Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Levitico dalawampu’t tatlo ay inilalahad ang mga kapistahan sa tagsibol at sa taglagas, at ang paglalarawan ng mga kapistahan ay may maka-Diyos na lalim sa estruktura, at sa ganap na pagkakatugma ng mga estrukturang pasimula at pangwakas, sa loob ng pangkalahatang estruktura. Ang mga kapistahan sa tagsibol at sa taglagas ay tumutugma sa isa’t isa. Ang kabanata ay muli’t muli na nagpapatotoo tungkol kay Palmoni, ang kahanga-hangang Tagabilang. Ang kabanata ay matibay at kagila-gilalas na nakaugnay sa mensahe ng isandaan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

Ang bilang na “23” ay kumakatawan sa pagbabayad-sala, na siyang pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao. Ang pangalang Levitico ay kumakatawan sa pagkasaserdote ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita tungkol sa mga huling araw, at ang mga saserdote sa mga huling araw ay yaong tinutukoy ni Pedro bilang isang banal na pagkasaserdote. Ang banal na pagkasaserdote na binanggit ni Pedro ay ang mga marurunong na nakauunawa sa paglago ng kaalaman na nagbubunga ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang mga mangmang, o mga masasama gaya ng pagkakakilala sa kanila ni Daniel, ay tinatanggihan ang paglago ng kaalaman, at ipinaaalam sa atin ni Oseas na dahil dito ay itinatakwil sila bilang mga saserdote.

My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

Napahamak ang aking bayan dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang hindi ka maging saserdote sa akin; yamang iyong kinalimutan ang kautusan ng iyong Diyos, kalilimutan ko rin ang iyong mga anak. Kung paanong sila’y dumami, gayon din sila’y nagkasala laban sa akin; kaya’t gagawin kong kahihiyan ang kanilang kaluwalhatian. Oseas 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

Ang kaluwalhatian ng mga manglalasing ng Efraim—na tinatawag din ni Isaias na "putong ng kaluwalhatian"—ay naging "kahihiyan." Tiyak na tinutukoy ni Oseas na ang tumatanggi sa paglago ng kaalaman ng mga huling araw ay ang Laodiceang Iglesia ng mga Seventh-day Adventist, sapagkat kaniyang itinala, "Aking bayan." Ang kaniyang bayan ay itatakwil bilang mga saserdote, at mangyayari ito sa pangwakas—ang ikaapat—na salinlahi, sapagkat kalilimutan Niya ang kanilang mga anak, at ang mga anak ay kumakatawan sa huling salinlahi.

At—one—ment

Pakikipag-isa

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

Ang pamagat ng "Levitico 23" ay nangangahulugang "ang pagbabayad-sala ng pagkasaserdote ng isang daan at apatnapu't apat na libo." Mahihinuha ang katotohanang ito mula lamang sa pangalan ng aklat na inuugnay sa bilang ng kabanata. Ang pagbabayad-sala, na tinatalakay ng Levitico dalawampu't tatlo, ay nangangahulugang "pagiging-isa" at tumutukoy sa pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao. Ang pagsasanib na iyon ay inilalarawan sa napakaraming sagisag sa Salita ng Diyos; isa rito ang pag-iisanib ng templong pantao sa templong Dibino.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

Ang templong pantao ay may balangkas ng "23" panlalaki at "23" pambabaeng kromosoma. Tinutukoy ni Pedro ang pagkasaserdote ng isandaang apatnapu't apat na libo bilang isang "bahay na espirituwal." Ang mga kromosomang iyon ay nagsasanib tulad ng pagsasanib ng lalaki at babae, at ang pinagsama ng Diyos ay huwag paghiwalayin ng tao. Ang kasal ay isa pang sagisag ng at-one-ment. Ang Levitico "23" ay nangangahulugan ng pagsasanib ng templo ng Makalangit na Punong Saserdote at ng templo ng mga saserdoteng bumubuo sa isandaang apatnapu't apat na libo.

Twenty-two Verses

Dalawampu't Dalawang Talata

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

Ang mga kapistahan sa tagsibol sa Levitico 23 ay kinakatawan sa unang dalawampu’t dalawang talata ng naturang kabanata, at ang mga kapistahan sa taglagas ay kinakatawan sa huling dalawampu’t dalawang talata nito. Ang huling talata ay talatang apatnapu’t apat, isang sagisag ng 1844, nang nagsimula ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala sa ikasampung araw ng ikapitong buwan, bilang katuparan ng Levitico 23. Ang Kabanata 23 ay hinati sa dalawang yugto na tig-dalawampu’t dalawang talata; ang dalawang yugtong ito ay lohikal na magkakaugnay sapagkat mga kapistahan ang mga ito, subalit lohikal ding pinaghiwalay ng ministeryo ni Cristo sa patyo at sa Banal na Dako, na inilalarawan ng tagsibol, at ng Kaniyang ministeryo sa Kabanal-banalang Dako na inilalarawan ng taglagas.

