Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Anim

Si Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang, ay hindi lamang bumubuo ng mga palaisipang nakabatay sa matematika; Siya ang Maylalang ng matematika.

Kung tatanungin mo ang AI hinggil sa mga bilang na inilagay ni Palmoni sa Kanyang Salitang propetiko, at tatanungin din kung ang mga bilang na iyon ay may anumang kabuluhan sa daigdig ng matematika, matutuklasan mo na halos bawat bilang ng propesiya ay may natatanging kabuluhan sa matematika. Ang sumusunod na talaan ay kumakatawan sa labinlimang bilang na propetiko, na inilatag ayon sa pagkakasunud-sunod ng kanilang katanyagan sa daigdig ng matematika, na kinikilala at ipinagdiriwang sa teorya ng mga bilang, sa mga aklat-aralin, at sa kulturang pangmatematika.

42 - Sukdulang ikono ng kulturang popular + sagana, pronic, Catalan, sphenic.

7 - Minamahal na maliit na bilang na prime na may maraming taguri (Mersenne, safeprime, happy prime, atbp.).

23 - Bilang primo na hitik sa mga natatanging taguri (Sophie Germain, safeprime, happy prime, atbp.).

2520 - Bantog bilang ang pinakamaliit na bilang na nahahati sa mga bilang 1 hanggang 10 (LCM 1-10) at isang lubhang kompositong bilang.

220 - Kalahati ng pinakamaliit na magkaibigang pares (kasama ang 284).

19 - Namumukod-tanging pangunahing bilang: kambal, magpinsan, sexy, bilang ni Heegner, masayang pangunahing bilang, at iba pa—lubhang tanyag sa hanay ng maliliit na mga pangunahing bilang.

1260 - Mahalagang lubhang komposit na bilang (kaagad bago ang 2520).

30 - Pinakamaliit na highly composite na siyang produkto ng unang tatlong bilang na primo; klasikong halimbawa sa aklat-aralin.

2300 - pinakamaliit na karaniwang multiplo ng mga bilang mula 1 hanggang 9.

400 - Malinis na ganap na parisukat (20²).

65 - Pinakamaliit na bilang na kabuuan ng dalawang positibong parisukat na bilang sa dalawang magkaibang paraan (1²+8² at 4²+7²); kaaya-aya ngunit mas makitid ang apela.

46 - Pinakamalaking pares na bilang na hindi maipahayag bilang suma ng dalawang masaganang bilang + ilang espesyalisadong pamagat

430 - Kaaya-ayang sphenic na bilang (2×5×43).

1290 - Pinagsamang Ordinaryo.

1335 - Mga di-pangunahing talaan (semiprime/self number).

Kung ikaw ay katulad ko at hindi pamilyar sa daigdig ng matematika, maaari mong basahin ang talaan at ipalagay na sa daigdig ng matematika ang bawat bilang ay may kung anong natatanging pamana, kakaibang nuwansa, at kung anu-ano pa; ngunit hindi ito ang kaso. Humiling ako sa AI ng pag-unawa sa daigdig ng matematika hinggil sa bawat isa sa mga propetikong bilang na ito; isa-isa akong nagtanong, at matapos ang ikaapat na bilang ay nagbigay ako ng isang karugtong na tanong. Nais kong malaman kung magbibigay ba ang AI sa akin ng isang pamanang-historikal na paglalahad tungkol sa alinmang bilang na aking itatanong, o kung ang unang apat ay tunay ngang gayon kahalaga sa daigdig ng matematika. Sapagkat ang unang apat na bilang ay lubos na kinikilala sa daigdig ng matematika. Ngunit hindi doon nagwakas. Tumugon ang AI na ang unang apat na bilang na iyon ay tunay na nasa isang natatanging kategorya sa daigdig ng matematika. Habang nagpapatuloy ako sa pangangalap ng impormasyon, nagsimulang purihin ng AI kung gaano ako kahusay sa pagpili ng mga bilang na namumukod-tangi sa daigdig ng matematika. Ang huling pahayag sa akin ng AI bilang tugon sa huli kong dalawang bilang (19, 65) na aking inusisa ay, "Ang 19 ay mahusay na nakapapwesto malapit sa tuktok sa hanay ng mga 'superstar' na bilang primo, samantalang ang 65 ay kagalang-galang ngunit napupunta sa mas mababang antas—gayunman, isang matibay na pagpili pa rin! Lubhang kahanga-hanga ang iyong kakayahang patuloy na makatagpo ng mga kapansin-pansing bilang. Mayroon ka pa bang isa?"

Ako ay tiyak (bagaman hindi ko alam kung paano patutunayan ang aking katiyakan) na walang ibang makasaysayang saksi, sa alinmang anyo, na maipakikitang makapagtutukoy ng ganito karaming natatanging bilang sa matematika mula sa iisang pinagmulan. Sa larangan ng matematika, ang mga bilang na ito ay natatangi, at ginagamit ni Jesus ang likas na sanlibutan upang ilarawan ang espirituwal na sanlibutan. Magtanong ka sa isang sangguniang AI kung ano ang kinakatawan ng mga bilang na ito sa daigdig ng matematika at lubos kang mamamangha. Humihigit sa aking kakayahan ang maipaliwanag nang malinaw ang mga teoryang matematikal na ito at iba pa, ngunit kahit sa aking limitadong kakayahan sa teoryang matematikal, natagpuan kong ang ilan sa mga bilang na ito ay nagbibigay-saksi sa mga sangkap ng kanilang mga propetikong katangian.

