The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Seven

Itinatala namin ang mga katotohanang ngayo’y inaalis ng Leon ng lipi ni Juda sa pagkakaselyo. Isinasaayos namin ang mga katotohanan upang tugunan ang mensahe ni Joel, na kinilala ni Pedro bilang mensahe ng huling ulan sa aklat ng Mga Gawa. Tinitingnan namin ang mga katotohanang ngayo’y nasa proseso ng katuparan bilang ang mga katotohanang nagsasakatuparan ng pangwakas na paghiwalay sa dalawang uri ng mga tao na laging nahahayag kapag inaalis sa pagkakaselyo ang isang katotohanang panubok. Tinutukoy rin namin ang gayon ding mga katotohanang inalis na sa pagkakaselyo, hindi lamang bilang mga salita ng ikatlong anghel na naghihiwalay, kundi bilang mga salitang nagsasakatuparan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang ikatlong anghel ay kapuwa nag-aalis ng karumihan at nagpapadalisay.

Mula noong Hulyo 2023, ang Leon sa lipi ni Juda ay unti-unting inaalisan ng tatak ang mga katotohanang may kaugnayan sa mga panlabas at panloob na linya sa kasaysayan ng nalabi ng bayan ng Diyos. Binubuksan na natin ngayon ang aklat ni Mateo, upang maunawaan ang gampanin ni Pedro. Si Pedro ay sagisag ng ugnayang tipan ni Cristo sa Kaniyang Kristiyanong kasintahang babae—ang iglesya na itatayo Niya sa ibabaw ng Bato. Kinakatawan ni Pedro ang una at gayundin ang huling Kristiyanong kasintahang babae. Si Pedro ay inilalarawan bilang yaon mismong sagisag sa gitnang talata ng mga kabanata labing-isa at dalawampu’t dalawa ng Mateo, at ang mga kabanatang iyon ang mga gitnang kabanata ng magkakatapat na mga linya ng kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ng Genesis at Pahayag. Si Pedro ay kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw, at sa nasabing sipi, siya ay nasa Caesarea Philippi, na siyang Panium ng Daniel 11:13-15.

Si Pedro ay nasa Panium, at siya rin ay nasa araw ng Pentekostes, sa silid sa itaas sa ikatlong oras, at pagkatapos ay sa templo sa ikasiyam na oras. Ang anim na oras ay kumakatawan sa panahon kung kailan tinatatakan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na patungo sa pagdating ng batas ng Linggo. Nagsimula rin ang pagpapako sa krus ni Cristo sa ikatlong oras at siya’y namatay sa ikasiyam na oras, na humantong sa pagkabuhay na mag-uli, na siyang nagpasimula ng panahon ng Pentekostes na nagwakas kay Pedro sa araw ng Pentekostes, sa ikatlong oras at sa ikasiyam na oras. Nang ipinadala ng Providensiya ang ebanghelyo sa mga Hentil, ipinatawag ni Cornelio si Pedro sa ikasiyam na oras. Kinakatawan din ng ikatlong oras ang handog na pang-umaga at ng ikasiyam na oras ang handog na pang-gabi.

Ang anim na oras na yugto ay kinakatawan ng yugto ng Pagtitipon sa Kampo sa Exeter at ng Dakilang Pagkabigo noong Oktubre 22, 1844. Sa aklat ng Mga Gawa, ipinakikitang nakikipagkaisa si Pedro sa iba pang bumubuo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo sa katapusan ng unang kabanata, nang mapalitan si Hudas ni Matias. Sa gayon, napunan na ang bilang. May tiyak na pagkakasunod-sunod na makikita sa salaysay.

Si Pedro muna ay nasa silid sa itaas, at pagkatapos ay nasa templo. Kapag siya’y nasa silid sa itaas, ikatlong oras iyon; at sa templo, ikasiyam na oras. Ang pagpapahayag sa ikatlong oras ay nagbunga ng bautismo ng tatlong libong kaluluwa.

Ang panahon mula sa pagbibilang sa katapusan ng unang kabanata hanggang sa templo sa ikasiyam na oras ay kumakatawan sa pagtatatak ng isang daan at apatnapu't apat na libo.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ihaharap ang mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, na siyang mensahe ng ikatlong anghel sa katotohanan. Ang pag-aaring-ganap ay ang gawa ng Diyos sa pagpapalugmok ng kaluwalhatian ng tao sa alabok, gaya ng lubhang angkop na napuna ni Kapatid na White.

