Ang Aklat ni Joel at ang Laodiseyang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Apat

Sa Isaias, kabanata dalawampu’t walo, ang “mga mapanghamak na namumuno” sa “Jerusalem” ay inilalarawan bilang “mga lasing ng Efraim,” at bilang “korona ng kapalaluan.” Ang “korona” ay sumasagisag sa pamumuno at ang “kapalaluan” ay sumasagisag sa isang makasatanas na katangian.

Ang mga lango sa alak ay inihaharap na kasalungat ng nalabi ("residyo") na nagiging "korona" ng kaluwalhatian ng Diyos, sapagkat sa panahon ng Huling Ulan itinatatag ng Panginoon ang Kaniyang "kaharian ng kaluwalhatian" gaya ng tinipuhan ng Kaniyang pagtatatag ng "kaharian ng biyaya" sa krus. Ang "kaharian ng biyaya" sa krus ay tipo ng "kaharian ng kaluwalhatian" sa batas ng Linggo. Nagsimula ang Huling Ulan noong 9/11, nang nagsimula ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo at ang paghuhukom ng mga buhay.

Ang apat na hangin ng Apocalipsis ay inilarawan din ni Isaias bilang isang mabagsik na hangin na pinigil sa araw ng silangang hangin, gaya ng apat na hangin ng sigalot sa Apocalipsis na pinipigil ng apat na anghel. Itinukoy ni Sister White ang apat na hangin bilang isang “galit na kabayong naghahangad kumawala” na nagdadala ng “kamatayan at pagkawasak.” Ang apat na hangin ay paunti-unting pinakakawalan, na nagsisimula noong 9/11, pagkatapos ay labis na pinatindi sa batas ng Linggo, at saka lubos na pakakawalan kapag nagsara ang probasyon ng tao.

Ang ikapitong trumpeta, na siya ring ikatlong aba, na nagpapahayag ng pagwawakas ng hiwaga ng Diyos, ay propetikong tinunog noong 9/11 nang ang Islam ay pinakawalan at pagkatapos ay propetikong pinigil ni George W. Bush pagkaraan ng 9/11. Ang ina ng Islam, si Hagar, ang ina ni Ishmael, ay isang sagisag ng pagpigil at pagpapakawala. Siya ay pinakawalan ni Sarah upang magkaanak kay Abraham sa pamamagitan ni Sarah, saka dahil sa panibugho ay pinigil siya ni Sarah, na naging sanhi upang tumakas si Hagar, hanggang sa pigilin ng anghel si Hagar sa pagtakas at sinabi sa kanya na bumalik. Pagkatapos ng kapanganakan ni Isaac, nagpatuloy ang alitan nina Hagar at Sarah hanggang sa pinalayas ni Abraham ang aliping babae, at sa gayon ay naglagay ng panibagong pagpigil sa kanya.

Ang apat na anghel ng Islam ay pinawalan sa pasimula ng hula sa Apocalipsis kabanata siyam, talatang labinlima, na may tagal na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw; at saka sila ay pinigil noong ika-11 ng Agosto, 1840.

Matapos na ang Islam ng ikatlong sa aba ay pinakawalan upang sumalakay noong 9/11, inilunsad ni George W. Bush ang kaniyang pandaigdigang digmaan laban sa terorismo at nagpatupad ng paghihigpit sa Islam. Ang unang pagbanggit kay Ismael, na sagisag ng Islam, ay nagsasaad na ang mga inapo ni Ismael ay magiging laban sa bawat tao at ang bawat tao ay magiging laban sa kanila.

Ang Islam ang kapangyarihan sa katapusan ng sanlibutan na ang “kamay ng bawat tao” ay laban dito, at ang Islam ay laban sa bawat tao, gaya ng ganap na natutupad sa kasalukuyan. Ang natatanging gawain ng Islam bilang sagisag ng propesiya ay ang magbunsod ng isang digmaang pandaigdig. Ang paksang ito ay pinagtitibay ng salaysay nina Elias at Juan Bautista at inilalarawan bilang “ang pagkagalit ng mga bansa” sa Aklat ng Pahayag.