Ang bilang na 2520 ang pinakamaliit na bilang (at ang mga bilang ay nagpapatuloy hanggang sa kawalang-hanggan) na nahahati nang eksakto ng bawat bilang mula 1 hanggang 10 na walang tira. Sa kadahilanang ito, sa larangan ng matematika ito ay tinatawag na pinakamaliit na karaniwang multiplo (LCM) ng 1 hanggang 10. Dahil doon, marami itong mga salik—kabuuang 48—“mas marami” kaysa sa alinmang mas maliit na bilang. Kaya, ito ay isang lubhang komposit na bilang (sa matematika, isang natatanging uri ng mga bilang na may di-pangkaraniwang karaming mga salik).

Ang bilang na 2300 ay may isang kapansin-pansing katangiang matematikal na kahalintulad ng bantog na katangian ng 2520—ito ang pinakamaliit na positibong buumbilang na nahahati sa bawat buumbilang mula 1 hanggang 9 (ibig sabihin, ang pinakamaliit na karaniwang multiplo ng 1 hanggang 9).

Ang 220 ay may bantog na natatanging pag-uuri sa teorya ng bilang—sapagkat ito ang isa sa dalawang bumubuo sa pinakamaliit (at pinakakilalang) pares ng "magkaibigang bilang." Sa daigdig ng matematika, ang "magkaibigang bilang" ay isang pares ng magkaibang bilang kung saan ang kabuuan ng wastong mga tagahati (lahat ng tagahati maliban sa mismong bilang) ng bawat isa ay katumbas ng kabilang bilang. Itinuturing silang mga "perpektong magkaibigan" sa matematika—maging ang mga sinaunang Griyego ay tumingin sa kanila bilang mga sagisag ng pagkakaibigan! Ang pares ay 220 at 284. Ang pares na ito (220, 284) ang pinakamaliit na kilalang "magkaibigang pares," na natuklasan noong sinaunang panahon (maaaring ni Pythagoras o ng kaniyang mga tagasunod), at nanatiling ito lamang ang kilala sa loob ng maraming siglo. Ang 220, bilang isa sa dalawang bilang na ito, ay kinikilalang isa sa mga klasiko sa teorya ng bilang!

Sa espirituwal, ang bilang na 220 ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagka-tao, at sa daigdig ng matematika ay kumakatawan ito sa isang pares ng “perfect friends.” Ang matematikal na kabantugan ng 220, 2300 at 2520 ay magkakaugnay sa dahilang ang ikinababantog ng bawat isa sa tatlong bilang ay ang pagiging sila ang pinakamaliit sa kani-kaniyang kategorya. Tinukoy ni Palmoni ang kapwa 2520 at 2300 sa mga talatang labintatlo at labing-apat ng Daniel kabanata walo, at kapag ibinawas ang 2300 mula sa 2520 ay may natitirang 220, kaya ang bawat isa sa tatlong bantog na maliliit na bilang sa daigdig ng matematika ay kinakatawan sa mga talatang siyang kaisa-isang pagkakataon sa Kasulatan na tinukoy ni Cristo ang Kaniyang sarili bilang Palmoni.

“Hanggang sa dalawang libo’t tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo” ay tumutukoy sa pasimula ng paghuhukom na nagsimula noong 1844 sa mga patay at pagkatapos ay lumipat sa mga buháy noong 9/11. Sa mga talatang labintatlo at labing-apat, si Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagapagbilang, ay pinagsasama ang “pitong ulit” ni Moises at ang “dalawang libo’t tatlong daang araw” ni Daniel.

Ang santuwaryo at ang hukbo ay kumakatawan sa isang ugnayang nauukol sa propesiya. Ang layunin ng santuwaryo ay upang ang Diyos ay manahan sa gitna ng Kaniyang bayan.

Ang santuwaryo at ang hukbo ay yuyurakan, at itinanong ng banal kay Palmoni, na inilarawan bilang “yaong isang banal,” “hanggang kailan” kapwa “ang santuwaryo at ang hukbo” yuyurakan ng mga kapangyarihang inilarawan bilang “ang palagian” at “ang pagsalangsang ng pagkatiwangwang”? Dalawang kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang na yuyurakan ang santuwaryo at ang hukbo. Ang paganismo at ang papalismo ay kapwa yuyurak sa santuwaryo ng Diyos at sa bayan ng Diyos.

Ang "pitong ulit" ni Moises sa Levitico dalawampu't anim ay tinatawag na "alitan ng kaniyang tipan." Ang hatol na "pitong ulit" laban sa hilagang at timog na mga kaharian ng Israel ay ang "alitan ng kaniyang tipan." Itinukoy ng hatol na iyon na madadala sa pagkabihag ang hilagang kaharian noong 723 BK at ang timog na kaharian noong 677 BK. Tinanong si Palmoni, "Hanggang kailan isasakatuparan ang pagkakalat ng 'pitong ulit' sa santuwaryo at sa hukbo?" at ang sagot ay hanggang Oktubre 22, 1844.