22

dalawampu't dalawa

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

Ang mga kapistahan sa tagsibol at sa taglagas ay kinakatawan ng dalawampu’t dalawang talata, at ang mga talatang iyon ay nakaayon sa patotoo ng alpabetong Hebreo, na binubuo ng “22” titik. Ang “22” ay ikapu ng “220,” na isang sagisag ng pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao. Ang “220” ay kumakatawan sa pasimula ng kapwa 2,520 taon ng pagkakalat ng Juda at 2,300 taon hanggang sa Araw ng Pagbabayad-sala. Ang panimulang punto ng 2,520 ay 677 BC at ang panimulang punto ng 2,300 ay 457 BC, kaya natutukoy ang dalawang daan at dalawampung taon bilang ang kawing sa pagitan ng hula ng pagyurak sa hukbo ng Diyos at ng hula ng pagyurak sa santuwaryo ng Diyos. Kapwa ang mga hulang iyon ay nagwakas sa pagdating ng antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala noong Oktubre 22, 1844.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

Sa petsang iyon, nagsimula ang gawain ni Cristo ng pagsasanib ng templong pantao at ng Templo ng Diyos, at sa panahong iyon, natupad ang Habakuk 2:20 at Juan 2:20. Tinukoy ni Habakuk na ang Diyos noon ay nasa Dakong Kabanal-banalan, at itinala ni Juan na ang templong Millerita, na sa pamamagitan ng pananampalataya ay papasok sa Dakong Kabanal-banalan na iyon, ay natapos na ang panahong apatnapu’t anim na taon, na siyang tumutukoy sa panahon ng pagtatayo ng templong pantao ng mga Millerita mula 1798 hanggang 1844. Ang kasaysayan ng “46” na taon, na binubuo ng “23” at “23,” ay kinakatawan ng gawain ni William Miller, na unang nagsimulang iharap ang mensahe ng kasaysayang iyon noong 1831, “220” taon matapos ang paglalathala ng King James Bible. Ang Salita ng Diyos na inilathala noong 1611 ay isinanib sa isang mensaherong pantao “220” taon paglaon, noong 1831. Ang kapuwa mga kapistahan ng tagsibol at ng taglagas ay kinakatawan ng “22” talata.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

Ang dalawampu’t dalawang talata na bumubuo ng dalawang linya hinggil sa iisang paksa ay nag-aatas, sa antas na propetiko, na ang unang dalawampu’t dalawang talata ay ipapatong sa ibabaw ng kasunod na dalawampu’t dalawang talata. Sa pagpapantay sa dalawang linyang ito sa ganitong paraan, ang pinagdurugtong ay ang gawain ng looban at ng Banal na Dako, na kinakatawan ng mga pista ng tagsibol, sa gawain ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako. Sa antas na propetiko, kinakatawan nito ang pagsasanib ng dalawang templo, na naglalarawan sa gawain ni Cristo ng pag-iisa.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

Kapag ang mga talatang isa hanggang dalawampu’t dalawa ay inihanay sa mga talatang dalawampu’t tatlo hanggang apatnapu’t apat, naitatatag ang isang linyang propetiko na pinatotohanan ng dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo, at ng simbolismong kinakatawan ng bilang "22," at gayundin ng simbolismong kinakatawan ng mga kapistahan, kalakip ng katuparan ng mga kapistahang iyon sa banal na kasaysayan.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Ang pasimula ng mga kapistahan sa tagsibol ang unang tumutukoy sa Sabat ng ikapitong araw, at ang wakas ng mga kapistahan sa taglagas ang tumutukoy sa Sabat ng ikapitong taon. Si Cristo, bilang Alfa at Omega, ay inilagay ang Sabat sa pasimula at sa wakas ng dalawang saksi ng “22” sa linya ng pagkasaserdote ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Sabat ng ikapitong araw ang natatanging liwanag sa pasimula ng antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala noong 1844, at ang liwanag ng Sabat ng ikapitong taon ang liwanag sa katapusan. Ang Sabat ng ikapitong araw ay siya ring unang banal na pagtitipon sa Levitico "23," gaya rin ng Sabat ng ikapitong taon na siyang huling banal na pagtitipon sa kabanatang iyon. Ang Sabat ang Alpha at Omega ng linyang saserdotal sa kabanata "23." Ang una, ang Sabat ng ikapitong araw, ay ang Alpha ng pagkapari ng isandaang apatnapu't apat na libo, at ang huli, ang Sabat ng ikapitong taon, ay ang Omega ng pagkapari ng isandaang apatnapu't apat na libo.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Yaong mga may pakikipagniig sa Diyos ay lumalakad sa liwanag ng Araw ng Katuwiran. Hindi nila nilalapastangan ang kanilang Manunubos sa pamamagitan ng pagpapasama ng kanilang lakad sa harap ng Diyos. Ang makalangit na liwanag ay tumatanglaw sa kanila. Habang sila’y lumalapit sa pagwawakas ng kasaysayan ng mundong ito, lubhang lumalago ang kanilang kaalaman tungkol kay Cristo at sa mga propesiyang tumutukoy sa Kanya. Sila ay may walang hanggang halaga sa paningin ng Diyos; sapagkat sila’y kaisa ng Kanyang Anak. Sa kanila, ang salita ng Diyos ay may walang kapantay na kariktan at kagandahan. Nakikita nila ang kahalagahan nito. Nalalahad sa kanila ang katotohanan. Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay nababalot ng banayad na ningning. Nakikita nila na ang Kasulatan ang susi na nagbubukas sa lahat ng hiwaga at lumulutas sa lahat ng suliranin. Yaong mga tumangging tumanggap ng liwanag at lumakad sa liwanag ay hindi makauunawa sa hiwaga ng kabanalan, ngunit yaong mga hindi nag-aatubiling pasanin ang krus at sumunod kay Jesus ay makakakita ng liwanag sa liwanag ng Diyos. The Southern Watchman, Abril 4, 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

Dito, “malapit sa pagtatapos ng kasaysayan ng mundong ito,” sa katapusan ng antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala, ang “doktrina ng pagkakatawang-tao” ay nadaramtan ng “banayad” na kaningningan, gaya ng nadamtan ang doktrina ng Sabat ng ikapitong araw sa pasimula ng antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala.

“Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

"Itinaas ni Jesus ang takip ng kaban, at nasilayan ko ang mga tapyas na bato kung saan nakasulat ang Sampung Utos. Namangha ako nang makita ko ang ikaapat na utos na nasa pinakagitna ng sampung utos, na may banayad na aureola ng liwanag na nakapaligid dito. Wika ng anghel: 'Ito lamang sa sampu ang nagpapakilala sa Diyos na buháy na lumikha ng langit at ng lupa at ng lahat ng bagay na nasa mga iyon. Nang ilatag ang mga saligan ng lupa, noon din inilatag ang saligan ng Sabat.'" Testimonies, tomo 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

Ang Sabat ng ikapitong araw, na isang "pundasyon," ang siyang nagpapasimula sa Levitico "23", at ang Sabat ng ikapitong taon ang nagwawakas sa patotoo ng mga saserdote na kinakatawan ng mga kapistahang pantagsibol at pantaglagas. Ang Sabat ng ikapitong taon ay kumakatawan sa templong itinayo sa ibabaw ng pundasyon. Ang Sabat ng ikapitong taon sa wakas ay kinakatawan ng 2,520, kung paanong ang Sabat ng ikapitong araw ay kinakatawan ng 2,300. Ang Sabat ng ikapitong taon ay kumakatawan sa "doktrina ng pagkakatawang-tao." Ang Sabat ng ikapitong araw ay ang tanda ng Manlilikha, at ang Sabat ng ikapitong taon ay ang tanda ng Pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao.

Aligning the Lines

Pagsasaayon ng mga Linya

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

Kapag itinatapat natin ang mga kapistahan sa tagsibol sa mga kapistahan sa taglagas sa Levitico dalawampu't tatlo, ang Kapistahan ng Paskuwa ay sinusundan kinabukasan ng pitong-araw na Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa, at ang Kapistahan ng mga Unang Bunga ay ginaganap kinabukasan matapos magsimula ang pitong-araw na Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa. Tatlong palatandaan sa tatlong araw.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

Ang pitong-araw na panahon na bumubuo sa Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa ay nagsisimula sa isang banal na pagtitipon at nagwawakas sa gayunding pagtitipon. Kinabukasan, pagkatapos magsimula ang Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa, sumasapit ang Kapistahan ng mga Unang Bunga, at kabilang dito ang handog ng unang bunga ng sebada sa tagsibol. Ang Pentekostes, na tinatawag ding Kapistahan ng mga Sanlinggo, ay nagaganap makalipas ang limampung araw mula sa Kapistahan ng mga Unang Bunga, na siyang pasimula ng pitong-sanlinggong panahon na nagwawakas sa ikaapatnapu’t siyam na araw, na sinusundan naman ng Pentekostes, na ang ibig sabihin ay limampu.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

Nagsisimula ang Paskuwa sa takipsilim ng ikalabing-apat na araw. Ang Paskuwa ay hindi isang banal na kapulungan.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

Kung magkagayo’y sa ikalabinlimang araw, sumasapit ang pitong araw na kapistahan ng tinapay na walang lebadura. Ang unang araw at ang huling araw ng pitong araw na kapistahan ay mga banal na pagtitipon.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

Kinabukasan, ang ikalabing-anim na araw, dumarating ang araw ng unang bunga. Pagkatapos ay nagsisimula ang pitong linggong tinatandaan ng kapistahan ng Pentekostes, at ang Pentekostes ay isa sa pitong banal na pagtitipon na kinakatawan sa mga kapistahan sa tagsibol at taglagas. Ang unang bunga ay hindi isang banal na pagtitipon.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

Kung magkagayon, sa unang araw ng ikapitong buwan, ang Kapistahan ng mga Trumpeta ay isang banal na pagtitipon.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

Ang Araw ng Pagbabayad-sala sa ikasampung araw ng ikapitong buwan ay isang banal na pagtitipon, ngunit hindi isang kapistahan.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

Ang unang araw ng Kapistahan ng mga Kubol ay isang banal na pagtitipon. Pagkaraan ng pitong-araw na kapistahan ay may ikawalong araw ng Kapistahan ng mga Kubol, bagaman ang ikawalong araw ay itinuturing na nasa labas ng mga kapanahunang kinakatawan ng mga kapistahan. Ang ikawalong araw na iyon ay isang banal na pagtitipon.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

Ito ay tumutumbas sa pitong banal na kapulungan kapag isinasama mo ang Sabat ng ikapitong araw na nagpapasimula sa mga kapistahan. May pitong banal na kapulungan at pitong kapistahan, subalit naiiba ang pagkakaayos ng mga kapistahan kaysa sa pagkakaayos ng mga banal na kapulungan. Ang una at huling mga palatandaan ay mga Sabat, una para sa araw, saka para sa taon. Sa loob ng mga kapistahan na tinutukoy sa pagitan ng Sabat na Alfa at ng Sabat na Omega ay may pitong kapistahan at limang banal na kapulungan. Kung isasama mo ang Sabat na Alfa ng ikapitong araw at ang Sabat na Omega ng ikapitong taon, magkakaroon ka ng pitong banal na kapulungan at pitong kapistahan. Nauunawaan na ang ikawalong araw ng Pista ng mga Tabernakulo ay hindi bahagi ng mga kapistahan, at lumilikha ng hiwaga ng ikawalo na buhat sa pito. Ang puntong tinutukoy ko rito ay na si Jesus, bilang Palmoni, ay inayos ang mga pagkakaiba-iba ng mga bilang sa loob ng kabanatang "23" sa lubhang kamangha-manghang paraan.