Sa mga "araw" na bumubuhos ang huling ulan, itatatag ni Cristo ang Kanyang maluwalhating kaharian, gaya ng sinasagisag sa Aklat ni Daniel.

Sa mga “araw” na itatatag ni Cristo ang Kanyang kaharian ng kaluwalhatian, yaong mga siyang “korona” ng kaluwalhatian ni Cristo ay itinatambis sa mga manginginom na nagsusuot ng “korona” ng kapalaluan. Ang “pangitain” ni Habakuk na dapat isulat at gawing malinaw sa mga “talahanayan” ay maliwanag na inilalarawan ang makasaysayang patotoo ng mga saligang katotohanan ng Adbentismo. Sa patotoo ni Habakuk, ang dalawang uri ni Joel—ng alinman sa “kapalaluan” o “kaluwalhatian”—ay kinakatawan bilang dalawang uri—ang mga inaaaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, at ang mga itinaas sa kapalaluan. Ang ikaapat na talata ng ikalawang kabanata ay tumutukoy sa dalawang uring ito, at tumutumbas sa klasikong paglalarawan ng Pariseo at ng Publikano. Umuwi ang Publikano na inaring-ganap, at ang “kaluluwa” ng Pariseo ay “hindi matuwid” sapagkat ito ay “mataas ang loob.”

Sa susunod na talata, tinutukoy ni Habakuk ang uring may mga pusong nagmamataas sa kapalaluan bilang mga lasing, at sa gayo’y iniuugnay ang mga lasing nina Isaias at Habakuk sa ‘kapalaluan’.

Mahalagang alalahanin na ang mga talatang ito sa Habakuk ay hindi lamang natupad sa kasaysayang Millerita, kundi ang kanilang katuparan ay naging karaniwang paksa kapwa ni Ellen White at ng mga unang tagapanguna ng Adventismo. Ang mga inaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalatayang kinakatawan sa talatang ikaapat, sa kasaysayang Millerita, ay yaong mga nagtiis sa krisis ng unang kabiguan, na minarkahan ang parehong panahon ng paghihintay at ang pagdating ng mensahe ng ikalawang anghel na nag-aanunsiyo ng pagbagsak ng Babilonia. Nauunawaan ng mga Millerita sa loob ng kasaysayang iyon ng pagsubok na ang dating bayang nasa tipan, na makasaysayang naging mga Protestante, ay naging mga anak na babae ng Babilonia. Ang mga Protestanteng iyon ay yaong inilarawan sa Iglesia sa Sardis, na kumakatawan sa bayang nasa tipan, sapagkat sila’y may "pangalan," sagisag ng kapwa karakter at ugnayang tipan, ngunit sila’y patay.

Sa proseso ng pagsubok noong 1844 na nagsimula noong Abril 19 at pagkaraan ay nagtapos noong Oktubre 22—yaong mga hindi nakapagtagumpay sa pagsubok ay nagmataas sa kapalaluan; at kung babasahin lamang natin ang mga talatang sumusunod sa ika-limang talata, ang katangian ng kapalaluan ng tao ay inilalarawan roon sa pamamagitan ng isang halimbawa ng kayabangan ng kapapahan at ng pagpapakataas sa sarili. Nagwawakas ito sa ika-dalawampung talata, kung saan ipinahayag na ang Panginoon ay nasa Kanyang banal na templo; manahimik ang buong lupa.

Ang ikalawang talata ng ikalawang kabanata ng Habakuk ay tumutukoy sa unang pagkabigo noong Abril 19, 1844, at nagwawakas ang kabanata sa talatang ikadalawampu, na maliwanag na tumutukoy sa Oktubre 22, 1844, nang biglang pumarito ang Panginoon sa Kanyang templo.

Ang ikatlo at ikaapat na talata ay tumutukoy sa dalawang uri na nabubunga ng proseso ng pagsubok na inilalarawan mula sa ikalawang hanggang sa ikadalawampung talata, yaong proseso ng pagsubok mula ika-19 ng Abril 1844 hanggang ika-22 ng Oktubre 1844. Ang mga talatang ikaapat hanggang ikalabing-siyam ay tumatalakay sa kapangyarihang papal, maliban sa ikalabing-apat na talata na tumatalakay sa kasaysayang sumusunod sa pagbaba ng anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo sa 9/11.