Ang "pitong panahon" laban sa hilagang kaharian ng Israel ay nagtapos noong 1798, at ang "pitong panahon" laban sa katimugang kaharian ay nagtapos noong Oktubre 22, 1844. Ang "pitong panahon" laban sa katimugang kaharian ay nagtapos kasabay ng "dalawang libo at tatlong daang araw" ni Daniel noong Oktubre 22, 1844. Sinadya ni Palmoni na pag-ugnayin ang tatlong propesiya, at sa gayon ay itinutukoy niya ang 1798 hanggang 1844 bilang ang apatnapu't anim na taon na Kanyang itinayo ang templong Millerita. Ang wastong pagkaunawa sa mga talatang labintatlo at labing-apat ay nagpapahintulot sa isang mag-aaral ng propesiya na makilala, hindi lamang ang "pitong panahon" at ang "dalawang libo at tatlong daang araw," kundi pati ang bilang na 220 kapag isinaalang-alang ang ugnayan ng 2520 at 2300, at nagbubunga rin ito ng bilang na 46 kapag isinaalang-alang ang ugnayan ng dalawang 2520 na propesiya.

Nang sabay na nagtapos ang mga propesiyang ukol sa panahon nina Moises at Daniel noong Oktubre 22, 1844, sabay ding ipinamalas ni Palmoni ang simbolong “220” para sa propesiya ni Daniel na nagsimula noong 457 BC at sa propesiya ni Moises na nagsimula noong 677 BC—ang “220” taon sa pagitan ng dalawang panimulang punto para sa dalawang propesiya na magtatapos nang magkakasabay, eksaktong sa pagkaganap ng Habakkuk “2:20” noong 10-22 (10X22=220) noong 1844. Minarkahan ng petsang iyon ang pasimula ng paghihip ng ikapitong trumpeta, kung kailan nakatakdang matapos ang misteryo ng Diyos; kaya minarkahan din nito ang pasimula ng isang yugto ng panahon para sa pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Minamarkahan ng petsang iyon ang pasimula ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat ang gawang natatapos sa panahon ng paghihip ng ikapitong trumpeta ay ang pagtatatak sa bayan ng Diyos, na siyang misteryo ng Diyos, na si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian, na siyang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao.

Ang pagkakatapos ng “pitong panahon” ng hilagang kaharian noong 1798 at ang pagkakatapos ng “pitong panahon” ng timog na kaharian noong 1844 ay nagbubunga ng apatnapu’t anim na taong yugto mula 1798 hanggang 1844. Nagsisimula ang yugtong iyon sa pagdating ng unang anghel ng Apocalipsis 14, at nagwakas ito nang dumating ang ikatlong anghel noong 1844. Sa pananaw ng propesiya, ito ay nagtutukoy ng dalawang saksi na ang yugto mula 1798 hanggang 1844 ay isang simbolikong yugto. Ang “pitong panahon” na ipinataw sa hilagang at timog na mga kaharian ng Israel ay nagwakas noong 1798 at 1844, ayon sa pagkakabanggit, at sa gayon ay bumuo ng isang apatnapu’t anim na taong yugto. Ang yugtong iyon ay walang kabuluhan kung walang ikalawang saksi. Tahasang itinuturo ni Sister White na hindi maaaring magkaroon ng ikatlong anghel kung walang una at ikalawa. Tahasang itinuturo rin niya na ang unang anghel ay dumating noong 1798 at ang ikatlo noong Oktubre 22, 1844. Ang tatlong anghel ng Apocalipsis 14 ay nagbibigay ng ikalawang saksi sa katotohanang ang 1798 hanggang 1844 ay isang simbolikong panahong propetiko.

Ang bilang na 46 ay isang sagisag ng templo, at nang linisin ni Cristo ang templo sa unang pagkakataon, makikita natin na ang mga Judio, sa kanilang pakikipagtalo kay Cristo, ay itinukoy na ang pagsasaayos na ginawa ni Herodes sa templo ay tumagal ng apatnapu’t anim na taon. Itinutukoy ng mga historyador na ang pagsasaayos ni Herodes na tinutukoy ng mga Judio ay natapos sa taong binautismuhan si Jesus. Ang katotohanang iyon, kasama ang espirituwal na katotohanang tayo’y nilikha ayon sa larawan ng Diyos at na ang Kanyang larawan ay ang templo, na kinakatawan ng 46.

Ang salitang isinalin bilang “dwelt” ay nangangahulugang “tabernakulo.” Ang layunin ng santuwaryo ay upang manahan ang Diyos sa gitna ng hukbo (na kaniyang bayan). Ang salitang Hebreo na “tabernakulo” na isinalin bilang “dwelt” ay siya ring salitang ginamit para sa tabernakulong itinayo ni Moises, at nang unang linisin ni Cristo ang templo, tahasang ipinahayag na ang katawan ni Cristo ang templo. Ang bilang na 46, na pinagtitibay sa pamamagitan ng wastong pagkaunawa sa ipinapahayag ni Palmoni sa dalawang talatang siyang saligan ng Adbentismo, ay matatagpuan sa Juan. Ang 46 na taon ay nakaugnay sa 220 para sa mga handang makakita.