Spring

Tagsibol

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

Ang mga kapistahan sa tagsibol ay naglalaman ng isang pitong-araw na Kapistahan ng Tinapay na Walang Lebadura, na may banal na pagtitipong Alpha sa pasimula at banal na pagtitipong Omega sa wakas. Ang Pentekostes ang ikatlong banal na pagtitipon sa mga kapistahan sa tagsibol. Dumarating ang Pentekostes matapos ang isang pitong-linggong yugto, na nagwawakas sa isang kapistahan sa ikalimampung araw. Ang mga kapistahan sa tagsibol ay tinatampukan ng apat na araw ng kapistahan at tatlong yugto. Ang Paskuwa, Tinapay na Walang Lebadura, Unang Ani, at Pentekostes ang apat na araw ng kapistahan, at ang tatlong yugto ay ang pitong araw ng Tinapay na Walang Lebadura, ang apatnapu’t siyam na araw na nauuna at sumasaklaw sa ikalimampung araw ng Pentekostes, at ang unang tatlong araw, na isang yugto na binubuo ng tatlong hakbang.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

Ang handog ng unang bunga sa kapanahunan ng Paskuwa ay kaayon ng handog ng unang bunga sa Araw ng Pentecostes; ang mga handog ng unang bunga ng sebada sa tatlong-araw na yugto ng Paskuwa, at ang handog ng unang bunga ng trigo sa Pentecostes, sa katapusan ng kapanahunan ng Pentecostes na tumatagal ng apatnapu’t siyam hanggang limampung araw.

Fall

Pagkahulog

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

Ang mga kapistahan ng taglagas ay nagsisimula sa isang tiyak na araw ng kapistahan na nagpapasimula ng isang sampung-araw na yugto na humahantong sa paghatol. Pagkalipas ng limang araw mula sa paghatol ay ginaganap ang isang pitong-araw na kapistahan, na ang una at huling araw nito ay itinalaga bilang mga banal na pagpupulong. Mula sa ikalabinlimang araw hanggang sa ikadalawampu't dalawang araw ay ipinagdiriwang ang Kapistahan ng mga Tabernakulo, at sa ikadalawampu't tatlong araw ay ginugunita ang Sabat ng lupain.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

Kapag kinuha natin ang mga kapistahan sa taglagas at ipinapatong ang mga ito sa ibabaw ng mga kapistahan sa tagsibol, magkakaroon tayo ng dalawang linya na kapwa kinakatawan ng dalawampu’t dalawang talata; kaya’t kinakatawan sila ng dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo. Kapag ginawa ito, ang unang palatandaan ay ang banal na pagtitipon ng Sabat ng ikapitong araw, at ang huling palatandaan ay ang banal na pagtitipon ng Sabat ng ikapitong taon.

Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

Gayundin, sa ikalabinlimang araw ng ikapitong buwan, kapag natipon na ninyo ang bunga ng lupain, ay ipagdiriwang ninyo ang isang kapistahan sa Panginoon sa loob ng pitong araw: sa unang araw ay magiging isang araw ng Sabat, at sa ikawalong araw ay magiging isang araw ng Sabat. Levitico 23:39.

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

Ang Pentekostes ang unang ulan at ang Kapistahan ng mga Kubol ang huling ulan. Ang pagbuhos ng Espiritu Santo sa Pentekostes ay sinagisag ng isang araw, at ang pagbuhos na sinasagisag ng Kapistahan ng mga Kubol ay isang yugto na nagtatapos, at pagkatapos ay sinusundan ng isang Sabat, na siyang ikawalong araw, matapos ang pitong araw. Ang Sabat na sumusunod sa pangwakas na pagpapamalas ng pagbuhos ng Espiritu Santo ay kumakatawan sa Sabat ng lupa na nagpapahinga sa loob ng isang libong taon.

“In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

Sa panahon ng kapighatian, nagsitakas kaming lahat mula sa mga lungsod at nayon, ngunit tinugis kami ng masasama, na pumasok sa mga bahay ng mga banal na may tabak. Itinaas nila ang tabak upang patayin kami, ngunit nabali ito at bumagsak na kasingwalang-lakas ng dayami. Pagkatapos ay sumigaw kaming lahat araw at gabi para sa pagliligtas, at ang sigaw ay umakyat sa harap ng Diyos. Sumikat ang araw, at tumigil ang buwan. Tumigil sa pag-agos ang mga batis. Dumagsa ang maiitim, mabibigat na ulap at nagsalpukan sa isa’t isa. Ngunit may isang malinaw na dako ng matatag na kaluwalhatian, at mula roon nanggaling ang tinig ng Diyos na gaya ng maraming tubig, na yumanig sa langit at sa lupa. Ang kalangitan ay nagbukas at nagsara at nasa kaguluhan. Nayanig ang mga bundok na parang tambo sa hangin, at nagbuga ng magagaspang na bato sa palibot. Kumulo ang dagat na gaya ng nasa palayok at nagbuga ng mga bato sa kalupaan. At nang ipinahayag ng Diyos ang araw at ang oras ng pagparito ni Jesus at ibinigay ang walang hanggang tipan sa Kaniyang bayan, Siya’y nagsalita ng isang pangungusap, at saka tumigil, samantalang ang mga salita ay umuugong sa buong lupa. Nakatayo ang Israel ng Diyos na nakatuon ang kanilang mga mata paitaas, na nakikinig sa mga salitang nagmumula sa bibig ni Jehova, at umuugong sa buong lupa na gaya ng mga dagundong ng pinakamalalakas na kulog. Lubhang napakasolemne. At sa katapusan ng bawat pangungusap sumisigaw ang mga banal, “Kaluwalhatian! Aleluya!” Nagliwanag ang kanilang mga mukha sa kaluwalhatian ng Diyos; at sila’y nagningning sa kaluwalhatian, gaya ng mukha ni Moises nang siya’y bumaba mula sa Sinai. Hindi sila matingnan ng masasama dahil sa kaluwalhatian. At nang ipinahayag ang walang-hanggang pagpapala sa mga nagparangal sa Diyos sa pag-iingat ng Kaniyang Sabbath na banal, nagkaroon ng makapangyarihang sigaw ng pagtatagumpay laban sa hayop at laban sa kaniyang larawan.

