In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

Noong 1844, ang doktrina ng Sabat ng ikapitong araw ay naalisan ng selyo at pagkatapos ay binigyang-diin kay Sister White nang siya’y tumingin sa loob ng Kaban ng Tipan. Itinala rin niya na sa mga huling araw, ang doktrina ng Pagkakatawang-tao ay taglay ang gayunding makalangit na pagbibigay-diin. Ang Sabat ng ikapitong araw ay kumakatawan sa natatanging liwanag mula sa Kaban nang nagsimula ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala, at ang Sabat ng ikapitong taon ay kumakatawan sa natatanging liwanag mula sa Kaban nang umabot sa wakas nito ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

Ang doktrina ng Pagkakatawang-tao ay nasasagisagan sa huling banal na pagtitipon ng Levitico dalawampu't tatlo; ito ang omega kaugnay ng Sabat ng ikapitong araw, na siyang unang banal na pagtitipon sa pasimula ng Levitico dalawampu't tatlo. Ang unang Sabat na iyon ay kumakatawan sa kapangyarihang lumalang ng Diyos at ang huling Sabat ay kumakatawan sa Kaniyang kapangyarihang muling lumalang. Ang unang Sabat na iyon ay kinakatawan ng bilang "23" at ang huli ng bilang "252."

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

Ang dalawang simbolo na iyon ang nagsisilbing magkabilang dulo ng Levitico dalawampu’t tatlo, at sila rin ang nagsisilbing magkabilang dulo ng kasaysayang Millerita. Noong 1798 ay naganap ang katuparan ng 2,520 taon laban sa hilagang kaharian ng Israel, at ang 2,300 taon ay natupad noong Oktubre 22, 1844. Nang si Kapatid na White ay pinatnubayan sa santuwaryo at minasdan ang Sampung Utos, siya ay sumasagisag sa bayan ng Diyos sa mga huling araw na sumusunod kay Cristo patungo sa Kabanal-banalang Dako samantalang tinatapos Niya ang Kanyang gawaing pagbabayad-sala. Ang pagsubok sa templo ay ang pagsubok ng pagsunod sa Kordero saanman Siya pumaroon.

These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

Sila yaong mga hindi nadungisan sa mga babae; sapagkat sila ay mga birhen. Sila yaong sumusunod sa Kordero saanman siya pumaroon. Sila ang mga tinubos mula sa gitna ng mga tao, bilang mga unang bunga sa Diyos at sa Kordero. Pahayag 14:4.

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

Si Sister White, bilang isang propeta, ay inilalarawan ang mga tapat sa pasimula na, sa pamamagitan ng pananampalataya, ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako; at sa gayon ay nagbibigay siya ng halimbawa ng mga tapat sa wakas na, sa pamamagitan ng pananampalataya, ay pumapasok sa Kabanal-banalang Dako at pagkatapos ay tumutitig sa loob ng Kaban ng Tipan. Ang nakikita nilang maliwanag roon ay ang doktrina ng pagkakatawang-tao, ang pagtatapos ng at-one-ment. Nakikita nila ang dalawang kerubin na tumatakip na kumakatawan sa dalawang Sabat ng paglalang at muling paglalang. Nakikita nila ang 252 sa isang panig ng Kaban ng Tipan at ang 23 sa kabila, at kinikilala na, kaayon ng paglalang at muling paglalang, ang 23 ay kumakatawan sa pag-aasawa ng Pagka-Diyos at ng sangkatauhan, at nakikita nila ang 252 bilang sagisag ng pagbabagong-anyo ng isang tao tungo sa isang taong kaisa ng Pagka-Diyos.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

Ang luklukan ng awa ay hindi dapat alisin, kaya’t ang pagsilip ni Sister White sa loob ay isang natatanging kapahayagan; at sa pananaw na propetiko, ang paglalarawang ito ay higit na ukol sa mga huling araw kaysa sa mga araw ng kaniyang pamumuhay. Sa pagmamasid, tayo’y nababago. Ang pagsubok sa templo ay ang paggabay ni Cristo sa Kaniyang birheng bayan papasok sa Kaniyang templo, hakbang-hakbang. Ang mga katotohanang propetiko ay kumakatawan sa mga hakbang sa landas na nililiwanagan ng mensahe ng Sigaw ng Hatinggabi.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

Ang templong Millerita ng apatnapu’t anim na taon ay isang hakbang.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

Ang templong pantao ng "23," (lalaki at babae, nilikha Niya sila) ay isang hakbang.

Christ raising His temple in three days is a step.

Ang muling pagtatayo ni Cristo ng Kanyang templo sa tatlong araw ay isang hakbang.

The storehouse is the temple of Malachi.