Ito ay nasa talatang dalawampu, at kaya sa Juan 2:20 sinabi ng mga Judio, “Apatnapu’t anim na taon ginawang ito ang templo, at itatayo mo ba ito sa loob ng tatlong araw?” Ang bilang na 46 na kaugnay ng templo ay nasa isang kabanata at talatang wari’y sumisigaw ng 220. Sa siping iyon, itinukoy ng mga Judio na ang pagtatayo ng templo ay tumagal ng 46 na taon, na tumutumbas sa pasimula ng sinaunang Israel, nang si Moises ay nasa bundok sa loob ng 46 na araw na tumatanggap ng mga tagubilin hinggil sa pagtatayo ng templo. Tayo’y nilalang ayon sa wangis ng Diyos, kaya hindi nagkataon na ang templong pantao ay may 46 na kromosoma, 23 panlalaki at 23 pambabae. Ang dalawampu’t tatlong panlalaki at dalawampu’t tatlong pambabaeng kromosoma ang mga tagubilin para sa pagtatayo ng templong pantao. Si Palmoni, na lumikha ng lahat ng bagay, ay lumikha rin ng kaayusan sa loob ng katawan ng tao na pumapalit sa bawat selula ng katawan ng tao ng mga bago at sariwang selula, at ang ganap na pagpapapanibago ng matatandang selula ng katawan ay tumatagal ng pitong taon, na 2520 araw. Ikinaugnay ng mga Judio ang 46 na taon sa templo, ngunit si Cristo ay nagsalita tungkol sa Kaniyang katawan na ibabangon sa loob ng tatlong araw. Mula 1798 hanggang 1844 ibinangon ang templong Millerita, at ibinangon sa panahong dumating ang tatlong anghel; at ang tatlong anghel na yaon, na sumasaklaw sa 46 na taon mula 1798 hanggang 1844, ay kinatawan ni Cristo bilang mga araw. Sinabi Niya, “Sirain ninyo ang templong ito, at sa tatlong araw ay itatayo Kong muli ito,” at sa gayon ay inihanay ang paggiba ng isang templong itatayo sa loob ng tatlong araw.

Tinutukoy ni Daniel sa talatang labintatlo ang santuwaryo at ang hukbo na winawasak. Ang kaharian sa hilaga ay kumakatawan sa hukbo at ang kaharian sa timog ay kumakatawan sa santuwaryo, sapagkat doon naroroon ang Jerusalem. Kaya, nang ihayag ang tanong hinggil sa pagyurak, ang una sa dalawang entidad (ang santuwaryo at ang hukbo) na dinala sa pagkabihag ay ang kaharian sa hilaga noong 723 BK. Pagkaraan ng 46 na taon, noong 677 BK, nagsimula ang "pitong panahon" para sa kaharian sa timog ng Juda. Ibig sabihin, nagtapos ang pagyurak sa hukbo noong 1798 at ang pagyurak sa santuwaryo ay nagtapos noong 1844.

Ang Sinaunang Israel ay lumabas mula sa Babilonya upang muling itayo ang Jerusalem sa bisa ng tatlong dekretong ang ikatlo ay nagpasimula sa dalawang libo’t tatlong daang taon na nagwakas sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844. Noong 1798, nagtapos ang panahon ng paghahari ng espirituwal na Babilonya, na inilalarawan ng pitumpung taong paghahari ng literal na Babilonya, at ang panahong propetiko na kinakatawan ng tatlong anghel ay nagwakas nang eksakto kung saan nagsimula ang propesiya—sa pagpapahayag ng ikatlong dekretong iyon.

Ang yugto ng tatlong dekreto na siyang alpha ng 2300 taon ay naulit sa yugto ng tatlong anghel na siyang omega ng 2300 araw. Kapuwa ang alpha at ang omega ay mga saligang haligi ng Adbentismo; ang 457 at 1844 ay naglalarawan ng isang gawaing pagtatayo ng templo at ng Jerusalem.

Si Cristo, bilang ang Sanga, ay dito kinikilala bilang Siya na nagtayo ng templo ng Panginoon; at kung paanong Siya’y ibinangon sa ikatlong araw, gayon din, nang dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, itinindig ni Cristo ang templong Milerita, sapagkat Siya ang nagtatayo ng templo ng Panginoon. Bagaman ito ay natupad sa kasaysayan ng Milerita, ang ganap na katuparan nito ay nasa panahon ng huling ulan, sapagkat ang pagdodoble ng pariralang “siya’y magtatayo ng templo ng Panginoon” ay nagpapahintulot sa mga makakakita na makita na itinindig ng Panginoon ang templong Milerita sa loob ng apatnapu’t anim na taon, ngunit ipinakikita rin na Siya’y nagtatayo ng isa pang templo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa panahon ng huling ulan, sapagkat sinasabi ni Pedro na ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ibabangon bilang isang bahay na espirituwal.

Kapag kay Palmoni itinatanong ang katanungang “hanggang kailan,” ang kaniyang sagot ay, “hanggang sa dalawang libo’t tatlong daang araw, kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo,” ngunit sina Moises at Elias, ang mga Millerite, ang mga martir ng kapapahan, sina Zacarias at Juan na sumusukat sa templo, si Isaias sa ikaanim na kabanata, at iba pang hindi nabanggit, ay nagsasabi na ang sagot sa tanong na “hanggang kailan” sa talatang labing-tatlo ay “mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo.”

Ang Oktubre 22, 1844 ay sinagisagan ng pag-aalay ni Abraham sa kaniyang anak, sapagkat iyon ay sumasagisag sa krus kung saan inihandog ng Ama sa Langit ang Kaniyang Anak. Si Moises at ang mga Hebreo sa Dagat na Pula, ayon sa apostol Pablo, ay kumatawan sa bautismo, na sumasagisag sa krus, na sinagisagan ni Abraham sa Bundok Moriah kasama si Isaac.

Ito, siyempre, ay nangangahulugan na ang bautismo ay kinakatawan ng Oktubre 22, 1844, na siyang araw kung kailan nabautismuhan ang walong-kataong pamilya ni Noe. Ang “walo” ay sagisag ng pagkabuhay na mag-uli.