Isang halimbawa ng mensahe ng pag-aaring-ganap, gaya ng iniharap ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay si Gideon, na isang taong nasa tipan, sapagkat ang kaniyang pangalan ay binago at ginawang Jerubbaal. Ang mensahe ni Gideon ay binubuo ng paglalagay niya ng nagniningas na sulo sa loob ng sisidlang luwad, saka binasag ang sisidlan, hinipan ang pakakak, at sumigaw, “Ang tabak ng Panginoon at ni Gideon.” Ang tabak ni Gideon ay tabak din ng Panginoon, sapagkat ang tabak ay ang Salita ng Diyos, na siyang pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao. Ang mensaheng iyon ay isinagisag ng pakakak at ng kaniyang sigaw, samantalang binabasag niya ang sisidlan. Ang sisidlan ay ang sangkatauhan, na kailangang mabasag, o mapalugmok hanggang sa alabok, upang sumilay ang kaluwalhatian ng liwanag ng Diyos.

Bago ipahayag ang mensahe, tinipon ni Gideon ang tatlong daang lalaki sa pamamagitan ng isang proseso ng pagsubok. Nang natapos ang prosesong iyon, si Gideon ay may tatlong daang lalaki. Ang tatlong daan ay ikapu ng tatlong libo noong Pentekostes. Sila ay kumakatawan sa hukbong ibinangon sa Ezekiel tatlumpu’t pito, na pumapasok sa tipang walang hanggan.

Ang sambahayan ng Israel ay nahiwalay sa kani-kanilang bahagi, at ipapakita ni Ezekiel kung paanong ang mga bahaging nahiwalay nina Juda at Efraim ay magiging isang bansa. Ang hukbong iyon ay binubuo ng dalawang kahoy na dating magkahiwalay, ngunit pinagdugtong upang maging isang kahoy, kapag sila’y nakipagtipan sa Diyos.

Malalaman ng mga Hentil na ang Panginoon ang nagpapabanal sa Israel kapag inilagay Niya ang Kanyang santuwaryo sa kalagitnaan nila. Ang pagsasanib ng santuwaryo ng Diyos sa bayan ng Diyos ay kumakatawan sa pagsasanib ng templong pantao sa templong banal, at kapag naganap iyon, ang tapat na 300 ng Diyos ay tatatakan, at mababalaan lamang ang sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakita sa isang bayang pinabanal sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo.

Ang santuwaryo ng Diyos ay ipinagkakaisa sa Kaniyang Iglesia kapag ang Iglesia ay nagbabago mula sa Iglesia militante tungo sa Iglesia matagumpay. Ang tipang tinutukoy ni Ezekiel ay inilalahad na kaugnay ng pagdudugtong ng dalawang patpat upang maging isang bansa.

Ang patpat ni Efraim at ang patpat ni Juda ay ang dalawang 2520-taóng pagkakalat laban kina Efraim at Juda na nagtapos noong 1798 at noong Oktubre 22, 1844, ayon sa pagkakasunod-sunod. Sila ay naging iisang bansa ng makabagong espirituwal na Israel noong Oktubre 22, 1844, nang magsimula ang gawaing paglilinis sa Kaniyang bayan, o sa Kaniyang santuwaryo. Ang kasaysayang iyon ay isang tipo ng kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na lilinisin at dadalisayin ng Sugo ng Tipan na biglang paroroon sa kaniyang templo sa panahon ng batas sa Linggo. Kapag natupad na ang paglilinis na iyon, kaunti bago ang batas sa Linggo, ang iglesia na matagumpay ay magkakaroon ng isang hari na mamumuno sa kanila, at ang haring iyon ay si David, na nagsimulang maghari sa gulang na tatlumpung taon. Siya rin ang David na, sa Mateo kabanata 1, ay ang ikalabing-apat na salinlahi mula kay Abraham. Ito’y nagpapakilala ng ikatlong patotoo hinggil kay David sa batas sa Linggo. Ang makapangyarihang hukbong ibabangon mula sa dalawang patpat ay pamumunuan ni haring David, kapag ang iglesia ay nalinis na sa mga panirang-damo.

