The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

Ang panloob na pagsubok na omega na batong-panapos, na sumusunod sa panlabas na pagsubok na alpha ng pundasyon noong 2024, ay nangangailangan ng isang depinisyon ng “kamalig,” at ng “pagkain” na iniimbak sa kamalig. Ang pagsubok ay propetiko, at may panloob at panlabas na linya ng katotohanan. Ang mga hiyas ba ay ang nalabi ni James White, o ang mga katotohanan ng Salita ng Diyos? Kapwa sila.

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

Noong 9/11, tinawag ang bayan ng Diyos na kainin ang munting aklat at bumalik sa mga dating landas ni Jeremias, kung saan inilatag noon ang mga pundasyon. Noong 9/11, nakita na, na nang utusan si Juan sa Apocalipsis kabanata labing-isa na magsukat, dalawang bagay ang iniutos na sukatin. Iniutos na sukatin niya ang templo, at ang mga sumasamba roon. Iniutos din na huwag isama ang patyo ng 1,260 taon ng pagyurak ng mga Hentil sa santuwaryo at sa hukbo. Ang santuwaryo at ang hukbo ay ang templo at ang mga sumasamba roon.

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

Noong 2023, ang gayunding anghel na bumaba noong 9/11 ay muling bumaba at binuksan ang selyo ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi; at pagkatapos, noong 2024, isinagawa ang panlabas na saligang pagsubok kung ang sagisag ng Roma ay itinatatag pa rin ang pangitain, gaya ng ginawa nito para sa mga Millerita.

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

Ang "mga bukás na durungawan" ng langit ay nagpapakilala ng pagdating ng panloob na pagsubok na omega ng templo at ng panawagang "magbalik." Ang pagsubok ay nangangailangan ng pagtukoy sa dalawang sagisag. Nang dumating ang ikatlong anghel noong 1844, at muli noong 9/11, inatasan si Juan na sukatin ang templo at ang mga sumasamba roon, kaya't tinutukoy ang isang propetikong gawain ng pagsukat sa templo at sa mga sumasamba noong 2023. Ibinabangon ni Malakias ang tanong: ano ang "kamalig," at ano ang "pagkain"? Ang gayunding mga tanong sa panaginip ni Miller ay: ano ang "baul," at ano ang "mga hiyas."

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

Ang panaginip ni Miller ay tumutukoy sa mga nakabukas na durungawan ng langit bilang ang pook kung saan ang Iglesiang Nagtagumpay sa Apocalipsis labinsiyam ay ibinabangon, na nararamtan ng puting lino, upang sumakay sa mga puting kabayo ng hukbo ng Panginoon ng mga Hukbo. Ang mga nakabukas na durungawan ang pook kung saan ibinubuhos ang pagpapala o sumpa ni Malakias. Ang nakabukas na durungawan ni Miller ang pook kung saan inaalis ang basura at tinitipon ang mga hiyas sa kaha.

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

Ang unang pagbanggit sa mga durungawan ng langit ay nasa salaysay ni Noe, at nang mabuksan ang mga durungawang iyon, umulan sa loob ng apatnapung araw at apatnapung gabi. Sa pagbubukas ng mga durungawan, walong kaluluwa ang nasa daong. Ang bautismo sa Dagat na Pula ay nagpasimula ng apatnapung taon ng paglalagalag hanggang matawid ang Jordan. Paglaon, nang si Cristo ay bininyagan sa mismong dakong iyon, Siya ay dinala sa ilang sa loob ng apatnapung araw. Nang Siya ay muling nabuhay, gaya ng isinagisag ng Kanyang bautismo, tinuruan Niya ang mga alagad sa loob ng apatnapung araw bago Siya umakyat sa langit.

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

Kapag ang Simbahan ay magpapalit-anyo mula sa Simbahang Militante tungo sa Simbahang Triunfante, si Haring David na tatlumpung taong gulang ay maghahari sa loob ng apatnapung taon. Ang Simbahang Triunfante ay kinakatawan ng isang propeta, isang saserdote, at isang hari. Ang propetang tatlumpung taong gulang nang sinimulan niya ang kanyang dalawampu’t dalawang taong ministeryo ay si Ezekiel, at sinimulan niya ang ministeryong iyon nang nabuksan ang kalangitan.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

At nangyari, nang ikatatlumpung taon, sa ikaapat na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, samantalang ako’y kasama ng mga bihag sa tabi ng ilog ng Chebar, na nabuksan ang mga langit, at nakakita ako ng mga pangitain ng Diyos. Ezekiel 1:1.

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

Nang siya’y tatlumpung taong gulang, nagsimulang maghari bilang saserdote si Jose, at hinarap niya ang hanging silanganan ng Islam na naghatid ng lumalalang krisis na nagbigay-daan sa Ehipto, ang dragon na nahihimlay sa dagat, upang ipatupad ang iisang pamahalaang pandaigdig. Sa krisis na iyon, tinipon ni Jose ang karne sa mga kamalig.

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

Noong Hulyo 2023, isang tinig ang narinig sa ilang, at pagkatapos ay sinimulan ng Leon mula sa lipi ni Juda na alisin ang selyo ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Noong 2024, ang panlabas na pangsaligang pagsubok na Alfa ay nagbukod sa dalawang uri, at nagpatuloy ang proseso ng pag-aalis ng selyo. Ngayong 2026, dumating na ang panloob na pagsubok sa templo na Omega na muling magbubukod ng dalawang uri.