Ang kamalig ay ang templo ni Malakias.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

Dinalisay ni Nehemias ang silid-imbakan mula sa kalapastanganan ni Tobias.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

Sa templong iyon natuklasan ng punong saserdoteng si Hilkias ang mga kasulatan ni Moises noong panahon ng pagpapanibagong-buhay ni Haring Josias.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

Ang templong nilinis ni Nehemias mula sa paglapastangan ay siya ring templong makalawang ulit na nilinis ni Cristo mula sa “sakrilehiyosong paglapastangan” nito, ayon sa pahayag ni Sister White.

The casket of Miller’s dream was a step.

Ang kabaong ng panaginip ni Miller ay isang hakbang.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

Pagkaraang pangunahan ni Cristo ang Kaniyang mga tapat sa Kabanal-banalang Dako, pinapatnubayan Niya sila, gaya ng kinakatawan sa pamamagitan ni Sister White, patungo sa Kaban ng Tipan; itinataas Niya ang Luklukan ng Awa at pinahihintulutan Niya silang tumingin sa loob. Kapag tumingin sila sa loob, nakikita nila na kapwa ang doktrina ng pagkakatawang-tao at ang Sabat ng ikapitong araw ay nababalutan ng banayad na ningning. Tuntunin sa tuntunin, yaong mga kumikilala sa mga doktrinang “nababalutan ng banayad na ningning” ay nakikihanay kay Sister White sa pagpasok sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya at sa pagtingin sa loob ng Kaban ng Tipan.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

Ang mga sinaunang propeta ay nagsalita nang higit na tiyak para sa mga huling araw kaysa sa mga araw ng kanilang sariling kapanahunan. Kapag ang mga sinaunang propetang iyon mismo ay nagiging bahagi ng patotoo, kinakatawan nila ang bayan ng Diyos sa mga huling araw, at ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo. Si Sister White marahil ang pinakamahalagang sinaunang propeta, sapagkat ang lahat ng kaniyang mga paglalarawan ay kumakatawan sa kasaysayang alpha ng kasaysayang omega ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ipinakikita ng lahat ng propeta ang nalabi, ngunit si Sister White ay kumakatawan din sa isang pasimulang kasaysayan na natutupad sa pangwakas na kasaysayan, ayon sa mismong titik.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

Sa kasaysayang pundasyonal na Alfa, si Sister White, sa isang pangitain, ay dinala sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo. Pagdating niya roon, ang luklukan ng awa sa ibabaw ng kaban ng tipan—isang luklukang hindi dapat alisin—ay itinaas upang makamasid ni Sister White sa loob, kung saan nakita niya ang Sampung Utos.