Ang hukbong iyon ay ang mga saserdote rin na binanggit sa Unang Pedro kabanata 2, na tatlumpung taong gulang sa pasimula ng kanilang paglilingkod.

Ang mga saserdoteng yaon ay sinagisagan din ng tatlong-daang mangangaral na Millerite na kinuha ang tatlong-daang tsart ng 1843 na inilathala, at ginamit ang mga tsart upang ihatid ang mensahe sa kanilang salinlahi.

Tinapos ng 300 na mangangaral na Millerite ang kanilang gawain sa kasaysayan ng unang anghel, at ipinabatid sa atin ng inspirasyon na ang unang anghel ay tipo ng ikatlong anghel. Ayon kay Joseph Bates, sila ay “pawang iisa ang tatak.” Iniuutos ni Gideon sa kaniyang hukbong tatlong daan na gawin ang gaya ng kaniyang ginawa. Ang 300 na mangangaral na Millerite, na tinipuhan ng hukbo ni Gideon na tatlong daan, ay nararapat ihanay sa 9/11, kung saan ang unang mensahe ay binibigyan ng kapangyarihan at nagsisimula ang pagsubok.

Ang pangalan ni Gedeon ay binago sa Jerubbaal, na ang ibig sabihin ay “makipagtunggali kay Baal.” Ang pangalang Gedeon ay nangangahulugang “tagaputol,” at inilagay ni Juan Bautista ang palakol sa ugat ng punongkahoy. Si Juan ay naging tipo ni William Miller, ang mensahero ng unang anghel, na doon tumutugma si Gedeon. Si Gedeon ay si Miller, ang alpha na Elias, sa kasaysayan ng tatlong anghel.

Ang mga Midianita ang hilagang kaaway, at nagkampo sila sa tabi ng burol ng Moreh, at si Gideon naman sa tabi ng balon ng Harod, na ang kahulugan ay takot at sindak. Ipinakilala ng 9/11 ang terorismo at ang unang mensahe ay isang panawagan na matakot sa Diyos. Si Gideon ay nasa 9/11, sa balon ng Harod (terorismo), at ang hilagang kaaway ay nasa libis sa tabi ng burol ng Moreh, na ang kahulugan ay unang ulan. Sa 9/11, ang pagwiwisik ng huling ulan, na siyang unang ulan, ay nagsimulang bumagsak mula sa burol ng Moreh. Pagkaraan ng una sa dalawang pagsubok, ang dalawampu’t dalawang libo ay pinauwi mula sa bundok ng Gilead. Ang Gilead ay nangangahulugang waymark, at ang waymark kung saan pinauwi ang dalawampu’t dalawang libo ay ang unang pagkakabigo noong Abril 19, 1844 o Hulyo 18, 2020. Minamarkahan ng dalawampu’t dalawa ang waymark ng unang pagkakabigo, kung paanong ang 22 ay tumutukoy sa araw nang dumating ang dakilang pagkakabigo noong Oktubre 22, 1844.

Ang susunod na pagsubok ay ang pagsubok ng tubig, na inilarawan sa kasaysayan ng mga Millerite sa pamamagitan ng pagtitipon sa kampamento sa Exeter, kung saan may dalawang toldang iniuugnay sa tubig, at sa gayo’y kumakatawan sa dalawang uri ng mga mananamba. Ang kahulugan ng Exeter ay “kuta sa ibabaw ng tubig,” at ang kabilang tolda ay tinahanan ng mga hangal na dalaga mula sa Watertown. Ang Exeter ay kumakatawan sa pagsubok ng tubig ni Gedeon, ngunit hindi gaano ang mismong tubig, kundi ang pamamaraan na ginamit sa pag-inom ng tubig. Ang isang uri ay lubhang lupaypay upang magpatuloy sa paglakad habang sumasalok sila ng tubig, at ang kabilang uri ay nagpatuloy sa pagsulong. Ang isang uri ay ang uring lupaypay, na kinakatawan ni Lea, sa kaibahan kay Raquel, na siyang mahusay na manlalakbay.

