ay hindi ibinabatay sa mga saksi—ang reyna ng Sheba at ang mga taga-Ninive—kundi sa dugo ni Abel hanggang kay Zacarias. Ang ikaapat na salinlahi, na tinatawag na mga ulupong, ay hinahatulan sa pamamagitan ng dalawang saksi mula sa panlabas na kasaysayan ng sinaunang Israel at dalawang saksi mula sa panloob na kasaysayan ng sinaunang Israel. Ang Lucas, kabanata tatlo, ang panghuli sa apat na pagtukoy sa mga ulupong ng ikaapat at pangwakas na salinlahi, at ito’y isang paralelo lamang sa Mateo, kabanata tatlo. Apat na pagtukoy ang nagpapakilala na, sa panahon ng pangwakas na paghatol sa sambahayan ng Diyos, sa ikaapat na salinlahi, ang isang uri ay ilalantad ang kaniyang likas bilang mga anak na lalaki at babae ni Satanas, at ang kabilang uri, bilang mga anak na lalaki at babae ng Diyos. Nagsisimula ang proseso ng pagsubok, na siyang pasimula ng paghihiwalay, kapag itinaas ng sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan ang kaniyang tinig sa ilang.

Sa banal na habi ng Kasulatan, ang mga pangalan ay hindi lamang mga etiketa kundi mga pabulong na propesiya—mga pangalawang awit na inaawit sa ilalim ng rabaw ng kasaysayan, na naghahayag ng ubod ng pagtubos. Kapag isinaayos ang mga kahulugan ng mga inapo mula kay Adan hanggang kay Noe upang mabuo ang isang pahayag, nagbubunga ito ng isang mensaheng tumutugma sa kasaysayang kinakatawan ng talaangkanan. Ang pangalang Adan ay nangangahulugang “tao,” at si Set ay “itinalaga.” Si Enos ay “mortal” (nasasailalim sa kamatayan), at si Kenan ay “pighati.” Sa pamamagitan ng “papuri/pagpapala ng Diyos” (Mahalalel), ang Langit ay “bababa” (Jared). Bumaba ang Langit bilang ang “iniukol o pinahiran” (Enoc), na naghayag ng mensahe ng paghuhukom sa pamamagitan ng kanyang anak na si Metusela (“kapag siya’y namatay, ito’y ipapadala”). Ang kamatayan ni Metusela ang magiging kasukdulan ng isang “makapangyarihang” pagbubuhos ng Espiritu Santo, na kinatawan sa pagsasanib ni Lamec (hininga) kay Metusela, gaya ng pagsasanib ng Sigaw sa Hatinggabi sa Ikalawang Anghel. Si Metusela ang Ikalawang Anghel at si Lamec ang Sigaw sa Hatinggabi na nagkaroon ng kasukdulan sa baha ni Noe.

Sa isang higit pang pinadalisay na anyo, ipinapahayag ng mga pangalan: "Ang tao ay itinalagang mortal, nasasailalim sa dalamhati at kamatayan, bilang bunga ng unang Adan; ngunit sa pamamagitan ng pagpapala ng Diyos, si Cristo ay itinalaga ang Kanyang sarili upang bumaba at ipahayag ang kahatulan sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan sa krus, na sinundan ng makapangyarihang pagbubuhos ng Espiritu Santo."

Binubuod ng sampung pangalang ito ang mensahe ng Ebanghelyo habang sinusundan ang kasaysayan ng daigdig mula sa paglalang hanggang sa huling ulan, na nagwawakas sa Ikalawang Pagdating. Ang simbolismong ito, na nakatago sa mga pangalang ito, ay may katapat sa Pahayag. Inilalahad ng Henesis ang talaangkanang Alpha, at ang 144,000 ng Pahayag 7 ay naglalahad ng kaganapang Omega sa tinatakan na nalabi.