“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

Sa Kabanal-banalang Dako ay nakita ko ang isang Kaban; ang ibabaw at mga tagiliran nito ay balot ng pinakadalisay na ginto. Sa bawat dulo ng Kaban ay may isang marikit na kerubin, na nakabukang pakpak na nakalilim dito. Ang kanilang mga mukha ay nakaharap sa isa’t isa, at sila’y nakatingin pababa. Sa pagitan ng mga anghel ay may isang gintong insensaryo. Sa ibabaw ng Kaban, sa kinaroroonan ng mga anghel, ay may lubhang maningning na kaluwalhatian, na wari’y isang luklukan na doo’y tumatahan ang Diyos. Nakatayo si Jesus sa tabi ng Kaban, at habang dumarating sa Kanya ang mga panalangin ng mga banal, umuusok ang insenso sa insensaryo, at inihahandog Niya ang kanilang mga panalangin, kalakip ng usok ng insenso, sa Kanyang Ama. Sa loob ng Kaban ay naroon ang gintong sisidlan ng mana, ang tungkod ni Aaron na namulaklak, at ang mga tapyas na bato na nakatuping parang aklat. Binuksan ni Jesus ang mga iyon, at nakita ko ang Sampung Utos na isinulat doon ng daliri ng Diyos. Sa isang tapyas ay apat, at sa kabila ay anim. Nagniningning nang higit ang apat sa unang tapyas kaysa sa anim. Ngunit ang ikaapat, ang utos tungkol sa Sabat, ang pinakamaliwanag sa kanilang lahat; sapagkat ang Sabat ay inilaan upang ingatan sa karangalan ng banal na pangalan ng Diyos. Ang banal na Sabat ay kahanga-hanga sa kaluwalhatian - isang aureola ng kaluwalhatian ang nakapalibot dito. Nakita kong ang utos tungkol sa Sabat ay hindi ipinako sa krus. Kung ito’y ipinako, ipinako rin ang iba pang siyam na utos; at tayo’y magiging malaya na labagin silang lahat, gayundin ang ikaapat. Nakita kong hindi binago ng Diyos ang Sabat, sapagkat Siya’y kailanman ay di nagbabago. Ngunit binago ito ng Papa mula sa ikapitong araw tungo sa unang araw ng sanlinggo; sapagkat siya’y magbabago ng mga panahon at mga kautusan. Early Writings, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Ang doktrina ng Sabat ng ikapitong araw ang doktrinang Alfa sa saligang kasaysayan ng kilusang Millerita, na nagsimula bilang Filadelfianong kilusang Millerita, pagkatapos ay nagbagong-anyo tungo sa Laodiceanong kilusang Millerita noong 1856, at pagkaraan, noong 1863, tungo sa Laodiceanong Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Kinikilala rin ni Kapatid na White ang doktrinang Omega sa kasaysayan ng mga huling araw, kung kailan ang Laodiceanong kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay nagbabagong-anyo tungo sa Filadelfianong kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang mga liwanag na Alfa at Omega ay kinakatawan ng doktrina ng Sabat ng ikapitong araw at ng doktrina ng pagkakatawang-tao.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Yaong mga may pakikipagniig sa Diyos ay lumalakad sa liwanag ng Araw ng Katuwiran. Hindi nila nilalapastangan ang kanilang Manunubos sa pamamagitan ng pagpapasama ng kanilang lakad sa harap ng Diyos. Ang makalangit na liwanag ay tumatanglaw sa kanila. Habang sila’y lumalapit sa pagwawakas ng kasaysayan ng mundong ito, lubhang lumalago ang kanilang kaalaman tungkol kay Cristo at sa mga propesiyang tumutukoy sa Kanya. Sila ay may walang hanggang halaga sa paningin ng Diyos; sapagkat sila’y kaisa ng Kanyang Anak. Sa kanila, ang salita ng Diyos ay may walang kapantay na kariktan at kagandahan. Nakikita nila ang kahalagahan nito. Nalalahad sa kanila ang katotohanan. Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay nababalot ng banayad na ningning. Nakikita nila na ang Kasulatan ang susi na nagbubukas sa lahat ng hiwaga at lumulutas sa lahat ng suliranin. Yaong mga tumangging tumanggap ng liwanag at lumakad sa liwanag ay hindi makauunawa sa hiwaga ng kabanalan, ngunit yaong mga hindi nag-aatubiling pasanin ang krus at sumunod kay Jesus ay makakakita ng liwanag sa liwanag ng Diyos. The Southern Watchman, Abril 4, 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

Ang "doktrina ng pagkakatawang-tao" ay tinatawag din na "hiwaga ng kabanalan."

And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

At walang pagtutol, dakila ang hiwaga ng kabanalan: Ang Diyos ay nahayag sa laman, pinatunayang matuwid sa Espiritu, nakita ng mga anghel, ipinangaral sa mga Hentil, sinampalatayanan sa sanlibutan, tinanggap sa kaluwalhatian. 1 Timoteo 3:16.

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

Ang "hiwaga" ay nakatago hanggang sa huling salinlahi, kung kailan makikita ng mga tapat na ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay ang omega ng Sabat ng ikapitong araw.

Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

Maging ang hiwagang inilihim mula sa mga kapanahunan at mula sa mga sali’t salinlahi, datapuwa’t ngayo’y inihayag sa kaniyang mga banal: Sa kanila’y minagaling ng Diyos na ipaalam kung ano ang mga kayamanan ng kaluwalhatian ng hiwagang ito sa gitna ng mga Hentil; na ito’y si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Colosas 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

Angkop na ang Colosas 1:26 ang nagsasalita tungkol sa isang “hiwaga” na “ikinubli,” ngunit ang hiwagang iyon ay “ginawang hayag” sa mga huling araw. Ang liwanag na propetiko ay nagiging hayag kapag inaalisan ng selyo ang propesiya, gaya ng inilalarawan sa Daniel 12 kung saan, sa katapusan ng 1,260 araw, sa panahon ng wakas, ang isang propesiya ay inaalisan ng selyo. Ang propesiyang naitago sa loob ng mga salinlahi ay inaalisan ng selyo, at ang propesiyang iyon ang katotohanan na, kapag naalisan ng selyo, ay ang “kaluwalhatian” na ipinahayag sa mga Hentil sa panahon ng batas ng Linggo. Ang hiwagang iyon ay si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian, na natutupad sa mga araw ng paghihip ng ikapitong trumpeta.

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag pasimulan niyang hipan ang pakakak, matatapos ang hiwaga ng Diyos, gaya ng ipinahayag niya sa kaniyang mga lingkod na propeta. Apocalipsis 10:7.