“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

“Nang magkagayo’y nagsimula ang Jubileo, kung kailan nararapat na magpahinga ang lupain.” Early Writings, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

Ang Hubileo ay ang ikalimampung taon, matapos ang pitong siklo ng pitong taon, na siyang apatnapu’t siyam na araw na tumutungo sa ikalimampung araw ng Pentekostes. Kapag pinag-ugnay ang pagkakasunod-sunod ng mga kapistahang pang-taglagas sa mga kapistahang pang-tagsibol, may apatnapu’t siyam na araw na tumutungo sa Pentekostes, na minamarkahan ang pasimula ng pitong-araw na yugto ng Kapistahan ng mga Tabernakulo. Nagtutugma ang Pentekostes at ang Kapistahan ng mga Tabernakulo, at magkasama nilang itinutukoy ang panahon ng huling ulan na nagsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo at nagpapatuloy hanggang sa magtapos ang panahon ng probasyon, bumalik ang Panginoon, at saka magpahinga ang lupa, gaya ng kinakatawan ng Sabat ng ikapitong taon, na siyang ikawalo sa pito sa kapistahan ng mga Tabernakulo.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

Kapag pinagtipon natin ang dalawang serye na binubuo ng dalawampu’t dalawang talata, ginagawa natin ito dahil sa ilang dahilan. Parehong may dalawampu’t dalawang talata ang bawat serye; ang dalawampu’t dalawa ay ikapu ng 220, isang sagisag ng pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

Ang dalawang linya ay kumakatawan sa alpabetong Hebreo na binubuo ng dalawampu't dalawang titik.

Both lines represent the feasts.

Ang dalawang linya ay kumakatawan sa mga kapistahan.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

Ang dalawang linya ay kumakatawan sa dalawang kapanahunan ng pag-aani sa loob ng isang taon.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

Ang dalawang linya ay kumakatawan sa gawain ni Cristo sa looban, sa Banal na Dako, at sa Kabanal-banalang Dako. Ang Levitico ay tumutukoy sa mga saserdote, at si Jesus ang Makalangit na Punong Saserdote. Dahil sa mga kadahilanang ito, may-katuwiran nating ilapat ang metodolohiyang “line upon line” sa apatnapu’t apat na talata ng Levitico dalawampu’t tatlo.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

Ang Pentekostes ang unang ulan para sa Kristiyanismo at ang Kapistahan ng mga Tabernakulo ang huling ulan para sa Kristiyanismo. Kaya’t itinatapat namin ang tagsibol na “Araw ng Pentekostes” sa pitong araw ng Kapistahan ng mga Tabernakulo sa taglagas. Nang ipahayag ni Kapatid na White, “Sa panahon ng kapighatian ay tumakas kaming lahat mula sa mga lungsod at nayon,” tinutukoy niya ang panahong ang bayan ng Diyos ay naninirahan sa ilang dahil sa pag-uusig. Ang paninirahan sa mga kubol sa panahon ng Kapistahan ng mga Tabernakulo ay sumasagisag sa kasaysayang tuwirang humahantong sa kapahingahang jubileo ng Sabat para sa lupa.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

Ang Araw ng Pentekostes ang nagmamarka ng pasimula ng pitong araw ng Kapistahan ng mga Tabernakulo. Pagkatapos, ang jubileo ay kinakatawan ng ikawalong araw, iyon na kaugnay ng pitong araw ng Kapistahan ng mga Tabernakulo. Limang araw bago ang Kapistahan ng mga Tabernakulo ay ang Araw ng Pagbabayad-sala. Kaya, limang araw bago ang Pentekostes, na nagmamarka ng pasimula ng paghuhukom na kaugnay ng Tabernakulo, minamarkahan ang paghuhukom. Sampung araw bago ang paghuhukom ng Araw ng Pagbabayad-sala ay ang Kapistahan ng mga Trompeta. Kapag pinagsama ang mga linya, limang araw bago ang Batas ng Linggo, na kinakatawan ng Pentekostes, minamarkahan ang paghuhukom. Sampung araw bago iyon, minamarkahan ang Kapistahan ng mga Trompeta.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

Ang bautismo ni Cristo ay sumasagisag sa Kaniyang kamatayan, paglilibing, at muling pagkabuhay. Ang tatlong hakbang na iyon ay sinasagisag ng Kaniyang kamatayan sa Paskuwa, ng Kaniyang paglilibing at pamamahinga sa Araw ng Sabat, at ng Kaniyang muling pagkabuhay sa Araw ng Linggo. Ang tatlong araw ng Kaniyang kamatayan, paglilibing, at muling pagkabuhay ay isang palatandaan na binubuo ng tatlong hakbang. Samakatuwid, sinisimulan natin ang pagsasanib ng dalawang linya ng mga kapistahan sa tagsibol at taglagas sa muling pagkabuhay. Ang muling pagkabuhay sa ikatlong araw ay nagpapasimula ng isang panahong apatnapu’t siyam na araw na tumutungo sa Pentekostes, na siyang batas ng Araw ng Linggo. Ang panahong apatnapu’t siyam na araw na iyon ay may nauunang Kapistahan ng Tinapay na Walang Lebadura, na nagsisimula isang araw bago at umaabot ng limang araw lampas sa Araw ng Unang Bunga.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

Mula sa pagkabuhay na mag-uli ng mga unang bunga hanggang sa batas ng Linggo ay apatnapu’t siyam na araw, na ang batas ng Linggo ang ikalimampung araw. Limang araw bago ang batas ng Linggo, kinakatawan ang paghatol; at sampung araw bago ang paghatol na iyon, tinatandaan ang babala ng mga pakakak. Ang pagkabuhay na mag-uli ang unang palatandaan; pagkaraan ng limang araw, nagwawakas ang panahon ng tinapay na walang lebadura. Tatlumpung araw matapos magwakas ang panahon ng tinapay na walang lebadura, nagaganap ang babala ng mga pakakak. Pagkaraan ng sampung araw, tinatandaan ang paghatol ng Araw ng Pagbabayad-sala, at pagkaraan pa ng limang araw, dumarating ang batas ng Linggo sa Pentekostes.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