Sa proseso ng pagsubok ng ikalawang anghel sa kasaysayan ng mga Millerita, nabuo ang dalawang uri ng mga mananamba at pagkatapos ay nahayag sa krisis noong Oktubre 22, 1844. Ang katangian ng masasama sa talatang iyon ay ang katangian ng papado, at sa panahong iyon ng pagsubok ay ipinahayag ng mga tapat na Millerita, kaayon ng mensahe ng ikalawang anghel, na ang Iglesyang Protestante ay naging mga anak na babae ng Roma dahil sa kanilang pagtanggi sa mensahe ng mga Millerita. Ang kontrobersiyang sumiklab sa pagitan ng pagsisimula noong Abril 19 at ng pagtatapos noong Oktubre 22 ang naging dako ng paglalantad ng katangian—maging bilang palalong manginginom ng alak ng Babilonya, gaya ni Belsasar, o bilang isang tulad ni Daniel sa harap ni Belsasar na inaring-ganap sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya. Sa kontrobersiyang iyon nagaganap ang dramang gumigising sa sanlibutan sa mga walang hanggang realidad na kaugnay ng mensahe ng ikatlong anghel. Ang balangkas ng salungatan sa pagitan ng lasing at ng inaring-ganap ay inilalagay sa konteksto ng pagtalakay kung paano naliwanagan ang sanlibutan hinggil sa mga isyung ito, “Sapagkat ang lupa ay mapupuno ng kaalaman ng kaluwalhatian ng Panginoon, gaya ng tubig na tumatakip sa dagat.” Ang pagliliwanag na iyon ay nagsimula noong 9/11.

Sa pagtatapos ng kasaysayang kinakatawan sa Habakuk kabanata dalawa, ang Panginoon ay biglang naparoon sa Kanyang templo noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ginawa Niya ito bilang katuparan ng propesiya na Kanyang ipinahayag bilang Palmoni sa talatang labing-apat ng Daniel kabanata walo.

Sa ikasampung araw ng ikapitong buwan ng kalendaryong biblikal, na noong 1844 ay tumapat sa ikadalawampu’t dalawang araw ng ikasampung buwan, natupad ang Habakuk 2:20, at ang simbolikong bilang na “220” ay makikita sa ‘kabanata at talata’ na nagpapakilala ng isang dispensasyonal na pagbabago sa gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo. Isang katangiang propetiko ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay na sila yaong sumusunod sa Kordero saan man Siya pumaroon. Ang pagsunod kay Cristo ay nangangahulugang pagsunod sa Kanya sa Kanyang Salita.

Sa Kanyang Salita, ang bilang "220" ay sumasagisag sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, at ang mismong gawaing sinimulan ni Cristo sa petsang iyon ay ang gawaing pagsasanib ng Kanyang pagka-Diyos sa pagkatao. Noong 1844, sa ika-dalawampu’t dalawang araw ng ikasampung buwan, o sa paraang sagisag, dalawampu’t dalawa na pinarami ng sampu na katumbas ng "220" (22 X 10 = 220), o maaaring sabihing, sa mismong petsang katumbas, sa paraang sagisag, ng "220," natupad ang Habakuk "2:20" nang si Cristo ay lumipat mula sa Banal na Dako patungo sa Kabanal-banalang Dako upang pasimulan ang paghuhukom na pagsisiyasat.

Si Palmoni, ang Kamangha-manghang Bilang, ay nakapaloob sa “tanong at sagot” na siyang sentral na haligi ng Adbentismo, at ang nakararaming mga Adbentista ay lubos na hindi batid ang katotohanang iyon.

Ang ikawalong kabanata ng Daniel, talatang labintatlo at labing-apat, ay naglalaman ng isang tanong sa talatang labintatlo na sinusundan ng isang kasagutan sa talatang labing-apat. Ang salitang Hebreo na Palmoni ay isinalin bilang "yaong isang banal" sa talatang labintatlo, at ang natatanging pangalang iyon ni Cristo ay nangangahulugang ang Kamangha-manghang Tagabilang o ang Tagabilang ng mga lihim.