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

Ang sagradong sanlinggo, na kung kailan si Cristo, bilang ang Sugo ng Tipan, ay ipinagtibay ang tipan sa marami, ay ang Looban at ang Banal na Dako. Mula Oktubre 22, 1844 hanggang sa tumindig si Miguel (gaya ng ginawa Niya sa katapusan ng sagradong sanlinggong iyon nang binato si Esteban) ay ang Kabanal-banalang Dako. Ang mga kapistahan sa tagsibol ay natupad sa sagradong sanlinggo, at sila ang Alfa ng mga kapistahan, at ang mga kapistahan sa taglagas—ang Pista ng mga Trumpeta sa unang araw, ang Araw ng Pagbabayad-sala sa ikasampung araw, at pagkatapos ang Pista ng mga Kubol mula ika-labing-lima hanggang ika-dalawampu’t dalawa—ay ang Omega ng mga kapistahan.

“In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

Sa gayon ding paraan, ang mga tipo na tumutukoy sa ikalawang pagparito ay dapat matupad sa panahong itinakda sa paglilingkod na sagisag. Sa ilalim ng kaayusang Moises, ang paglilinis ng santuwaryo, o ang Dakilang Araw ng Pagbabayad-sala, ay nagaganap sa ika-sampung araw ng ikapitong buwan ng mga Judio (Leviticus 16:29-34), kapag ang punong saserdote, matapos maisagawa ang pagbabayad-sala para sa buong Israel at sa gayo’y naalis ang kanilang mga kasalanan mula sa santuwaryo, ay lumalabas at binabasbasan ang bayan. Kaya’t pinaniwalaan na si Cristo, ang ating Dakilang Punong Saserdote, ay magpapakita upang dalisayin ang lupa sa pamamagitan ng paglipol sa kasalanan at sa mga makasalanan, at upang pagpalain ang Kaniyang naghihintay na bayan ng kawalang-kamatayan. Ang ika-sampung araw ng ikapitong buwan, ang Dakilang Araw ng Pagbabayad-sala, ang panahon ng paglilinis ng santuwaryo, na noong taong 1844 ay natapat sa ika-dalawampu’t dalawa ng Oktubre, ay itinuring na panahon ng pagparito ng Panginoon. Ito ay umaayon sa mga katibayang naipakita na na ang 2300 araw ay magwawakas sa taglagas, at ang konklusyon ay waring di-maiiwasan.

“In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

Sa talinhaga sa Mateo 25, ang panahon ng paghihintay at pagkaidlip ay sinusundan ng pagdating ng kasintahang-lalake. Ito ay umaayon sa mga katwirang bagong iniharap, kapwa mula sa propesiya at sa mga tipo. Lubhang nakapanghihikayat ang mga iyon hinggil sa kanilang katotohanan; at ang “sigaw sa hatinggabi” ay ipinahayag ng libu-libong mananampalataya.

“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

Gaya ng isang dambuhalang daluyong, humapaw ang kilusan sa buong lupain. Mula sa lungsod tungo sa lungsod, mula sa nayon tungo sa nayon, at maging sa mga malalayong pook sa kabukiran, ito’y umabot, hanggang sa lubos na mapukaw ang naghihintay na bayan ng Diyos. Ang panatismo ay naglaho sa harap ng pagpapahayag na ito gaya ng hamog na nagyelo sa pagsikat ng araw. Namasdan ng mga mananampalataya na naalis ang kanilang pag-aalinlangan at pagkalito, at ang pag-asa at katapangan ay nagpasigla sa kanilang mga puso. Ang gawain ay malaya sa mga sukdulang lagi’t laging nahahayag kapag nangingibabaw ang silakbo ng damdaming pantao na walang pamamahalang impluwensya ng salita at ng Espiritu ng Diyos. Ang katangian nito ay kahalintulad ng mga panahon ng pagpapakababa at pagbabalik sa Panginoon na, sa sinaunang Israel, ay sumunod sa mga mensahe ng saway mula sa Kanyang mga lingkod. Taglay nito ang mga katangiang nagpapakilala sa gawain ng Diyos sa bawat kapanahunan. Kaunti lamang ang matinding pag-uumapaw na kagalakan; sa halip, malalim ang pagsisiyasat ng puso, pag-amin ng kasalanan, at pagtalikod sa sanlibutan. Ang paghahanda upang salubungin ang Panginoon ang naging pasanin ng mga espiritung nagpipighati. May matiyagang pananalangin at walang pasubaling lubos na paglalaan ng sarili sa Diyos. Ang Dakilang Tunggalian, 400.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

Ang mga kapistahan sa tagsibol ay natupad sa banal na linggo, at noon ay ibinuhos ang maagang, o alpa, na ulan sa Pentekostes, na sa gayon ay sumasagisag sa pagbubuhos ng huling ulan sa mga kapistahan sa taglagas. Ang mga kapistahang iyon sa tagsibol ay inilalahad sa Levitico 23, mga talata isa hanggang dalawampu’t dalawa. Ang mga kapistahan sa taglagas ay nasa mga talata 23 hanggang 44. Ang 2300 taon ay humahantong sa 1844. Dalawampu’t dalawang talata para sa mga kapistahan sa tagsibol at dalawampu’t dalawang talata para sa mga kapistahan sa taglagas. Dalawang hanay ng dalawampu’t dalawa sa kabanata dalawampu’t tatlo.