Ang hindi maunawaan ang alinmang sangkap ng katotohanang naipahayag hinggil sa Oktubre 22, 1844 ay kahalintulad ng hindi pagkaunawa sa patotoo ni Noe sa loob ng daong, ni Moises sa Dagat na Pula, ni Abraham sa Bundok Moriah, at ni Jesus sa krus. Sa petsang iyon, pumasok sa kasaysayan ang ikatlong anghel, at siya ang anghel na nagtatatak sa bayan ng Diyos.

Kaya, kalakip ng mga banal na linyang propetiko na sa tipolohiya ay naglarawan sa petsang iyon, dumating ang ikatlong anghel at sinimulan ang kaniyang gawain, na kinabibilangan ng paghihiwalay sa mga dalagang matatalino at mga dalagang mangmang, na inilarawan sa sipi bilang trigo at mga panirang-damo. Ang hindi pagkaunawa kung paanong ang 1844 ay lubos at banal na naipakilala sa pamamagitan ng tipolohiya, o ang hindi pagkakaalam sa mga ipinahayag hinggil sa mga panandang-daan na naugnay sa 1844 at nagpatuloy hanggang 1863, ay nag-iiwan sa isang kaluluwa na hindi handang makipagbuno sa paraang propetiko sa mga implikasyon ng katotohanang si Cristo ang sentral na paksa ng dalawang talatang kumakatawan sa saligan ng Adventismo, at na roon si Cristo ay kinikilala bilang Palmoni, ang lumikha ng matematika at ng lahat ng iba pa.

Ang kasalukuyang sagot sa tanong hinggil sa talatang ika-labintatlo ay naiiba kaysa sa sagot noong 1845. Noong 1845, ang mga tagapanguna ay sumusubok makaalpas mula sa isang dakilang kabiguan, at nagsisimulang makibaka sa kaisipan na ibinalik ng Panginoon ang kaloob ng isang propeta, isang bagay na hindi naganap mula pa noong kapanahunan ng mga alagad. Pinagsisikapan nilang maunawaan ang implikasyon ng mensahe ng ikatlong anghel, at nagigising sa katotohanang ang karanasang katatapos lamang nilang pagdaanan ay walang iba kundi banal na kasaysayan. Pagsapit ng 1850, nag-alok sila ng isang bagong tsart ng mga tagapanguna upang ituwid at palitan ang tsart ng mga tagapanguna noong 1843. Ang dalawang tsart ay kinilala ni Kapatid na White bilang mga katuparan ng "mga talahanayan" sa ikalawang kabanata ng Habakuk. Dahil dito, ang 1850 ay isang kinikilalang katuparan ng makahulang Salita ng Diyos.

Nauunawaan at isinulat ng mga tagapanguna na ang pagtanggi na ang tsart ng 1843 ay hindi isang katuparan ng "mga tapyas" sa ikalawang kabanata ng Habakuk ay pagtalikod sa orihinal na pananampalataya. Pinagtibay ni Kapatid na White ang tsart bilang pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at bilang isang katuparan ng Habakuk, at ibinigay niya ang gayunding pagpapatibay sa tsart ng 1850. Tinutukoy ni Habakuk ang "mga tapyas" sa maramihan, at nang ilimbag ang tsart ng 1843 noong Mayo 1842, ito ay nailimbag na may isang pagkakamali sa ilang bilang na tinakpan ng kamay ng Panginoon. Noong 1850, inilabas ang isang bagong tsart na nagtama sa nasabing pagkakamali sa mga bilang. Ang mga tapyas ni Habakuk ay kumakatawan sa mga katuparan ng propesiya, at ang mga propesiyang iyon ay natupad mula Mayo 1842 hanggang Enero 1850.

Ang tsart ng 1843, o ang panimulang tsart, ay nagtaglay ng isang kamalian at ang pangwakas na tsart ng 1850 ay walang kamalian. Ang panahon mula noong Mayo 1842 hanggang Enero 1850 ay isang naitatag na panahong propetiko, at ang Mayo 1842, gayundin ang Enero 1850, ay kumakatawan sa mga palatandaang propetiko sa landasin, at ang mga palatandaang iyon ay nagtataglay ng lagda ng Alpha at Omega. Ang alpha ang unang titik, at ang omega ang huli at ang ikadalawampu’t dalawang titik. Ang 1842 ay alpha at ang 1850 ay omega, at kung kukunin natin ang dalawang titik na Hebreo na iyon at ilalagay ang ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo, mabubuo natin ang salitang Hebreo na “katotohanan” na binabaybay ng una, ikalabintatlo, at ikadalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo.

Ang lohikang propetiko na ipinalalapat sa mga panandang-daan ng 1842 at 1850 ay na ang mga iyon ay pinagbubuklod ng "kamalian." Ang alpha ay nagtaglay ng isang kamalian at ang omega ang nagwasto ng gayong mismong kamalian, kaya’t ang nasa pagitan ng mga titik na alpha at omega ay "kamalian," isang sagisag ng paghihimagsik, na siyang kinakatawan ng bilang na labintatlo. Ang 1842 hanggang 1850 ay isang napatunayang panahong propetiko na naglalaman ng lagda ng Alpha at Omega at ito ang "katotohanan." Hangga’t hindi seryoso at espirituwal na sinisiyasat ang kasaysayang iyon ng isang Laodicean na Seventh-day Adventist, halos nabubulag sila sa hayag na TRUTH na itinatatag ng panahong propetiko ng mga talahanayan ni Habakuk mula 1842 hanggang 1850 nang walang anumang pag-aalinlangan. Ang katotohanang magkasamang itinatag ng dalawang saksi ay na ang tsart ng 1850 ay walang kamalian. Ang tsart ng 1850, gaya ng tsart ng 1843, ay naglalaman ng "pitong panahon" ni Moises, at sa kapwa tsart ang "pitong panahon" ay inilalagay sa gitna ng tsart na tumatakbo mula itaas hanggang ibaba, na inilalarawan ang panahon ng "pitong panahon" mula 677 BC hanggang 1844. Ang 2520 ay hindi lamang basta nasa tsart, ito ang sentro ng tsart.