Ang ministeryo ng Future for America ay si Gideon noong 9/11, nang ang una sa dalawang pagsubok ay magpapadalisay ng isang malaking bahagi mula sa pangkat ni Gideon. Ang terorismo ng 9/11 ay tumutukoy sa balon ni Harod ng takot at sindak, at ang burol ng Moreh ay tumutukoy sa pasimula ng huling ulan. Isang paghihiwalay ang naganap noong Hulyo 18, 2020 nang umalis ang dalawampu’t dalawang libo, kaya’t minarkahan nito ang pagdating ng panahon ng paghihintay sa bilang na dalawampu’t dalawa. Ang tatlong daan ni Gideon ay yaong mga pumapasa sa ikalawang pagsubok, na siyang pagsubok ng metodolohiya ng huling ulan gaya ng tinukoy sa Isaias dalawampu’t walo.

Si Pedro ay nasa Panium, gayundin sa Pentekostes. Ang Pentekostes ay ang batas sa Linggo, at ang Daniel kabanata labing-isa, talata labing-anim, ay isa ring batas sa Linggo. Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng kabanata labing-isa ng Daniel ay Panium, at ang mga talatang iyon ay kumakatawan sa panlabas na kasaysayang pangpropesiya na humahantong sa batas sa Linggo; at si Pedro sa aklat ng Mga Gawa, sa ikatlo at ikasiyam na oras, ay kumakatawan sa panloob na kasaysayang pangpropesiya na humahantong sa batas sa Linggo. Ang panlabas na linya ay tumutukoy sa kasaysayang humahantong sa tanda ng halimaw, at ang panloob ay tumutukoy sa kasaysayan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Yamang si Pedro ay isang napakahalagang sagisag sa kapwa panlabas at panloob na kasaysayang ngayo’y nasa proseso ng katuparan, tila nararapat na ilagay si Pedro sa propetikong kontekstong dumadaloy sa ilalim ng panlabas na pagbasa ng Kasulatan.

Ang labindalawang Mesyanikong propesiyang tinukoy bilang natupad sa aklat ni Mateo ay kumakatawan sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang “panahon ng wakas” ay nagtatakda ng pasimula ng isang kilusang panreporma, at kung paanong ang kapanganakan nina Aaron at Moises ay minarkahan ang “panahon ng wakas” sa linya ni Moises, ang Alpha ni Cristo, gayundin ang kapanganakan ni Juan at ng pinsan niyang si Jesus ay minarkahan ang “panahon ng wakas” noong 1989. Ang tanong kung makabuluhan bang isaalang-alang ang labindalawang Mesyanikong propesiya ay lalong nakapupukaw kapag inilagay sa konteksto sa pamamagitan ng paglalatag ng isa pang tanong. Aling iba pang aklat sa Bibliya ang tumutukoy sa kasindami ring Mesyanikong katuparan gaya ng nasusumpungan sa aklat ni Mateo?

Bawat kilusang repormatibo ay may panimulang punto, na tinaguriang "ang panahon ng wakas" sa Aklat ni Daniel. Ang panahon ng wakas sa kilusang repormatibo ni Cristo ay ang Kaniyang kapanganakan, na naging tipo ng kapwa 1798 at 1989,

Ang 1989 ang naging panahon ng wakas para sa kilusan ng ikatlong anghel. Dumating ito pagkaraan ng 126 taon mula sa paghihimagsik noong 1863, at kinakatawan ito nina Ronald Reagan at George Bush na nakatatanda. Ang panahon ng wakas sa kasaysayan ni Moises ay ang kapanganakan nina Aaron at Moises, at gayundin, ang panahon ng wakas sa kasaysayan ni Cristo ay ang kapanganakan nina Juan Bautista at Cristo. Kapag ang aklat ni Daniel ay naaalisan ng selyo, gaya noong 1989, nagkakaroon ng paglago ng kaalaman. Ang paglago ng kaalamang iyon ay humahantong sa ikalawang palatandaan, na tumutukoy kung kailan nabubuo ang isang mensahe ng pagsubok mula sa kaalamang inalisan ng selyo.