Ang Judah ay nangangahulugang “papuri,” ang Reuben ay nangangahulugang “narito, isang anak na lalaki,” ang Gad ay nangangahulugang “mabuting kapalaran/pulutong,” ang Asher ay nangangahulugang “maligaya/mapalad,” at ang Naphtali ay nangangahulugang “pakikipagbuno.” Ang Manasseh ay nangangahulugang “pagpapalimot,” ang Simeon ay nangangahulugang “pakikinig,” ang Levi ay nangangahulugang “pagkakadugtong/pagkakalakip,” ang Issachar ay nangangahulugang “gantimpala,” ang Zebulun ay nangangahulugang “karangalan/tirahan,” ang Joseph ay nangangahulugang “pagdaragdag,” at ang Benjamin ay nangangahulugang “anak ng kanang kamay.”

Ang mga sumusunod sa Leon ng lipi ni Juda ay mga anak ng Diyos, na pinagpala habang sila'y dumaraan sa isang pagsubok na kinapapalooban ng pakikipagbuno sa Diyos gaya ng ginawa ni Jacob. Sa pamamagitan ng pakikipagbunong ito, ang kanilang mga kasalanan ay nalilimutan sa proseso ng pagpapaging-banal na idinidulot ng pakikinig sa Salita ng Diyos, na siya namang nag-uugnay sa kanila kay Cristo sa isang ugnayang tipan. Ang kanilang gantimpala ay manahan nang marangal kasama ni Cristo sa Kanyang trono, nakaluklok sa mga makalangit na dako, samantalang ginagamit sila ng Diyos upang palawakin ang Kanyang kaharian—sa pamamagitan nila'y tinatawag Niya ang malaking karamihan mula sa Babilonia bilang mga anak ng Kanyang kanang kamay.

Ang anim na anak na lalaki ni Lea ay sina Ruben, Juda, Simeon, Levi, Isacar, at Zabulon. Ang kanyang alilang si Zilpa, na ang kahulugan ng pangalan ay “isang mabangong patak,” ay nagkaroon ng dalawang anak na lalaki: Gad at Aser. Ang dalawang anak na lalaki ni Raquel ay sina Jose at Benjamin. Ang alila ni Raquel na si Bilha—na ang kahulugan ng pangalan ay “mahiyain o matatakutin”—ay nagkaanak ng mga lalaking sina Dan at Neftali. Sa pananaw na propetiko, ang talaangkanan dito ay nagbibigay ng ilang linya na dapat isaalang-alang. Hindi tulad ng Alpha at ng sampung salinlahi sa ikalimang kabanata ng Genesis, ang Omega ay may labindalawang inapo, na may sarili nitong mga natatanging propetikong salik. Sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, hindi binanggit si Dan at pinalitan ni Manases ang kanyang kapatid na si Efraim.

Ang Alpha na talaan ng lahi ng Henesis ay tumutugma sa Omega na talaan ng lahi ng Pahayag, sapagkat tinutukoy ng Henesis ang banal na gawaing pangkaligtasan ni Cristo, at tinutukoy naman ng Pahayag ang mga yaon na, sa katuparang Omega ng naturang propesiyang Alpha, ay ganap na tumutupad sa mismong pangako at propesiyang isinasaad sa propesiyang Alpha.

Ang paglalapat ng dalawang linyang ito ay kadalasang isinasagawa ng mga teologo, subalit hindi kailanman mula sa pananaw ng metodolohiyang “line upon line.” Ang dalawang talaangkanan sa Genesis at Pahayag ay nagbibigay ng dalawang saksi na ang Diyos ay nagsasalita sa ikalawang antas. Ang isang wika ay ang nasusulat na patotoo gaya ng pagkakatala nito, at ang isang sekundaryong linya sa loob ng patotoong iyon ay inilalatag sa antas na simboliko. Karaniwan, ang mga teologo ay hindi lumalampas sa mababaw na pagmamasid hinggil sa mensaheng naipapahayag sa pamamagitan ng mga kahulugan ng mga pangalan sa Genesis at Pahayag. Itinuturing nilang isang kabaguhan ang kanilang nakikita, na higit na nagsasalita tungkol sa sarili nilang karunungang makatao, na pinatutunayan ng kanilang mapagbanal-banalan na kakayahang makita ang talinghaga sa loob ng mga kahulugan ng mga pangalan. Hindi nila kailanman nakikita ang mensaheng inilatag sa labindalawang anak ni Ismael. Hindi nila nakikita nang wasto ang mga talaangkanan ni Jesus sa Mateo at Lucas. Hindi nila nakikita ang mga talaangkanan ng huling pitong hari ng Juda, at ng huling pitong hari ng Israel, ng unang pitong hari ng Juda, o ng unang pitong hari ng Israel.