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

Ang Kapistahan ng mga Trumpeta ay isang babala na pagkalipas ng sampung araw ay magaganap ang paghatol, at ang Kapistahan ng mga Kubol ay isang pagdiriwang ng kagalakan dahil sa kapatawaran ng mga kasalanan na naganap sa Araw ng Pagbabayad-sala. Ang Sabat at ang ikawalong araw pagkaraan ng kapistahan ay kumakatawan sa sanlibong-taóng kapahingahang Sabat ng daigdig.

But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

Ngunit, mga minamahal, huwag ninyong ipagwalang-alam ang isang bagay na ito: na ang isang araw sa paningin ng Panginoon ay gaya ng isang libong taon, at ang isang libong taon ay gaya ng isang araw. 2 Pedro 3:8.

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

Ipinahayag ng unang anghel ang pagbubukas ng paghuhukom, at sa antas na propetiko na iyon, ang 1798, na siyang “panahon ng wakas” ni Daniel, ay ang katuparan ng Kapistahan ng mga Trumpeta; ngunit noong Agosto 11, 1840, ang mensaheng naalisan ng selyo ng unang anghel noong 1798 ay binigyan ng kapangyarihan sa pamamagitan ng katuparan ng propesiya ng ikalawang sa aba. Ang Islam ay bahagi ng babala ng Kapistahan ng mga Trumpeta, na nagpapahayag ng nalalapit na araw ng paghuhukom.

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

Para sa mga handang makakita, ang mga kapistahan sa taglagas ng mga Trumpeta at ng mga Tabernakulo ay kumakatawan sa mga kapistahang Alpha at Omega, na may paghuhukom sa gitna. Hindi nagkataon na ang mga kapistahang ito ay tinukoy sa Levitico dalawampu’t tatlo. Ang dalawampu’t tatlo ay sagisag ng pagbabayad-sala. Hindi rin nagkataon na ang unang kapistahan ay nasa unang araw ng ikapitong buwan at ang huling kapistahan ay nagtatapos sa ika-dalawampu’t dalawang araw. Ang Kapistahan ng mga Trumpeta ay ang unang titik ng alpabetong Hebreo, ang Araw ng Pagbabayad-sala ay ang gitnang titik, at ang Kapistahan ng mga Tabernakulo ay ang ika-dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo.

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

Ang Kabanata 23, mga talata 23 hanggang 44, ng Levitico ay binubuo ng dalawampu’t dalawang talata na nakapaloob sa “balangkas ng katotohanan.” Ang ikasampung araw sa gitna ay nagsasaad ng isang pagsubok, sapagkat ang sampu ay sagisag ng isang pagsubok, at ang Araw ng Pagbabayad-sala ang dako kung saan ang paghihimagsik ng mga napapahamak ay itinatala at nilulutas, at ang paghihimagsik na iyon ay kinakatawan ng ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo. Ang gitnang titik ng salitang Hebreo para sa “katotohanan” ay ang ikalabintatlo, at ito ay kaayon ng ikasampung araw ng ikapitong buwan, at bilang isang palatandaan ay taglay nito ang mga propetikong katangian ng alpabetong Hebreo at ng nasabing araw. Ang sampu na dinagdagan ng labintatlo ay dalawampu’t tatlo. Ang pitumpu ay bunga ng sampu na pinarami sa pito, at ang ikasampung araw ng ikapitong buwan ay tumutumbas din sa pitumpu, na isang sagisag ng katapusan ng panahong palugit.

Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

At lumapit si Pedro sa kaniya at nagsabi, Panginoon, makailang ulit magkasala laban sa akin ang aking kapatid, at siya’y aking patatawarin? Hanggang sa makapito? Sinabi sa kaniya ni Jesus, Hindi ko sinasabi sa iyo, Hanggang sa makapito; kundi, Hanggang sa pitumpung ulit na pito. Mateo 18:21, 22.

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

Apat na raan at siyamnapung taon ang inihiwalay para sa sinaunang Israel. Ang mga taong iyon ay inihiwalay mula sa dalawang libo at tatlong daang taon at kinakatawan bilang pitumpung sanlinggo. Kaya’t tinukoy ni Jesus na ang hangganan ng panahong palugit ay apat na raan at siyamnapung taon, na kinakatawan ng “pitumpung” sanlinggo sa Daniel siyam.

Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

Ang pitumpung sanlinggo ay itinalaga ukol sa iyong bayan at sa iyong banal na lungsod, upang wakasan ang pagsalangsang, at upang tapusin ang mga kasalanan, at upang gumawa ng pagbabayad-sala para sa kasamaan, at upang dalhin ang walang hanggang katuwiran, at upang selyuhan ang pangitain at ang propesiya, at upang pahiran ang Kabanal-banalan. Daniel 9:24.