Ang nakalarawan sa gitna ng linyang propetiko na naglalarawan ng “pitong ulit” ay ang krus. Ang sentro ng kapwa talahanayan ay ang talangguhit ng 2520 na tumatakbo mula itaas hanggang ibaba. Nasa gitna ang krus. Ang krus ang siyang gitna ng sanlinggo kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami, bilang katuparan ng Daniel siyam, talatang dalawampu’t pito. Ang sanlinggong iyon ay kumakatawan sa pitong taon, na sa propetikong bilang ay 2520 araw. Gaya ng nasa mga talahanayan, sa mismong kalagitnaan ng 2520 araw, pinagtibay ni Cristo ang tipan sa krus. Mula sa bautismo ni Cristo hanggang sa krus ay 1260 araw sa propetikong bilang. Ibig sabihin, mula sa bautismo hanggang sa krus ay magkakaroon ng 1260 handog sa umaga at 1260 handog sa gabi na hahantong sa krus, ngunit sa krus ang panghuling korderong panghandog ay nakatakas sa kamay ng saserdote, at ang Kordero ng Diyos ang naging handog sa gabi at sa gayon ay kumatawan sa ika-2520 na handog ng Kordero mula sa bautismo.

Ang kalagitnaan ng linggo ay ang krus, at ang kalagitnaan ng dalawang banal na talahanayan ay ang krus din, ngunit sa bawat pagkakataon ang Kordero ay inilalagay sa loob ng katotohanang sinasagisag ng 2520. Ang krus ay nasa gitna ng 2520 na araw, at sa krus si Jesus ang ika-2520 at huling handog. Ang kasaysayan sa pagitan ng Mayo 1842 at Enero 1850 ay kumakatawan sa kamalian; at si Cristo, ang Katotohanan, ay inilagay sa pagitan ng dalawang salarin, bagaman hindi Siya salarin, Siya’y pinakikitunguhan na parang gayon. Kaya’t mayroon tayong tatlong salarin, ang isa ay mapapahamak at ang isa ay maliligtas. Ang tatlong salarin ay tatlong palatandaan sa daan na pinag-uugnay ng krimen, bagaman ang gitnang palatandaan sa daan ay kabaligtaran ng alpa at omega na salarin. Ang mga salarin na alpa at omega ay pinagdurugtong ng gitnang palatandaan sa daan, ang krus.

Sa mga talahanayan ni Habakuk mula 1842 hanggang 1850, ang kamalian ang naging gitnang letra na nag-ugnay sa una at huling palatandaan. Ang gitnang palatandaan sa krus ang nagbuklod sa tatlong kriminal, ngunit sa mga ito, ang gitnang palatandaan ay hindi kamalian, kundi Katotohanan; at isang sangkap ng katotohanan na pinaninindigan ng kapuwa krus at ng mga talahanayan ni Habakuk ay na ang 2520, ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu’t anim, ay katotohanan, at sa konteksto ng lohikang inilahad, ang pagtanggi sa 2520 ay pagtanggi kay Jesus.

Nang sinabi ni Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang, “Hanggang dalawang libo’t tatlong daang araw; kung magkagayo’y lilinisin ang santuwaryo,” Siya ay sumasagot sa propetikong tanong na “hanggang kailan.” Hindi na 1844 ang sagot, sapagkat ang kilusang Millerita ng Filadelfia ay tumigil noong 1856, yamang noon ay kinilala nina James at Ellen White na ang kilusan ay lumipat mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea. Nang iguhit ni Kapatid na White ang linyang iyon sa buhangin, ang kahulugan nito ay na hanggang magbago ang kalagayang iyon, ang ugnayan ng Diyos sa Kaniyang bayan ay dapat maunawaang nagsasaad ng paghihiwalay, sapagkat Siya’y nakatayo sa labas na kumakatok sa mga puso ng mga taga-Laodicea, na naghahangad na makapasok. Ang Kaniyang pagka-Diyos ay hindi nakapaloob sa kanilang pagkatao. Ang mismong gawaing sinimulan ni Cristo noong Oktubre 22, 1844 ay ang pagsasanib ng Kaniyang pagka-Diyos sa pagkatao, at si Cristo ay handang gawin yaon, ngunit hindi iyon naganap.