Kapag sinasabi kong hindi nila nakikita, ang ibig kong sabihin ay: kung tatanungin mo ang Google kung may mga katuruan hinggil sa mga talaangkanang ito, ang sagot ay "oo," hinggil sa kay Adan hanggang kay Noe sa Genesis, at "oo" hinggil sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Ngunit inaangkop ba nila sa ganitong paraan ang sampung inapo ni Abram sa Genesis labing-isa? Hindi. Inaangkop ba nila ang talaangkanan ni Cain at ang talaangkanan ni Set? Oo, ngunit napakalayo sa tunay na kahulugan, anupa't para bang ibang paksa na ang kanilang tinatalakay. Walang dudang tinatalakay nila ang mga talaangkanan ni Cristo sa Mateo at Lucas, ngunit minsan pa, malayong-malayong sumasala sila sa puntirya. Bakit mahalaga iyon, itatanong mo? Sapagkat nilalayon kong magbigay ng isang pangkalahatang pagtanaw sa mga maka-propetikong linya ng mga talaangkanang ito, at nais kong maging malinaw mula pa sa simula na sinusikap kong matukoy ang kabuluhan ng ikaapat na salinlahi bilang isang sagisag ng biblikal na propesiya. Makabubuti sa bagay na iyon ang pangkalahatang pagtanaw sa mga talaangkanang ito, ngunit magiging kapabayaan sa sinuman kung iisiping ang payak na buod ng mga bagay na susunod ay siya na ang lahat ng dapat maunawaan hinggil sa mga linyang ito ng mga talaangkanan.

Pagkaraan ng talaangkanan mula kay Adan hanggang kay Noe, matatagpuan natin ang dalawang hanay ng mga talaangkanan sa ikaapat at ikalimang kabanata ng Genesis. Ang dalawang hanay na iyon ay kinakatawan ng mga inapo ni Kain at ng mga inapo ni Set. Di gaya ng talaangkanan mula kay Adan hanggang kay Noe na kumakatawan sa sampung salinlahi, ang mga linya nina Set at Kain ay kapwa tumutukoy sa walong salinlahi. Dahil dito, dapat silang ituring bilang dalawang yugto na tig-aapat. Sina Set at Kain ay mga sagisag ng tipan, at si Kain ay kumakatawan sa mga, ayon sa Isaias dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam, gumagawa ng isang tipan ng kamatayan, na pawawalang-bisa sa pagdating ng umaapaw na paghagupit. Sila ang mga nagtatayo ng kanilang mga bahay sa buhangin. Ang mga nagtatayo sa Bato ay gumagawa ng isang tipan ng buhay, gaya ng kinakatawan sa Unang Pedro, kabanata dalawa, bilang mga nakatikim na ang Panginoon ay mabuti, at sila ang “hinirang na lahi.” Ang “marami” ay nagtatayo sa buhangin, ngunit “iilan” ang hinirang.

Ang talaangkanan ni Kain ay isang mapanghimagsik na himig sa simponya ng mga pangalan, sapagkat ang mga pangalan ay kumakatawan sa kaluwalhatiang makatao na walang-kabuluhan, na humahantong sa paglalagalag nang walang patutunguhan, matapos hampasin ng langit. Sa pagwawalang-bahala sa babala, ang angkan ni Kain ay nagpapahayag ng isang huwad na kadiyosan, nababalutan ng mapaghiganting kapangyarihang makatao, na kinakatawan ng mga sining ng sangkatauhan, na humuhubog ng isang kulturang bakal: maganda, ngunit marahas, at salát sa pag-asa. Ang huling pahayag na iyan ay isang lagom ng mensahe sa walong salinlahi ni Kain na hinango mula sa mga pangalan.