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

Ang salitang Hebreo na isinaling “cut off” ay ginamit lamang sa talatang ito sa Lumang Tipan, at ang kahulugan nito ay “itinakda o iniatas.” Iba ito kaysa sa karaniwang salitang ginagamit na isinasalin bilang “cut off,” na nakabatay sa pagputol ni Abram sa mga handog sa unang hakbang ng tipan sa Genesis labing-lima. Ito ay “itinakda” at “iniatas” na ang Israel ay magkakaroon ng apat na raan at siyamnapung taon ng panahon ng probasyon, at pagkatapos ay mahihiwalay sila bilang bayang tipan ng Diyos. Dalawang magkaibang “cut off”; ang una ay kumakatawan sa panahong iyon bilang isang panahong probasyon na “cut off” mula sa isang mas malaking bilang sa pamamagitan ng bilang na pitumpu, at kapag ang “bagong alak” ni Joel ay “cut off” mula sa kanilang mga bibig, nagtatapos ang probasyon. Ang pitumpu ay kumakatawan sa pagtatapos ng probasyon.

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

Ang mga kapistahan sa taglagas ay nagtataglay ng tatlong hakbang ng salitang Hebreo na ‘katotohanan’. Nagsisimula ang mga kapistahan sa taglagas sa Levitico 23:23, ang gitnang palatandaan ng Araw ng Pagbabayad-sala ay ang ikasampung araw at ang ikalabintatlong titik, na tumutumbas sa 23, at ang Kapistahan ng mga Kubol ay nagtatapos sa ikadalawampu’t dalawang araw, at pagkatapos ay isang Dakilang Araw ng Pamamahinga na sumusunod sa kapistahan, at ang sipi ay nagtatapos sa 23:44.

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

Ang Leviticus ay nangangahulugang ang pagkasaserdote ng mga Levita. Ang mga kapistahan sa tagsibol ay isinasaad sa kabanata 23:1-22, at pagkatapos ay ang mga kapistahan sa taglagas ay isinasaad sa 23:23-44. Ang mga kapistahan sa tagsibol ay nakalahad sa dalawampu't dalawang talata, at ang alpabetong Hebreo ay may dalawampu't dalawang titik. Ang mga kapistahan sa taglagas ay nakalahad din sa dalawampu't dalawang talata. Ang Kapistahan ng mga Trumpeta ay nagpapahayag ng nalalapit na paghatol sa Araw ng Pagbabayad-sala. Pagkatapos, ang Kapistahan ng mga Kubol ay tumatagal nang pitong araw, na nagwawakas sa ika-dalawampu't dalawang araw ng ikapitong buwan. Ang una sa pitong araw ay isang seremonyal na Sabat, gayundin ang ikawalong araw, na siyang araw pagkatapos ng pitong-araw na kapistahan. Ang una at ikawalong araw ay nagpapakilala sa ikawalong araw bilang isang sagisag ng ikawalong nauukol sa pito.

Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

Sabihin mo sa mga anak ni Israel: Ang ikalabinglimang araw ng ikapitong buwang ito ay magiging Kapistahan ng mga Kubol sa Panginoon sa loob ng pitong araw. Sa unang araw ay magkakaroon ng banal na pagtitipon; huwag kayong gagawa ng anumang gawaing paglilingkod roon. Pitong araw kayong maghahandog ng handog na pinaraan sa apoy sa Panginoon; sa ikawalong araw ay magkakaroon kayo ng banal na pagtitipon, at maghahandog kayo ng handog na pinaraan sa apoy sa Panginoon: iyon ay isang dakilang kapulungan; at huwag kayong gagawa ng anumang gawaing paglilingkod roon. ... Gayundin, sa ikalabinglimang araw ng ikapitong buwan, kapag inani ninyo ang bunga ng lupain, ipagdiriwang ninyo ang isang kapistahan sa Panginoon sa loob ng pitong araw: sa unang araw ay magiging isang araw ng kapahingahan, at sa ikawalong araw ay magiging isang araw ng kapahingahan. Levitico 23:34–36, 39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

Ang seremonyal na Sabat sa ikawalong araw ay sumasagisag sa Sabat ng milinyum, na sumusunod sa Kapistahan ng mga Kubol. Ang paglalagalag ng sinaunang Israel sa ilang sa loob ng apatnapung taon ay inaalala sa pamamagitan ng paninirahan sa mga kubol sa mga araw ng Kapistahan ng mga Kubol, at ito’y sumasagisag hindi lamang sa pagbubuhos ng huling ulan, kundi maging sa panahon ng kapighatian ni Jacob, kung kailan inakay ng mga anghel ang mga tapat ng Diyos sa mga burol at kabundukan upang sila’y ipagsanggalang.