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

Nararapat lamang na ang tinig ng ikapitong anghel ay nagsimulang marinig sa ikasampung araw ng ikapitong buwan, gaya ng inilalarawan sa Apocalipsis 10:7. Ang ikapitong anghel ay kinakatawan din bilang ang ikatlong kasawian, at ang unang dalawang kasawian ay ang Islam, kaya’t may dalawang saksi na ang ikatlong kasawian ay ang Islam. Ang hiwaga ng Diyos ay natatapos kapag tumutunog ang pakakak ng Islam.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Sa kasaysayan ng ikapitong pakakak, ang doktrina ng pagkakatawang-tao, na siyang hiwaga ni Cristo na nasa inyo, o ang pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao, gaya ng isinakatawan ni Cristo nang akuin Niya ang katawang-tao; susubukin ang mga kandidato upang mapabilang sa isandaan at apatnapu’t apat na libo kung taglay nila ang kinakailangang langis at pananampalataya upang makapasok sa Kabanal-banalang Dako. Kung sila’y mag-aatubili, sasaklaw sa kanila ang kadiliman; kung susundan nila ang Kordero saan man Siya pumaroon, pamumunuan silang tumingin sa loob ng Kaban ng Tipan. Sa Kaban ng Tipan ay matatagpuan nila ang mga doktrina ng Sabat ng ikapitong araw at ang doktrina ng pagkakatawang-tao.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

Gaano man kahalaga ang dalawang doktrinang ito, ang aking pinagtutuunan ng pansin ay hindi ang mga ilaw na Alfa at Omega, kundi yaong inilarawan ng propetisa, na ang bayan ng Diyos ay pumapasok sa makalangit na santuwaryo at tumitingin sa Kaban ng Tipan. Dapat ay may isang punto sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, sa mga huling araw, kung kailan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay dadalhin sa Kabanal-banalang Dako upang pagmasdan ang nakabukas na Kaban ng Tipan.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

Kung taglay mo ang pananampalatayang ang mga propeta ay naglalarawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, at ang pananampalatayang si Sister White ay kasing-inspirado, sa lahat ng paraan, tulad ng lahat ng iba pang propeta sa Bibliya—kung gayon, ang paglalapat na aking inilahad ay dapat tanggapin bilang totoo. Ang isandaang apatnapu't apat na libo ay dapat sumunod kay Cristo, sa pamamagitan ng pananampalataya, patungo sa Kabanal-banalang Dako, gaya ng sinasabi ni Sister White na ginawa ng mga tapat noong Oktubre 22, 1844. Noon ay nahayag ang dalawang uri: yaong tumangging pumasok sa pamamagitan ng pananampalataya, at yaong pumasok.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

Ipinabalik sa akin ang pagtingin sa pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay sinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ihanda ang daan para kay Jesus. Yaong mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nakinabang sa mga turo ni Jesus. Ang kanilang pagsalungat sa mensaheng nagpauna sa Kaniyang pagdating ay naglagay sa kanila sa kalagayang hindi nila madaling matanggap ang pinakamalakas na katunayan na Siya ang Mesiyas. Pinangunahan ni Satanas ang mga tumanggi sa mensahe ni Juan na magpatuloy pa, hanggang sa tanggihan at ipako sa krus si Cristo. Sa paggawa nito, inilagay nila ang kanilang mga sarili sa kalagayang hindi nila matatanggap ang pagpapala sa araw ng Pentecostes, na sana’y nagturo sa kanila ng daan patungo sa makalangit na santuwaryo. Ipinakita ng pagkapunit ng tabing ng templo na ang mga hain at mga ordinansa ng mga Judio ay hindi na tatanggapin. Naialay na at tinanggap na ang Dakilang Hain, at ang Espiritu Santo na bumaba sa araw ng Pentecostes ay inakay ang mga isipan ng mga alagad mula sa makalupang santuwaryo tungo sa makalangit, kung saan si Jesus ay pumasok sa pamamagitan ng Kaniyang sariling dugo, upang ibuhos sa Kaniyang mga alagad ang mga kapakinabangan ng Kaniyang pagbabayad-sala. Ngunit ang mga Judio ay naiwan sa lubos na kadiliman. Nawala sa kanila ang lahat ng liwanag na sana’y kanilang tinaglay tungkol sa panukala ng kaligtasan, at patuloy pa rin silang nagtiwala sa kanilang walang-kabuluhang mga hain at mga handog. Pumalit na ang makalangit na santuwaryo sa makalupang, ngunit wala silang kaalaman sa pagbabagong iyon. Kaya’t hindi nila natamo ang mga kapakinabangan ng pamamagitan ni Cristo sa banal na dako.