Bawat kilusang pangreporma ay nagmamarka ng isang yugto kung kailan ang mensahe ay isinasapormal at pagkaraan ay nagiging isang mensaheng pagsubok. Laging ipinapaliwanag ni Cristo ang pagsubok bago Niya panagutin ang mga lalaki at mga babae sa pagsubok. Sina Adan at Eva ay sinabihan na nang pauna hinggil sa mga kahihinatnang mangyayari kung sila’y sumuway, at ang Diyos ay kailanma’y hindi nagbabago.

"Pinormalisa" ni William Miller ang mensaheng panubok ng unang anghel mula 1831 hanggang 1833. Ang mensahe ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay pinormalisa noong 1996, kasabay ng paglalathala ng magasing Time of the End na tumatalakay sa huling anim na talata ng Daniel 11, na naalisan ng selyo noong 1989. Noong taong iyon ay nalathala rin ang publikasyong pinamagatang Prophetic Time Lines, at inilatag nito ang metodolohiyang dalawampu't dalawang beses na higit na makapangyarihan kaysa sa mga tuntuning pinagtibay ni William Miller. Ang mga tuntuning iyon ay inilalahad na ngayon sa publikasyong Prophetic Keys. Ang mga tuntuning gagamitin ng lahat ng maghahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay ang mga tuntunin ni Miller.

Ang mga tuntunin ni Miller ang Alpha, at ang mga Susing Propetiko ang Omega. Ang tanging paraan upang makapasa sa isang propetikong mensahe ng pagsubok ay ang paggamit ng metodolohiya ng pag-aaral na itinakda sa Salita ng Diyos. Ang tunay na mensahe ay hindi maihihiwalay sa tunay na metodolohiyang nagtatatag ng mensahe. Sa bawat kilusang reporma ay itinatanghal ang mensaheng pagsubok para sa salinlahing iyon, at kasama rito ang wastong metodolohiya bilang isang bahagi ng palatandaan sa daan. Ang mensahe ni Miller ay nakabatay sa pagbubukas ng tatak ng aklat ni Daniel. Ang kaniyang mensahe ay mensahe ni Gideon, sapagkat nagbunga rin ito ng isang hukbong tatlong daan.

Ang mensahe ni Miller ay ang “trompeta” at ang “tabak.” Gayunman, ito ang tabak kapuwa ni Gideon at ng Panginoon. Ang Salita ng Panginoon ay inilathala noong 1611, at makalipas ang 220 taon ay inilathala ni Miller ang kaniyang mensahe ng unang anghel. Ang Deklarasyon ng Kalayaan ay inilathala noong 1776, at makalipas ang 220 taon, noong 1996, inilathala ang mensahe ng ikatlong anghel. Ang mensahe ni Miller ang panloob na mensahe ng unang anghel sa bayan ng Diyos, na kinakatawan ng pangitain ng Ilog Ulai, na nagpapahayag ng pagbubukas ng paghuhukom. Ang mensahe ng ikatlong anghel ng Future for America ay ang panlabas na mensahe ng bayan ng Diyos, na kinakatawan ng pangitain ng Ilog Hiddekel, na nagpapahayag ng pagtatapos ng paghuhukom.

Ang propetikong metodolohiya ay isinasagisag ng isa sa mga Mesianikong propesiya na tinukoy ni Mateo bilang natupad kay Cristo, at sa gayon ay tumatayong tipo ng 1831, na ang “ama” ay kumakatawan sa kaniyang anak noong 1996. Ang dalawang saksi ng metodolohiya ay ang Alpha at ang Omega, at sa pakikilahok ng sugong pantao, magkasama nilang itinatatag ang ugnayang ama at anak, na siyang ugnayan ng mensahe ni Elias sa Malakias. Ang puso ng ama ay ibinabalik sa mga anak, at gayon din naman ng mga anak sa ama. Ang mga alituntunin ni Miller ay dapat isanib sa mga alituntuning pinamagatang Mga Susi ng Propesiya. Ang bagong liwanag ay dapat maitayo sa pundasyon ng dating liwanag. Ang mga pumipiling huwag gamitin ang metodolohiya ng 1831 at 1996 ay nasa ilalim ng sumpa. Isang uri ang sinumpa, at ang isa naman ay pinagpala. Nasa iyo ang pagpili?