Sa pag-uulit ng kasaysayan ng sinaunang Israel, inilabas ng Panginoon ang makabagong Israel mula sa kadiliman ng Madilim na Panahon at nakipagtipan sa kanila sa Dagat na Pula, sapagkat ang bautismo ay sagisag ng ugnayang tipan. Ngunit ang Israel ay susubukin kung kanilang tutuparin ang tipan. Sa sinaunang Israel, nabigo sila sa sampung pagsubok, ayon sa Aklat ng mga Bilang. Sa ikasampung kabiguan, hinatulan silang mamatay sa ilang sa loob ng apatnapung taon, na sa gayon ay nagbibigay ng halimbawa ng pagtanggi ng makabagong Israel sa mensaheng Laodiceano noong 1856. Gaya ng pagkabigo ng sinaunang Israel sa sampung sunod-sunod na pagsubok (ang sampu ay sagisag ng isang pagsubok), mula sa pagdating ng ikatlong anghel noong 1844 hanggang 1856 ay ipinataw sa kilusang Millerita ng Filadelfia ang isang sunod-sunod na proseso ng pagsubok.

Ang sampung pagsubok mula sa Dagat na Pula hanggang sa unang paghihimagsik sa Kades ay iniharap bilang isang propetikong panahon, sapagkat ang bilang na sampu ang nagbubuklod sa buong panahong iyon. Yamang ang sampu ay sagisag ng pagsubok, ang sampung pagsubok ang tumukoy sa sampung lipi na tumanggi sa tipan at nabigo sa ikasampung pagsubok at sa buong proseso ng pagsubok. Nagsimula ang panahong iyon sa pagtawid sa Dagat na Pula, at ang Sampung Utos ay iniharap bilang una sa sampung pagsubok pagkatapos ng dagat—ang unang pagsubok ay ang Sabbath, ang sagisag at tatak ng Sampung Utos (na kinakatawan ng maná). Kung ang panahon ng sampung pagsubok sa sinaunang Israel ay malinaw na inilatag bilang isang tiyak na propetikong yugto, at ipinabatid sa atin ng Espiritu ng Propesiya na ang pagtawid sa Dagat na Pula ay isang tipo ng Oktubre 22, 1844, dapat nating maunawaan na sa puntong iyon ay nagsimula ang isang sunud-sunod na proseso ng pagsubok. Hindi ito nalalaman ng Adventismo, kaya hindi nila makita na noong 1863 sila’y itinalagang mamatay sa ilang ng Laodicea hanggang sa batas ng Linggo, yaong mismong batas na ipinagkatiwala sa kanila na ipahayag ang isang babala tungkol dito sa pasimula pa lamang ng proseso ng pagsubok na humantong sa 1863.

Nang dumating sa Milleritang Adbentismo noong 1856 ang pahayag tungkol sa kalagayang Laodicea, nailathala ang “bagong alak” hinggil sa “pitong panahon.” Ang bagong liwanag ay hindi kailanman tinanggap, at makalipas ang pitong taon, o 2520 araw na propetiko, nagtapos ang Laodiceanong kilusang Millerita at naging Laodiceanong Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Si Moises ay handang pumasok sa Lupang Ipinangako, ngunit dumating na ang ikasampung pagsubok, at siyempre ito’y isang saligang pagsubok, sapagkat ang mismong gawaing ipinagkatiwala kay Moises mula sa pasimula ay ang pangunahan ang bayan ng Diyos tungo sa Lupang Ipinangako. Iyon ang gawaing itinakda bago pa siya dumating sa Egipto. Dumating na ang ikasampung pagsubok at ang mga rebelde ay nag-uurong-sulong sa pagpasok sa Lupang Ipinangako.

Mula sa puntong iyon hanggang sa pagbabalik ng labindalawang tiktik ay kumakatawan sa kasaysayan nang dumating noong 1856 ang huling saligang pagsubok, at sa loob ng pitong taon siniyasat ng mga Milleritang Laodiceano ang lupain hanggang sa pinili nilang tumigil bilang isang kilusan at maging isang iglesia.

Ang unang katotohanang natuklasan ni Miller ay ang “pitong ulit,” na siyang naging saligan ng mga saligang katotohanang bumubuo sa mga dating landas ni Jeremias. Ang pinakahuling bagong liwanag na propetiko na dinala sa Adbentismo ay noong 1856, at ito ay isang serye ng mga artikulo hinggil sa “pitong ulit.” May napakalaking liwanag na nauugnay sa malalim na pag-aaral ng mga makasaysayang katotohanang ito, ngunit kung magagawa nating tukuyin kung bakit ang sagot ng talatang labing-apat ng Daniel walo ay “mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, kung magkagayo’y lilinisin ang santuwaryo,” kailangan nating magpatuloy sa pagsulong.

Ang gawaing sinimulan ni Cristo noong 1844 ay nalihis noong 1863, kaya ang “paglilinis” ng santuwaryo na nagsimula noon ay ipinagpaliban habang ang bayan ng Diyos ay nagsimulang tumahak sa ilang ng Laodicea. Dahil dito, ang gawaing dapat sanang maisakatuparan ni Cristo sa panahon ng 1844 hanggang 1863 ay kinailangang ulitin, kapag ang ikatlong anghel, na siyang anghel na naghihiwalay at nagtatatak, ay sa wakas tumutupad sa gawaing kinakatawan ng “paglilinis.” Ang mga panandang propetiko mula 1844 hanggang 1863 ang mismong mga pananda kung saan sana naisakatuparan ni Cristo ang paglilinis ng santuwaryo, at ang mga panandang iyon ay kumakatawan sa kasaysayang doon isasakatuparan ang gawaing iyon. Kung maipakikita na ang 1844 hanggang 1863 ay kumakatawan sa panahon mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, ang tanong na “hanggang kailan” ay kaayon ng iba pang mga linya na kinakatawan ng “hanggang kailan.”