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

Marami ang tumitingin nang may hilakbot sa naging landas ng mga Hudyo sa pagtanggi at pagpako kay Cristo; at habang binabasa nila ang kasaysayan ng Kaniyang kahiya-hiyang paglapastangan, inaakala nilang iniibig nila Siya, at na hindi sana nila Siya ikinaila gaya ni Pedro, ni ipinako Siya sa krus gaya ng ginawa ng mga Hudyo. Ngunit ang Diyos na bumabasa sa mga puso ng lahat ay isinailalim sa pagsubok ang pag-ibig para kay Jesus na kanilang inaangking nadarama. Ang buong langit ay nagmasid nang may sukdulang masidhing interes sa pagtanggap sa unang mensahe ng anghel. Subalit marami na nag-angking umiibig kay Jesus, at nagluha habang binabasa ang salaysay ng krus, ay kinutya ang mabuting balita ng Kaniyang pagparito. Sa halip na tanggapin ang mensahe nang may kagalakan, ipinahayag nila na iyon ay isang pagkakalinlang. Kinapootan nila ang mga umiibig sa Kaniyang pagpapakita at itiniwalag sila mula sa mga iglesia. Ang mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi napakinabangan ng ikalawa; ni hindi rin sila napakinabangan ng sigaw sa hatinggabi, na dapat sanang naghanda sa kanila upang makapasok, kalakip ni Jesus sa pamamagitan ng pananampalataya, sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo. At sa pagtanggi sa dalawang naunang mensahe, lubhang nadiliman ang kanilang unawa anupa’t wala silang nakikitang liwanag sa mensahe ng ikatlong anghel, na nagtuturo ng daan patungo sa Kabanal-banalang Dako. Nakita ko na kung paanong ipinako ng mga Hudyo si Jesus, gayon din ipinako sa krus ng mga iglesiang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito, at kaya wala silang kaalaman sa daan patungo sa Kabanal-banalang Dako, at hindi nila mapapakinabangan ang pamamagitan ni Jesus doon. Gaya ng mga Hudyo na nag-aalay ng kanilang mga walang-kabuluhang handog, inihahandog nila ang kanilang mga walang-kabuluhang panalangin sa dakong iniwan na ni Jesus; at si Satanas, na nalulugod sa pandarayang ito, ay nagpapakunwaring relihiyoso at inaakay ang mga isip ng mga nag-aangking Kristiyano patungo sa kaniyang sarili, na kumikilos sa pamamagitan ng kaniyang kapangyarihan, ng kaniyang mga tanda at mga kababalaghang sinungaling, upang itali sila sa kaniyang silo. Early Writings, 259-261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

Tinukoy ni Sister White ang sunud-sunod na proseso ng pagsubok sa kasaysayan ni Juan Bautista at ni Cristo—na nagwakas sa mga Judio na nasa ganap na kadiliman—upang ilarawan ang gayunding kasaysayan sa kapanahunan ng mga Millerite, na siyang kasaysayang alpha ni Sister White, ang sinaunang propetisa ng mga huling araw. Ang pagsubok na may pasyang buhay o kamatayan sa pasimula ay hinggil sa pagpasok sa Dakong Kabanal-banalan o sa pagtangging gawin iyon. Ang pagtangging gawin iyon ay nagbunga ng gayunding kadiliman sa mga mapaghimagsik sa kasaysayan ng mga Millerite gaya ng dumating sa mga mapaghimagsik na Judio sa kasaysayan ni Cristo.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito; kaya’t nang dinala si Kapatid na White sa Kabanal-banalang Dako at tumitig sa nakabukas na kaban, na kaugnay ng pagsubok noong Oktubre 22, 1844, ito’y nagsasaad na ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay susubukin kung susunod sa Kordero papasok sa Kabanal-banalang Dako o magtutungo sa ganap na walang hanggang kadiliman. Ang katunayang ito ay nakasalig sa pananampalatayang nakauunawa na ang mga sinaunang propeta, kapag sila mismo ay nagiging bahagi ng nasusulat na patotoo, ay naglalarawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ipinakikita ni Kapatid na White ang dalawang uring ito.

“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

Samantalang nasa ganitong kalagayan ng panlulumo, nagkaroon ako ng isang panaginip na tumatak nang malalim sa aking isip. Sa panaginip ko ay nakita ko ang isang templo, na dinadagsa ng maraming tao. Tanging yaong mga sumilong sa templong iyon ang maliligtas pagdating ng wakas ng panahon. Ang lahat ng mananatili sa labas ay mapapahamak magpakailanman. Ang mga pulutong sa labas, na patuloy sa kani-kaniyang gawain, ay nang-uuyam at nanlilibak sa mga pumapasok sa templo, at sinabi sa kanila na ang kaparaang ito ng kaligtasan ay isang tusong panlilinlang, na sa katunayan ay walang anumang panganib na dapat iwasan. Hinawakan pa nga nila ang ilan upang hadlangan silang magmadaling pumasok sa loob ng mga pader.

