The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Nine

Ang ikalimang Mesiyanikong propesiya sa aklat ni Mateo ay palatandaan ng kabiguan at kamatayan. Noong Hulyo 18, 2020, ang maling hula tungkol sa pagkawasak ng Nashville ay pumaslang kina Elias at Moises.

Si Moises at si Elias ay pinaslang sa mga lansangan ng Sodoma at Ehipto. Ang huling pahayag sa Lumang Tipan ay nagsasaad na darating si Elias bago ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon. Ang kakilakilabot na araw na iyon ay nagsisimula kapag tumindig si Miguel sa Daniel 12, at ipinapahayag niya sa Pahayag 22 na, "ang matuwid at ang di-matuwid" ay mananatili sa kalagayang iyon magpakailanman.

Dapat na magpakita si Elias bago magsara ang probasyon, at siya’y papatayin at bubuhaying muli sa Apocalipsis labing-isa, kaagad bago magsara ang probasyon. Bubuhayin siyang muli at ipahahayag niya ang kaniyang mensahe hanggang sa pagsasara ng probasyon, kung kailan magkakaroon ng isa pang pagkabuhay na mag-uli, ng mga matuwid at ng mga masasama.

Ang natatanging pagkabuhay na mag-uling iyon ay sinusundan ng Ikalawang Pagparito ni Cristo, kung kailan binubuhay na mag-uli ang mga patay na matuwid, at pagkatapos ay may isang libong taon kung saan hinahatulan ng mga banal ang mga napahamak. Sa katapusan ng isang libong taon ay may isa pang pagkabuhay na mag-uli at ang Ikatlong Pagparito ni Cristo. Ang hanay ng mga makahulang pagkabuhay na mag-uli ay kinabibilangan ng pagkabuhay na mag-uli ng hayop ng kapapahan, subalit ang bawat isa sa mga pagkabuhay na mag-uli ay isang tiyak na paksa ng makahulang Salita ng Diyos. Noong Hulyo 18, 2020, ang kilusang Laodiceano ng isandaan at apatnapu't apat na libo ay nagpakamatay sa pamamagitan ng pagrebelde laban sa utos ni Cristo na nagbabawal sa mga pagtatakda ng panahon na lampas sa 1844.

Isang tinig ang narinig noon sa Rama, na ang kahulugan ay kapalaluan at pagdadakila sa sarili. Si Raquel, na ang kahulugan ay mabuting manlalakbay, ay nagluluksa sapagkat sina Moises at Elias ay wala, at higit na mahalaga, hindi sila maaliw. Wala silang kaaliwan, at ang Espiritu Santo ang Tagapag-aliw, na ipapadala nang magsimula ang tinig sa ilang noong Hulyo ng 2023.

Ang mga bagay na ito ay nagaganap bago magsara ang panahon ng probasyon, at ayon sa Aklat ng Pahayag, bago magsara ang panahon ng probasyon ay inaalisan ng selyo ang Pahayag ni Jesucristo. Ang pag-aalis na iyon ng selyo ang muling binubuhay sina Moises at Elias, na siya rin si Raquel, ang mabuting manlalakbay, na umiiyak at tumatangis para sa kaniyang mga anak at hindi maaliw. Ang kaniyang pagdadalamhati ay nagiging kagalakan kapag muling binuhay ang mga anak na iyon.

Si Moises at si Elias ay patay sa mga lansangan ng Sodoma at Ehipto, at tulad kay Cristo, ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay tatawagin mula sa Ehipto, sa pagsisimula ng pagtitipon noong Hulyo 2023.

Patay sa lansangan ng Ehipto, isang makalangit na tinig mula sa ilang ay tumatawag sa lambak ng mga patay na buto ni Ezekiel tungo sa buhay. Ang tinig na iyon ay nagsimulang umalingawngaw noong Hulyo 2023.

Tinatawag ng Diyos ang Kanyang Anak mula sa Ehipto, at tinawag din Niya si Moises mula sa Ehipto, sapagkat si Moises bilang Alpha at si Jesus bilang Omega ay kumakatawan sa karanasan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, na umaawit ng awit ni Moises at ng Kordero. Kabilang sa awit na iyon ang panawagang paglabas mula sa Ehipto. Sa Ezekiel ay inilarawan ang dalawang hakbang, na nauna nang isinalarawan sa dalawang hakbang sa paglalang kay Adan. Una, hinubog ang katawan, at pagkatapos ay hiningahan ito ng hininga ng buhay, at saka ito nabuhay. Sa Apocalipsis labing-isa, ang unang hakbang ay ang pagpasok ng Espiritu ng Diyos sa mga pinaslang, at pagkatapos ay tumindig sila sa kanilang mga paa. Kapag sila'y nakatindig, sila ang hukbo ng Diyos. Ang nagdadala ng Espiritu sa kabanata labing-isa ay kinakatawan ng unang propesiya ni Ezekiel. Ang tinig sa ilang ay ang makahulang mensaheng sinasamahan ng Espiritu Santo.