Ang salinlahi ni Seth ay tumutugon sa salinlahi ni Cain sa pamamagitan ng biyaya. Sa kahinaang makatao na itinalaga sa sangkatauhan, ang dalamhati ng mga tumatawag sa Diyos ay magiging papuri, habang bumababa ang langit. Sila’y matapat na lumalakad sa landas na umaakyat tungo sa kaluwalhatian, sa panahon ng pagsubok, hanggang sa ang sigaw ng “pag-asa” ay magdala ng kapahingahan, sa pamamagitan ng mga tubig ng pagliligtas. Ang huling pahayag na iyon ay isang buod ng mensahe sa walong salinlahi ni Seth na hinango mula sa mga pangalan.

Ang dahilan ng paghahati sa walong salinlahi sa dalawang pangkat na tig-apat na salinlahi ay itinatag sa unang hakbang ng tipan, nang ang propesiya ng pagkaalipin sa Ehipto ay tinukoy bilang 400 taon at na ang 400 taon ay magwawakas sa ikaapat na salinlahi. Kapag ang patotoo ni Pablo ay isinanib sa propesiya ng tipang Alfa, nagbubunga ito ng dalawang yugto na tig-215 taon na binubuo ng apat na salinlahi sa bawat yugto. Ang walong salinlahi, sa loob ng 430 taon, ay kumakatawan sa dalawang yugto na tig-215 taon. Ang unang yugto ay kinakatawan ng mabuting Paraon na nakakilala kay Jose. Pagkaraan ng 215 taon, may lumitaw na bagong Paraon na hindi nakakilala kay Jose. At nagsimula ang sumunod na pangkat ng apat na salinlahi.

Ang walong salinlahi, na hinati nang pantay sa dalawang yugto, na ang bawat isa ay malinaw na itinatangi bilang sariling yugto ng apat na salinlahi, ay pinagtitibay ang paglalapat sa gayunding paraan ng walong salinlahi ni Kain at ni Set. Kapag ginawa ang paglalapat na iyon, ang walong salinlahi ni Set ay naihanay sa walong salinlahi ni Kain. Si Kain ay kumakatawan sa marami na tumatanggap ng tatak ng halimaw, at si Set ay kumakatawan sa kakaunti na tumatanggap ng selyo ng Diyos. Si Kain ay tanda ng sangkatauhan, at si Set ay tanda ng sangkatauhan na kaisa ng Pagka-Diyos sa konteksto ng tipan ni Noe, samantalang ang angkan nina Jose at Moises ay nasa konteksto ng tipan ni Abram.

Pagkatapos, sa kabanata labing-isa, ang talaangkanan ng hinirang na bayan ay kinakatawan ng sampung pangalan mula kay Shem hanggang kay Abram. Ang kabanata labing-isa ay ang salaysay ng tore ng Babel, ngunit ito rin ang talaangkanan ng hinirang na bayan, na kinakatawan ni Abraham. Ipinakikilala ng kabanata labing-isa ang isang hinirang na bayan na papasok sa isang tatluhang tipan sa Diyos. Ang ikatlo at pangwakas na hakbang ay ang paghahain kay Isaac sa kabanata dalawampu’t dalawa. Ang kabanatang "labing-isa" ang alpha na pasimula at ang kabanatang "dalawampu’t dalawa" ang omega na wakas. Ang pananampalatayang kailangan upang marinig ang tinig ng Diyos sa kahulugan ng mga pangalan ay hindi naiiba sa pananampalatayang kailangan upang marinig ang Kanyang tinig sa bilang ng Kanyang Salita. Isang paglalapat ng talaangkanan na hindi tinatalakay ng mga teologo ay ang talaangkanan ni Ishmael, ang sagisag ng Islam.