“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

Sa takot na ako’y tuyain, naisip kong higit na mabuting maghintay hanggang sa maghiwa-hiwalay ang karamihan, o hanggang sa makapasok ako nang hindi nila napapansin. Ngunit sa halip na kumonti, lalo pang dumami ang mga tao, at sa takot na mahuli, dali-dali akong lumisan sa aking tahanan at sumiksik sa karamihan. Sa aking pagkabalisa na marating ang templo, hindi ko na napansin ni ininda ang dagsa ng taong nakapaligid sa akin. Pagpasok ko sa gusali, nakita kong ang malawak na templo ay sinusuportahan ng isang napakalaking haligi, at dito ay nakagapos ang isang korderong lubhang luray-luray at duguan. Warì’y batid namin, kaming mga naroroon, na ang korderong ito ay pinunit at binugbog alang-alang sa atin. Ang lahat ng pumapasok sa templo ay nararapat na lumapit sa harap ng korderong iyon at ipagtapat ang kanilang mga kasalanan.

“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

Sa harap mismo ng Kordero ay may mga luklukang nakataas, na doon ay may nakaupo isang pangkat na waring lubhang nagagalak. Ang liwanag ng langit ay waring sumisinag sa kanilang mga mukha, at kanilang pinuri ang Diyos at umawit ng mga awit ng masayang pasasalamat na animo’y musika ng mga anghel. Sila ang mga lumapit sa harap ng Kordero, nagtapat ng kanilang mga kasalanan, tumanggap ng kapatawaran, at ngayo’y naghihintay na may masayang pag-asa sa isang kaganapang puspos ng kagalakan.

“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

Bagaman nakapasok na ako sa gusali, dumapo sa akin ang takot, at isang damdamin ng kahihiyan na marapat akong magpakumbaba sa harap ng mga taong ito. Ngunit wari akong pinipilit na sumulong, at dahan-dahan akong umiikot sa palibot ng haligi upang humarap sa Kordero, nang tumunog ang isang pakakak, yumanig ang templo, umalingawngaw ang mga sigaw ng pagtatagumpay mula sa mga banal na nagkatipon, isang nakapanghihilakbot na liwanag ang suminag sa gusali, pagkatapos ay naghari ang matinding kadiliman. Ang maliligayang tao ay pawang naglaho kasabay ng liwanag, at ako’y naiwang nag-iisa sa tahimik na kilabot ng gabi. Nagising ako sa matinding pighati ng isip at halos hindi ko mapaniwala ang aking sarili na ako’y nanaginip. Wari sa akin ay natakda na ang aking kahatulan, na iniwan na ako ng Espiritu ng Panginoon, kailanma’y hindi na babalik.

“Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

Di naglaon pagkaraan nito ay nagkaroon ako ng isa pang panaginip. Tila nakaupo ako sa lubos na kawalang-pag-asa, nakasubsob ang aking mukha sa aking mga palad, at nagninilay nang ganito: Kung si Jesus ay nasa lupa, lalapit ako sa Kaniya, magpapakabuwal sa Kaniyang mga paanan, at ilalahad ko sa Kaniya ang lahat ng aking mga pagdurusa. Hindi Niya ako tatalikuran, kaaawaan Niya ako, at iibigin at paglilingkuran ko Siya magpakailanman. Pagkadaka’y bumukas ang pinto, at pumasok ang isang tao na may marikit na kaanyuan at mukha. Tinitigan niya ako nang may habag at sinabi: “Nais mo bang makita si Jesus? Narito Siya, at maaari mo Siyang makita kung ninanais mo. Dalhin mo ang lahat ng iyong tinataglay at sumunod ka sa akin.”

“I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

Narinig ko ito na may di-masabing kagalakan, at masayang tinipon ko ang lahat ng aking maliliit na pag-aari, bawat iniingatang munting palamuti, at sumunod sa aking gabay. Dinala niya ako sa isang matarik at tila marupok na hagdanan. Nang magsimula akong umakyat sa mga baitang, binalaan niya akong panatilihing nakatuon paitaas ang aking mga mata, baka ako’y mahilo at mahulog. Marami pang iba na umaakyat sa matarik na akyatang iyon ang nahulog bago marating ang tuktok.

“Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

Sa wakas ay narating namin ang huling baitang, at tumindig kami sa harap ng isang pintuan. Dito ay iniutos sa akin ng aking patnubay na iwan ang lahat ng bagay na dala-dala ko. Malugod ko silang inilapag; saka niya binuksan ang pintuan at inutusan niya akong pumasok. Sa isang iglap ay nakatayo na ako sa harap ni Jesus. Hindi maikakaila ang magandang mukhang iyon. Ang anyong iyon ng kabutihang-loob at kamahalan ay hindi maaaring taglayin ng iba. Nang tumuon sa akin ang Kanyang paningin, batid ko agad na kilala Niya ang bawat pangyayari ng aking buhay at ang lahat ng nasa kaibuturan ng aking pag-iisip at damdamin.