Ang Aklat ni Mateo ay naglalaman ng labindalawang kabanata na siyang omega sa labindalawang kabanata sa Henesis na nagbibigay ng dalawang saksi na kumakatawan sa tipan kasama ang isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang mga lalaki at babaeng iyon ay tinatakan magpakailanman sa isang ugnayan ng Pagka-Diyos na naipag-isa sa kanilang pagkatao. Sila’y nagiging palatandaan para sa mga manggagawa sa ikalabing-isang oras.

Ang sagisag ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, kapag sila’y tinawag paakyat sa langit sa kabanata labing-isa ng Pahayag, ay una silang tinawag na lumabas mula sa Ehipto, na doon sila pinatay. Isang tinig mula sa ilang ang nananawagan sa kanila na lumabas mula sa Ehipto, upang sila’y maging tanda para sa mga manggagawa ng ikalabing-isang oras. Ang kanilang pagkabuhay na mag-uli noong 2024 ay kinakatawan din bilang isang kapanganakan at isang paggising, depende sa kung aling ilustrasyon ang tinutukoy. Tungkol sa kapanganakan, sila ang tumutupad sa talinhaga ng sampung dalaga, at sa ganitong diwa, ang kanilang kapanganakan ay isang birheng kapanganakan, at sila ang tanda.

May mga tanda sa kasaysayan nina Moises at Cristo, gaya rin naman sa kasaysayan ng mga Millerita. Sa mga huling araw, ang Laodiceanong Adventismo ay maghahanap ng isang tanda, at ang tanging tanda nila ay ang tanda ni Jonas. Mayroon ding isang tanda para sa mga muling nabuhay sa 2024. Ang kanilang tanda ay ang "pitong panahon" ng Levitico dalawampu't anim.

Ang mga nakaligtas ay inilalarawan din bilang mga itinakwil ng Israel, at sila’y pinalayas ng kanilang mga kapatid na napoot sa kanila. Ang kanilang mga kapatid ang nagpalayas sa kanila, sapagkat kinapootan sila ng mga iyon, dahil hindi nila mapasubalian ang katotohanan ng Sabat na kinakatawan ng "pitong ulit" ni Moises.

Sinimulan ng Panginoon ang pagtitipon ng nalabi noong Hulyo 2023, at ang nalabi ay ang mga “itinakwil” ng Israel. Noong Hulyo 2023, iniunat Niya ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang tipunin ang Kanyang mga itinakwil. Noong 1849, iniunat Niya ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon, nauna sa liwanag na omega ng “pitong ulit” ni Moises noong 1856. Ang liwanag na alpha ay ipinakakatawan ng unang makahulang tuklas ni Miller—ang “pitong ulit” ni Moises.

Kapag ang mga itinakwil ay itinaas bilang tanda, saka nila titipunin ang mga manggagawa sa ikalabing-isang oras, na "mapagbabalaan lamang sa pamamagitan ng pagkakita" "ng pagkakaiba sa pagitan ng mga may tatak ng Diyos, at ng mga nag-iingat ng huwad na araw ng kapahingahan." Ang tanda para sa mga manggagawa sa ikalabing-isang oras ay ang mga itinakwil, at ang tanda ng mga itinakwil ay ang hiwaga ng pagkain ng "sa taong ito ang mga bagay na tumutubo nang kusa, at sa ikalawang taon yaong sumisibol mula roon din; at sa ikatlong taon kayo'y maghasik, at umani, at magtanim ng mga ubasan, at kainin ang mga bunga niyon."

Ang palaisipan ng siping ito ay ito: kinakatawan nito ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t lima at dalawampu’t anim. Ang Sabat ng lupain ay isang sangkap ng tipan na nagpapakilala kapwa ng pagpapala at ng sumpa, ayon sa pagsunod o pagtakwil sa kapahingahan ng ikapitong taon para sa lupang ipinangako. Ang palatandaan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang sangkap ng tatlong-bahaging pangako ng tipan na kinakatawan ng Sabat ng lupain sa ikapitong taon. Ang saligang katotohanan ng “pitong ulit” ay tumutukoy sa isa sa tatlong sangkap ng tipan na nangangako ng bagong puso at isip, ng bagong katawan, at gayundin ng isang lupang titirhan.