“In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

Sa panahon ng kapighatian, tumakas kaming lahat mula sa mga lungsod at mga nayon, ngunit kami’y hinabol ng masasama, na pumasok sa mga bahay ng mga banal na may mga tabak. Itinaas nila ang kanilang mga tabak upang kami’y patayin, ngunit ang mga iyon ay nabali at nahulog na waring walang lakas, gaya ng dayami. At dumaing kaming lahat araw at gabi para sa pagliligtas, at ang daing ay umabot sa harap ng Diyos. Sumikat ang araw, at tumigil ang buwan. Huminto sa pag-agos ang mga batis. Dumating ang madidilim at mabibigat na alapaap, at nagsalpukan ang mga ito. Nguni’t may isang malinaw na pook ng matatag na kaluwalhatian, kung saan nagmula ang tinig ng Diyos na gaya ng lagaslas ng maraming tubig, na yumanig sa langit at sa lupa. Ang langit ay nagbubukas at nagsasara, at naligalig. Nayanig ang mga bundok na gaya ng tambo sa hangin, at nagpasabog ng matutulis at magagaspang na bato sa palibot. Kumulo ang dagat na gaya ng palayok, at nagbuga ng mga bato sa lupain. At samantalang sinalita ng Diyos ang araw at oras ng pagparito ni Jesus, at ibinigay ang walang-hanggang tipan sa kaniyang bayan, nagsalita siya ng isang pangungusap, at saka tumigil, habang ang mga salita ay gumugulong sa buong lupa. Ang Israel ng Diyos ay nakatayo na ang kanilang mga mata ay nakapako paitaas, nakikinig sa mga salita habang lumalabas ang mga iyon mula sa bibig ni Jehova, at gumugulong sa buong lupa na gaya ng mga dagundong ng pinakamalalakas na kulog. Lubhang nakapangilabot ang kasolemnidad. Sa katapusan ng bawat pangungusap, ang mga banal ay sumigaw, Luwalhati! Aleluya! Ang kanilang mga mukha ay naliwanagan ng kaluwalhatian ng Diyos; at nagningning sila sa kaluwalhatian gaya ng mukha ni Moises nang siya’y bumaba mula sa Sinai. Hindi sila matingnan ng masasama dahil sa kaluwalhatian. At nang ipahayag ang walang-hanggang pagpapala sa mga nagparangal sa Diyos, sa pag-iingat ng kaniyang Sabat na banal, nagkaroon ng makapangyarihang hiyaw ng pagtatagumpay laban sa Halimaw, at laban sa kaniyang Larawan.

“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

"Noon ay nagsimula ang Jubileo, kung kailan dapat magpahinga ang lupain." Review and Herald, Hulyo 21, 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

Muling babalik si Jesus at magpapahinga ang lupa sa loob ng isang libong taon, gaya ng inihahalimbawa ng Sabat ng lupa sa ikapitong taon at ng Jubileo. Sa talata 3 ng Levitico 23, ang Sabat sa ikapitong araw para sa tao ay tinukoy bilang pambungad ng kabanata na nagtatapos sa ikawalo, iyon ay, ukol sa pito, at kumakatawan sa Sabat ng ikapitong taon para sa pagpapahinga ng lupa.

And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

At nagsalita ang Panginoon kay Moises, na sinasabi, Salitain mo sa mga anak ni Israel, at sabihin mo sa kanila: Tungkol sa mga kapistahan ng Panginoon, na inyong ihahayag bilang mga banal na pagtitipon, ang mga ito ang aking mga kapistahan. Sa loob ng anim na araw ay gagawin ang gawain; ngunit ang ikapitong araw ay Sabat ng kapahingahan, isang banal na pagtitipon; huwag kayong gagawa ng anumang gawain sa araw na iyon; iyon ay Sabat ng Panginoon sa lahat ng inyong mga tahanan. Levitico 23:1-3.

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

Ang Alfa ng Kabanata dalawampu’t tatlo ay ang ikapitong-araw na Sabat, at ang Omega ng kabanata ay ang isang libong taon na walang laman ang lupa, na isinagisag ng Sabat ng ikapitong taon para sa lupain at ng Jubileo. Ang Alfa ng kabanata ay ang mga kapistahan ng tagsibol na nagsisimula sa ikapitong-araw na Sabat at nagtatapos sa talatang dalawampu’t dalawa; samantalang ang Omega ng kabanata ay nagtatapos sa ikadalawampu’t dalawang araw ng ikapitong buwan, na sinusundan ng ikawalong araw na seremonyal na Sabat na kumakatawan sa Sabat ng ikapitong taon ng lupain.

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

Ang mga talatang isa hanggang dalawampu’t dalawa ay kumakatawan sa gawain ni Cristo bilang ang Makalangit na Punong Saserdote sa Banal na Dako; ang mga talatang dalawampu’t tatlo hanggang apatnapu’t apat ay kumakatawan sa Kanyang gawain sa Kabanal-banalang Dako. Ang Levitico ay isang sagisag ng mga saserdote, at ito’y kumakatawan sa paglilingkod ni Cristo bilang Punong Saserdote. Ang Sabat ng ikapitong araw bilang Alfa ay umaabot pabalik hanggang sa paglalang, at ang Sabat ng ikapitong taon bilang Omega ay umaabot hanggang sa Lupang ginawang bago. Sa kasaysayan, ang Levitico dalawampu’t tatlo ay sumasaklaw mula sa paglalang hanggang sa muling paglalang.