“I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

Pinilit kong ikubli ang aking sarili sa Kanyang tingin, sapagkat nadama kong hindi ko matiis ang Kanyang mapagsiyasat na mga mata; ngunit Siya’y lumapit na may ngiti, at, ipinatong ang Kanyang kamay sa aking ulo, ay nagsabi: “Huwag kang matakot.” Ang Kanyang matamis na tinig ay umantig sa aking puso ng isang kaligayahang kailanma’y hindi pa nito naranasan. Ako’y labis na nagalak kaya’t hindi ako makapagsambit ng kahit isang salita, ngunit, nadaig ng damdamin, nagpatirapa ako sa Kanyang mga paa. Habang ako’y nakahandusay doon, walang magawa, nagdaan sa harap ko ang mga tanawin ng kagandahan at kaluwalhatian, at tila narating ko ang kaligtasan at kapayapaan ng langit. Sa wakas ay nanumbalik ang aking lakas, at ako’y tumindig. Ang mapagmahal na mga mata ni Jesus ay nakatitig pa rin sa akin, at ang Kanyang ngiti ay nagpuno sa aking kaluluwa ng kagalakan. Ang Kanyang presensiya ay pumuno sa akin ng banal na paggalang at ng hindi maipahayag na pag-ibig.

“My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

Ngayon ay binuksan ng aking patnubay ang pinto, at kami ay kapwa lumabas. Iniutos niya sa akin na kunin kong muli ang lahat ng mga bagay na aking naiwan sa labas. Pagkatapos nito, iniabot niya sa akin ang isang berdeng tali na mahigpit na nakabilot. Ipinag-utos niyang ilagay ko ito sa tabi ng aking puso, at kapag naisin kong makita si Jesus, kunin ko ito mula sa aking dibdib at iunat hanggang sa kasukdulan. Binalaan niya ako na huwag ko itong hayaang manatiling nakabilot nang kahit gaanong katagal, baka ito’y magkabuhol at mahirapang ituwid. Inilagay ko ang tali malapit sa aking puso at masayang bumaba sa makitid na hagdan, na pinupuri ang Panginoon at sinasabi sa lahat ng aking nakasalubong kung saan nila matatagpuan si Jesus. Ang panaginip na ito ay nagbigay sa akin ng pag-asa. Ang berdeng tali ay kumatawan, sa aking isipan, sa pananampalataya, at ang kagandahan at kapayakan ng pagtitiwala sa Diyos ay nagsimulang sumilay sa aking kaluluwa. Testimonies, volume 1, 27-29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

Mula sa pagtatapos ng pagtitipong-kampo sa Exeter noong Agosto 17 hanggang Oktubre 22, 1844, ang pagitan ay animnapu't anim na araw. Ang animnapu't anim na araw na iyon ay kumakatawan sa panahon ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi, at sa konteksto ng talinghaga ng sampung dalaga, yaong sa panahong iyon ay nagpahayag ng mensahe ay kumakatawan sa mga may langis, at yaong hindi noon nagpahayag ng mensahe ay walang langis.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

Sa talinhaga, ang kasal ay naganap sa pasimula ng panahon ng pagkaantala. Naganap ang ligal na kasal at saka umuwi ang lahat at naghintay hanggang magpasiya ang ama ng lalaking bagong kasal kung nararapat nang isakatuparan ang pagsiping ng mag-asawa. Ang kataksilan sa pagitan ng unang kasal at ng ikalawang seremonya sa hatinggabi ay itinuturing na pangangalunya. Ang panahon ng pagkaantala ay nakabatay sa paghihintay ng ama ng lalaking bagong kasal upang makita kung ano ang nangyari sa babaeng bagong kasal sa paglipas ng panahon. Nabuntis ba siya?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

Nang pasiyahan ng ama na maayos na ang lahat, nagsimula ang prusisyong panghatinggabi; ito’y idinaraos sa gabi upang maiwasan ang matindi at nakapapasong init ng araw sa Palestina. Dahil dito, ang mga abay ng nobya, ang mga birhen sa talinghaga, ay kinakailangang may kani-kaniyang ilawan at tustos ng langis, at maghintay sa hatinggabing sigaw na nagbabalita na ang prusisyon tungo sa kasalan ay nagsimula na, sapagkat ito’y magaganap sa gabi. Sa Exeter dumating ang hatinggabing sigaw, at alinman ay may sapat kang langis na nakahanda para sa prusisyon, o wala.