Kapag kinikilala ni Ellen White na ang talatang labing-apat ang pangunahing haligi at saligan ng Adventismo, inilalagay niya ang banal na diin sa tanong at sagot ng dalawang talatang ito, na nangangailangan na si Cristo, bilang ang Kamangha-manghang Tagapagbilang, ay siyang dapat maging pangunahing sanggunian. Paulit-ulit na binigyang-diin ni Kapatid na White ang kahalagahan ng pagtingin kay Cristo bilang ubod na katotohanan ng alinmang sipi, at sa mga talatang labintatlo at labing-apat ay may tuwirang pagpapakita si Cristo - "yaong isang banal" - na siya si Palmoni.

Nang tanggihan ng Adventismo ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim noong 1863, ipinikit nila ang kanilang mga mata kay Palmoni, sapagkat ang balangkas na propetiko ng tanong at sagot ay nakasalig sa ugnayan ng "pitong ulit" ni Moises at ng "dalawang libo't tatlong daang araw" ni Daniel. Ang ugnayang propetiko sa pagitan ng "pitong ulit" ni Moises—na katumbas ng dalawang libo't limang daan at dalawampung taon—at ng "dalawang libo't tatlong daang gabi at umaga" ni Daniel—na katumbas ng dalawang libo't tatlong daang taon—ay itinatatag ng panahon, na kinakatawan ng mga bilang; at ang Kamangha-manghang Tagabilang ay nasa mismong gitna ng tanong at sagot na siyang sentral na haligi ng Adventismo. Yaong mga maaaring nakabasa ng mga sinulat ni Josephus ay maaalala marahil ang kaniyang mga lohikal na pangangatwiran na nagtutukoy sa dalawang natatanging bagay na nilikha ng Diyos. Ang una ay ang wikang Hebreo at ang ikalawa ay ang nasusukat na panahon, na siya namang nangangailangan ng matematika.

Ang talatang ikalabintatlo ay nagtatanong, "Gaano katagal?" Hindi ito nagtatanong ng "kailan," kundi "gaano katagal?" Mahalaga sa wastong pag-unawa na matukoy kung ang tanong ay tungkol sa tagal (gaano katagal?) o tungkol sa isang takdang sandali sa panahon (kailan?). Ang sagot sa tanong sa talatang ikalabing-apat ay maaaring tumukoy sa isang takdang sandali, o sa isang yugto ng panahon, at maaaring kapwa; ngunit ano man ang sagot, kinakailangan itong itakda sa loob ng konteksto ng tanong sa talatang ikalabintatlo. Upang wastong mahati ang salita, ibig sabihin, upang wastong maunawaan ang sagot ng talatang ikalabing-apat, kinakailangan ang tamang pagkaunawa sa konteksto ng tanong. Ito ba ay "kailan" o "saka"?

Malabo nilang itinuturo, ang mga lango sa Efraim, na ang talatang ikalabing-apat ay tumutukoy sa isang tiyak na punto ng panahon, na kanilang kinikilala bilang ika-22 ng Oktubre, 1844; at sa paggawa nila nito maaari pa nga silang tumukoy sa bahaging katatapos lamang nating sinipi mula sa The Great Controversy, ngunit ang Salita ng Diyos ay hindi kailanman nagbabago at hindi kailanman nabibigo. Ang tanong na “hanggang kailan” ay tumutukoy sa tagal ng panahon, hindi sa isang punto ng panahon. Noong ika-22 ng Oktubre, 1844 nagsimula ang panahon ng paghuhukom na pagsisiyasat, at ang mga katotohanang kaugnay ng gawaing iyon ay kumakatawan sa walang-hanggang Ebanghelyo at higit na mahalaga kaysa sa simpleng petsa kung kailan ito nagsimula.