Kapag ang mga kahulugan ng labindalawang pangalang ito ay inilahad bilang isang pahayag, ito ay mababasa nang ganito: “Sa paraang propetiko, ang mga inapo ni Ishmael ay isang mabunga, maitim ang balat na bayan na bantog bilang mga mandirigma, ngunit ayon sa kasaysayan at sa propetikong pananaw ay nagdalamhati noong Agosto 11, 1840, at pagkatapos ay noong Setyembre 11, 2001. Sila ay tinatawag na ‘mga anak ng silangan’ sa kasaysayang biblikal. Sila ay nagmula sa Arabia, kung saan tumutubo ang mga mababangong espesia na ginagamit sa mga paglilingkod sa santuwaryo ng mga Hebreo. Ang salitang ‘assassins’ ay hinango mula sa kasaysayang Islamiko at kumakatawan sa kamatayang idinudulot sa katahimikan. Sa panahon ng mga Krusada, ang Islam ay pumalibot, umikot, at kumubkob sa Katolikong Europa, ngunit ang kanilang sumunod na pagpipigil ay nagsilbing tanda ng pagdating ng pagpapasariwa mula 1840 hanggang 1844, at gayundin mula 9/11 hanggang sa krisis ng batas-Linggo. Ang mga kahulugan ng labindalawang pangalan ng mga anak ni Ishmael ay pawang kinakatawan sa naunang pahayag sa pamamagitan ng uri ng titik na naka-bold.”

Ang labindalawang pangalan sa talaangkanan ni Ismael ay umaabot sa kabuuang labintatlo, kung isasama si Ismael sa talaan. Ang labintatlo ang simbolikong bilang ng “paghihimagsik,” na siya ring ginawa ni Hagar, at iyon ang nagbunga upang pahintulutan ni Abraham na mapalayas sina Hagar at Ismael. Ginamit ni Pablo ang pangyayaring iyon upang ilarawan ang pagpapalayas sa sinaunang Israel bilang bayang nasa tipan ng Diyos, kasabay ng pagtatatag niya ng isang tipan sa kanyang Kristiyanong nobya.

Si Ishmael ay sagisag ng Islam, at si Hagar, ang ina ni Ishmael, ay sagisag ng iglesya ng tipan ng kamatayan. Si Isaac ay sagisag ng Kristiyanismo, at si Sarah ang sagisag ng iglesya ng tipan ng buhay. Sa dahilang ito, nagkaroon si Ishmael ng labindalawang anak na lalaki, sapagkat ang labindalawa ay sagisag ng bayan ng tipan ng Diyos, at ang Islam ay isang huwad na anyo ng bayan ng tipan ng Diyos.

May dalawang talaangkanan ukol kay Cristo sa mga Ebanghelyo. Ang isa ay nasa Mateo at ang isa pa ay nasa Lucas.

Tumutukoy ang talaan ng lahi ni Mateo sa tatlong magkakapantay na yugto na tig-labing-apat, na bumubuo ng isang yugto na apatnapu’t dalawa. Si Cristo ang Omega ng kasaysayan ng tipan kaugnay ni Moises bilang ang Alpha ng kasaysayan ng tipan. Ipinanghula ni Moises na si Cristo ay magiging “gaya niya.” Si Moises ay nagkaroon ng tatlong yugto na tig-aapatnapung taon sa kaniyang isandaan at dalawampung taong buhay. Bawat apatnapung-taong yugto ng buhay ni Moises, kapag inilatag na linya sa linya, ay nagtatapos sa Kades, isang sagisag ng 1863 at ng batas ng Linggo. Ang tatlong yugto ni Cristo ay nagtatapos kay David, sa pagkabihag sa Babilonia, at sa pagpapatibay ni Cristo ng tipan sa pamamagitan ng Kanyang dugo sa krus. Si David ay kumakatawan sa pag-angat ng iglesiang matagumpay sa ilalim ng batas ng Linggo, at ang ikalawang linya ay tumutukoy sa mga mangmang na dalagang dinadala sa Babilonia, sa ilalim ng batas ng Linggo. Ang ikatlong yugto ay nagtatapos sa krus, na, minsan pa, ay sumasagisag sa batas ng Linggo, kung saan pinagtitibay ni Cristo ang tipan ni Abraham kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, at ang tipan ni Noe kasama ang dakilang karamihan.