Ang Sabat ng ikapitong araw ang tanda sa pagitan ng Diyos at ng Kaniyang bayan, ngunit ang Sabat na iyon ng ikapitong araw ay kumakatawan din sa pananagutang kaugnay ng tipan na ibinigay sa sinaunang Israel. Sila ang dapat maging mga tagapangalaga, mga tagapag-ingat ng Sampung Utos. Malinaw ang pahayag ni Sister White na ang modernong Israel noong 1844, na nakahanay sa sinaunang Israel, ay ginawang mga tagapag-ingat hindi lamang ng Sampung Utos, kundi pati ng propetikong Salita ng Diyos.

Ang Sampung Utos ay kinakatawan ng tanda ng Sabat ng ikapitong araw, at ang mga kautusan ng propesiya ay kinakatawan ng Sabat ng ikapitong taon. Lubhang mapapahiya ang Laodiseyong Adbentismo ng Ikapitong Araw kapag tumalikod sila at magsimulang sumamba sa araw, subalit ang utos tungkol sa Sabat na una nilang itinakwil ay ang “pitong ulit” ni Moises.

Upang makamit ang Lupang Pangako, kailangang maunawaan at itaguyod ng bayan ng Diyos hindi lamang ang Sabat ng ikapitong araw, kundi pati ang pitong-taong Sabat. Ang Laodiceanong Adbentismo ay hindi mapapabulaanan ang biblikal na katotohanang ito, bagaman tinatakpan nila ito ng mga kasinungalingan. Ito ang ugat ng kanilang pagkapoot na nagbubunsod sa kanila na itakwil yaong magiging watawat.

Ang unang pangitain ni Ellen White ay ipinagkaloob nang ang limang babae (na kumakatawan sa limang matatalinong dalaga) ay nagtipon matapos silang itakwil ng kanilang mga kapatid na napoot sa kanila. Kinapootan sila dahil sa doktrina ng Ikalawang Pagparito, at sa gayon ay naging tipo ng mga itinakwil sa mga huling araw.

Ang mga "nominal" (ibig sabihin, sa pangalan lamang) na Adventista, tulad ni Judas, ay ipagkakanulo tayo sa mga Katoliko. Ginawa nila ito sapagkat "kinapootan" nila ang mga itinakwil "dahil sa Sabat." Ang mga nominal na Adventista ay nag-aangking ipinangingilin nila ang Sabat ng ikapitong araw, kaya't hindi ito ang Sabat na tinutukoy. Kinapopootan nila ang mga itinakwil, sapagkat alam nilang hindi nila mapabulaanan ang saligang katotohanan ng "seven times" ni Moises, na siyang pagkaunawang alpha ni Elias sa katauhan ni William Miller.

Si Hudas ay hindi sagisag ng Sanedrin na binubuo ng mga Saduseo at mga Pariseo. Si Hudas ay isa sa labindalawang alagad. Kabilang siya sa kasintahang babae ng tipan, na malapit nang pakasalan ni Cristo sa Pentekostes. Ang pagtataksil laban sa mga itinakwil ay nagmumula kay Hudas, ang Laodicean na iglesya ng mga Seventh-day Adventist. Sila ay kinakatawan ng maraming sagisag, gaya ng mga Levita na itinatakwil ng Sugo ng Tipan sa Malakias 3. Ang mga Levita ay inihihiwalay sa pagdadalisay na iyon, at ang bilang nila ay dalawampu’t lima, tapat man o di-tapat. Ang mga Levita ay dinadalisay muna bago itataas bilang handog, gaya noong mga dating taon.

Ang mga Levita ang handog, sapagkat ganap nilang sinasalamin ang katangian ni Cristo, na siyang dakilang handog. Kapag ang dalawampu’t limang Levita na yaon ay itinaas bilang handog, ang dalawampu’t limang huwad na Levita ay yumuyukod sa araw sa Ezekiel 8.

Si Judas ay hindi lamang kumakatawan sa isang masamang Levita, kundi siya rin ay isang masamang saserdote na inihanda sa loob ng tatlumpung taon, gaya ng sinasagisag ng tatlumpung pirasong pilak ni Judas.