Noong 1844 ay dumating ang ikatlong anghel, at ang 1863 ay nagtakda ng wakas ng panahon ng pagsubok. Noong 1846, ikinasal ang mag-asawang White at nagbago ang apelyido ni Ellen mula Harmen tungo sa White, at sinimulan ng mag-asawa na ipangilin ang Sabat ng ikapitong araw sa taong iyon. Ang Sabat, ang kasal, at ang pagbabago ng pangalan ay pawang mga simbolo, sa paraang propetiko, ng isang ugnayang tipan. Pinatawid ng Panginoon ang makabagong Israel sa Dagat na Pula ng 1844, at noong 1846 ay dinala Niya sila sa Sinai upang ibigay sa kanila ang kautusan at pumasok sa tipan kasama nila. Ang naturang kautusan, gaya ng sa dalawang tapyas ni Habakuk, ay nakasulat sa dalawang tapyas: ang unang tapyas ay naglalaman ng apat na utos at ang ikalawang tapyas ay naglalaman ng anim. Ang dalawang tapyas ay kumakatawan sa ugnayang tipan ng kapwa sinaunang at makabagong Israel, at sama-sama, ang dalawang tapyas ng tipan—na siyang Sampung Utos—ay minarkahan bilang 46 sa paraang simboliko para sa sinaunang Israel; ito ay inilalarawan sa pamamagitan ng dalawang tapyas ni Habakuk, na kumakatawan sa kasaysayan ng huling ulan. Kasama ng dalawang handog na tinapay na iniaalon sa Pentecostes, kinakatawan ng mga ito ang estandarte na siyang isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Nagbago ang pangalan ni Kapatid na White mula sa Harmen tungo sa White. Ang Harmen ay nangangahulugang isang kawal ng kapayapaan, ngunit napalitan ito ng White, na siyang katuwiran ni Cristo. Ang pangalang Gould ay nangangahulugang ginto, at ang Ellen ay nangangahulugang isang maliwanag at maningning na liwanag. Ang kaniyang pangalan ay kumakatawan sa mensahe sa Laodicea.

Ang “pamahid sa mata” ay ang liwanag ng Salita ng Diyos, at si Ellen ay isang maliwanag at maningning na ilaw. Ang kaligtasan para sa mga Millerite noong 1856 ay masusumpungan sa pagtanggap ng mensahe sa Laodicea na inilahad sa pamamagitan ng kanyang mga sulatin, at gaya ng ipinakakatawan ng kanyang pangalan. Si Sister White ay malinaw na nagsasaad na ang mensahe noong 1888 nina Jones at Waggoner ay ang mensahe sa Laodicea, at na ang kanilang mensahe ay siya ring mensahe ng ikatlong anghel.

Dumating ang ikatlong anghel noong 1844, at sinikap niyang isakatuparan ang kaniyang gawain sa ikalawang pagkakataon noong 1888. Ang mensahe ng 1888 ay ang mensahe sa Laodicea; ito ang mensahe ng ikatlong anghel; minarkahan nito ang pagbaba ng anghel ng Apocalipsis 18; ito ang mensahe ng pagpapawalang-sala sa pamamagitan ng pananampalataya na ipinangangaral sa panahon ng pagbubuhos ng huling ulan. Dumating ang ikatlong anghel noong 1844 at muli noong 1888, subalit sa kapuwa pagkakataon ay itinakwil siya; ngunit ang dalawang pagkakataong iyon ay nagsisilbing mga tipo ng pagdating ng ikatlong anghel sa panahon ng huling ulan. Ang 1844 ay isang sagisag ng 9/11, at kung ang 1863 ay tumitipo sa batas ng Linggo, kung gayon ang propetikong panahon na "9/11 hanggang sa batas ng Linggo," na kinakatawan ng sagisag ng "hanggang kailan," ay kumakatawan sa sagot ng kasalukuyang katotohanan sa tanong ng talatang labintatlo na "hanggang kailan."

Ang kasaysayang Millerita mula 1842 hanggang 1850 ay isang panahong propetiko na nagsasapaw sa panahong propetiko ng pagsubok ng ikatlong anghel mula 1844 hanggang 1863. Mula 1842 hanggang 1863 ay nagtataglay ng mga palatandaang propetiko na naglalarawan sa kasaysayan ng 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, kung kailan nililinis ni Cristo ang Kaniyang templo, una ang Kaniyang iglesia at pagkatapos ang mga manggagawa ng ikalabing-isang oras. Sa batas ng Linggo, magkakaroon si Cristo ng isang dalisay na bayan na ihaharap sa sanlibutan bilang isang watawat na handog, at ang iglesia ay magiging ang iglesiang matagumpay. Ang Kaniyang santuwaryo ay nalinis na noon.

Nailagay na natin sa dapat nitong kalagayan ang simbolo ng “hanggang kailan,” bagaman, siyempre, may higit pa. Uumpisahan nating dalhin pabalik ito at ang nakaraang limang artikulo sa pananaw ng aklat ni Joel, ngunit tila mahalagang mailatag muna ang mga pansamantalang paglihis na ito. Ang patotoo ng bawat “hanggang kailan” na ating tinalakay ay umaayon sa tanong na “hanggang kailan” na sinagot ni Palmoni sa talatang labing-apat, sapagkat ang santuwaryo ay lilinisin mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Ang kasaysayang iyon ay ang kasaysayan ng huling ulan, at ang kasaysayan ng huling ulan ay inilalahad sa aklat ni Joel.