Malinaw ang balarilang Hebreo, at ang gayunding kahulugan ay naisalin sa King James Version. Hindi lamang malinaw na inilalagay ng balarila ang tanong sa konteksto ng tagal ng panahon, kundi ang tanong na “hanggang kailan” ay isang simbolo ng biblikal na propesiya. Maipakikita sa pamamagitan ng ilang saksi na ang tanong na “hanggang kailan,” bilang isang simbolo, ay kumakatawan sa kasaysayan ng 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Isasaalang-alang muna natin ang simbolo ng “hanggang kailan” bago tayo bumalik kay Palmoni at kay Joel.

Sa Isaias kabanata anim, talata tatlo, ipinahayag ng mga anghel na ang daigdig ay puspos ng kaluwalhatian ng Diyos.

Iniuugnay ni Sister White ang pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo sa mga anghel ng talatang tatlo.

Si Isaias ay nasa 9/11 at itinatanong niya, “hanggang kailan” niya dapat ihayag ang mensahe ng 9/11 sa isang bayang Laodiceano na ayaw makakita ni makarinig. Sinabihan siyang dapat magtiyaga hanggang sa magiba ang mga lungsod, at nagsisimula ang pagkawasak ng mga lungsod sa batas ng Linggo, kung kailan sinusundan ang pambansang apostasya ng pambansang pagkawasak.

Noong 9/11, nang napaliwanagan ang lupa ng kaluwalhatian ng Diyos, si Isaias ay pinahiran upang ihayag ang mensahe ng huling ulan, at itinanong niya kung “hanggang kailan” niya kailangang ihayag ang mensahe ng 9/11 sa mga taong matataba ang puso. Ang sagot ay “hanggang” sa Batas sa Linggo, kung kailan magkakaroon ng “isang dakilang pagtalikod sa gitna ng lupain.” Ang “dakilang pagtalikod” ay isinasakatuparan ng Laodiceang Adventismo na, sa Isaias kabanata dalawampu’t dalawa, ay inilarawan ni Isaias bilang si Sebna.

Ang Laodiceanong Adventismo ay tatalikod sa katotohanan sa panahon ng batas ng Linggo, at doon sila ay "ibabagsak" gaya ng inilalarawan sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu’t isa.

Nang itanong ni Isaias, "hanggang kailan," siya ay sinabihang iharap ang mensahe sa Adventismo hanggang sa mismong batas ng Linggo, kung kailan ang "marami" ng Daniel labing-isa talatang apatnapu't isa ay "ibabagsak," kapag kanilang tinalikdan ang Sabat at ang Diyos. Pagkatapos ay isusuka sila mula sa bibig ng Panginoon gaya ng inilalarawan sa aklat ng Apocalipsis, kung saan ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagtatagpo at nagwawakas, at kung saan, sa Isaias dalawampu't dalawa, si Sebna ay "marahas" na itinatapon "na parang bola sa isang malaking bansa," habang sila ay "inaalis" "sa malayo."

Sa panahong iyon, ang nalabi, na inilarawan bilang isang "ikasampu" (na siyang ikapu), ay "babalik"; at sa nasabing sipi, inihahambing sila sa mga punungkahoy na may "substansiya" na nananatili kapag nalalagas ang mga dahon. Ang "mga dahon" ay kumakatawan sa pag-aangkin ng pananampalataya sa makahulang simbolismo. Kapag dumating ang Adventismo sa batas ng Linggo at tinanggap ang unang araw ng sanlinggo kapalit ng Sabat ng Diyos, iwawaksi nila ang kanilang mga "dahon" ng "pag-aangkin" at hindi na mag-aangking pinaninindigan ang ikapitong-araw na Sabat ng Diyos.

Pagdating ng batas sa Linggo, nawawala ang pag-aangkin ng Laodiceanong Adventismo na sila ang bayang tipan ng Diyos, sapagkat tinatanggap nila ang tanda ng tipan ng kamatayan at itinatakwil ang tatak ng tipan ng buhay. Pagkatapos ay inilalaglag nila ang kanilang mga dahon ng pag-aangkin, at ang inilalantad sa tanaw ay isang nalabi na kinakatawan ni Isaias, na noong 9/11 ay “bumalik” sa mga dating landas, at saka pinakumbaba hanggang sa alabok nang matanto ni Isaias ang kaniyang nadungisang karanasan, at pagkatapos noon ay dinalisay sa pamamagitan ng isang baga mula sa ibabaw ng dambana. Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na ang baga mula sa dambana ay kumakatawan sa pagdadalisay, subalit ang pagdadalisay ay yaon lamang na nagaganap kapag ang baga ay dumampi sa mga labi ni Isaias.