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

Ang kagalakan o kahihiyang kaugnay ng propetikong mensahe ay sagisag ng mga nagtataglay ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, o ng isang huwad na mensahe. Hangga’t hindi isinasaalang-alang ang katotohanang ito sa salaysay, napapalampas ang usaping nagbubunga ng kahihiyan. Ang mga nagtataglay ng tunay na langis ay hindi maliligtaan ang puntong ito. Ang kagalakan ay kinakatawan ng mga yaong napawi na ang kanilang mga kasalanan, at inilalarawan sila sa pamamagitan ng mga nagdiriwang ng Pista ng mga Kubol.

And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

At ang Salita ay nagkatawang-tao, at tumahan sa gitna natin, (at aming namasdan ang kaniyang kaluwalhatian, kaluwalhatiang gaya ng sa bugtong na Anak ng Ama,) puspos ng biyaya at katotohanan. Juan 1:14.

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

Ang salitang Griyego na isinalin bilang “dwelt” ay nangangahulugang “magtabernakulo.” Si Jesus ay naging laman at nagtabernakulo sa piling natin. Inako niya ang ating kalikasang pantao, ang ating tabernakulo, ang ating tolda, ang ating kubol, ang ating laman. Ganito sinabi ni Pedro:

Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

Oo, inaakala kong nararapat, habang ako’y nasa toldang ito, na pukawin ko kayo sa pamamagitan ng pagpapaalaala sa inyo; yamang nalalaman kong hindi maglalaon ay kinakailangan kong iwan ang aking toldang ito, gaya ng ipinahayag sa akin ng ating Panginoong Jesucristo. 2 Pedro 1:13, 14.

Paul said it this way:

Ganito ang sinabi ni Pablo:

For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

Sapagkat nalalaman namin na kung ang aming makalupang tahanan, ang toldang ito, ay mabuwag, ay mayroon kaming isang gusaling mula sa Diyos, isang bahay na hindi gawa ng mga kamay, na walang hanggan sa mga langit. Sapagkat sa bagay na ito kami’y dumaraing, masidhing ninanais na kami’y maramtan ng aming tahanang mula sa langit: kung mangyayari nga na, sa kami’y maramtan, ay hindi kami masusumpungang hubad. Sapagkat kami na nasa toldang ito ay dumaraing, na nabibigatan; hindi dahil ibig naming mahubaran, kundi maramtan, upang ang may-kamatayan ay lamunin ng buhay. 2 Corinto 5:1-4.

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

Ang Pista ng mga Tabernakulo ay sagisag ng pagkakaselyo ng isang daan at apatnapu't apat na libo, na nagaganap kapag nabubuksan ang mga durungawan ng langit. Kapag naalis na ang mga kasalanan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, ang Espiritu Santo ay ibubuhos nang walang sukat sa iglesiang matagumpay. Natapos na ang paghuhukom para sa isang daan at apatnapu't apat na libo, at silang mga natatakan ay yayaon upang ipahayag ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel sa ilalim ng kapangyarihan ng Espiritu Santo, gaya ng kinakatawan sa Pista ng mga Tabernakulo.

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

Ang ating katawan ay isang templo at isang tolda, na siyang tabernakulo. Ang mga nagtipon sa Jerusalem upang ipagdiwang ang Pista ng mga Kubol ay nagdiriwang na napawi na ang kanilang mga kasalanan. Ginamit si Moises upang itayo ang tabernakulo sa ilang, at ang Pista ng mga Kubol sa katapusan ay idinaraos sa pamamagitan ng paninirahan sa mga kubol sa ilang, sapagkat palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula.

Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

Kaya nga, mga banal na kapatid, mga kabahagi ng makalangit na pagtawag, pagbulay-bulayan ninyo ang Apostol at Punong Saserdote ng ating pagpapahayag, si Cristo Jesus; na tapat sa humirang sa kaniya, gaya rin ni Moises na naging tapat sa buong sambahayan niya. Sapagkat siya ay ibinilang na karapat-dapat ng higit na kaluwalhatian kaysa kay Moises, yamang ang nagtayo ng bahay ay may higit na karangalan kaysa sa bahay. Sapagkat ang bawat bahay ay may nagtayo; ngunit ang nagtayo ng lahat ng bagay ay ang Diyos. At tunay na si Moises ay naging tapat sa buong sambahayan niya, bilang isang lingkod, bilang patotoo sa mga bagay na sasalitain pagkaraan; ngunit si Cristo, bilang Anak, na namamahala sa kaniyang sariling sambahayan; na tayo ang kaniyang sambahayan, kung ating panghahawakan nang matatag ang katiyakan at ang pagmamapuri ng pag-asa hanggang sa wakas. Hebreo 3:1-6.

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

Si Moises ang tapat na lingkod na ginamit ng Diyos upang itindig ang tabernakulong templo, ngunit si Cristo, bilang ang Dakilang Saserdote at Apostol, ay may higit na karangalan kaysa sa lingkod na si Moises. Bawat bahay, mula sa tabernakulong templo ni Moises, hanggang sa templo ni Salomon, hanggang sa templong muling inayos ni Herodes sa loob ng 46 na taon, pati ang templong pantao na may 46 kromosoma, at ang templong Millerite ng 1798 hanggang 1844, ay pawang itinayo ng Diyos. Sa linyang propetiko ng iba’t ibang pagpapakita ng mga templo, na magsisimula sa Halamanan ng Eden, saka, matapos ang kasalanan, sa tarangkahan ng Halamanan, saka, matapos ang baha, sa mga dambana hanggang kay Moises; ang tatlong pangunahing panandang-daan ay Moises, Cristo, at ang isandaan at apatnapu’t apat na libo.