Ito ay nagpapakilala ng pitong pananda sa “line upon line” na paglalapat ng mga kapistahan ng tagsibol at taglagas; ang pasimula ng Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa, ang muling pagkabuhay, ang wakas ng Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa, ang babala ng mga trompeta, ang paghuhukom, ang Pentekostes, at ang huling ulan. Ang pitong panandang iyon ay nasa pagitan ng isang alpha na Sabat ng ikapitong araw at isang omega na Sabat ng ikapitong taon. Ang pitong panandang nakapagitna sa dalawang Sabat ay nagbubukod at nagtutukoy ng isang limang-araw na yugto, na sinusundan ng isang tatlumpung-araw na yugto, isang sampung-araw na yugto, isang limang-araw na yugto, at isang pitong-araw na yugto.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

Kapag inihanay natin ang pagkabuhay na mag-uli ni Cristo, nasusumpungan natin ang isang apatnapung-araw na panahon kung saan Niya tinuruan ang mga alagad nang "mukha-sa-mukha" at pagkatapos ay umakyat Siya sa langit. Pagkatapos, sa loob ng sampung araw, ang mga alagad ay nasa silid sa itaas. Nagtapos ang mga sampung araw na iyon sa Araw ng Pentecostes, na siyang batas ng Linggo. Idinaragdag nito ang isang apatnapung-araw na panahon at isang sampung-araw na panahon sa linya ng mga saserdote na kinakatawan ng Levitico '23'.

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

Mula sa pagkabuhay na muli ay may limang araw hanggang sa katapusan ng Pista ng Tinapay na Walang Pampaalsa, pagkatapos ay tatlumpung araw hanggang sa babala ng trumpeta, pagkatapos ay limang araw hanggang sa pag-akyat ni Cristo sa langit, pagkatapos ay limang araw hanggang sa paghuhukom, pagkatapos ay limang araw hanggang sa pitong araw ng huling ulan ng Pentecostes.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

Ang pasimula ng pitong araw ng tinapay na walang pampaalsa ay sinusundan, kinabukasan, ng muling pagkabuhay ng mga unang bunga. Nagaganap ang muling pagkabuhay sa loob ng pitong araw ng tinapay na walang pampaalsa, at limang araw matapos ang muling pagkabuhay ay nagtatapos ang panahon ng tinapay na walang pampaalsa.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

Tatlumpung araw matapos magwakas ang Pista ng Tinapay na Walang Lebadura, ang mga pakakak ay nagbibigay-hudyat ng babala.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

Limang araw matapos ang babala ng mga trumpeta, umakyat sa langit si Cristo pagkaraan ng apatnapung araw ng pagtuturo. Ang Kaniyang pag-akyat sa langit ay naging hudyat ng pasimula ng sampung araw sa silid sa itaas.

Then five days after His ascension judgment is marked.

Pagkatapos, limang araw matapos ang Kaniyang Pag-akyat sa langit, itinakda ang paghuhukom.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

Makaraan ang limang araw, ang batas sa Linggo ng Pentekostes ay nagbubukas ng pitong-araw na yugto ng huling ulan.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay yaong mga sumusunod sa Kordero saan man Siya pumaroon. Si Elias at si Moises ay pinaslang noong Hulyo 18, 2020. Sila’y pinaslang doon din kung saan ipinako sa krus ang ating Panginoon. Ang muling pagkabuhay ni Cristo ay naging tipo ng muling pagkabuhay noong Disyembre 31, 2023. Bago ang petsang iyon, noong Hulyo 2023, isang tinig sa ilang ang nagsimulang magpahayag ng isang mensaheng inilarawan bilang tinapay na walang lebadura. Ang lebadura ay kumakatawan sa kamalian, pagkukunwari, at kasalanan, at ang mensahe mula sa ilang ay walang lebadura. Mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa batas ng Linggo, ang Levitico “23” ay naglatag ng isang balangkas para sa pagbabayad-sala ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang balangkas na iyon ay umaayon sa panaginip ni Miller, sa Malakias 3, at sa mga dungawan ng langit ng Apocalipsis 19. Umaayon ito sa ika-tatlong oras at ika-siyam na oras sa banal na linggo mula 27 hanggang 34 AD.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

“‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

Sa pamamagitan ng kaalaman ay mapupuno ang mga silid ng lahat ng mga kayamanang mahalaga at kaaya-aya.

“For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

Para sa isipan at sa kaluluwa, gayundin sa katawan, ito ang batas ng Diyos: ang kalakasan ay nakakamit sa pamamagitan ng pagsisikap. Ang pagsasanay ang nagpapaunlad. Kaayon ng batas na ito, inilaan ng Diyos sa Kaniyang Salita ang mga kaparaanan para sa pag-unlad na pangkaisipan at espirituwal.

“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

Taglay ng Bibliya ang lahat ng simulain na kailangang maunawaan ng mga tao upang maihanda sila, alinman para sa buhay na ito o para sa darating na buhay. At ang mga simulaing ito ay maaaring maunawaan ng lahat. Walang sinumang may diwang nagpapahalaga sa mga aral nito ang makababasa ng kahit isang talata ng Bibliya nang hindi tumatanggap mula rito ng isang makatutulong na kaisipan. Ngunit ang pinakamahalagang turo ng Bibliya ay hindi matatamo sa paminsan-minsan o hindi magkakaugnay na pag-aaral. Ang dakilang sistema ng katotohanan nito ay hindi inilahad sa paraang madaling matalos ng mambabasang padalos-dalos o pabaya. Marami sa mga kayamanan nito ay nakatago sa malalim na kailaliman, at makakamtan lamang sa pamamagitan ng masikap na pagsasaliksik at patuloy na pagsisikap. Ang mga katotohanang bumubuo sa dakilang kabuuan ay kailangang saliksikin at tipunin, “dito kaunti, at doon kaunti.” Isaias 28:10.