Ang “baga” mula sa dambana na inihahagis sa lupa sa mga huling araw ay yaong mga baga na inihagis sa lupa nang buksan ang ikapito at panghuling tatak sa unang limang talata ng ikawalong kabanata ng Pahayag. Si Isaias—at kung gayon pati ang isandaan at apatnapu't apat na libo—ay nililinis sa pagdampi ng baga sa kanilang mga labi, subalit ang “baga” ay isang mensahe. Ito'y dumadampi sa kanilang mga labi kapag kinukuha nila ang aklat mula sa kamay ng anghel at kinakain ito.

Yaong mga “nagbabalik” at nagiging nalabi (residuo) ay inilarawan bilang ang mga punong-kahoy na oak at teal, at kung paanong “pinagkalooban ni Cristo ang punong-kahoy ng mga moral na katangian, at ginawa itong tagapagpaliwanag ng banal na katotohanan,” ang mga punong-kahoy ni Isaias ay may “moral na kalidad” sa kanilang kalooban na kinakatawan ng “substansiya.” Ang substansiya ay nananatili sa mga punong-kahoy, kahit kapag ang mga yaong pawang mga dahon lamang ng pagpapahayag ay iwinawaksi. Ang “banal na binhi” ang “substansiya” at si Cristo ang “banal na binhi” ng propesiya. Ang mga punong-kahoy na inilarawan bilang ang nalabi, at ni Isaias mismo sa ika-anim na kabanata, ay kumakatawan sa mga tao at sa gayon sa sangkatauhan, at ang banal na binhi ay kumakatawan sa pagka-Diyos. Kaya, ang ika-anim na kabanata ni Isaias ay tumutukoy sa paglilinis ng Adventismo mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, at ang mga detalye na iniaambag ni Isaias sa kasaysayang propetiko na iyon ay lahat kinakatawan ng kanyang tanong na “hanggang kailan.” Para kay Isaias, ang sagot sa “hanggang kailan” ay mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo.

Ang Agosto 11, 1840 ay naging tipo ng 9/11, at sa loob ng makahulang kasaysayan mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844, naganap ang labanan sa Bundok Karmelo sa pagitan ni Elias at ng mga propeta ni Jezabel. Sa wakas, ang mga propeta ni Baal ay napatunayang mga huwad na propeta at pinatay ni Elias, subalit sa pasimula pa lamang ng pagtutuos ay ipinukol ni Elias ang tanong, “hanggang kailan” magpaparoo’t parito kayo sa dalawang isipan.

Si Elias ay nasa petsang ika-11 ng Agosto, 1840; kanyang tinatanong ang salinlahing iyon kung ang mensahe ng mga Milerita ay totoo o huwad. Ito ay isa pang mensahe para sa Laodicea, gaya ng sa Isaias 6.

Sa kasaysayan ng pagsubok mula 1840 hanggang 1844, ang mga Protestante na tumanggi sa mensahe ni Elias ay naging mga anak na babae ng Roma at isinuko ang balabal ng Protestantismo sa Mileritang Adbentismo. Sa pamamagitan nina Isaias at Elias, mayroon tayong dalawang saksi na nagpapatotoo sa katotohanang ang tanong na “hanggang kailan” ay isang sagisag ng kasaysayang nagsisimula sa 9/11 at nagwawakas sa batas ng Linggo. Sa kasaysayang Milerita, ang 11 Agosto 1840 ay tumutugma sa 9/11, at ang 22 Oktubre 1844 ay tumutugma sa batas ng Linggo. Nang bumaba ang apoy mula sa langit at tinupok ang handog ni Elias, ang labindalawang bato ay pawang nagniningning kalakip ng handog, kaya’t tinandaan ang isandaan at apatnapu’t apat na libo bilang isang watawat, na inilarawan bilang mga nagniningning na bato. Ang mga bulaang propeta ay pinatay noon ni Elias, kung paanong ang Estados Unidos, ang bulaang propeta, ay papatayin bilang ikaanim na kaharian sa batas ng Linggo.