Ang tatlumpung pirasong pilak na itinapon ni Judas ay kumakatawan sa Mensahero ng Tipan na nag-aalis (nagdadalisay) ng latak (huwad na pilak) sa Malakias 3. Ang masamang kaparian ay inilarawan ng pag-aalsa nina Korah, Dathan at Abiram at ng mga rebelde noong 1888. Ang masamang kaparian ay nilalamon kapag ibinuka ng Estados Unidos, ang halimaw mula sa lupa, ang bibig nito. Pagkatapos ay tinutupok ng apoy ang kanilang mga tagasunod, sa panahon ng ganap na pagbubuhos ng huling ulan, na nagsisimula sa batas ng Linggo.

Ang kapanganakang birhen bilang isang tanda noong kapanahunan ni Cristo ay kumakatawan sa tanda ng mga matatalinong dalaga sa mga huling araw. Sa panahong iyon, ang Sanedrin at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay hihingi ng isang tanda, ngunit hindi nila makikita ang kaisa-isang tandang ibinigay sa Laodicea. Ang tanda para sa dakilang karamihan, ang mga manggagawa ng ikalabing-isang oras, ay ang makitang ang mga lalaki at babae ay tumutupad sa Sabat ng ikapitong araw sa panahon ng pagsubok ng batas sa Linggo. Ang tanda ng nalabi sa kanilang pagtatalo sa dating bayang nasa tipan ay ang Sabat ng ikapitong taon, na kumakatawan sa mga saligan ng Adventismo, na kinikilalang pangunahing haligi ng dalawang banal na talahanayan ni Habakuk. Ang tandang ibinigay sa Laodiceang Adventismo ay ang tanda ni Jonas, na tinalakay sa diyalogo sa pagitan ni Cristo at ni Pedro.

Ang tanda para sa Sanedrin, at samakatuwid para sa Adbentismo, ay ang tanda ni Jonas. Ipinakilala si Simon Barjona sa bahaging ito bilang sagisag ng isang taong nasa tipan, sapagkat malapit nang baguhin ang kaniyang pangalan. Binago ang pangalan ni Abram sa tipan. Binago ang pangalan ni Saul na naging Pablo. Binago ang pangalan ni Jacob na naging Israel. Pinagtitibay ng tatlong saksi na kapag nabago ang pangalan ng isang tauhang biblikal, siya ay kumakatawan sa isang taong nasa tipan, at sa gayon ay nagiging tipo ng huling bayang nasa tipan, na siyang isang daan at apatnapu't apat na libo. Pinagtitibay rin ng tatlong saksi na ang pangalan ng taong nasa tipan ay kumakatawan sa propetikong simbolismong kaugnay ng taong binago ang pangalan. Si Saul ay nangangahulugang “hinirang,” sapagkat siya ay hinirang upang dalhin ang ebanghelyo sa mga Hentil. Ang kaniyang pangalan ay binago na naging Pablo, na ang ibig sabihin ay “maliit,” sapagkat sa kaniyang sariling paningin siya ang pinakamaliit sa mga apostol, sapagkat dating inusig niya ang iglesya ng Diyos. Si Jacob, ang mang-aagaw, ay nabago, kapuwa sa pangalan at sa karanasan, tungo sa pagiging isang mananagumpay, gaya ng kahulugan ng Israel. Ang pangalan ni Pedro ay Simon, na ang ibig sabihin ay isang nakikinig; at Barjona, na ang ibig sabihin ay anak ni Jonas.

Si Pedro ay kumakatawan sa huling salinlahi ni Jonas, sapagkat siya’y anak ni Jonas. Ang kahulugan ng pangalang Jonas ay “kalapati,” at si Simon ang siyang nakarinig sa mensahe ng kalapati, at si Simon Barjona ay nakarinig sa mensahe ng pagpapahid kay Hesus, nang Siya’y bininyagan at naging si Jesucristo, at ang Espiritu Santo ay bumaba sa anyo ng isang kalapati. Ang mensahe ni Jonas ay ang mensahe ng kalapati na kumakatawan sa pagpapahid na may kapangyarihan kay Hesus sa Kanyang bautismo. Ang mensahe ni Jonas ay inilarawan bilang tatlong araw na pananatili ni Jonas sa tiyan ng isang balyena. Ang tatlong araw na iyon ay ang tatlong araw mula sa Paskuwa hanggang sa Pista ng mga Unang Bunga, na itinatipika ng bautismo ni Cristo at ng pananatili ni Jonas sa tiyan ng balyena.