“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

Kapag sa gayong paraan sinaliksik at pinagsama-sama, matatagpuang ganap na nagkakatugma ang mga ito sa isa’t isa. Ang bawat Ebanghelyo ay karugtong ng iba, bawat propesiya ay paliwanag ng isa pa, bawat katotohanan ay pagpapalawig ng iba pang katotohanan. Ang mga tipo ng kaayusang Hudyo ay ginagawang maliwanag ng Ebanghelyo. Bawat alituntunin sa salita ng Diyos ay may sariling lugar, bawat katunayan ay may nararapat na kaugnayan. At ang ganap na estruktura, sa disenyo at sa pagsasakatuparan, ay nagpapatotoo sa May-akda nito. Ang gayong estruktura ay hindi maiisip ni mahuhubog ng alinmang isipan kundi ng sa Walang-hanggan.

“In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

Sa pagsasaliksik sa iba’t ibang bahagi at sa pag-aaral ng kanilang ugnayan, ang pinakamataas na mga kapangyarihan ng pag-iisip ng tao ay napupukaw at ginaganyak tungo sa masidhing pagkilos. Walang sinuman ang makapagsasagawa ng gayong pag-aaral nang hindi napauunlad ang kapangyarihang pangkaisipan.

“And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

At hindi lamang sa pagsisiyasat ng katotohanan at sa pag-ugnay-ugnay nito nakasalalay ang halagang pangkaisipan ng pag-aaral ng Bibliya. Nasa pagsisikap ding kailangan upang maunawaan ang mga paksang inilalahad. Ang isipan na abala lamang sa mga bagay na karaniwan ay bumabansot at nanghihina. Kung hindi kailanman ito nahahamon na unawain ang mga dakila at malalawak na katotohanang malayo ang inaabot, sa kalaunan ay nawawala nito ang kapangyarihang lumago. Bilang panangga laban sa ganitong pagkasiraan, at bilang pampasigla sa pag-unlad, walang makapapantay sa pag-aaral ng Salita ng Diyos. Bilang kasangkapan sa pagsasanay pangkaisipan, ang Bibliya ay higit na mabisa kaysa alinmang aklat, o kahit sa pinagsama-samang lahat ng iba pang aklat. Ang kadakilaan ng mga paksa nito, ang marangal na kasimplehan ng mga pahayag nito, ang kagandahan ng mga larawang-diwa nito, ay nagpapasigla at nag-aangat sa mga kaisipan na hindi nagagawa ng anumang iba pa. Walang ibang pag-aaral ang makapagkakaloob ng gayong lakas-pangkaisipan tulad ng pagsisikap na maunawaan ang napakatatayog na mga katotohanan ng paghahayag. Ang isipan na sa gayo’y inihaharap sa mga kaisipan ng Walang-hanggan ay hindi maaaring hindi lumawak at tumatag.

“And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

At higit na dakila ang kapangyarihan ng Bibliya sa pagpapaunlad ng kalikasang espirituwal. Ang tao, na nilikhang para sa pakikisama sa Diyos, ay tanging sa gayong pakikisama lamang matatagpuan ang kanyang tunay na buhay at pag-unlad. Yamang nilikha upang matagpuan sa Diyos ang kanyang pinakamataas na kagalakan, wala siyang masusumpungan sa anupamang iba na makapagpapatahimik sa mga pananabik ng puso, at makapagpapawi sa gutom at uhaw ng kaluluwa. Ang sinumang nag-aaral ng salita ng Diyos na may diwang tapat at handang maturuan, na naghahangad na maunawaan ang mga katotohanan nito, ay maiuugnay sa May-akda nito; at, maliban sa sarili niyang pasiya, walang hangganan ang mga posibilidad ng kanyang pag-unlad.

“In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

Sa malawak na saklaw ng estilo at mga paksa nito, ang Biblia ay may nilalamang makapupukaw ng interes ng bawat isip at makaaantig sa bawat puso. Sa mga pahina nito ay matatagpuan ang pinakamatandang kasaysayan; ang talambuhay na pinakatapat sa buhay; mga prinsipyo ng pamamahala para sa pangangasiwa sa estado, para sa pagsasaayos ng sambahayan, mga prinsipyong hindi kailanman natumbasan ng karunungan ng tao. Taglay nito ang pilosopiyang pinakamalalim, ang panulaang pinakamatamis at pinakadakila, ang pinakamasidhi at pinakanakaaantig-damdamin. Ang mga sulatin ng Biblia, kahit sa ganitong pagsasaalang-alang, ay di-masukat ang pagka-higit sa halaga kaysa sa mga likha ng alinmang taong may-akda; ngunit walang-hanggang mas malawak ang saklaw at walang-hanggang mas dakila ang halaga ng mga ito kapag tinitingnan sa kanilang kaugnayan sa dakilang sentral na kaisipan. Kung titingnan sa liwanag ng kaisipang ito, ang bawat paksa ay nagkakaroon ng bagong kabuluhan. Sa pinaka-payak na mga pahayag ng katotohanan ay nakapaloob ang mga prinsipyong kasingtaas ng langit at sumasaklaw sa kawalang-hanggan.