Ang Isaias 6 ay nagbibigay-diin sa isang proseso ng pagsubok, pagdadalisay at paglilinis sa bayan ng Diyos mula 9/11 hanggang sa Batas ng Linggo. Si Elias ay tinutugunan ang kalagayang Laodiseyano ng bayan ng Diyos, at nagbibigay rin ng katibayan sa pagitan ng propetang totoo at bulaang propeta, at samakatuwid ng mensaheng totoo o huwad. Kaya, magmula ika-11 ng Agosto, 1840 hanggang ika-22 ng Oktubre, 1844, isang makahulang pagsubok ang ipinataw sa mga Protestante sa panahon ng Sardis, at kung paanong ang apoy sa Bundok Carmel ay nagbunga ng paghahati sa dalawang uri, gayon din naman ay nahayag ang dalawang uri noong 1844. Ang isa sa mga uri sa proseso ng pagsubok ay ang malapit nang maging “dating” bayan ng tipan, at ang isa pa ay ang Adbentismong Millerita na makikipagtipan ang Diyos sa kanila noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang panahong ito ng pagsubok at paghahati ay ang kuwento ng ubasan, sapagkat ang Adbentismong Millerita ay ipinakitang tunay na propeta sa gayunding sandali na ang Protestantismong Sardis ay nagsimulang tuparin ang gampanin nito bilang tumalikod na Protestantismo. Kung paanong ang mga propeta ni Baal ay nalantad na mga huwad, gayundin nalantad ang dating bayan ng tipan at pagkatapos ay tinukoy ng mga Millerita bilang isang anak na babae ng Roma. Ang kuwento ng Bundok Carmel, at gayundin ang katuparan ng kasaysayang iyon sa kapanahunan ng mga Millerita, ay nagbibigay ng ikalawang saksi sa Isaias 6 na ang tanong na “hanggang kailan” ay sagisag ng panahong mula 9/11 hanggang sa Batas ng Linggo.

Ang unang pagkakataon na inilahad ang tanong na may kahulugang sagisag, “hanggang kailan,” sa Salita ng propesiya ay nasa ikawalong salot na dumating sa mga Ehipsiyo noong kapanahunan ni Moises. Ang ikawalong salot ay “mga balang” (isang sagisag ng Islam) na dinala ng “hanging silanganan” (isang sagisag ng Islam).

Una, ang "Panginoong Diyos ng mga Hebreo" ay nagtatanong, "Hanggang kailan ka magtatangging magpakumbaba sa harap ko?" at pagkatapos ay muling tinanong ng mga lingkod ni Paraon si Paraon, "Hanggang kailan magiging silo sa atin ang lalaking ito?" Ang tanong ay itinanong sa panahon ng ikawalong salot, na tumutugma sa 9/11 dahil sa ilang dahilan. Ang ikasampung salot ay ang pagpaslang sa mga panganay, na tumutugma sa krus at sinusundan ng kabiguan sa Dagat na Pula, na, ayon sa inspirasyon, ay tumutugma sa kabiguan ng mga alagad sa krus, na tumutugma sa dakilang kabiguan ng mga Millerite noong 1844. Ang tatlong saksing iyon ay pawang tumutugma sa batas ng Linggo. Ang ikasampung salot ay ang batas ng Linggo at, dalawang salot bago nito, ang ikawalong salot ay nagdala ng "mga balang" sa pamamagitan ng "hanging silanganan." Ang "mga balang" ay pumuno sa buong lupa, gaya ng kung paanong ang Islam ay niyayanig ang buong sanlibutan ngayon habang ipinakakalat nito ang kadiliman sa pamamagitan ng sapilitang imigrasyon. Ang Latin na pangalan ng "disyertong balang" ay "locusta migratoria," na kumakatawan sa paglaganap ng Islam sa pamamagitan ng imigrasyon na itinatipikal sa likas na daigdig bilang migrasyon.