Ang tanda ni Jonas ay ang tanda ng pagpapahid kay Kristo sa Kanyang bautismo, na naglalarawan bilang tipo ng pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo sa 9/11. Sinimulan ng 9/11 ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok, gaya ng isinasagisag ng tatlong araw ni Jonas. Inilalarawan din ang tatlong hakbang na iyon sa kasaysayang Milerita. Ang ika-11 ng Agosto, 1840 ay nagsilbing tanda ng pagsubok ng unang anghel, ang ika-19 ng Abril, 1844 ang pagsubok ng ikalawang anghel, at ang ika-22 ng Oktubre, 1844 ang ikatlong pagsubok. Ang tatlong hakbang na iyon ay kumakatawan sa 9/11, ika-18 ng Hulyo, 2020, at sa batas ng Linggo.

Sa kautusang Linggo, si Jonas ay isinuka mula sa bibig ng isang isda, doon mismong pook kung saan isinusuka ni Cristo ang Laodicea mula sa Kaniyang bibig, na siya ring pook kung saan binubuka ng asno ni Balaam ang kaniyang bibig at nagsasalita, na siya ring pook kung saan nagsasalita si Zacarias, ang ama ni Juan Bautista, na siya ring pook kung saan nagsasalita ang Estados Unidos na gaya ng isang dragon. Pagkatapos, si Jonas ay nagbibigay ng panghuling babala sa sanlibutan bilang sagisag ng mga muling binuhay na kasama nina Moises at Elias noong 2024. Ang mga kaluluwang iyon ay namatay sa mga lansangan ng Sodoma at Egipto, at pagkatapos ay muling binuhay bilang makapangyarihang hukbo ni Ezekiel. Sa kanilang pagkabuhay na mag-uli sila’y nagiging tanda ni Jonas, sapagkat kinakatawan niya ang mga namatay at muling binuhay upang ibigay ang panghuling mensahe sa Nineve. Si Jonas sa tiyan ng balyena, si Daniel sa balon ng mga leon, si Juan sa kawa ng kumukulong langis ay kumakatawan sa isandaang apatnapu’t apat na libo na nakaranas ng simbolikong kamatayan at pagkabuhay na mag-uli. Ang pagpapahid noong 9/11 hanggang sa pagkabuhay na mag-uli ng makapangyarihang hukbo ni Ezekiel ay kumakatawan sa bautismo ni Cristo hanggang sa Kaniyang pagkabuhay na mag-uli.

Ang kasukdulang himala ay ang pagkabuhay na muli ni Lazaro.

Nag-antala si Cristo bago Niya muling binuhay si Lazaro, at si Lazaro ay hindi lamang ang "sukdulang himala"; siya rin ang "selyo" sa gawain ng Diyos. Sa talatang iyon, ang tanda ni Jonas ang kaisa-isang tanda para sa mapangalunya at masamang salinlahi. Mahalagang makita na ang tiyempo ng proseso ng pagselyo ay napakatiyak. Sa talatang ating tinatalakay kung saan binago ang pangalan ni Pedro, ipinaaalam sa atin na mula roon ay sinimulang ihayag ni Jesus na Siya ay ipapapatay; gayon man, sa huling talata ay itinala ni Mateo, "Kung magkagayo'y mahigpit niyang pinagbilinan ang kaniyang mga alagad na huwag nilang sabihin kanino man na siya ang Jesus na Cristo." At sa kasunod na talata ay itinala niya, "Mula noon ay sinimulang ipakita ni Jesus sa kaniyang mga alagad kung paanong kinakailangan na siya'y pumaroon sa Jerusalem, at magbata ng maraming bagay mula sa mga matanda at sa mga punong-saserdote at mga eskriba, at patayin, at muling mabuhay sa ikatlong araw."

Nagsisimula ang sipi sa pagtatanong ni Jesus kung sino Siya ayon sa palagay ng mga tao, at pagkatapos ay may kasunod na tanong kung saan tinanong Niya ang mga alagad kung sino Siya ayon sa palagay nila.

Nang sumagot si Pedro, kinilala niya na si Jesus ang Cristo at ang Anak ng Diyos na buhay. Ang salitang Cristo ay ang salitang Griyego na katumbas ng salitang Hebreo na Mesiyas. Ibinangon ni Jesus ang tanong hinggil sa kung sino Siya, at inakay Niya ang mga alagad sa katotohanang Siya ang Mesiyas, ngunit kaagad Niya silang sinabihan na huwag nila itong ipagsabi kaninuman. Mula noon, sinimulan Niyang ituro na Kanyang tutuparin ang dalawampu’t tatlong palatandaan sa huling tatlong kabanata ng Mateo, ngunit kinakailangang ang mga katotohanang kaugnay ng Cristo ay ibunyag sa paraang hakbang-hakbang.

Ipagpapatuloy natin ang mga mesyanikong palatandaang ito sa susunod na artikulo.