“The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

Ang pangunahing tema ng Bibliya—ang temang pinagbubukluran ng lahat ng iba pa sa buong aklat—ay ang panukala ng pagtubos, ang panunumbalik sa kaluluwa ng tao ng wangis ng Diyos. Mula sa unang pahiwatig ng pag-asa sa hatol na ipinataw sa Eden hanggang sa huling maluwalhating pangako ng Apocalipsis, “Makikita nila ang Kaniyang mukha; at ang Kaniyang pangalan ay nasa kanilang mga noo” (Apocalipsis 22:4), ang diwa ng bawat aklat at bawat bahagi ng Bibliya ay ang paglalantad ng kahanga-hangang temang ito—ang pag-angat ng tao—ang kapangyarihan ng Diyos, “na nagbibigay sa atin ng pagtatagumpay sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesu-Cristo.” 1 Corinto 15:57.

“He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

Ang sinumang nakauunawa sa kaisipang ito ay nasa harap niya ang isang walang-hanggang larangan ng pag-aaral. Taglay niya ang susi na magbubukas sa kaniya ng buong kabang-yaman ng salita ng Diyos.

“The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

Ang agham ng pagtubos ay ang agham ng lahat ng agham; ang agham na siyang pinag-aaralan ng mga anghel at ng lahat ng mga nilalang na may katalinuhan sa mga daigdig na hindi nahulog sa kasalanan; ang agham na siyang pinag-uukulan ng pansin ng ating Panginoon at Tagapagligtas; ang agham na pumapaloob sa layuning nilimi sa isip ng Walang Hanggan—“itinago sa katahimikan sa mga panahong walang hanggan” (Romans 16:25, R.V.); ang agham na magiging paksa ng pag-aaral ng mga tinubos ng Diyos sa mga kapanahunang walang hanggan. Ito ang pinakamataas na pag-aaral na maaaring pag-ukulan ng tao. Sa paraang hindi magagawa ng alinmang ibang pag-aaral, ito’y magpapasigla sa isip at mag-aangat sa kaluluwa.

“‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

'Ang kadakilaan ng kaalaman ay ito: na ang karunungan ay nagbibigay-buhay sa mga nagtataglay nito.' 'Ang mga salitang sinasabi ko sa inyo,' wika ni Jesus, 'ay espiritu, at ang mga ito'y buhay.' 'Ito ang buhay na walang hanggan, na makilala ka nila, ang tanging tunay na Diyos, at siya na iyong sinugo.' Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

“The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

Ang malikhaing kapangyarihan na tumawag sa mga daigdig sa pag-iral ay nasa Salita ng Diyos. Ang salitang ito ay nagbibigay ng kapangyarihan; ito’y nagsisilang ng buhay. Bawat utos ay isang pangako; kapag tinanggap ng kalooban, at ipinapasok sa kaluluwa, taglay nito ang buhay ng Walang-Hanggan. Binabago nito ang kalikasan at muling nililikha ang kaluluwa sa wangis ng Diyos.

“The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

Ang buhay na gayong ipinagkaloob ay sa gayon ding paraan pinananatili. ‘Sa bawat salitang nagmumula sa bibig ng Diyos’ (Mateo 4:4) mabubuhay ang tao.

“The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

Ang isipan, ang kaluluwa, ay naihuhubog ng anumang pinagpapakain dito; at nasa atin ang pagpapasya kung ano ang ipapakain dito. Nasa kapangyarihan ng bawat isa na pumili ng mga paksang mananahan sa isipan at huhubog sa pagkatao. Tungkol sa bawat taong pinagkalooban ng pribilehiyo na makalapit sa Banal na Kasulatan, sinasabi ng Diyos, “Sinulatan ko siya ng mga dakilang bagay ng Aking kautusan.” “Tumawag ka sa Akin, at sasagutin kita, at ipakikita ko sa iyo ang mga dakila at makapangyarihang bagay na hindi mo nalalaman.” Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

“With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

Taglay ang salita ng Diyos sa kaniyang mga kamay, ang bawat tao, saan man maitakda ang kaniyang kapalaran sa buhay, ay maaaring magkaroon ng gayong pakikisama na kaniyang pipiliin. Sa mga pahina nito, maaari siyang magkaroon ng pakikipagsalitaan sa pinakamararangal at pinakamabuti sa sangkatauhan, at makinig sa tinig ng Walang Hanggan habang Siya’y nakikipag-usap sa mga tao. Habang kaniyang pinag-aaralan at pinagninilayan ang mga paksang “ninanais masilip ng mga anghel” (1 Pedro 1:12), maaari niyang tamuhin ang kanilang pakikisama. Maaari niyang sundan ang mga yapak ng makalangit na Guro, at pakinggan ang Kaniyang mga salita gaya noong Siya’y nagturo sa bundok, sa kapatagan, at sa dagat. Maaari siyang manahanan sa mundong ito sa kapaligiran ng langit, na nagbabahagi sa mga nagdadalamhati at tinutukso sa lupa ng mga kaisipan ng pag-asa at ng mga pananabik sa kabanalan; at siya mismo’y lalong napapalapit, at lalong napapalapit, sa pakikisama sa Di-Nakikita; gaya niya noong una na lumakad kasama ng Diyos, palapit nang palapit sa pasukan ng walang hanggang daigdig, hanggang sa magbukas ang mga pintuan, at siya’y pumasok doon. Matutuklasan niyang hindi siya dayuhan. Ang mga tinig na babati sa kaniya ay ang mga tinig ng mga banal, na, bagaman hindi nakikita, ay naging mga kasama niya sa lupa—mga tinig na dito niya natutuhang makilala at mahalin. Ang sinumang, sa pamamagitan ng salita ng Diyos, ay nabuhay sa pakikisama sa langit, ay matatagpuan niyang siya’y nasa sariling tahanan sa pakikisama ng langit. Edukasyon, 123-127.