Ang ikasiyam na salot ay isang kadilimang nasasalat.

Sa simbolismo ng “hanggang kailan” na kinakatawan ng Bundok Karmelo at ni Elias, may isang pagkakaibang nahahayag kapag ang apoy ay bumababa mula sa langit. Ginawa ng Diyos ni Elias ang hindi kayang gawin ni Baal. Sa kasaysayan ng Millerite, ginawa ang pagkakaiba sa pagitan ng bumagsak na Sardis na Protestantismo at ng Adventismong Millerite. Kay Moises, ang pagkakaiba ay kadiliman o liwanag. May liwanag sa mga tahanan ng mga Hebreo. Higit pang ipinaaalam sa atin ni Isaias na yaong mga walang liwanag sa linya ni Moises, na sila rin ang mga nilipol ni Elias, at yaong mga nawalan ng balabal ng Protestantismo sa kapanahunan ng Millerite, ay isang “bayan” na “dumirinig” “tunay nga, ngunit hindi nakauunawa; at nakakakita” “tunay nga, ngunit hindi nakakatalos.” Pagkatapos, may isang pahayag na ginawa tungkol sa bayang ito na nagsasaad, “Patabain mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata, at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at mapagaling.”

Handang gawin ang gawain, ngunit lubhang nabigatan sa atas na mangaral sa mga hindi makikinig; kung magkagayo’y sinabi ni Isaias, “Panginoon, hanggang kailan?”

Ang huling tatlo sa sampung salot ng Ehipto ay nagbibigay ng patotoo tungkol sa tatlong hakbang mula sa 9/11 patungo sa batas ng Linggo. Noong Agosto 11, 1840 ay pinalakas ang mensahe ng unang anghel, at noong Abril 19, 1844 ay dumating ang ikalawang anghel at ito ay pinalakas sa Exeter Camp Meeting noong Agosto 12-17, at ang ikatlong anghel ay dumating noong Oktubre 22, 1844. Ang ikatlong anghel ay nakahanay sa batas ng Linggo, at kaya’t kinikilala nito ang isang tatlong-hakbang na proseso, sapagkat hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ikalawa.

Ang ikasampung salot ng Egipto ay, sa pamamagitan ng inspirasyon, iniugnay sa krus at sa kasunod na kabiguang kaakibat nito. Kaya ang ikasampung salot ang ikatlong mensahe, na, dahil sa panghulang kahingian, ay dapat pangunahan ng una at ikalawang mensahe. Noong 9/11 tinanong ng Panginoon si Faraon, “Hanggang kailan?” at pagdaka naman ay nagtanong din ang mga lingkod ni Faraon, “Hanggang kailan?” Pagkatapos na iparating ni Moises kay Faraon ang tanong ng Diyos na “hanggang kailan,” at bago maulit ng mga lingkod ang tanong ni Moises kay Faraon, minarkahan ni Moises ang isang punto ng pagbabaling sa salitang, “siya’y pumihit at lumabas na mula kay Faraon.” Exodo 10:6.

Ang 9/11 ay isang propetikong punto ng pagbabaling, na ang huwaran nito ay ang nangyari noong ipinadala ni Moises ang salot ng mga balang na dinala ng silangang hangin.

Ang sumunod na salot ay nagdulot ng kadiliman o liwanag, batay sa uring kinabibilangan. Ang 9/11 ay isang mahalagang punto ng pagbaling sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesya. Sa sandaling iyon, ang bayan ng Diyos ay tinawagang magbalik at magsilakad sa mga dating landas, ngunit tumanggi silang lumakad doon at hindi nakinig sa tunog ng pakakak. Pagkaraan ni Elias, naisakatuparan ang isang pagbubukod sa pagitan ng kadiliman at liwanag, at nagtanong si Moises, “Hanggang kailan?” Dagdag pa niyang ipinahayag sa sipi:

Ipagpapatuloy natin ang paksang "hanggang kailan" sa susunod na artikulo.