Ang mga mahihiwagang pananalita; ang mga talinghaga na “binibigkas” ng Leon ng lipi ni Juda ay kumakatawan sa sunud-sunod na pagpapahayag ng mga katotohanang dating tinatakan, o itinago mula pa sa pagkakatatag ng sanlibutan. Kapag ang mensahe ay naipormalisa, pagkatapos noon ay binibigyang-kapangyarihan ito ng isang katuparan ng propesiya na nagtatalaga ng pasimula ng isang panahon ng pagsubok.

Nang nagsimulang umambon ang Huling Ulan noong Setyembre 11, 2001, naulit ang paghihimagsik ng 1888 at ni Korah. Sa paghihimagsik sa Minneapolis noong 1888 at sa paghihimagsik ni Korah, ang mga hinirang na sugo ng Diyos ay itinakwil, kasama pati ang mensaheng kanilang iniharap. Sabay na itinapon ang sanggol kasama ang tubig na pinagliguan. Itinapon ang mga iyon sa ilalim ng palagay na ang buong kapulungan ay kasingbanal ng mga hinirang ng Diyos. Hindi nakita ng mga rebelde ang Pagka-Diyos na kasama ng mga taong sugo. Ang sarili lamang nila, ang pagkataong walang Pagka-Diyos, ang kanilang nakita, kaya inakala nilang magkakatulad ang lahat.

Ang paghihimagsik ni Korah, ang 1888, at ang 9/11 ay inilalarawan bilang isang pagtangging pasakop sa piniling pamunuan ng Diyos, samantalang inilalagak ang pagtitiwala sa isang maling pakahulugan ng kapulungan ng Diyos. Tinukoy ni Jeremias ang gayunding pangyayari nang inangkin ng mga manghihimagsik, “ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay ang mga ito.”

Ang mga salitang sinungaling ng mga Hudyo sa kapanahunan ni Jeremias ay ang mga salitang sinungaling ni Korah at ng kaniyang mga kasamahan, ng mga rebelde noong 1888, at, siyempre, ng mga rebelde ng 9/11. Ang mga iyon ang mga kasinungalingang pinagtataguan ng mga lango sa alak ng Efraim sa Isaias dalawampu't walo.

Ito rin ang kasinungalingang kumakatawan sa kawalan ng pag-ibig sa Katotohanan, na nagdudulot ng matinding pagkalinlang sa 2 Tesalonica.

Ang “mga salitang bulaan” ay kumakatawan sa hangal na kaisipan na sa iglesia natatagpuan ang kaligtasan, at hindi sa mga hinirang na sugo at sa kanilang mga hinirang na mensahe. Ang ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng tao ay natutupad at napapanatili lamang sa pamamagitan ng Kanyang Salita. Siya ang Salita, at walang sinumang makaparoroon sa Ama kundi sa pamamagitan ng Salita. Si Cristo ay kinakatawan ng Kanyang mga hinirang na sugo at ng mensaheng kanilang ipinapahayag. Ang maniwala nang iba ay pagkapoot sa Katotohanan at paniniwala sa kasinungalingan. Hinahatulan ni Jeremias ang mga Hudyo na nagtitiwala sa templo, sa pagpapaalala sa kanila tungkol sa Shiloh, kung saan nanatili ang Kaban ng Diyos mula pa nang pagpasok nila sa Lupang Pangako.

Ang masamang si Eli, at ang dalawa niyang masasamang anak na sina Hofni at Finehas, ay humahalintulad at umaayon kina Korah, Dathan, at Abiram sapagkat pinahintulutan nilang lumaganap at lalo pang lumala ang apostasya hanggang sa nagsara ang panahong palugit, at silang tatlo ay namatay sa iisang araw, gaya rin nina Korah, Dathan, at Abiram. Mamamatay silang lahat sa panahon ng Batas ng Linggo!