Kahanga-hanga ang maaaring maunawaan kapag ang dalawang linyang ito ay ipinapatong sa ibabaw ng isa’t isa. Ang isandaan at dalawampung taon ni Moises ay nagtutugma sa isandaan at dalawampung taon ni Noe, at ang apatnapu’t dalawang salinlahi ni Cristo ay nauugnay sa paghahari ng antikristo sa loob ng apatnapu’t dalawang simbolikong buwan sa panahon ng batas sa Linggo.

Kasabay ng talaan ng lahi sa Ebanghelyo ni Mateo, na nagbibigay-diin sa tipan kay Abraham, ang talaan ng lahi ni Cristo, na inilalahad ni Lucas, ay umaabot hanggang sa paglikha, kaya’t binibigyang-diin ang tipan ng buhay na nilabag ni Adan sa Eden. Nagsisimula ang talaan ni Lucas kay Jesus at paurong na sinusundan ang Kanyang lahi hanggang kay Adan, na kinikilalang anak ng Diyos. Nagtatapos ang linya sa sakdal na Ikalawang Adan, at nagsisimula sa sakdal na Unang Adan. Mula sa Unang Adan hanggang sa Ikalawang Adan ay itinatanghal na pitumpu't pitong salinlahi.

Ang mga talaangkanan sa Kasulatan ay kumakatawan sa mga linya ng katotohanan. Katatapos lamang nating tukuyin ang ilan na lubhang humihigit sa mga kinakailangang saksi upang mapagtibay ang isang katotohanan. Ang mga linya ng talaangkanan ay naglalaman ng tinig ng mga katuparang pangkasaysayan at ng mga hula tungkol sa hinaharap, at taglay din nila ang tinig ni Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang ng mga lihim, yamang ang mga palaisipang numerikal na inilagay sa loob ng mga linyang iyon ay nagbibigay ng ikalawang tinig. Ang dalawang tinig na iyon ay naririnig na may kasama pang isang ikatlong tinig, ang tinig ng Kamangha-manghang Dalubwika, na lumikha at namamahala sa lahat ng bagay, kabilang ang mga pangalan ng mga tao, mga dako, at mga bagay.

Nang bumaling si Juan upang makita ang tinig sa likuran niya, ito ay gaya ng ugong ng maraming tubig; at nang magkaroon si Daniel ng gayunding pangitain, ang Kanyang tinig ay tinig ng karamihan. Ang panlabas na mensahe ng Kasulatan, gayundin ang mga pangalang nasusumpungan kalakip ng mensahe, at maging ang mga bilang na nasa loob ng mensahe, ay tatlong tinig sa iisang sipi. Kapag kinuha mo ang isang linya na naglalaman ng tatlong tinig at ipinatong mo ito sa ibabaw ng isang kahanay na linya, ang tatlong tinig ay nagiging maraming tinig.

Ang ilan sa mga pinakamahahalagang talaangkanan ay matatagpuan sa mga hari ng Israel. Ang unang pitong hari ng Israel, ang hilagang kaharian, ay nagwawakas kina Ahab, Jezebel, at Elias, at sa gayo’y kumakatawan sa Batas sa Linggo. Ang linya ng huling pitong hari ng mga hilagang lipi ay nagsisimula sa Batas sa Linggo at nagwawakas sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan, kapag si Miguel ay tumindig sa Daniel 12. Ang unang pitong hari ng Juda ay naglalarawan ng kasaysayan mula sa Batas sa Linggo hanggang sa pagtindig ni Miguel, at ang huling pitong hari ay tumutukoy sa kasaysayang humahantong sa Batas sa Linggo. Dalawang linya ng talaangkanan, kapwa nagtataglay ng isang kasaysayang alpha at isang kasaysayang omega. Ang kasaysayang alpha ay ang panahon mula 9/11 hanggang sa Batas sa Linggo, at ang panahong omega ay ang Batas sa Linggo hanggang sa pagsasara ng probasyon. Ang unang pitong hari ng Israel ay tumutugma sa huling pitong hari ng Juda; at ang huling pitong hari ng Israel ay tumutugma sa unang pitong hari ng Juda.

Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.