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

Nang lumisan sila mula sa Exeter dala ang mensahe, inilarawan nila sa pamamagitan nito ang isang bayang tinatakan. Ang ilan ay may sapat na langis upang makapasok sa kasalan noong Oktubre 22, 1844, at ang iba’y wala. Ang animnapu’t anim na araw na yaon ay kumakatawan sa isang yugto ng panahon kung kailan ang bayan ng Diyos ay tinatatakan hanggang sa saradong pintuan ng batas ng Linggo. Kung taglay nila ang wastong dami ng langis, pumasok sila sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya. Inilarawan ni Kapatid na White ang bayan ng Diyos na pumapasok sa Kabanal-banalang Dako sa mga huling araw, at sa kaniyang kasaysayang alpha, ang pagpasok sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya ay isang pagsubok na buhay-o-kamatayan. Sa mga huling araw, susubukin ang isang daan at apatnapu’t apat na libo kung papasok sila sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya. Muli, ito’y isang pagsubok na buhay-o-kamatayan.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

“In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

Sa paglilinis ng templo, inihayag ni Jesus ang Kanyang misyon bilang ang Mesiyas, at pinasimulan ang Kanyang gawain. Ang templong iyon, itinayo bilang tahanan ng banal na Presensya, ay itinalaga upang maging isang aral na halimbawa para sa Israel at sa sanlibutan. Mula pa noong walang hanggan, layon ng Diyos na ang bawat nilalang, mula sa maningning at banal na mga serapin hanggang sa tao, ay maging templo na titirhan ng Manlilikha. Dahil sa kasalanan, hindi na naging templo ng Diyos ang sangkatauhan. Nadiliman at nadungisan ng kasamaan, ang puso ng tao ay hindi na naghahayag ng kaluwalhatian ng Diyos. Ngunit sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao ng Anak ng Diyos, natupad ang layon ng Langit. Ang Diyos ay nananahan sa sangkatauhan, at sa pamamagitan ng nakapagliligtas na biyaya, ang puso ng tao ay muling nagiging Kanyang templo. Itinalaga ng Diyos na ang templo sa Jerusalem ay maging patuloy na saksi sa dakilang tadhanang bukas sa bawat kaluluwa. Ngunit hindi naunawaan ng mga Judio ang kahalagahan ng gusaling pinagmamalaki nila nang gayon na lamang. Hindi nila inihandog ang kanilang sarili bilang mga banal na templo ng Banal na Espiritu. Ang mga looban ng templo sa Jerusalem, na napuno ng ingay at kaguluhan ng di-banal na kalakalan, ay lubhang tapat na kumakatawan sa templo ng puso, na nadungisan ng presensya ng pagnanasang makalaman at ng mga di-banal na pag-iisip.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

"Sa paglilinis ng templo mula sa mga mamimili at mangangalakal ng sanlibutan, inihayag ni Jesus ang Kaniyang misyon na dalisayin ang puso mula sa karumihan ng kasalanan—mula sa mga makalupang nasa, mga makasariling pita, mga masasamang gawi, na sumisira sa kaluluwa. Sinipi ang Malakias 3:1–3." The Desire of Ages, 161.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

Wika ng propeta, 'Nakita ko ang isa pang anghel na bumabang mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya'y sumigaw nang makapangyarihan sa malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo' (Apocalipsis 18:1, 2). Ito ang gayon ding mensahe na ibinigay ng ikalawang anghel. Bumagsak ang Babilonia, 'sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). Ano ang alak na iyon?-Ang kaniyang mga maling doktrina. Ibinigay niya sa sanlibutan ang isang huwad na Sabbath sa halip ng Sabbath ng ikaapat na utos, at inulit ang kasinungalingang unang sinabi ni Satanas kay Eva sa Eden-ang likas na kawalang-kamatayan ng kaluluwa. Marami pang magkakauri niyang kamalian ang kaniyang pinalaganap sa malayo't malapit, 'itinuturo bilang mga doktrina ang mga utos ng mga tao' (Mateo 15:9).

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

"Nang sinimulan ni Jesus ang Kaniyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa sakrilehiyosong kalapastanganan. Kabilang sa mga huling gawa ng Kaniyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Gayon din, sa huling gawa para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang natatanging panawagan ang ibinibigay sa mga iglesia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay, 'Bumagsak na, bumagsak na ang Babilonia, yaong dakilang bayan, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). At sa malakas na sigaw ng mensahe ng ikatlong anghel ay may tinig na naririnig mula sa langit na nagsasabi, 'Magsilabas kayo mula sa kaniya, bayan Ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag ninyong tanggapin ang kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan' (Apocalipsis 18:4, 5)." Selected Messages, aklat 2, 118.