Sa 9/11, ang paghihimagsik ni Korah, at ang paghihimagsik ni Eli, ang paghihimagsik ng mga Hudyo sa patotoo ni Jeremias, at ang mga manghihimagsik noong 1888 ay tumatanggi at naghihimagsik laban sa mensahe at sa mga sugo ng kapanahunang iyon. Nagtatapos ang kapanahunang iyon sa batas sa Linggo pagkaraan ng dalawang pagsubok. Ang unang pagsubok ay mula 9/11 hanggang Hulyo 18, 2020, at ang ikalawang pagsubok ay ang pagdadalisay at pagselyo na kinakatawan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Mula sa prosesong iyon ng pagdadalisay, si Gedeon at ang kaniyang tatlong daan ay inihahanda upang hipan ang kanilang mga trompeta, at ginagawa nila ito kapag itinindig si Samuel sa batas sa Linggo, na siya ring panahon nang masamsam ng mga Filisteo ang Kaban. Pagkatapos, itataas ang iglesiang nagtatagumpay bilang isang watawat.

Ang iglesyang iyon ay may isang hari, na ang pangalan ay David, at isang propeta na kinakatawan ni Ezekiel, at ni Samuel noong pagbagsak ng Shiloh. Magkakaroon din ang iglesia ng pagkasaserdote na kinakatawan ni Joseph. Ang panahon ng pagsubok ng batas sa Linggo ay kung kailan ang apoy ng Espiritu Santo ay ibinubuhos nang walang sukat, gaya ng kinakatawan ng ikapitong tatak. Ang apoy na iyon ang lumilipol sa mga lalaking bantog na nanghimagsik kasama nina Korah, Dathan, Abiram, Eli, Hophni, Phineas, at ang mga rebelde noong 1888.

Ang mismong apoy ng pagbubuhos ng Banal na Espiritu ang nagsisilbing tagpo sa likuran ng dula ng Iglesiang Nagtatagumpay. Ang Iglesia ay kinakatawan nina Haring David, ng Propetang Ezekiel, at ni Jose na saserdote. Ang tatlong iyon ay nakatayo sa apoy na pumupuksa sa dalawang daan at limampung lalaking bantog, gaya ng apoy ni Nebukadnezar na pumuksa sa mga lalaking naghagis sa tatlong mararangal sa maapoy na hurno. Bilang Iglesiang Nagtatagumpay, pinanonood sila ng buong mundo habang inihahagis sila sa maapoy na hurno, at biglang nagpapakita ang Anak ng Diyos kasama ang propeta, saserdote, at hari ng Iglesia—na kinakatawan nina Shadrach, Meshak, at Abednego. Apat na tatlumpung taong gulang sa maapoy na hurno, na kumakatawan sa katotohanang ang Pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao ay hindi nagkakasala!

Sina Korah, Dathan at Abiram, na sila rin ay sina Eli, Hophni at Phineas, ay ang huwad na katumbas ng Iglesyang nagtatagumpay na binubuo ng propeta, saserdote, at hari. Ang tatlong iyon ay ang 300 ni Gideon, ang tatlong libong kaluluwa sa Pentekostes, ang 300 na mga tagapangaral na Millerita, ang 300 na mga tsart ng 1843, na may tatlumpung taon ang gulang kapag dumating ang batas ng Linggo at bumaba ang apoy mula sa langit. Kay Elijah, ang apoy ay upang ibukod ang tunay at ang huwad na mga propeta. Ang apoy na bumababa sa Leviticus sa “ika-walong” araw, nang magsimulang maglingkod si Aaron, ay tumutupok sa handog ni Aaron, na siyang handog ng Malachi tatlo, na kaaya-aya gaya noong mga dating taon. Ang gayon ding apoy ay pumupuksa sa mga naghahandog ng kakaiba o karaniwang apoy, gaya ng kinakatawan nina Hophni at Phineas, mga anak ni Aaron.

Kapag pinagtitibay ng Diyos ang tunay na propeta sa pamamagitan ni Elias, o ang tunay na saserdote sa pamamagitan ni Aaron, ang apoy ay nagdudulot ng kamatayan sa mga huwad na propeta ni Baal, na sila rin sina Hophni at Phineas. Sina Hophni at Phineas ay mga anak ni Aaron; sila ang huling salinlahi ng isang bayang nasa tipan na isusuka mula sa bibig ng Panginoon sa panahon ng batas sa Linggo.