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

Si Moises at si Cristo ay kumakatawan sa Alpha at Omega ng sinaunang Israel, at kapwa nilang isinasagisag ang pagsasanib ng pagkatao at ng Pagka-Diyos, na isinasagisag din ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sa pagdating ng ikatlong anghel, sa Apocalipsis kabanata labing-isa, sinabihan si Juan na sukatin ang templo, at sa pagdating ng gayunding anghel noong 9/11, sinabihan muli si Juan na sukatin ang templo. Sa kapwa pagkakataon ay sinabi sa kanya na huwag isama ang looban ng 1,260 araw. Noong 2023, dumating ang gayunding anghel, at ang bayan ng Diyos ay tinatawagan na ngayon upang sukatin ang templo. Ang 1,260 araw, o tatlong araw at kalahati, ay nagtapos noong 2023, at mula noon hanggang bago sumapit ang batas ng Linggo, ibabangon ang templo. Noong 2024, inilatag ang mga pundasyon, at nasaksihan ang paghihimagsik na nahayag bilang isang pangkat na “humamak sa araw ng maliliit na bagay,” na tumututol sa pagtukoy ni Miller sa sagisag na nagtatatag ng pangitain.

Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

Bukod dito ay dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Ang mga kamay ni Zorobabel ang naglagay ng patibayan ng bahay na ito; ang kaniyang mga kamay din ang magtatapos nito; at iyong malalaman na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin sa inyo. Sapagkat sino ang humamak sa araw ng maliliit na bagay? sapagkat sila’y magagalak, at makikita ang pising panukat sa kamay ni Zorobabel, na kasama yaong pitong iyon; sila ang mga mata ng Panginoon, na paroo’t parito sa buong lupa. Zacarias 4:8-10.

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

Ang pagtanggi sa pagtukoy ni Miller na ang Roma ang nagtatatag ng pangitain ay pagtanggi sa mga saligan, at ito’y “paghamak sa araw ng maliliit na bagay.” Ang kilusang Millerita ang kilusang alpha ng unang at ikalawang mga anghel, at ang kilusan ng isandaang apatnapu’t apat na libo ay ang kilusang omega ng ikatlong anghel. Ito’y dalawampu’t dalawang ulit na higit na makapangyarihan kaysa sa alpha. Sa ganitong makapropetang diwa, ang mga saligan ng kilusang Millerita ay “ang araw ng maliliit na bagay.” Ang paghamak sa alinmang saligang katotohanan na kinakatawan sa dalawang tapyas ni Habakuk ay ikamamatay, sapagkat ang pangitaing itinatatag sa talatang labing-apat ng Daniel labing-isa ay siya ring pangitaing tinukoy ni Solomon.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

Kamangha-mangha ang pangitain ng batong pangtuktok, sapagkat inilalantad nito na ang saligang panulukang bato ay siya ring batong pangtuktok, ngunit may dalawampu’t dalawang beses na higit na kapangyarihan. Ang alpha na saligang pagsubok ng 2024 ay ang panlabas na intelektuwal na mensahe ng pagseselyo at ang omega na pagsubok ng templo ng 2026 ay ang panloob na espirituwal na mensahe ng pagseselyo. Ang una ay tumutukoy sa larawan at tanda ng hayop, at ang ikalawa naman sa larawan at tanda ng Diyos. Ang naturang panloob na pagsubok na omega ay kinakatawan ng dalawang sagisag ng panaginip ni Miller na kailangang bigyang-kahulugan sa konteksto ng mga pangyayari sa mga huling araw. Ano ang kamalig? At ano ang pagkain?

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

Ang kasalang Hudyo noong panahon ni Jesus ay naganap sa tatlong mahahalagang yugto, na madalas umaabot ng ilang buwan o isang taon. Ang unang hakbang ay ang ligal na pag-aasawa, na tinatawag na pakikipagtipan, at sa puntong iyon ay ligal nang naitatatag ang kasal; subalit nananatiling magkahiwalay ang nobya at nobyo, samantalang bumabalik ang nobyo sa bahay ng kanyang ama upang ihanda ang isang dako para sa kanyang nobya. Ito ang dahilan kung bakit si Maria, ang asawa ni Jose, ay tinawag na kanyang asawa, bago pa man sila nanirahang magkasama. Ang kawalang-katapatan sa panahong ito ay itinuturing na pangangalunya.

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

Ang panahon ng paghihintay ay hindi tiyak at maaaring tumagal ng mga araw, linggo, o buwan. Ang kawalang-katiyakan ay mahalagang elemento ng talinghaga. Maaaring maghintay ang ama nang hanggang isang taon upang tiyakin ang kalinisang-puri ng nobya. Hindi ipinahayag ng nobyo ang tiyak na araw o oras ng kanyang pagbabalik, sapagkat nasa pagpapasya ng kanyang ama kung kailan; kaya’t alam ng nobya na magaganap ang kasal, ngunit hindi kung kailan. Ang kawalang-katiyakang ito ay sinadya, at hanggang sa iutos ng ama sa nobyo na pumaroon at kunin ang kanyang nobya, naantala ang lahat ng bagay na kaugnay nito.

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

Kapag sinabi ng ama, “Humayo ka at kunin mo ang iyong babaeng ikakasal,” darating ang lalaking ikakasal sa gabi, kasama ang kanyang mga kaibigan, na sumisigaw at humihip sa trumpeta. Lagi itong nagaganap sa gabi upang maiwasan ang mahabang paglalakbay sa tindi ng init ng araw, na maaaring lubhang mabigat sa lupain ng Israel. Kinakailangan ang mga sulo at langis, sapagkat walang mga ilaw sa lansangan, at maaaring tumagal nang ilang oras ang prusisyon. Ang mismong pananalitang panritwal sa mga sinaunang kasalang Hebreo na ipinahahayag sa mga prusisyon ay, “Narito, dumarating ang lalaking ikakasal!”

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

Ang mga dalaga (mga abay na babae) sa talinghaga ay hindi mga kung sinu-sinong babae; sila ang mga abay ng nobya, na naghihintay na kasama niya, inaasahang sasama sa prusisyon, at may pananagutang maging handa sa alinmang oras at magdala ng sarili nilang langis upang liwanagan ang landas patungo sa tahanan ng nobyo. Mabilis na nauupos ang mga sulo, kaya’t kinakailangang magdala ng dagdag na langis, sakaling mahaba ang paglalakbay. Walang pagbabahagian ng langis.

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

Ang pagkaantala ay karaniwan sa sinaunang prusisyon at kasal at hindi ito naging suliraning pangkultura. Inaasahan ang mga pagkaantala, at ang pagkatulog ay karaniwan. Ang pagkakaiba ay hindi nasa pagtulog kundi nasa paghahanda, hindi sa pagiging gising. Hindi pinaghandaan ng mga mangmang na dalaga ang isang pagkaantala gaya ng ginawa ng mga matatalino. Lahat ay matutulog, sapagkat ang yugto mula sa ligal na kasunduan sa pagpapakasal hanggang sa pagganap ng kasal ay maaaring umabot ng isang taon.

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

Nang makarating ang prusisyon sa bahay ng nobyo, nagsimula ang piging ng kasalan, tuluyang isinara ang pinto, at ang mga nahuling dumating ay hindi pinahintulutang makapasok. Hindi ito kalupitan—ito’y kaugalian, sapagkat ang sinumang kumatok pagkaraang maisara ang pinto ay hindi kabilang sa prusisyon.

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

Hindi nagpakatha si Jesus ng mga imahen, at hindi Siya nagbigay ng paliwanag tungkol sa talinghagang ito gaya ng madalas Niyang gawin. Hindi Niya kinailangang magbigay ng paliwanag, sapagkat ang lahat ng detalyeng pangkultura ay lubusang nauunawaan ng Kaniyang mga tagapakinig. Ang tinutukoy ni Jesus ay isang literal na pag-aasawang Silanganin, hindi abstraksiyon.

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

Ang mga detalye ay ganap na pinagtitibay ng patotoong Hebreo, gayundin ng mga mananalaysay ng mga panahong Romano at Griyego.

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

Ang Mishnah (ikalawang siglo AD, ngunit pinananatili ang mga kaugalian ng panahon ng Templo bago ang 70 AD)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

Ang Talmud (isang kalipunang nabuo nang mas huli, ngunit sumisipi sa mas naunang praktika)

Josephus (1st century Jewish historian)

Josefo (mananalaysay na Hudyo ng unang siglo)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

Rabinikong liturhiya ng kasal at rabinikong mga talakayang pangbatas

Greco-Roman observers of Judea

mga Griyego-Romanong tagapagmasid ng Hudea

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

Hindi nagbibigay si Josephus ng isang maayos na “manwal sa kasal,” ngunit ang mga detalyeng pangbatas at pangkultura na ipinagpapalagay niya ay eksaktong tumutugma sa mga paglalarawan sa Mishnah/Talmud. Ang Mishnah ang susing sanggunian.

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

Lubhang tumimo ang talinhaga sa isang Judiong tagapakinig noong unang siglo, sapagkat walang anumang bahagi sa Mateo 25 ang nangangailangan pa ng paliwanag. Karaniwan ang pagdating sa hatinggabi; malinaw na kailangang-kailangan ang mga ilawan at langis; inaasahan ang pagkaantala sa pagitan ng ligal na kasunduang pangkasal at ng prusisyong panghatinggabi; at ang pagsasara ng pinto ay nakaugaliang patakaran! Ang mga dalagang hindi pinapasok ay nalagay sa kahihiyan, at para sa mga Judiong tagapakinig sa panahon ni Jesus, ang kahihiyan ng hangal na dalaga ay lubos na nararapat. Ganap na batid nila ang ritwal; kaya’t wala silang anumang simpatya sa mga hangal na dalaga, sapagkat batid ng lahat na ang paghahanda ay ganap na pananagutan ng sinumang dalagang inaanyayahang makilahok sa prusisyon. Napakaliwanag ng mga katotohanang ito sa mga Judiong tagapakinig kaya’t hindi na kinailangan ni Jesus na magbigay ng anumang paliwanag hinggil sa talinhaga.