Ang "karaniwang apoy" ang ginamit ng anak ni Aaron nang magsimula ang pagkasaserdote. Ang bilang na "81" ay sagisag ng pagkasaserdote, at sa Levitico kabanata walo, talata isa, inilalarawan ang pitong araw ng paglilinis at pagtatalaga ng saserdote. Inaalis ang kanilang mga kasuutan at pinapalitan ng mga kasuutan ng Makalangit na Punong-saserdote, gaya ng inilalarawan sa pangitain ni Zacarias tungkol kay Josue at sa anghel sa ikatlong kabanata. Ang 300 sa Zacarias ay inilalarawan bilang "mga lalaking pinagtakhan," sapagkat kinakatawan nila sa kasaysayan ang panahon kung kailan inaalis ng Diyos ang mga kasamaan ng Kaniyang bayan, na siyang batas ng Linggo, kung kailan ang iglesya ay binabago mula sa militante tungo sa matagumpay. Pagkaraan ng pitong araw ng pagtatalaga, nagsimula silang maglingkod sa ikawalong araw.

Ang ikawalong araw ay sagisag ng ikawalo na kabilang sa pito, ng Laodicea na nagiging Philadelphia, ng walong kaluluwa sa daong ni Noe, ng ikawalong araw ng pagtutuli, at ng ikawalong araw ng pagkabuhay na muli. Ang araw na yaon ay ang batas ng Linggo, kapag napagaling ang nakamamatay na sugat ng Papado, kaya’t sa muling pagkabuhay nito, ang Papado ay nagiging ikawalo, na kabilang sa pito.

Sa ikawalong araw, nagsimulang maglingkod ang mga saserdote, ngunit ang mga anak ni Aaron ay naghandog ng “karaniwang apoy.” Inaangkin ng Adventismo na sila ang templo ng Panginoon, at tinukoy ni Sister White ang pag-aangking iyon bilang karaniwang apoy. Hindi lamang iyon isang kasinungalingan, kundi iyon ay karaniwang apoy, na salungat sa banal na apoy. Ang banal na apoy ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ang karaniwang apoy ay ang huwad na mensahe ng “kapayapaan at katiwasayan,” na siyang magiging huling mensaheng ipahahayag ng mga piping asong tumangging tumahol at magbigay ng babala. Sa kabanata siyam, iniharap ni Aaron ang handog, at may apoy na bumaba mula sa langit at tinupok ang handog. Pagkatapos, ang dalawa niyang masasamang anak ay naghandog ng karaniwang apoy, at tinupok sila ng apoy ng Diyos.

Ang mga lalaki ng Battle Creek ay ang makabagong Sanedrin na nagtitiwala sa kaayusan ng kanilang iglesia nang higit kaysa sa mensahe ng Tunay na Saksi sa Laodicea. Ang Tunay na Saksi sa Laodicea ay si Cristo, at hindi Siya kailanman nagbabago, at lagi Niyang ginagamit ang mga lalaking Kaniyang pinili upang ipahayag ang mensahe sa isang sambayanang nagpapamalas ng mga katangian ng Laodicea. Walang bagong bagay sa ilalim ng araw.

Pinili niya si Moises, na hinubog ng Diyos lamang sa loob ng apatnapung taon, gaya rin ng pagkakahubog kina Jesus at Juan na pinsan niya. Pinili niya sina Moises, Cristo, at Juan bilang mga huwaran ng mga hinubog sa labas ng pormal na sistema ng edukasyon. Ang Nazaret ay sumasagisag sa isang taong hinirang, gaya ng mga bagong umusbong (sina Jones at Waggoner) sa paghihimagsik sa Minneapolis noong 1888. Ang Nazaret ay kumakatawan sa pagtawag at pagtatalaga ng isang lalaking hinirang, subalit ang hinirang na ito ay mamamayan ng isang lunsod na hinahamak.

Ang mga pautal-utal na dila sa Isaias 28 ay kumakatawan sa mga nagmula sa Nazaret. Pagkatapos ng pormalisasyon ng mensahe ni Miller noong 1831, ang mensahe ay pinagkalooban ng kapangyarihan sa pamamagitan ng katuparan ng propesiya ng ikalawang kaabahan, na nagsilbing tipo ng katuparan ng isang propesiya ng ikatlong kaabahan noong 9/11. Tatalakayin natin ang ikatlong Mesyanikong propesiya sa susunod na artikulo.